หัวเรื่อง: จากพิพิธภัณฑ์ศิลปะเอเวอริช

ผู้ส่ง: Robert_Reed

ผู้รับ: Ferdi_love

สวัสดีครับ คุณเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ผมคือโรเบิร์ต รีด ภัณฑารักษ์จากพิพิธภัณฑ์ศิลปะเอเวอริช

ขอขอบคุณสำหรับคำขอจัดแสดงผลงานของคุณ

ผลงานใหม่ <79㎏> และ <34㎏> ที่คุณเสนอมาได้เปิดโอกาสใหม่ทางความคิด และมีศักยภาพในการสร้างวาทกรรมที่เป็นเอกลักษณ์

พิพิธภัณฑ์เอเวอริชของเรายินดีที่จะจัดแสดงผลงานของคุณ และอยากพูดคุยในรายละเอียดเกี่ยวกับวิธีการจัดแสดงและการจำหน่าย

กรุณาติดต่อมายังหมายเลขตรงที่ระบุไว้ด้านล่างนี้ครับ

เรารอคุณอยู่นะครับ

เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซมองสมาร์ตโฟนด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ไงล่ะ ไม่สำเร็จเหรอ?”

หลุยส์ คู่รักของเขาถามขึ้น

“เปล่า เขาอยากเจอ”

เมื่อเฟอร์ดินานโดยื่นอีเมลจากพิพิธภัณฑ์เอเวอริชให้ดู หลุยส์ก็ยิ้มบาง ๆ

“เห็นไหม บอกแล้วว่าไม่ต้องกังวล”

“……”

เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซมองหลุยส์ผู้เป็นที่รักด้วยสายตาเวทนา

หลุยส์เคยมีร่างกายแข็งแรงหนัก 174 ปอนด์ แต่ตอนนี้ผอมจนเหลือแต่กระดูก น้ำหนักเพียง 75 ปอนด์

ทั้งที่พูดก็ยังลำบาก แต่เขาก็ยังไม่ละทิ้งท่าทีอวดดี ทำให้เฟอร์ดินานโดยิ่งรู้สึกหดหู่

“ว่าแต่มันต้องใช้เงินเท่าไรนะ บอกว่ามี 130 แห่งใช่ไหม?”

“อืม”

หลุยส์เริ่มคำนวณต้นทุนสำหรับการจัดแสดงผลงานของเฟอร์ดินานโด

เขาส่งคำขอไปยังพิพิธภัณฑ์ศิลปะ 130 แห่งทั่วโลก และแน่นอนว่าไม่มีพิพิธภัณฑ์ไหนจะกล้าปฏิเสธงานของศิลปินชื่อดังอย่างเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ผลงาน <79㎏> และ <34㎏> จึงต้องเตรียมถึง 130 ชิ้นต่อแบบ

เพราะไม่เคยซื้อขนมในปริมาณมาก และชินกับการวัดเป็นปอนด์มากกว่ากิโลกรัม จึงไม่แน่ใจราคาที่แท้จริง

หลุยส์ถามขึ้นว่า

“กิโลละเท่าไร?”

“ประมาณ 25 ดอลลาร์ได้มั้ง”

“ว้าว”

เขาอุทานเบา ๆ

ด้วยความแตกต่างของค่าครองชีพในแต่ละประเทศ แม้จะเป็นการประเมินโดยคร่าว แต่เฉพาะค่าวัสดุในการติดตั้งใน 130 พิพิธภัณฑ์ก็ตกเกือบ 370,000 ดอลลาร์

ยิ่งเวลาผ่านไป ค่าบำรุงรักษาก็จะเพิ่มขึ้นมหาศาล

เพราะเขาให้ผู้คนกินลูกอมได้อย่างอิสระ และจะเติมให้เรื่อย ๆ จนกว่าพิพิธภัณฑ์จะตัดสินใจหยุดจัดแสดง ไม่มีใครคาดการณ์ได้ว่าจะต้องเสียค่าใช้จ่ายไปเท่าไร

“ถ้ารู้ว่านายรวยขนาดนี้ ฉันคงขอเหล้าบรั่นดีเพิ่มอีกสักหน่อยแล้วล่ะ”

เฟอร์ดินานโดหัวเราะเบา ๆ กับมุกตลกของหลุยส์

“แค่บรั่นดีเองเหรอ?”

“ว่าไงนะ แค่บรั่นดี?”

