เพื่อคัดเลือกสถานที่ถ่ายทำ พวกเราจึงเดินทางมาสำรวจช่องแคบโดเวอร์ในอังกฤษ

หลังจากดูแม็คเวย์ฟอลในอเมริกา และชายหาดเอเตรตาในฝรั่งเศส นี่คือจุดสุดท้ายของการสำรวจ

อ็องรี มาร์โซ สวมแว่นกันแดด ยืนรับลมอยู่ตรงริมหน้าผา

‘จะผลักหมอนั่นตกไปก็ไม่ได้’

ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าผู้ชายคนนี้ทำแบบนี้กับผมทำไม

เขาดันลงทุนในปราสาทปริศนาแล้วก็ร่วมงานกับเรา

ตอนแรกผมคิดว่าเขาชอบงานศิลปะของผม แต่ยิ่งนานวันเข้า การกระทำของเขาก็ยิ่งเข้าใจไม่ได้

พอถามตรง ๆ ก็ไม่เคยตอบให้เคลียร์ น่าหงุดหงิดชะมัด

“เฮ้อ… จะผลักเจ้าหมอนั่นตกไปก็ไม่ได้”

คุณปู่ที่อยู่ข้าง ๆ พูดพลางถอนหายใจมองไปยังอ็องรี มาร์โซ

ดูเหมือนว่าคุณปู่จะคิดเหมือนกัน

ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ก็ไม่อยากใส่ใจอะไรอีก ขอเดินชมรอบ ๆ ดีกว่า

ได้ยินมาว่าศิลปินหลายคนเคยใช้ที่นี่เป็นแรงบันดาลใจในการวาดภาพ และมันก็สวยเหมือนในภาพวาดจริง ๆ

หน้าผาสีขาวที่ถูกสลักโดยคลื่นลมมานานหลายร้อยปีทำให้รู้สึกทึ่งในธรรมชาติ

อยากดูพื้นผิวชั้นหินสีขาวพวกนั้นแบบใกล้ ๆ แต่ความชันมันน่ากลัวเกินไป

ดูเหมือนจะต้องนั่งเรือออกไปถึงจะสัมผัสความงามของที่นี่ได้อย่างแท้จริง

ผู้กำกับนอร์แมนเดินเข้ามาหา

“รู้สึกยังไงบ้าง?”

“เหมือนอยู่อีกโลกเลยครับ”

มันเหมือนภาพในจินตนาการของใครบางคนมากกว่าโลกจริง

“หน้าผามีสีแบบนี้ได้ยังไงนะ?”

ผมถามคุณปู่

“ไม่รู้รายละเอียดหรอก แต่เขาว่ากันว่าเกิดจากซากสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่สะสมกันเรื่อย ๆ น่ะ”

“ที่นี่เหรอครับ?”

คุณปู่พยักหน้า

ถ้าเป็นซากสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ จริง ๆ ก็น่าจะเป็นพวกจุลินทรีย์

แล้วถ้าหน้าผายักษ์นี้เกิดจากการสะสมของสิ่งมีชีวิตพวกนั้นจริง ๆ ก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานขนาดไหน

โลกเรานี่เต็มไปด้วยเรื่องเหลือเชื่อจริง ๆ

“ว่าแต่ ถ้าถ่ายทำที่นี่ แล้วฉากข้างในรังลับจะทำยังไงเหรอครับ?”

ผมถามเพราะมองไม่เห็นถ้ำเลย

“ต้องนั่งเรือไปเข้าจากด้านล่างน่ะ อยากลองไปดูไหม?”

