เมื่อเห็นว่าผู้เข้าแข่งขันคนสุดท้ายในตอนที่สองเป็นคุณตาอายุหกสิบปี ผู้ชมในฉินโจวต่างก็ได้เห็นความจริงใจของ คุนเผิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์อย่างชัดเจน

พูดว่าไม่สนรูปลักษณ์ ก็ไม่สนรูปลักษณ์จริงๆ!

พูดว่าไม่สนอายุ ก็ไม่สนอายุจริงๆ!

รายการอื่นๆ อาจจะโฆษณาคล้ายๆ กัน บอกว่าไม่ตัดสินผู้เข้าแข่งขันจากรูปลักษณ์หรือเงื่อนไขภายนอก แต่ไม่มีรายการไหนทำได้จริงๆ แบบนี้!

มันก็แค่คำพูดเท่านั้น

เหมือนโฆษณาบะหมี่เนื้อที่มีภาพเนื้อชิ้นใหญ่ แต่พอเปิดซองกลับหาเนื้อแทบไม่เจอ!

"คุนเผิง นี่จริงใจเกินไป!"

"ทุกอย่างตรงตามที่โฆษณาไว้เป๊ะๆ!"

"ก่อนหน้านี้มีคนบอกว่าคำโปรโมตของคุนเผิง เป็นแค่การเรียกกระแสเอง!"

แต่ในขณะเดียวกัน...

"ว่าแต่ คุณตาอายุมากขนาดนี้ ยังจะร้องไหวเหรอ?"

"ทีมงานอย่าฝืนใจเลยนะ!"

"เข้าใจว่าจริงใจ แต่ต้องรักษาคุณภาพของรายการด้วย!"

"ลองฟังก่อน บางทีอาจจะเป็นแค่โอกาสให้คุณตาได้กำลังใจก็ได้!"

ขณะที่ผู้ชมกำลังถกเถียงกันอยู่ จู่ๆ เสียงดนตรีก็เริ่มขึ้น!

เพลงนี้ชื่อว่า "ระเบิด" เป็นเพลงร็อกที่โจวหานจิ้นปล่อยออกมาเมื่อสามปีก่อน ดนตรีมีสไตล์ที่ดุดันมาก และเพียงแค่เริ่มต้นก็ดึงความสนใจของทุกคนได้ทันที!

"บ้าจริง! เพลงนี้เนี่ยนะ?"

"ทำไมถึงเลือกเพลงนี้ล่ะ!?"

ในมุมมองของผู้ชมส่วนใหญ่ คุณตาจี๋เซียงน่าจะเลือกเพลงแนวเก่าๆ ที่เล่าเรื่องราวผ่านน้ำเสียง ถ่ายทอดความลึกซึ้งจากประสบการณ์ชีวิต แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าคุณตาจะเลือกเพลงที่ดู "วัยรุ่น" แบบนี้!

"เล่นใหญ่เลยนะ!"

"เพลงนี้ฉันเรียนดนตรีตั้งสามปียังร้องไม่ถึงเลย!"

"คุณตาเล่นของใหญ่เกินไปแล้ว!"

"เขาจะร้องเพลงนี้ไหวจริงๆ เหรอ?"

แต่ในความสงสัยของทุกคน เสียงร้องก็เริ่มขึ้น!

"จุดชนวนระเบิดให้ชีวิต!"

"ระเบิดความหดหู่ทั้งหมดให้กระจาย!"

"ความเสื่อมโทรมและอ่อนล้า ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน!"

"ฉันเต้นรำอย่างบ้าคลั่งใต้แสงตะวันอันร้อนแรง!"

เสียงร้องของคุณตา "จี๋เซียง" ทรงพลังและเต็มไปด้วยพลังชีวิต ทุกคนตะลึง!

"นี่มันอะไรกัน!?"

"สภาพร่างกายแบบนี้ตอนอายุ 60 ของฉันจะเป็นไปได้ไหม?"

"ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนวัยนี้ยังร้องเพลงร็อกและขึ้นเสียงสูงได้แบบนี้!"

"สุดยอด!"

"คุณตานี่สุดยอดจริงๆ!"

เสียงร้องของคุณตาสร้างความประทับใจให้ผู้ชมมากจนโค้ชคนแรก โจวหานจิ้นต้องหมุนเก้าอี้ แต่เขาเองก็ช็อกเหมือนกัน! เพราะนี่คือเพลงของเขา และคนที่ร้องกลับเป็นคุณตาที่มีอายุพอจะเป็นพ่อของเขาได้!

