[ฝรั่งเศสที่กำลังเจ็บปวดจากมุสลิมสุดโต่ง]

การก่อการร้ายโดยชาวมุสลิมในฝรั่งเศสยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ตามรายงานของ France24 เมื่อวันที่ 27 (ตามเวลาท้องถิ่น) เกิดเหตุระเบิดที่สถานที่ชุมนุมต่อต้านมุสลิมในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส มีผู้เสียชีวิต 19 ราย และบาดเจ็บอีกหลายสิบคน

รัฐบาลฝรั่งเศสกล่าวว่า "เหตุการณ์ที่ไม่ควรเกิดขึ้นได้เกิดขึ้นอีกครั้ง" พร้อมระบุว่าในจำนวนผู้เสียชีวิตนั้นมีนักเรียนรวมอยู่ด้วย นอกจากนี้ยังเสริมว่า "นี่คือการโจมตีที่ขี้ขลาดและไม่อาจยอมรับได้ด้วยเหตุผลใด ๆ ก็ตาม และเราจะต้องแก้แค้นอย่างแน่นอน" พร้อมแสดงเจตจำนงที่จะตอบโต้อย่างเด็ดขาด

“เฮ้อ”

วันที่ 28 มิถุนายน 2028 โกซูยอล แลบลิ้นด้วยความไม่พอใจขณะอ่านหนังสือพิมพ์ในตอนเช้า

ตั้งแต่สงครามกลางเมืองยูโกสลาเวียในปี 1991 สงครามอิรักในปี 2003 การเคลื่อนไหวเพื่อประชาธิปไตยในโลกอาหรับปี 2010 ไปจนถึงสงครามกลางเมืองในซีเรียปี 2011 ทำให้เกิดผู้อพยพจำนวนมาก ซึ่งพากันอพยพไปยังยุโรปตะวันตกที่ใกล้และปลอดภัย

สังคมยุโรปพยายามรับผู้อพยพเหล่านี้ให้ได้มากที่สุด แต่เมื่อจำเป็นต้องรับผู้อพยพจำนวนนับล้านอย่างกะทันหัน ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีปัญหาใด ๆ

ในสภาพเศรษฐกิจที่กำลังสั่นคลอน นโยบายช่วยเหลือผู้อพยพไม่สามารถได้รับการสนับสนุนจากประชาชนได้

กับประชาชนที่แม้แต่ค่าแรงยังไม่ได้รับอย่างเหมาะสม จะให้มองผู้อพยพด้วยจิตมนุษยธรรมก็ไม่ใช่เรื่องที่จะโน้มน้าวกันได้ง่าย ๆ

ในสถานการณ์เช่นนั้น เมื่อกลุ่มมุสลิมสุดโต่งก่อการร้ายและถึงขั้นสังหารครูตามท้องถนน ก็ยิ่งทำให้ชาวยุโรปโกรธแค้นถึงขีดสุด

ในยุโรปที่เคยพยายามจะรับผู้อพยพให้ได้ไม่ว่าจะอย่างไร เสียงเรียกร้องให้ขับไล่อิสลามจึงเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ

แค่นั้นหรือ?

[การบิดเบือนประวัติศาสตร์ของจีนที่เลยเถิด]

สื่อของจีนสื่อหนึ่งได้กล่าวอ้างว่า มองโกเลียควรคืนดินแดน พร้อมทั้งก่อให้เกิดความขัดแย้งในระดับนานาชาติอีกครั้ง

สำนักข่าวปักกิ่งของจีนได้ออกอากาศสารคดีที่อ้างว่า มองโกเลียเคยเป็นส่วนหนึ่งของจีน

พวกเขาเคยอ้างว่าเพลงเด็กแต่งใหม่เพลงแรกของเกาหลีอย่าง "พันดัล" เป็นเพลงพื้นบ้านของจีน และฮันบกคือชุดประจำชาติของจีน