ในเมื่อผมต้องวาดภาพจากสถานที่จริง ก็แน่นอนว่าต้องไป

สักพักต่อมา

พวกเรานั่งเรือไปจนถึงถ้ำที่อยู่ตรงหน้าผาหินขาว

ทางเข้ากว้างมาก

ชายหนุ่มตัวโต ๆ ยังสามารถเดินผ่านโดยไม่ต้องก้มศีรษะ และความกว้างก็เพียงพอให้คนเดินเคียงกันสองคนแบบสบาย ๆ

ถ้ำนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติแน่ ๆ

“มีคนขุดไว้น่ะสิ”

เสียงของอ็องรี มาร์โซดังสะท้อนออกมา

“สวยดีนะ”

นอร์แมนเริ่มอธิบายความลับของถ้ำที่เจาะอยู่ในหน้าผาหินขาว

“ที่นี่เคยเป็นแนวป้องกันเชิงสัญลักษณ์ของอังกฤษมานานแล้ว เพราะหน้าผาสูงมากจนศัตรูโจมตีได้ยาก”

จริงด้วย สูงขนาดนี้ไม่มีใครปีนขึ้นมาได้แน่นอน

“ตอนเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง นายกรัฐมนตรีวินสตัน เชอร์ชิลสั่งให้สร้างฐานทัพลับไว้ที่นี่เพื่อป้องกันการรุกของนาซี”

ผมไม่ค่อยเข้าใจทั้งหมดนัก

แต่คนอื่นดูตกใจกันมาก

“ที่นี่เคยเป็นฐานลับของทหารเหรอครับ?”

บังแทโฮถาม

“ใช่ เพื่อสกัดกั้นเรือรบเยอรมันที่อาจแล่นผ่านชายฝั่งโดเวอร์ พวกเขาใช้ที่นี่เป็นโกดังเก็บกระสุนด้วย”

เหมือนเรากำลังฟังความลับประวัติศาสตร์อะไรสักอย่างอยู่

“ฐานทัพนี้ลึกลงไปใต้ชายฝั่งประมาณ 23 เมตร พื้นที่รวมกว่า 1,066 ตารางเมตร และเคยมีทหารอยู่รวมกันถึง 185 นายเลยนะครับ”

“…ลึกลงไปใต้ทะเลตั้ง 23 เมตรเลยเหรอครับ?”

ถ้าพังขึ้นมา พวกเราทั้งหมดก็ตายกันหมดแน่

ผมถามด้วยความตกใจ แต่นอร์แมนกลับหัวเราะอย่างสบายใจ

“ไม่ต้องห่วงหรอก รัฐบาลอังกฤษซ่อมแซมเสร็จแล้วถึงเปิดให้เข้าชมน่ะ เข้าไปข้างในกันต่อเถอะ”

ผมจับมือคุณปู่ไว้

ตั้งใจว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้น จะพาคุณปู่หนีออกมาก่อนให้ได้

“ฮ่า ๆ กลัวเหรอ?”

“ก็แค่ระวังไว้ก่อนครับ”

“ขี้ขลาดเหรอ?”

อ็องรี มาร์โซทำเสียงจมูกใส่แล้วเดินผ่านไป

ผมได้แต่คิดในใจว่าสักวันจะทำให้จมูกโด่ง ๆ นั่นหักให้ได้ แล้วก้าวเท้าเข้าไปข้างใน

เมื่อเดินผ่านทางเดินยาวก็พบกับแยกทาง

ด้านซ้ายคือพื้นที่กว้าง ส่วนด้านขวาเป็นอุโมงค์ที่คดเคี้ยวต่อไป

แน่นอน ที่นี่เหมาะจะใช้เป็นฐานลับของอาร์แซน ลูแปงได้เลย

ก็ในเมื่อเคยถูกใช้เป็นฐานลับทางทหารมาก่อน

“ที่นี่เจ๋งสุด ๆ ไปเลย!”

เสียงใครบางคนพูดขึ้นมาด้วยความประทับใจ ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย

ที่นี่มีห้องใหญ่ห้าห้อง ทั้งห้องพยาบาลและที่พักอาศัย มีร่องรอยของผู้คนในอดีตอยู่เต็มไปหมด

ในมุมหนึ่งของห้องที่แนะนำว่าเคยเป็นห้องนอน มีข้อความจารึกไว้ว่า “Russia bleeds while Britain Blancos”

‘อังกฤษ... บลังกอสสีขาว?’