"บี๊บ (เวร) บี๊บ (กรรม)!"

ทีมงานหลังกล้องต้องรีบเซ็นเซอร์คำพูดของเขา แต่ผู้ชมที่เห็นการขยับปากก็หัวเราะลั่น เพราะดูออกชัดเจนว่าคำที่เขาพูดคือ "เวรกรรม!"

หลังจากนั้น...

โค้ชฉินเลี่ยน หมุนเก้าอี้!

โค้ชหลี่เซียว หมุนเก้าอี้!

และสุดท้าย จางซีหยางก็หมุนเก้าอี้!

คุณตาจี๋เซียงทำสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง เขาได้รับ "สี่โหวต!"

...

แต่ละคนที่หมุนเก้าอี้ไปต่างก็ตกใจจนพูดไม่ออก!

หลี่เซียวกรีดร้อง:

"เขาอายุเท่าไหร่กันแน่!"

ฉินเลี่ยนหน้าซีด:

"อย่างน้อยก็ห้าสิบหรือหกสิบปีแล้ว!"

จางซีหยางถึงกับอ้าปากค้าง:

"ฉันเกือบหัวใจวาย!"

ส่วนโจวหานจิ้นกลับร้องตามไปด้วย:

"ฉันนี่แหละคือระเบิด ฉันนี่แหละคือระเบิดลูกนั้น!"

ใช่เลย! คุณตาจี๋เซียงเป็นเหมือน "ระเบิด" ที่ทำเอาทั้งรายการระเบิดความตื่นเต้นไปพร้อมกัน!

ตอนที่สอง ของรายการจบลงอย่างยิ่งใหญ่ แต่เหล่าผู้ชมออนไลน์ต่างก็โดนความร้อนแรงของคุณตา "ระเบิด" ไปเต็มๆ!

...

บนแพลตฟอร์ม จี๋กวง

หัวข้อเกี่ยวกับรายการเต็มไปหมด!

"ใครว่าผู้เข้าแข่งขันเก่งๆ ของรายการ 《เดอะวอยซ์》 ถูกใช้หมดในตอนแรก? นี่มันบ้าชัดๆ ตอนสองก็เดือดไม่แพ้กัน!"

"ขอโทษ ฉันผิดเอง!"

"ฉันจะไม่กล้าสงสัยรายการของ คุนเผิง อีกแล้ว!"

"ผู้เข้าแข่งขันตอนนี้ไม่แพ้ตอนแรกเลย โดยเฉพาะคุณตาจี๋เซียงตอนสุดท้าย ทำฉันตกใจจนแทบล้ม!"

"จริงอย่างที่เค้าว่าไว้—คุณตาก็ยังเป็นคุณตา!"

"รายการนี้ไม่มีใครเทียบได้แล้ว!"

"คุ้มค่าที่รอคอยมาหนึ่งอาทิตย์ สุดท้ายเพลงร็อกของคุณตา ฉันรู้สึกเหมือนระเบิด!"

ไม่แปลกใจเลยที่ตอนที่สองของ 《เดอะวอยซ์》 ได้รับความนิยมสูงกว่าเดิม ความร้อนแรงของรายการเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และตอนนี้ไม่มีใครกล้าสงสัยคุณภาพของรายการนี้อีกต่อไป!

แม้แต่แฟนพันธุ์แท้ของรายการคู่แข่ง 《ศิษย์อาจารย์》 ก็เงียบกันไปหมด!

จะโจมตี 《เดอะวอยซ์》 ได้ยังไงในเมื่อทั้งเน็ตกำลังชมกันอย่างล้นหลาม!

ตอนนี้ไม่มีใครพูดถึง 《ศิษย์อาจารย์》 อีกแล้ว หรือถ้าพูดก็มีแต่เสียงตำหนิ แม้จะมีโค้ชระดับซูเปอร์สตาร์สี่คน แต่เมื่อเทียบกับ 《เดอะวอยซ์》 รายการอื่นก็เหมือนอาหารสำรองที่ไม่มีรสชาติใดๆ ความแตกต่างนั้นชัดเจนเกินไป!

...

