ในสวนอี้เหมย

ดอกเหมยกำลังเบ่งบาน ผู้คนที่รายล้อมอยู่กลางมหาสมุทรดอกเหมย ต่างสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอบอวล จนลืมความหนาวเย็นของหิมะและสายลมไปชั่วขณะ

ในการถ่ายทอดสด

กล้องแสดงให้เห็นมุมต่างๆ ของสวนอี้เหมยที่งดงามอลังการ การเลือกจัดงานประชันกลอนในสวนอี้เหมยครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ได้รับการสนับสนุนจากสถานที่ท่องเที่ยว แต่ยังเป็นโอกาสสำคัญเหมือนกับการจัดงานระดับชาติในอดีต เมื่อการประชันกลอนจบลง สวนอี้เหมยย่อมกลายเป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวจนแน่นขนัด

ทว่าหิมะเริ่มตกหนักขึ้น

อากาศยิ่งหนาวเหน็บ แม้ว่าทิวทัศน์ดอกเหมยจะงดงามดึงดูดเพียงใด แต่ผู้คนก็ไม่อาจอดทนต่อความหนาวเย็นได้ จึงเริ่มทยอยเข้าไปในอาคารเพื่อหลบลมหนาว

อาเล่ยเองก็มาถึง

ด้วยการเดิมพันที่ต้องยืนอยู่หน้าประตูห้านาที ตอนนี้อาเล่ยทั้งหนาวสั่นและเปียกชุ่มจนผมกลายเป็นสีขาวจากหิมะ เขากระชับเสื้อคลุมแน่นแล้วกำลังจะเดินเข้าประตู แต่กลับมีเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ:

“เดี๋ยวก่อน!”

อาเล่ยแทบคิดว่าตัวเองหูฝาด

นี่มันคำพูดที่ฉันใช้เรียกหยุดไป๋ตี้เมื่อกี้นี่!

หรือว่าใครบางคนกำลังล้อเลียนเขาอยู่?

อาเล่ยหันไปมองด้วยความโกรธ แต่คนที่เรียกเขาไว้กลับเป็นอวิ๋นหลาน ประธานสมาคมกวีนิพนธ์แห่งฉินโจว

อวิ๋นหลานยิ้มพลางพูดกับทุกคนว่า:

“พอดีว่าการหยอกล้อระหว่างอาเล่ยและไป๋ตี้เมื่อครู่ทำให้ฉันเกิดไอเดียค่ะ อาคารนี้ทั้งอบอุ่นและกว้างขวาง ด้านในมีทั้งเหล้าและขนมให้ลิ้มลอง แต่ถ้าจะเข้าไปก็ต้องผ่านการทดสอบกันหน่อย ทุกคนต้องแต่งกลอนสดๆ หนึ่งบทก่อนจะเข้าไป จะเป็นกลอนแบบโบราณหรือแบบใดก็ได้ ขอเพียงเนื้อหาสอดคล้องกับบรรยากาศ ณ ตอนนี้ ทุกคนคิดเห็นว่าอย่างไร?”

นี่แหละเสน่ห์ของงานประชันกลอน

แม้จะไม่ใช่การแข่งอย่างเป็นทางการ แต่ก็เหมือนการรวมตัวของผู้รักบทกวีในระดับสูง ทุกคนต้องพร้อมรับการทดสอบที่ไม่คาดคิด เพื่อแสดงฝีมือในงานวรรณศิลป์

“ตกลง!”

ทุกคนไม่มีใครคัดค้าน

อวิ๋นหลานกล่าวต่อ:

“อาคารนี้มีประตู 4 บาน ฉันกับอีกสามท่านจะดูแลประตูแต่ละบาน ภายในแต่ละห้องมีเหล้าต่างชนิด ใครอยากดื่มเหล้าชนิดไหน ก็เลือกเข้าประตูนั้นได้เลย”

จี้เฉวียนไท่

ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มพลางกล่าว:

“เช่นนั้นข้าขอเข้าไปก่อน เพียงเพราะโหยหาความหอมหวานของเหล้าลวี่อี้”

หลินจือไป๋ที่ยืนดูอยู่ อดขนลุกไม่ได้:

“พวกนักกวีคนอื่น พอมาในงานประชันทีไร พูดจาโบราณเสียจนฉันเองก็เกือบจะติดนิสัยนี้เข้าไปแล้ว เฮ้อ ไม่รู้ว่าตอนพวกเขาพูดคุยกันตามปกติ จะมีหลุดคำว่า ‘ว้าว’ หรือ ‘โอ้โห’ บ้างหรือเปล่า?”