Blanco เป็นสีขาวที่ใช้ทาบนเครื่องหนัง ผมไม่เข้าใจว่าประโยคนั้นหมายถึงอะไร

“นี่แปลว่าอะไรเหรอคะ?”

“น่าจะหมายถึงกำลังตรวจสอบอุปกรณ์อยู่ ตอนนั้นเวลาเช็คเครื่องแบบหรืออุปกรณ์ เขาใช้สีขาว Blanco กันน่ะ”

นอร์แมนอธิบาย

ดูเหมือนจะเป็นคำสแลงในกองทัพอังกฤษสมัยนั้น ประโยคนี้น่าจะหมายความว่าในขณะที่รัสเซียกำลังหลั่งเลือดในสนามรบ อังกฤษกลับกำลังเตรียมพร้อมตรวจเครื่องแบบ

หลังจากเดินชมและถ่ายรูปกันประมาณ 30 นาที ผม นอร์แมน และทีมงานทุกคนก็ตัดสินใจเลือกสถานที่นี้เป็นโลเคชันถ่ายทำเรื่อง ปราสาทปริศนา

รู้สึกตื่นเต้นจริง ๆ

...

พวกเรามารวมตัวกันในห้องของคริสติน นอร์แมนเพื่อหารือแผนงานต่อไป

“ฮุนจะบินไปเยอรมันพรุ่งนี้ใช่ไหม?”

“ครับ”

นอร์แมนวงกลมลงบนสมุดตารางงาน แล้วเงยหน้าขึ้นถามต่อ

“เจน เรื่องใบอนุญาตถ่ายทำล่ะ?”

“ไม่มีปัญหาค่ะ”

“เราต้องใช้เวลาถ่ายทำที่นั่นอย่างน้อยสี่วัน เอมิลี่ พรุ่งนี้ไปเก็บขนาดพื้นที่อีกทีนะ”

เอมิลี่ ลัฟเวอร์ ผู้ดูแลพร็อพพยักหน้ารับคำ

ดูเหมือนจะไปวัดขนาดถ้ำที่หน้าผาหินขาวเพื่อจัดฉากภายใน

ถึงจะยังไม่ได้ใบอนุญาตถ่ายทำ แต่พวกเราก็เริ่มเตรียมตัวไว้ก่อนเพื่อลดระยะเวลา

ก็ในเมื่อมั่นใจว่าจะได้อนุญาตแน่นอน ก็เริ่มลงมือก่อนเลย

“แต่ว่า...”

เอมิลี่ ลัฟเวอร์เอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง

“เรายังถูกปฏิเสธอยู่น่ะค่ะ ทั้งจากลูฟวร์ ออร์แซ และพิพิธภัณฑ์อังกฤษ”

ดูเหมือนจะยังหาไม่ได้งานศิลปะสำหรับใช้เป็นคอลเลกชันของอาร์แซน ลูแปง

จริง ๆ แล้ว จากมุมมองของพิพิธภัณฑ์ มันไม่สมเหตุสมผลที่จะให้ของจริงไปใช้ถ่ายหนัง

หลายคนเสนอให้ใช้ของจำลอง แต่คริสติน นอร์แมนไม่มีวันยอมลดคุณภาพแบบนั้นเด็ดขาด

เธอเป็นคนที่จริงจังกับการสร้างภาพยนตร์แบบไม่ประนีประนอม ซึ่งน่าเชื่อถือก็จริง แต่บางทีก็ทำให้ลำบากใจเหมือนกัน

ขณะที่นอร์แมนหลับตาครุ่นคิด เธอก็ถามถึงแผนสำรอง

“แล้วฝั่งนักสะสมส่วนตัวล่ะ?”

“พยายามติดต่ออยู่ค่ะ แต่ที่ได้รับตอบกลับมาล่าสุดคือข้อเสนอราคาสูงลิ่ว”

“เท่าไหร่?”