วันรุ่งขึ้น

เจียงเฉิงโทรหา หลินจือไป๋ "มีข่าวดีจะบอกเจ้านาย แบรนด์ที่หลินกงดูแลอยู่ ตอนนี้ส่วนแบ่งตลาดโดน 《เดอะวอยซ์》 ของเราแซงไปหมดแล้ว"

"อืม"

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย

พอดีว่าปีนี้กำลังจะหมดไป รุ่นสองและรุ่นสามของตระกูลหลิน ก็คงถึงเวลาส่งข้อสอบให้คุณปู่พิจารณาครั้งแรกแล้ว

ผลงานของหลินกงครั้งนี้ ต่อให้ไปถึงมือคุณปู่ก็คงไม่ผ่าน

"หลินกงจบแล้ว"

เจียงเฉิงกล่าวด้วยความรู้สึกหลากหลาย

หลินจือไป๋หัวเราะเบาๆ "ไม่ใช่แค่หลินกง หลินเฟิ่งก็คงไม่รอดเหมือนกัน อนาคตคงยากที่จะได้สิทธิ์ดูแลโปรเจกต์อะไรโดยลำพังอีก"

"ขอแสดงความยินดีกับเจ้านายล่วงหน้า"

เจียงเฉิงหัวเราะ "ว่าแต่ถ้าจะนับว่าใครพลาด หลินหู่ก็คงพลาดไปด้วย แพลตฟอร์มเฉินฮวาไลฟ์ที่เขาดูแลไม่ได้ทำกำไรมาทั้งปี แต่ที่น่าแปลกใจคือหลินเป่า เขาดูแลธุรกิจการ์ตูน กลับทำได้ดีผิดคาด..."

"ปล่อยเขาไปก่อน"

หลินจือไป๋ในอดีตเคยได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ เนื่องจากถูกรุ่นสามของตระกูลหลินกลั่นแกล้งเป็นกลุ่ม คนที่เขาเกลียดที่สุดคือคนที่แอบผลักเขาจากข้างหลังในวันนั้น

คนคนนั้นไม่น่าจะใช่หลินเป่า

เพราะหลินเป่ามีนิสัยโผงผาง แต่ไม่ลงมือจริงจัง และในความทรงจำเขาในตอนนั้น หลินเป่าอยู่ห่างออกไปพอสมควร

เป้าหมายสงสัยหลักของหลินจือไป๋คือ หลินมู่และหลินเสินจากบ้านลุงสาม ซึ่งเป็นเหตุผลที่เขาไม่ชอบหลินหลิวด้วย

ใครใช้ให้หลินหลิวเป็นลูกสาวของลุงสามกันล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงที่หลินจือไป๋ได้รับบาดเจ็บ คนที่พยายามกีดกันเขามากที่สุดก็มีหลินหลิวรวมอยู่ด้วย และเป็นคนที่เปิดเผยอย่างชัดเจน ความสัมพันธ์กับพี่สาวก็ไม่ค่อยดี คนแบบนี้เขาไม่คิดปรานีในอดีตและก็ไม่คิดจะปรานีในอนาคต

ในตอนนั้นโทรศัพท์ของพี่สาวดังขึ้น

หลินจือไป๋กล่าวลาเจียงเฉิงก่อนจะรับสาย เสียงที่สดใสของหลินซีดังมาจากปลายสาย

"ข่าวดี!"

"ข่าวดีอะไร?"

หลินซีหัวเราะ "ตอนนี้ฉันเป็นรองหัวหน้าแผนกดนตรีของเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์แล้วนะ คุณป้าช่วยเลื่อนตำแหน่งให้ฉัน เธอทำตามที่นายบอกจริงๆ!"

"ยินดีด้วย"

หลินจือไป๋หัวเราะเล็กน้อย ตั้งแต่ครั้งที่คุณป้ามาขอให้เขาปล่อยเรื่องของบริษัทพิมพ์ เขาก็สั่งให้ทางนั้นยกเลิกการจำกัดธุรกิจของคุณลุง ซึ่งมีผลกำไรไม่น้อย

การเลื่อนตำแหน่งของพี่สาวครั้งนี้คือการตอบแทนของคุณป้า

หลังจากพูดคุยกับพี่สาวไปสักพัก ก็มีสายโทรเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เป็นคุณป้าหลินเว่ย

หลินจือไป๋กล่าวลาพี่สาวก่อนรับสาย

คุณป้าหลินเว่ยดูเหมือนจะโทรมาเพื่ออวดผลงานของเธอ เปิดบทสนทนาด้วยรอยยิ้ม "หลานรัก ได้ข่าวแล้วใช่ไหม ป้าช่วยให้พี่สาวของเธอเป็นรองหัวหน้าแผนกดนตรีแล้วนะ"

หลานรัก?