พวกเขาอ้างแบบเหลวไหลว่าเพราะเกาหลีเคยเป็นรัฐบรรณาการของจีน วัฒนธรรมเหล่านั้นจึงเป็นของจีน

การกระทำในการแย่งชิงวัฒนธรรมเช่นนี้ของจีน ไม่ได้เกิดขึ้นแค่กับเกาหลีและมองโกเลียเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเวียดนามและไทยด้วย

ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังแทรกแซงกิจการภายในของออสเตรเลีย ละเมิดสิทธิมนุษยชนของชาวอุยกูร์ ใช้กำลังปราบปรามการประท้วงในฮ่องกง ฯลฯ การกระทำที่โหดร้ายด้วยอำนาจทางเศรษฐกิจยังคงดำเนินต่อไป

การบิดเบือนประวัติศาสตร์และการแย่งชิงวัฒนธรรมของจีนที่ใช้จุดอ่อนทางเศรษฐกิจของประเทศเราในฐานะประเทศที่พึ่งพาการค้ากับจีนอย่างมาก เป็นสิ่งที่ถึงเวลาต้องหาวิธีตอบโต้แล้ว

ในสถานการณ์ที่ทุกประเทศกำลังก้าวไปในทิศทางของชาตินิยมจากความถดถอยทางเศรษฐกิจที่ต่อเนื่องมาตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 21

โลกจึงอยู่ในจุดที่ใกล้จะระเบิดเต็มที

จีนที่ยังคงดำเนินการแย่งชิงวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์จากประเทศในเอเชีย และตอบโต้ด้วยการลงโทษทางเศรษฐกิจต่อประเทศที่ขัดผลประโยชน์ของตน กำลังแสดงตนว่าเป็นจักรวรรดินิยมในความเป็นจริง

สหรัฐและโลกตะวันตกได้ออกมาต่อต้านจีนเช่นนี้มาตั้งแต่ก่อนหน้านานแล้ว

“ไม่ว่าจะเหนือ จะตะวันตก หรือจะใต้ มีแต่พวกบ้าเต็มไปหมด เฮ้อ”

โกซูยอลพลิกหน้าหนังสือพิมพ์

[เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ถอนตัวจากงานวิตนีย์เบียนนาเล่ด้วยเหตุผลด้านสุขภาพ]

[แพโดบิน, ก้าวข้ามตำนาน]

[อนิช กาปูร์, ผูกขาดสีที่มืดที่สุดในโลก]

[คริสติน นอร์แมน, “หินประหลาดจะเป็นผลงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดในเชิงภาพ การร่วมงานกับโกฮุนยอดเยี่ยมมาก”]

[โกฮุน, ออกอากาศครั้งแรกกับอ็องรี มาร์โซ “นั่นไม่ใช่วิธีที่ควรทำ” เกิดข้อถกเถียง]

“โธ่เอ๊ย”

โกซูยอลครางเบา ๆ เมื่อได้ยินข่าวว่าเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ เพื่อนสนิทของเขา ถอนตัวจากงานด้วยเหตุผลด้านสุขภาพ

เพราะไม่ได้ติดต่อกันเลยนับตั้งแต่พบกันที่นิวยอร์ก เขาจึงรู้สึกเป็นห่วง

โกซูยอลเลื่อนสายตาไปยังข่าวถัดไปด้วยความประทับใจ

ข่าวว่าแพโดบิน นักดนตรีอัจฉริยะของเกาหลีใต้ และนายุนฮี ได้ร่วมแสดงกับวงออร์เคสตรา Royal Concertgebouw และประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่

“……”

โกซูยอลหรี่ตามอง

เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นพาดหัวข่าวว่า อนิช กาปูร์ ศิลปินที่เขารู้จัก ได้ผูกขาดสีที่มืดที่สุดในโลก

‘นี่มันอะไรกันแน่’

เนื้อข่าวกล่าวว่า บริษัทนาโนเทคโนโลยีในอังกฤษประสบความสำเร็จในการผลิตสีทาบนดาวเทียมซึ่งดูดซับแสงได้ถึง 9996% โดยมีชื่อว่า ‘Vantablack’