จี้เฉวียนไท่แต่งกลอน

“ลมตะวันออกลอยลมตะวันตก ใบไม้ทั้งหลายร่วงโรย เมื่อลมพัดพาดอกเหมย แต่ยังคงมีดอกแดงใหม่คงอยู่”

กลอนบทนี้ทำให้ทุกคนส่งเสียงชื่นชม

แม้แต่หลินจือไป๋ก็ยังอดยอมรับไม่ได้ว่า “นี่เป็นบทกลอนที่ยอดเยี่ยม!”

จี้เฉวียนไท่เผยรอยยิ้มยอมรับว่าเป็นการแต่งสด เขายิ้มด้วยความมั่นใจ:

“วันนี้ไม่มีใครหยุดฉันจากการแสดงความโดดเด่นได้!”

เมื่อจี้เฉวียนไท่เดินเข้าประตูไป ผู้ชมในการถ่ายทอดสดต่างพากันคลั่งไคล้และส่งเสียงชื่นชม

“สุดยอด!”

“จี้เฉวียนไท่เก่งมาก!”

“กลอนนี้ดีกว่าของไป๋ตี้ร้อยเท่า!”

แฟนคลับของไป๋ตี้

ถึงกับโต้กลับด้วยความเหนื่อยหน่าย:

“อะไรของพวกนาย? จะลากไป๋ตี้มาเปรียบเทียบอีกทำไม?”

“ไป๋ตี้ไม่เคยบอกตัวเองว่าเป็นนักกวีรุ่นใหม่อันดับหนึ่งเสียหน่อย!”

...

สถานที่จัดงาน

ผู้คนทยอยแต่งกลอนเพื่อเข้าประตู มีทั้งบทกลอนชมดอกเหมยและชมเกล็ดหิมะ แต่สำหรับอาเล่ยที่ยืนหนาวสั่นอยู่นอกอาคาร แม้เขาจะรีบแต่งกลอนชมดอกเหมย แต่ก็ยังถูกวิจารณ์ว่า:

“ยังต้องแก้อีก!”

“ขาดความละเอียดอ่อน!”

“ไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย!”

“เหมือนกับกลอนทั่วไปที่ใครๆ ก็เขียนได้!”

อาเล่ยจึงต้องกลับไปปรับปรุงบทกลอนของเขาใหม่

ในขณะที่หลินจือไป๋ไม่ได้เร่งรีบเข้าไปเลย

เขายืนชื่นชมดอกเหมยและเกล็ดหิมะพลางถ่ายภาพส่งไปในกรุ๊ปครอบครัว

หลินจือไป๋: (รูปภาพ) (รูปภาพ) (รูปภาพ)

พี่สาว: "สวยมาก!"

พี่สาว: "เดี๋ยวก่อน นายไม่ได้อยู่ในงานประชันบทกวีเหรอ ทำไมยังว่างมาส่งรูปอยู่ล่ะ?"

แม่: "ตั้งใจเขียนกวีดีๆ นะ!"

พ่อ: "พ่อกับแม่ดูถ่ายทอดสดอยู่!"

พี่ชาย: "กลอนเมื่อกี้เจ๋งมากเลย ‘หนึ่งสองสามสี่...’"

ข้างๆ กัน

โจวไท่เอ่ยอย่างกังวล:

“นายยังมีอารมณ์ถ่ายรูปอีกเหรอ? ได้คิดบทกลอนไว้รึยัง? ถ้ากลอนดูธรรมดาเกินไป มีหวังโดนคนพวกนั้นโห่แน่ๆ พวกนี้ไม่ชอบนายอยู่แล้ว จะต้องจับผิดทุกอย่าง!”

“ยังไม่ได้คิดเลย” หลินจือไป๋ตอบ

“งั้นนายรีบคิดเถอะ!” โจวไท่เริ่มร้อนใจแทน

“ฉันหมายถึง ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะใช้บทไหน” หลินจือไป๋ยิ้มตอบ

“นายชนะแล้ว…” โจวไท่ถึงกับอึ้ง ไม่รู้ว่านี่เป็นความจริงหรือการอวดดี

เวลาผ่านไป

เหล่ากวีทยอยเดินเข้าประตูทีละคน แต่เมื่อเห็นหลินจือไป๋ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตู คนในอาคารก็เริ่มหัวเราะเยาะ

“เขายังไม่เข้าไปเหรอ?”