หลังจากหัวเราะกันเบา ๆ บทสนทนาก็เงียบไป

เพราะรู้ว่าคงไม่เหลือเวลาให้พูดคุยกันแบบนี้อีกมาก หลุยส์จึงอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แม้ไม่มีความหมายก็ตาม

“อากาศดีนะ”

เฟอร์ดินานโดพยักหน้าเล็กน้อย

“แดดดีเหมาะกับการอาบแดดเลย ถ้ามีบรั่นดีด้วยคงสมบูรณ์แบบ”

“ไอ้เจ้าเหล้านั่นอีกแล้ว”

“ก็แหม”

หลุยส์เว้นช่วงไปเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

“ฉันอยากขออะไรสักอย่าง”

เฟอร์ดินานโดเลิกคิ้ว เหมือนจะบอกว่าอะไรก็ว่ามา

“ถ้าวันไหนหมอบอกว่าฉันใกล้ตายแล้ว ช่วยเอาบรั่นดีมาให้ฉันหน่อยนะ”

แม้ตอนนี้จะต้องงดเพราะอยู่ระหว่างรักษา แต่ในวาระสุดท้ายอย่างน้อยก็อยากลิ้มรสความหรูหรานั้นอีกสักครั้ง

“……ได้เลย มาชนแก้วกัน”

เฟอร์ดินานโดตอบอย่างยากลำบาก

“พูดอะไรของนาย”

หลุยส์พูดอย่างหนักแน่น

“ตับนายก็ไม่ดี จะดื่มอะไร ไม่ให้ นายดื่มไม่ได้ มีแค่ฉันเท่านั้นที่จะดื่ม”

“เฮ้”

“อิจฉาล่ะสิ?”

กับคำถามน่ามึนแบบนั้น เฟอร์ดินานโดได้แต่ส่ายหน้า เขารู้สึกแปลกใจจริง ๆ ที่หลุยส์ยังเล่นมุกได้แม้ในสถานการณ์แบบนี้

“แล้วมีอะไรอีกไหม”

“อะไรอีก?”

“อยากได้อะไรอีกไหมล่ะ”

“อืม”

หลุยส์หันไปมองลิ้นชักข้างเตียง

“ช่วยเปิดลิ้นชักให้หน่อยสิ”

“อันนี้เหรอ?”

“เปล่า อันล่างสุด”

เฟอร์ดินานโดเปิดลิ้นชักที่สามออก ข้างในมีกล่องใบหนึ่งวางอยู่ เมื่อหันกลับไป หลุยส์เพียงแค่ยิ้ม

“อะไรเนี่ย?”

“ของที่ฉันอยากได้ ลองเปิดดูสิ”

เฟอร์ดินานโดเปิดกล่อง หยิบแหวนสองวงที่วางเคียงกันออกมาดู

ด้านในสลักชื่อย่อของพวกเขาทั้งสองคนไว้

“เมื่อไหร่กัน...”

“ลืมไปแล้ว”

กอนซาเลซมองแหวนแต่งงานด้วยสายตาอ่อนโยน

หากเขาตัดสินใจที่จะแต่งงานจริง ๆ ก็สามารถทำได้ตลอดเวลา

แต่หลุยส์ไม่อยากทำให้คนรักซึ่งเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงต้องลำบากในสังคมที่ยังเต็มไปด้วยอคติ

เท่านั้นยังไม่พอ พรรครีพับลิกันที่ประกอบไปด้วยบุคคลหัวอนุรักษนิยมก็ยังครองอำนาจมาอย่างยาวนาน

ถ้าหากเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซถูกเปิดเผยว่าเป็นเกย์ เขาอาจเผชิญกับอุปสรรคใหญ่ในเส้นทางศิลปะของตนเอง

หลุยส์ที่หวังให้คนรักของตนได้รับการประเมินจากผลงานเท่านั้น จึงขัดขวางเขาหลายครั้งไม่ให้เปิดเผยตัว

“ลองใส่ดูหน่อยสิ”

หลุยส์พยายามยกมือซ้ายขึ้นอย่างยากลำบาก

กอนซาเลซหยิบแหวนขึ้นมาสวมลงบนนิ้วนางของหลุยส์ นิ้วที่ผอมจนเหลือแต่กระดูกทำให้ดูน่าสงสารยิ่งขึ้น

“หลวมมากเลยนะ เมื่อก่อนยังพอดีอยู่เลย”

หลุยส์ยิ้มเศร้า

กอนซาเลซยื่นแหวนอีกวงและมือของเขาไปให้หลุยส์ใส่ให้บ้าง หลุยส์ยกมือขึ้นมาด้วยความยากลำบากแล้วสวมแหวนลงบนมือเขา

“ดูดีนี่”

“ใช่ไหมล่ะ?”

ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างบางเบา

และแล้วเวลาดูแลกันอันสั้น ๆ ก็สิ้นสุดลง ถึงเวลาต้องแยกจาก

กอนซาเลซลุกขึ้น

“พรุ่งนี้ฉันจะมาอีก”

“อืม”

ขณะที่เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซกำลังจะหันหลังเดินจากไป หลุยส์ก็รีบเรียกเขาไว้

“เฮ้ อย่าลืมถอดแหวนก่อนกลับสิ”

เมื่อหลุยส์พยักเพยิดไปทางแหวน กอนซาเลซก็ยิ้มแห้ง ๆ

“ไม่เอาอะ”

“อะไรนะ?”

“ตอนให้ไม่เห็นว่าอะไรเลย ตอนนี้จะมาขอคืนเหรอ? ของฉันแล้ว”

“ไม่ใช่อย่างนั้น...”

“บอกแล้วไง ว่าเป็นของฉันแล้ว”

เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซรู้สึกเสียใจที่หลีกเลี่ยงสิ่งเหล่านี้มาตลอดเพราะสถานะของตัวเอง

ครั้งหนึ่ง เขาเคยกลัวเสียงวิจารณ์

กลัวว่าจะสูญเสียรากฐานที่สร้างไว้ด้วยความยากลำบาก จึงเชื่อฟังคำแนะนำของหลุยส์

แต่เมื่อรู้ว่าหลุยส์ต้องเก็บงำความปรารถนาในการแต่งงานไว้มาตลอด เขาก็ตัดสินใจได้ในที่สุด

“พูดอะไรของนายเนี่ย รีบถอดแล้ววางไว้สิ”

เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซยักไหล่

“บอกว่าไม่เอาไง”

[เฟอร์ดินานโด ผอมลงอย่างเห็นได้ชัด]

[ใครกันคือคนที่มอบแหวนกับศิลปินแห่งศตวรรษ?]

[แคโรไลน์ สตริก: “นิทรรศการพร้อมกันทั่วโลกคือภาพสะท้อนของยุคสมัย”]

[เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ เตรียมจัดแสดงงานพร้อมกันทั่วโลก]

วันที่ 17 ศิลปินอเมริกันผู้นำแนวคิดศิลปะแนวคอนเซ็ปชวล เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ จะเปิดตัวผลงานใหม่

เขากล่าวว่ากำลังอยู่ระหว่างทำสัญญากับพิพิธภัณฑ์ 130 แห่งทั่วโลก และผลงานจะไม่ถูกขายแต่จัดแสดงกึ่งถาวร

ตามรายงานของผู้เกี่ยวข้อง เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซไม่ต้องการสิ่งตอบแทนใด ๆ เลย

อีกด้านหนึ่ง เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซที่เคยอวดกล้ามเนื้ออันน่าภาคภูมิใจ ได้ปรากฏตัวต่อสาธารณชนอีกครั้งในรอบสองเดือน โดยสูญเสียหุ่นกำยำไป ทำให้แฟน ๆ กังวล

ข่าวเกี่ยวกับเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซครึกโครมไปทั่ว

อย่างไรก็ดี เขาเป็นหนึ่งในศิลปินผู้ทรงอิทธิพลแห่งยุค ร่วมกับอ็องรี มาร์โซ และจางมีแร ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจ

การจัดแสดงพร้อมกันในพิพิธภัณฑ์ถึง 130 แห่งก็เป็นเรื่องใหญ่อยู่แล้ว

ว่าไปแล้ว จางมีแรเองก็กำลังวางแผนจัดแสดงงานทั่วโลกเช่นกัน อยากรู้เหมือนกันว่าเขาทั้งสองจะแสดงงานในรูปแบบใด

ขณะกำลังจินตนาการถึงความเป็นไปได้ พนักงานต้อนรับบนเครื่องก็นำอาหารมาเสิร์ฟ

สลัดมะเขือเทศโรยชีสกับน้ำสลัด พาสต้า และไก่ปรุงพร้อมบล็อกโคลี

“งานของกอนซาเลซจะจัดแสดงในเกาหลีด้วยไหมครับ?”

ในเมื่อกำลังเดินทางกลับเกาหลี จึงสงสัยว่าจะได้ชมที่โซลหรือไม่ จึงถามคุณปู่

“น่าจะนะ ได้ยินว่าเขาส่งคำขอไปที่พิพิธภัณฑ์แพอุมแล้ว”

พิพิธภัณฑ์ที่เคยจัดนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของผม ด้วยความช่วยเหลือจากบังแทโฮ อยู่ใกล้บ้านด้วย คงไปชมได้ไม่ยาก

คุณปู่ไม่ได้ทานอาหารแต่กำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“คิดอะไรอยู่เหรอครับ?”