หลินจือไป๋รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้แสดงออกมา ยิ้มตอบ "ขอบคุณป้าที่ช่วยสนับสนุน เราคงร่วมงานกันอย่างราบรื่น ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวก่อนนะครับ"

"เดี๋ยวก่อน!"

คุณป้าดูเหมือนจะมีเรื่องอยากพูด "มีเรื่องหนึ่งที่ป้าอยากคุยกับเธอ มันเกี่ยวกับป้าและเกี่ยวกับพี่สาวเธอด้วย..."

"ได้"

เห็นคุณป้าทำหน้าเคร่งขรึม หลินจือไป๋ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเธออยากพูดเรื่องอะไร จึงนัดเจอกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ทั้งสองพบกัน

หลินเว่ยกล่าว "เมื่อปีที่แล้ว คุณปู่แบ่งโปรเจกต์ให้ทุกคนทำ เพื่อตรวจสอบผลงานของแต่ละคนในปีนี้ เธอทำได้ดีที่สุดจนส่งงานล่วงหน้า ได้รับสำนักพิมพ์เฉินฮวาไปครอง แต่ผลงานของป้าก็แค่ปานกลาง..."

"อยากพูดอะไรก็พูดตรงๆ เถอะครับ"

หลินจือไป๋ไม่ได้เกรงใจคุณป้าคนนี้เลย

หลินเว่ยไม่ได้ถือสา เธอกล่าวอย่างจริงจัง "ป้าคิดว่าตัวเองยังพอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่แผนกดนตรีไม่เหมาะกับป้า ดังนั้นป้ากำลังพิจารณาจะยกแผนกนี้ให้หลินซี..."

"คุณป้าคิดว่าสละได้ง่ายๆ หรือครับ?"

หลินจือไป๋เลิกคิ้วเล็กน้อย

หลินเว่ยกล่าว "ป้าจะขอเปลี่ยนโปรเจกต์ใหม่กับคุณปู่ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องของป้า อย่างไรก็ตาม หากหลินซีจะขึ้นเป็นหัวหน้าแผนกดนตรีได้ ก็ต้องให้ป้าเห็นด้วยก่อน"

"เงื่อนไข?"

หลินจือไป๋พูดตรงๆ

หลินเว่ยชอบนิสัยตรงไปตรงมาของหลานชายคนนี้ แม้จะไม่สุภาพและไม่มีความเคารพต่อผู้ใหญ่ในฐานะญาติ แต่เขาไม่เล่นเล่ห์เหลี่ยม เธอกล่าวอย่างชัดเจน "เงื่อนไขคือการสั่งพิมพ์จากสำนักพิมพ์เฉินฮวา ขอให้แบ่งให้บริษัทของลุงเธอมากขึ้น"

หลินจือไป๋ตอบ "30%"

หลินเว่ยส่ายหน้า "50%"

ทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนที่หลินจือไป๋จะตอบอย่างเรียบเฉย "งั้น 40% ก็แล้วกัน หวังว่าบริษัทของลุงจะรับงานได้ ถ้าคุณภาพการพิมพ์ไม่ดี ผมเปลี่ยนใจได้นะ"

"เรื่องนี้ไว้ใจได้เลย!"

หลินเว่ยรู้ว่าข้อตกลงนี้คงเสร็จสมบูรณ์แล้ว เธอกล่าวทีเล่นทีจริง "ถ้าเธอได้ครองเฉินฮวากรุ๊ปในอนาคต อย่าลืมเหลือทางรอดให้ครอบครัวป้าบ้างนะ"

"ได้ครับ"

หลินจือไป๋ตอบ

หลินเว่ยตกใจเล็กน้อย คำพูดของเธอเหมือนพูดเล่นมากกว่า แต่หลินจือไป๋กลับตอบตกลงทันที เขาคิดจริงๆ หรือว่าเขาจะได้ครอบครองเฉินฮวากรุ๊ป?