“คงแต่งกลอนไม่ออกมั้ง”

“กลอนหน้าประตูเมื่อกี้ไม่ใช่ว่าเจ๋งมากเหรอ?”

“อาจเป็นบทกลอนที่เตรียมไว้นานแล้ว”

“ใช่แล้ว อาเล่ยน่าสงสาร ดันมาเจอกลอนที่ดีที่สุดของเขาเข้า!”

แต่เมื่อหลินจือไป๋เห็นว่าภายนอกเหลือคนไม่มากแล้ว เขาจึงเอ่ยกับโจวไท่:

“ไปกันเถอะ นายอยากดื่มเหล้าอะไร?”

“เหล้าลวี่อี้” โจวไท่ตอบ

“ได้”

เมื่อหลินจือไป๋เดินไปที่ประตูสายตาทุกคู่ ทั้งในและนอกอาคารต่างจับจ้องเขาทันที

อวิ๋นหลานกล่าวด้วยรอยยิ้ม:

“อ่านเลย แต่บอกไว้ก่อนนะว่าฉันจะตั้งมาตรฐานสำหรับนายสูงกว่าคนอื่น หากบทกลอนไม่ดีพอ อย่าหวังว่าจะได้เข้ามาดื่มเหล้าเลย”

หลินจือไป๋ตอบพร้อมยิ้ม:

“งั้นเริ่มเลยก็แล้วกัน”

เขาสูดกลิ่นหอมของเหล้าในอากาศ ก่อนจะเอ่ยขึ้น:

“เหล้าลวี่อี้เพิ่งหมักใหม่…”

อวิ๋นหลานแปลกใจ เพราะขณะที่คนอื่นๆ เขียนกลอนชมดอกเหมยหรือเกล็ดหิมะ หลินจือไป๋กลับหยิบยกอารมณ์จากชีวิตประจำวันขึ้นมา

หลินจือไป๋มองไปยังเตาหม้อแดงที่ใช้ต้มเหล้า ก่อนจะกล่าวต่อ:

“เตาหม้อแดงเล็กๆ”

คำพูดของเขาทำให้ผู้คนในอาคารมองไปยังเตาหม้อแดงนั้นอย่างไม่รู้ตัว เสียงพูดคุยค่อยๆ เงียบลง

“พอตกเย็นหิมะก็เริ่มตก...”

หลินจือไป๋ปัดเกล็ดหิมะออกจากไหล่ แล้วมองไปในอาคารพลางถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ:

“จะดื่มสักแก้วไหม?”

ทั้งอาคารตกตะลึง!

โจวไท่ถึงกับทวนกลอนดังลั่น:

“เหล้าลวี่อี้เพิ่งหมักใหม่ เตาหม้อแดงเล็กๆ พอตกเย็นหิมะก็เริ่มตก จะดื่มสักแก้วไหม?”

ทุกคนได้ยินชัดเจน!

เสียงของโจวไท่เหมือนระฆังดังสะท้อน บทกลอนนี้สะกดทุกคนจนต้องอ้าปากค้าง

“ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยม! บทกลอนนี้ยอดเยี่ยมที่สุดในงานจริงๆ!” โจวไท่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

คำว่า “ยอดเยี่ยมที่สุดในงาน” นี้ทำให้จี้เฉวียนไท่ถึงกับกำหมัดแน่น และแม้แต่เหล่าผู้ดูแลประตูอื่นๆ ก็ยังต้องหันมามองหลินจือไป๋

อวิ๋นหลานถึงกับตกใจ

“นี่เป็นบทกลอนแต่งสดๆ ใช่ไหม?”

ทุกคำที่หลินจือไป๋พูดเข้ากับบรรยากาศได้อย่างไร้ที่ติ เหมือนเขาแต่งขึ้นเพื่อขณะนี้โดยเฉพาะ

ทุกคนต่างตะลึง!

หลินจือไป๋ไม่ได้โชคดีหรือบังเอิญ เขาคือนักกวีที่แท้จริง!