“เปล่าน่ะ กินเถอะ”

แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ความจริง พอผมจ้องมองอยู่นาน ท่านก็ยอมเล่า

“สัญญาไว้ว่าจะไม่บอกใครน่ะ”

ถ้าเหตุผลเป็นแบบนั้น ก็ไม่มีทางเลือก

ผมพยักหน้าแล้วเริ่มเขี่ยบล็อกโคลีออก ก่อนจะโดนคุณปู่ตำหนิ

“ต้องกินให้ครบทุกอย่างสิ”

“ไม่อร่อยครับ”

“มันดีต่อสุขภาพนะ”

“คุณปู่เองก็ไม่กินหน่อไม้ฝรั่งนี่ครับ”

เพราะไม่อยากกินเลยแย้งกลับไป คุณปู่จึงมองผมสลับกับหน่อไม้ฝรั่งในจาน

ผมแค่อยากให้ท่านเข้าใจว่าใคร ๆ ก็มีของที่ไม่อยากกิน

แล้วท่านก็หยิบหน่อไม้ฝรั่งที่เหลือทั้งหมดเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ โดยไม่พูดอะไร

“……”

“เห็นแล้วใช่ไหม?”

คุณปู่เคี้ยวฝืน ๆ พร้อมกับถลึงตาใส่ราวกับว่าไม่อยากกินขนาดไหน ทำให้ไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้เลย

ผมพยายามกลบกลิ่นรสด้วยการจิ้มซอสพาสต้ามาก ๆ

ทั้งที่ผักอร่อย ๆ อย่างพริกหวาน, ผักเซเลอรี่เกาหลี, กระเทียมมีตั้งมากมาย แต่ทำไมต้องกินเจ้าสิ่งนี้ก็ไม่รู้

“อือมม”

ผมไม่อยากรู้สึกถึงรสชาติหรือสัมผัสใด ๆ เลย เคี้ยวแบบลวก ๆ แล้วกลืนลงไป จากนั้นคุณปู่ก็ส่งเสียงครางเบา ๆ

ดูเหมือนท่านจะฝืนมากเกินไป

หลังจากกินเสร็จแล้ว ผมดูข่าวไปพลาง ๆ และรู้สึกง่วงขึ้นมา

-……แผนการจัดแสดงพร้อมกันทั่วโลกของกอนซาเลซคาดว่าจะมีอุปสรรค

พอได้ยินเรื่องของเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ผมก็ลืมตาขึ้น

พอเช็กเวลาก็พบว่าน่าจะหลับไปประมาณสี่ชั่วโมง

-มีผู้สนับสนุนบางส่วนของเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซประกาศยุติการสนับสนุน

อะไรกันนะ

ผมขยี้ตาแล้วหันไปมองหน้าจอ เห็นข้อความตัวใหญ่ด้านล่างว่า ‘เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ออกมาเปิดเผยเรื่องสุดช็อก’

แต่ไม่มีการบอกว่าเขาเปิดเผยเรื่องอะไร

อาจจะถูกนำเสนอข่าวในช่วงที่ผมหลับ

“ฮืม…”

คุณปู่ขมวดคิ้วแน่นขณะดูข่าว

ผมถอดหูฟังข้างหนึ่งออกแล้วถาม

“มีเรื่องอะไรเหรอครับ?”

คุณปู่ถอนหายใจเบา ๆ

“จำเรื่องที่ปู่บอกว่าเป็นความลับได้ไหม?”

“ครับ”

“…มันคือเรื่องของเฟอร์ดินานโดน่ะ ดูเหมือนเขาจะเปิดเผยว่าเป็นเกย์”

ผมตกใจ

แม้จะตกใจกับความจริงที่ว่าเขาเป็นเกย์ แต่สิ่งที่ทำให้ผมตกใจยิ่งกว่าคือ ตัวผมเองที่ตกใจกับเรื่องนั้น

ทั้งที่เคยผิดหวังในโบสถ์ที่มีแนวคิดแบบเคร่งครัดขนาดนั้น ผมก็ยังไม่สามารถสลัดสิ่งที่พวกเขาปลูกฝังออกไปได้

“เพราะแบบนั้น คนพวกนั้นถึงเลิกสนับสนุนเขาหรือครับ?”