“อีวาน โมโรซอฟเสนอให้ยืมคาเฟ่ริมจัตุรัสฟอรัมในอาร์ล และ ภาพเหมือนฌาน ซามารี สองภาพนี้ ในราคา 10 ล้านดอลลาร์ค่ะ”

นั่นเป็นภาพของผมเองและผลงานของเรอนัวร์

ไม่อยู่ในพิพิธภัณฑ์แวนโก๊ะ ก็คงไม่แปลกใจที่ตอนนี้อยู่ในครอบครองของนักสะสมชาวรัสเซีย

ว่าแต่ 10 ล้านดอลลาร์เนี่ยนะ?

สำหรับการยืมเพียงแค่วันเดียว มันช่างไร้สาระเกินไป

นอร์แมนกัดริมฝีปากแน่น

“เขาไม่รับข้อเสนออื่นเลยเหรอ? อย่างน้อยประกันก็ควรจะช่วยให้เจรจาได้บ้างสิ”

“ไม่มีเลยค่ะ เขายื่นเงื่อนไขประกันพร้อมกับค่าธรรมเนียมนั่นแหละ”

ทีมงานทุกคนดูหมดกำลังใจ

ถึงจะพยายามคิดหาทางอื่น แต่จากมุมมองของผม มันก็ยากจริง ๆ

ในตอนนั้นเอง อ็องรี มาร์โซซึ่งเข้าร่วมการประชุมในฐานะนักลงทุนก็เอ่ยปากขึ้นมา

“คุณกำลังมองหาอะไรอยู่หรือครับ?”

“เรากำลังรวบรวมผลงานศิลปะที่ใช้เป็นคอลเลกชันของอาร์แซน ลูแปงค่ะ เช่น ราฟาเอล ทิเชียน แร็มบรันต์ ดาวินชี หรือของจริงในระดับเดียวกันก่อนศตวรรษที่ 20”

อาร์ตไดเรกเตอร์ เนธาน อีแวนส์ เป็นคนตอบคำถาม

หลังจากได้ฟังคำอธิบาย อ็องรี มาร์โซก็ขมวดคิ้ว

ไม่ใช่แค่คุณค่าของผลงาน แต่ยังรวมถึงคุณค่าทางประวัติศาสตร์ระดับสมบัติชาติที่ถูกเอ่ยชื่อออกมา จนเขารู้สึกเหลือเชื่อ

เขาจึงเอ่ยขึ้น

“ถ้าเป็นราฟาเอลล่ะก็ ฉันมีอยู่หนึ่งชิ้นนะ”

ผม นอร์แมน และทุกคนในห้องต่างก็เงยหน้าพร้อมกันทันที

ผลงานของราฟาเอล ในชีวิตก่อนของผมก็ถือว่าเป็นผลงานประวัติศาสตร์ไปแล้ว

แค่มีผลงานของอัจฉริยะคนนั้นแค่หนึ่งชิ้น ก็เหลือเชื่อมากพออยู่แล้ว

ผมรู้ว่าเขาสะสมงานศิลป์ แต่ไม่คิดว่าจะระดับนี้

“ชิ้นไหนเหรอครับ?”

“พระแม่มารีและพระบุตรและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ ปี 1505”

“เป็นไปไม่ได้…”

เนธาน อีแวนส์ถึงกับมีสีหน้าเหมือนเพิ่งได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ

“จะให้ดูเลยไหม?”

ผมพยักหน้าและทุกคนก็พยักหน้าตาม อ็องรี มาร์โซยิ้มยกมุมปากข้างหนึ่ง แล้วเปิดสมาร์ตโฟนขึ้น

เขากดโทรออกไปยังที่ไหนสักแห่ง จากนั้นใบหน้าของหญิงวัยกลางคนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

—อ็องรี ทานข้าวตรงเวลารึเปล่า? จะกลับบ้านเมื่อไหร่? อ๊ะ อยู่กับคนอื่นเหรอเนี่ย

“……”

ทุกคนเงียบกันหมด มองหน้ากันไปมา ขณะที่อ็องรี มาร์โซหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด

“สวัสดีครับ”

เมื่อผมเอ่ยทักทาย เธอก็ตอบรับอย่างเป็นกันเอง

—โอ้ หนูคือโกฮุนสินะ? ได้ยินเรื่องของหนูเยอะเลย อยู่กับเขาได้ยังไงเนี่ย?