และ อนิช กาปูร์ ได้ซื้อสิทธิ์การใช้สีนี้ในเชิงศิลปะมาแต่เพียงผู้เดียว

โกซูยอลถึงกับพูดไม่ออกด้วยความเหลือเชื่อ

แม้ในฐานะศิลปินใคร ๆ ก็อยากมีอิสระอย่างสมบูรณ์ แต่การที่มีคนคนหนึ่งผูกขาดการใช้สี มันเป็นเรื่องที่ไร้สาระเกินไป

‘โลภมากเกินไปแล้ว’

โกซูยอลถอนหายใจพลางเลื่อนสายตาไปยังข่าวถัดไป

เป็นข่าวที่ผู้กำกับคริสติน นอร์แมน กล่าวถึงโกฮุน

เพราะเขาเฝ้าดูกระบวนการที่หลานชายของเขาวาดภาพคอนเซ็ปต์อาร์ตของผลงาน <กระสุน> อยู่ข้าง ๆ มาโดยตลอด โกซูยอลจึงอ่านข่าวอย่างภาคภูมิใจ

เขารู้สึกภูมิใจอย่างยิ่งที่โกฮุนได้รับการยอมรับในความพยายามของเขา

‘ไอ้เด็กนี่อีกแล้วเหรอ?’

แต่แล้วเขาก็ขมวดคิ้วเมื่อเห็นข่าวว่า อ็องรี มาร์โซ เข้ามาแทรกแซงในรายการแรกของโกฮุน

เพราะเขากำลังหารือกับพิพิธภัณฑ์ศิลปะกรุงโซลเกี่ยวกับนิทรรศการเกษียณอายุ จึงไม่ได้ดูรายการแรกนั้น แต่ต่อไปคงต้องดูเพราะอ็องรี มาร์โซ นี่แหละ

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณปู่”

ขณะที่คิดเรื่องเหล่านั้นอยู่ โกฮุนก็ตื่นขึ้นและเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น ยังดูเหมือนจะง่วงอยู่ โกซูยอลจึงยิ้มออกมาเบา ๆ

“ฮุนอา มีข่าวเกี่ยวกับแก ลงหนังสือพิมพ์นะ”

“ข่าวเหรอครับ?”

โกฮุนขยี้ตาง่วง ๆ ขณะเดินเข้าไปหาโกซูยอล

เมื่อได้เห็นข่าวแล้ว โกฮุนก็พยักหน้าลงก่อนจะเงยหน้าขึ้น

“ฮะฮะฮ่า ง่วงจังครับ?”

“อืม ดูเหมือนนอร์แมนจะดูแลดีนะ เห็นว่าเธอจะทำวิดีโอให้ด้วย… อย่างนี้ก็ลงข่าวได้ด้วยเหรอครับ?”

โกฮุนชี้ไปที่ข่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์กับอ็องรี มาร์โซ แล้วถาม

“ก็นั่นน่ะสิ แปลว่าได้รับความสนใจมากไงล่ะ”

“ผมชอบให้พูดถึงเรื่องภาพวาดมากกว่าครับ”

ทัศนคติที่ไม่ต้องการความสนใจในฐานะคนดัง แต่หวังให้ได้รับการพูดถึงในฐานะจิตรกร เป็นสิ่งที่น่าชื่นชมยิ่ง

“งั้นก็ต้องวาดภาพสิ ไหน ๆ ก็สอบเสร็จแล้ว พอกลับจากอเมริกา ปู่จะพาไปที่สงบ ๆ วาดภาพด้วยกัน แถบชายฝั่งทะเลตะวันออกมีที่ดีอยู่”

“ครับผม”

...

“อีกแล้วเหรอ?”