คุณปู่พยักหน้า

“……”

ที่วิตนีย์เบียนนาเล่มีงานศิลปะที่หลากหลายมากจริง ๆ

ไม่ว่าจะเป็นประเภท รูปแบบ หรือแนวคิดต่าง ๆ ทุกอย่างล้วนเป็นอิสระ และทุกคนก็เคารพซึ่งกันและกัน

ในสังคมที่เป็นแบบนั้น การที่เลิกสนับสนุนเพียงเพราะใครเป็นเกย์มันดูไม่สมเหตุสมผลเลย

คำสอนที่ให้รักเพื่อนบ้านมาก่อนสิ่งอื่นใดควรจะสำคัญกว่า

พอผมพูดแบบนั้นออกไป คุณปู่ก็ถอนหายใจยาวอีกครั้ง

“เวลาที่คนหรือกลุ่มใดลำบาก พวกเขาก็จะหันไปทำตัวอนุรักษนิยมมากขึ้นน่ะสิ”

ผมเข้าใจว่าท่านหมายถึงอะไร

อย่างในช่วงศตวรรษที่ 14–16 ขณะที่ระบบศักดินากำลังเปลี่ยนแปลงและมีการประดิษฐ์อาวุธปืนและปืนใหญ่ขึ้นมา อัศวินในยุคนั้นก็เป็นเช่นนั้น

แทนที่จะปรับตัวให้เข้ากับโลกที่เปลี่ยนไป พวกเขากลับยึดถืออุดมการณ์อัศวินอย่างสุดโต่งเพื่อเสริมสร้างสิทธิพิเศษของตัวเอง

แม้สิ่งนั้นจะขัดแย้งกับความเป็นจริง พวกเขาก็ยังสร้างกฎระเบียบขึ้นมาเพื่อพันธนาการตัวเอง และค่อย ๆ กลายเป็นกลุ่มที่ปิดกั้นจากโลกภายนอก

มีนักเขียนชาวสเปนคนหนึ่งที่ล้อเลียนสิ่งนี้ผ่านนวนิยายเรื่อง <ดอนกิโฆเต้แห่งลามันช่า> ด้วย

“ประชากรที่นับถือศาสนาคริสต์โดยรวมกำลังลดลง และเหลือแต่กลุ่มที่ยึดมั่นในคำสอนเข้มงวดเท่านั้น”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกอนซาเลซล่ะครับ?”

“เพราะเขามีอิทธิพลไงล่ะ ถึงแม้ว่าทัศนคติต่อผู้มีความหลากหลายทางเพศจะดีขึ้นทั่วโลก แต่พอคนดังอย่างเฟอร์ดินานโดออกมาเปิดเผย มันก็ทำให้พวกเขารู้สึกถูกคุกคาม”

สำหรับพวกเขา มันอาจถือเป็นภัยคุกคามต่อการอยู่รอดก็ได้

“เขาเคยปิดบังเรื่องนี้มาก่อนเหรอครับ?”

“ถึงกฎหมายจะอนุญาตแล้วก็เถอะ แต่พวกที่ต่อต้านก็ยังมีพลังมากอยู่ โดยเฉพาะคนที่อยู่ในตำแหน่งที่โดนโจมตีง่าย มันก็ต้องกลัวกันบ้างแหละ”

สำหรับศิลปินที่อาชีพขึ้นอยู่กับภาพลักษณ์แล้ว การมี ‘ศัตรูที่สมบูรณ์แบบ’ ก็เป็นอุปสรรคใหญ่หลวงจริง ๆ

-ในขณะเดียวกัน พิพิธภัณฑ์ศิลปะเอเวอริชซึ่งตกลงจะจัดแสดงผลงานของเขา ได้ออกแถลงยกเลิกสัญญาโดยสิ้นเชิง

“……”

-ในขณะที่พิพิธภัณฑ์หลายแห่งแสดงจุดยืนสนับสนุนและอีกหลายแห่งประกาศยกเลิกแผนการจัดแสดง ความสำเร็จของการจัดนิทรรศการพร้อมกันทั่วโลกของเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซจึงกลายเป็นประเด็นที่ทุกคนจับตาดู

ผมไม่เข้าใจเรื่องศาสนา

ไม่เข้าใจเรื่องการเมือง

และไม่เข้าใจประเด็นเกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศด้วย

การไปบังคับให้คนที่ไม่ชอบ ต้องมาชอบ อาจเป็นความรุนแรงรูปแบบหนึ่งก็ได้

แต่ถึงอย่างนั้น

สำหรับศิลปินอย่างเขา ที่กำลังพยายามจัดแสดงงานศิลปะเพื่อเป็นการปิดฉากชีวิต

ในฐานะคนที่สร้างงานศิลปะ และในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ผมอยากจะช่วยเขาให้ได้