“หยุดพูดอะไรไร้สาระแล้วไปถ่ายรูปในห้องจัดแสดงที่ 2 มาให้หน่อย!”

—นี่แน่ะ เจอกันทั้งทีดันมาตวาดกันก่อนเลยเหรอ? เด็กคนนี้ไม่มีมารยาทแบบนี้แหละ ฝากดูแลด้วยนะคะ

อ็องรี มาร์โซรีบวางสายแล้วส่งข้อความบางอย่างออกไป

เธอดูเป็นคนอบอุ่นมาก ผมแอบคิดว่าอาจจะเป็นแม่ของอ็องรี

‘แต่ไม่น่าใช่’

เพราะแคโรไลน์ สตริคเคยพูดในรายการ "มาพูดคุยกันเถอะ" ว่าเขาโตมาโดยไม่มีพ่อแม่ อาจจะเป็นแม่นมก็ได้

ทุกคนไม่พูดอะไรเลย คนที่เคยตั้งอกตั้งใจประชุมตอนนี้เอาแต่หมุนปากกาหรือเบือนหน้าหนี

สักพัก

สมาร์ตโฟนของอ็องรี มาร์โซก็ดังขึ้น

เขาเปิดข้อความที่ได้รับ แล้ววางโทรศัพท์ลงตรงหน้าทุกคน

“พระเจ้า…”

ผมไม่เคยเห็นผลงานของราฟาเอลของจริงมาก่อน

แม้จะไม่ได้เห็นด้วยตาเปล่า แต่แค่ภาพของพระแม่มารีและพระบุตรและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ ก็ทำให้ใจรู้สึกอิ่มเอม

ถ้าได้ภาพนี้มาใช้ จะกลายเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงให้เห็นว่าอาร์แซน ลูแปงเป็นโจรที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน

ผู้กำกับนอร์แมนพูดขึ้น

“คุณจะให้เรายืมภาพนี้ได้ไหมคะ?”

“แล้วจะมั่นใจได้ยังไงว่าภาพจะไม่เสียหาย?”

“เราจะปกป้องมันให้ดีที่สุด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามค่ะ”

อ็องรี มาร์โซยักไหล่ ก่อนจะพูดว่ามาคุยรายละเอียดกันอีกที

เวลาที่เขาทำตัวปกติแบบนี้ ก็เหมือนคนดีคนหนึ่งแท้ ๆ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมปกติถึงแปลกนัก

“นอกจากภาพนี้แล้ว มีอย่างอื่นอีกไหมครับ?”

ผมถามอย่างอยากรู้เกี่ยวกับของสะสมของเขา

อ็องรีเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทีมั่นใจ ยกมุมปากข้างหนึ่งขึ้นอีกตามเคย ชวนหมั่นไส้สุด ๆ

“อยากเห็นไหมล่ะ?”

“…ครับ”

“งั้นก็ขอร้องมาสิ อย่างสุภาพหน่อย”

อ็องรียิ้มแบบมีเลศนัย ดูท่าทางกำลังคิดอะไรแปลก ๆ อีกแล้ว

“ขอรบกวนคุณอ็องรี มาร์โซ ได้โปรดแสดงของสะสมอื่น ๆ ให้พวกเราได้รับชมด้วยเถิดครับ”

ผมพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

อ็องรีที่ดูพึงพอใจอยู่ชะงักไปทันที

“อย่าทำเสียงน่าอายแบบนั้นสิ บ้าจริง”

“ก็นายเป็นคนบอกให้พูดแบบนี้เองไม่ใช่เหรอ?”