เมื่อบอกว่าสุดสัปดาห์นี้จะไปเบอร์แบงก์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา ชาชีฮยอนก็เบิกตากว้างแล้วถามกลับ

“ต้องไปจัดบ้านของพ่อแม่”

“อืม……”

แม้จะไม่พูดอะไร แต่ก็เห็นชัดเจนว่าเขาพยายามอดทน

เพราะหลังสอบเสร็จบอกว่าจะวาดสีน้ำด้วยกัน มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

“คุณปู่บอกว่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์น่ะ ไปจัดบ้านแล้วก็จะแวะนิวยอร์กด้วย”

“อืม……”

“กลับมาจะไปเที่ยวกันไหม?”

“ไปไหนเหรอ?”

สีหน้าดีขึ้นทันที

“ได้ยินว่าคุณปู่มีบ้านพักอยู่ที่ซัมช็อก ไปพักเล่นแล้วก็วาดรูปกันเถอะ”

“อืม!”

คนที่ตอบเสียงดัง จู่ ๆ ก็หรี่ตาลงทันที

“ทำไมเหรอ?”

“คราวนี้จะรักษาสัญญาใช่ไหม?”

ดูเหมือนจะสูญเสียความเชื่อใจเพราะก่อนหน้านี้ตารางรวนโดยไม่ตั้งใจ

ผมยื่นนิ้วก้อยให้

“สัญญา”

หลังจากเกี่ยวก้อยกันแล้วก็ยิ้มออกมาเหมือนพอใจ

“แต่ต้องถามพ่อกับแม่ก่อนนะ”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

ผมหยิบโอต์ทาร์ตที่พ่อของชาชีฮยอนเป็นคนทำขึ้นมาชิ้นหนึ่ง มีรสช็อกโกแลตกับชีส แต่รู้สึกว่าชีสน่าสนใจกว่า

เพราะรสช็อกโกแลตน่าจะเข้มข้นกว่า ควรกินรสที่กระตุ้นน้อยกว่าก่อนจะดีกว่าในแง่ของลำดับ

เมื่อแกะห่อออกมาก็เห็นพายทรงแท่งยาว

แค่กลิ่นก็หอมน่ากินแล้ว

“คุยกับพ่อดูหรือยัง?”

“เรื่องอะไรเหรอ?”

“เรื่องคุณปู่น่ะ อ้าม”

“อื้ม”

กลิ่นคล้ายชีสเค้ก แต่สัมผัสนุ่มกว่าเมื่อเทียบกับพาย

อยู่ตรงไหนสักแห่งระหว่างเค้กกับพาย

ความหวานไม่ได้เข้มจัดเหมือนมงแชร์ทงทง แต่ละมุนละไมจนหลังกลืนไปแล้วก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา

คิดว่าต้องกินอีกชิ้นถึงจะรู้รสจริง ๆ

เลยแกะอีกชิ้น

“ทำไมเหรอ? บรรยากาศไม่เหมาะจะพูดเหรอ?”

“ไม่ใช่อย่างนั้น แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง”

“อ้าม”

“ตอนนั้นพ่อเล่าให้ฟังนิดหน่อยว่าทำไมถึงทะเลาะกับคุณปู่ ดูเหมือนจะไม่มีทางคืนดีกันได้เลย”

กลิ่นชีสน่าจะเข้มกว่านี้นิดหน่อย แต่เพราะความเสียดายนี่แหละ เลยหยิบกินอีก ไม่แน่ว่าอาจตั้งใจให้เป็นแบบนี้ก็ได้

“ก็เลยลองคิดดู”

“อ้าม”

“ถ้าฉันวาดต้นไม้ที่คุณปู่ชอบเป็นสีน้ำเงินสวย ๆ ทั้งพ่อและคุณปู่จะเข้าใจความรู้สึกฉันไหมนะ?”

สองชิ้นไม่พอ

ต้องกินอีกชิ้น

“ฟังอยู่ไหม?”

“ฟังอยู่”

เพราะเป็นขนมที่กินคนเดียวแล้วรู้สึกเสียดาย เลยยื่นให้ชาชีฮยอนกินด้วย

“ฉันว่ามันไม่ใช่วิธีที่ดีเท่าไรนะ”

“ทำไมล่ะ?”

ชาชีฮยอนถามขณะเคี้ยวขนมอยู่

“การถ่ายทอดความรู้สึกน่ะ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ถ้าจะให้ได้ผลจริง ๆ ต้องวาดให้ดีมาก ๆ เลยนะ”

“อืม……”

“แล้วนายบอกว่าพ่อไม่ชอบภาพวาดของคุณปู่มากเลยใช่ไหมล่ะ”

“อืม”

“งั้นถ้านายวาดภาพที่คล้ายกับของคุณปู่ เขาอาจจะช็อกหนักกว่าเดิมก็ได้นะ อาจจะคิดว่านายวาดแบบนั้นเพราะคุณปู่ แล้วเรื่องจะยิ่งแย่ลง”

“แล้วต้องทำยังไง?”

ผมยักไหล่

ไม่ได้รู้สถานการณ์ทั้งหมด และแม้จะรู้ทั้งหมดก็ไม่สามารถตัดสินเรื่องระหว่างคนสองคนได้โดยพลการ

จากที่ฟังมา ดูเหมือนจะเป็นความผิดของคุณปู่อย่างชัดเจน ดังนั้นถ้าจะให้ความสัมพันธ์ดีขึ้น ฝ่ายนั้นควรขอโทษหรือเปิดใจเสียก่อน

ถ้าไม่ได้แม้กระทั่งแบบนั้น ก็ไม่มีทางเลือกอื่น

“บ้านฉันก็ดูจะซับซ้อนเหมือนกัน”

“ของนายก็ด้วยเหรอ?”

“ปู่ทวดทะเลาะกับคุณปู่ คุณปู่ก็ทะเลาะกับพ่อ แล้วหลังพ่อเสีย คุณปู่ก็เสียใจมาก แต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะคืนดีกับปู่ทวดเลย”

“……ผู้ใหญ่นี่ซับซ้อนเกินไปแล้ว”

ชาชีฮยอนถอนหายใจหลังจากครุ่นคิด

ปัญหาในครอบครัวนั้นไม่มีใครแก้ให้ได้ ต้องให้ผู้เกี่ยวข้องคุยกันเอง

แต่พอปล่อยไว้นานเกินไป ความเงียบก็กลายเป็นความเคยชิน

เหมือนกับที่ฉันไม่สามารถฟื้นฟูความสัมพันธ์กับลุงใหญ่และพ่อได้อีกต่อไป และสุดท้ายก็เสียใจเอาหลังจากพวกเขาตายไปแล้ว

แม้จะรู้ว่าต้องเสียใจ แต่เพราะทิฐิ หรือเพราะสถานะ ทำให้ไม่สามารถทำอะไรได้

ในกรณีของฉันเอง ความรักและศิลปะสำคัญกว่า เลยไม่สามารถฟื้นความสัมพันธ์กับพ่อได้อีก อาจเพราะฉันคิดไปเองว่าครอบครัวต้องเข้าใจกันอยู่แล้ว

“แต่ก็ต้องลองพูดดูนะ”

“ยังไงดีล่ะ?”

“แค่พูดตรง ๆ ก็พอ ถ้าใส่อะไรเกินไปเพราะกลัวหรือพูดอ้อม ๆ มันจะยิ่งแย่ แต่ก็อย่าพูดแรงเกินไปล่ะ”

เมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต

พอคิดว่าที่ฉันห่างจากเพื่อนจิตรกรหลายคน อาจเป็นเพราะตัวฉันเอง

เพราะไม่รู้วิธีสื่อสาร เลยเอาความคิดตัวเองไปยัดเยียดให้คนอื่น จึงห่างเหินกับคนอย่างแอนโธน ฟาน รัปพาร์ด หรือ ปอล โกแก็ง

ในขณะที่ยังรักษาความสัมพันธ์กับคนที่เข้าใจฉันอย่างเอมีล แบร์นาร์ หรือ ตูลูซ ลอแทร็ก ได้อยู่