“แต๊น!”

จางมีแร ก็ยื่นของขวัญให้เช่นกัน

เป็นกล่องทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวในแนวนอน ไม่รู้ว่าคืออะไร

“ขอบคุณครับ”

“ลองแกะดูสิ”

จางมีแรดูตื่นเต้นยิ่งกว่าผมเสียอีก ดวงตาเป็นประกาย

หลังจากอาร์ลไป วันเกิดก็กลายเป็นวันพิเศษของผมกับธีโอเท่านั้น จึงรู้สึกแปลกอยู่บ้างกับสถานการณ์นี้

เมื่อฉีกกระดาษห่อออก ก็ปรากฏเครื่องใช้ไฟฟ้าสีน้ำเงินเครื่องหนึ่ง ตรงกลางมีตัวอักษร P กับ B ซ้อนกันอยู่

“นั่นมัน เพลย์บ็อกซ์ ไม่ใช่เหรอ?”

ดูเหมือนบังแทโฮจะรู้จัก

“นี่คืออะไรเหรอครับ?”

“เครื่องเล่นเกม ไอ้นี่น่ะกำลังฮิตสุด ๆ เลยนะช่วงนี้?”

ดูเหมือนจะเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าสำหรับเล่นสนุก

ผมหยิบกล่องขึ้นมาพลิกไปมา แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าใช้งานอย่างไร

“เพลย์บ็อกซ์ เป็นเครื่องเล่นเกมพกพาเครื่องแรกในรอบ 10 ปีของ Visual เลยนะ แม้แต่ Uni ยังยอมละทิ้งความภาคภูมิใจเรื่องมาตรฐานเฉพาะตัวเพื่อจะผลิตมันออกมา เป็นผลงานชิ้นสำคัญที่ใส่ใจสุด ๆ เลยล่ะ ตอนนี้ของหมดเกลี้ยง หาไม่ได้ง่าย ๆ แล้วด้วย”

“นั่นสิครับ”

จากคำอธิบายของบังแทโฮ แม้จะยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ก็รู้ว่านี่คือของมีค่ามาก

จางมีแรจิ้มจมูกผมแล้วยิ้ม

“การเรียนก็ดี การวาดรูปก็ดี แต่การเล่นก็สำคัญนะ การหาเพื่อนก็ด้วย”

เป็นคำพูดที่ถูกต้อง

ธรรมชาติของอาร์ลมอบแรงบันดาลใจให้ผม แต่เพราะมันเป็นชนบท จึงขาดการมีปฏิสัมพันธ์

ตอนนั้นผมไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าวงการศิลปะเป็นอย่างไร

แม้ผมจะไม่เสียใจที่เคยใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น แต่ก็ละเลยความสำคัญของข้อมูลและการสื่อสารไป

ถึงจะได้รับข่าวสารใหญ่ ๆ ผ่านธีโอ แต่ผมไม่เข้าใจเลยว่าในเวลานั้นมีผลงานชิ้นเอกใดเกิดขึ้นบ้าง ใครวาดภาพแบบไหนไว้

สิ่งนั้นรักษาเอกลักษณ์ของผมไว้

และกลายเป็นแรงผลักดันให้เติบโตยิ่งขึ้น แถมยังทำให้ผมแยกตัวอย่างสมบูรณ์

แต่ก็เป็นความจริงที่ผมมีโอกาสได้พบเจองานศิลป์ดี ๆ น้อยมาก

การพูดคุยกับผู้อื่นมีน้อย และต่อให้คุยก็เป็นเพียงฝ่ายเดียว จึงอาจเป็นธรรมดาที่ผมไม่ได้รับการยอมรับในช่วงมีชีวิตอยู่

เพราะธีโอและพี่สะใภ้โยฮันนา ที่พยายามอย่างไม่หยุดยั้งในการเผยแพร่ตัวตนของ “วินเซนต์” ผ่านจดหมายและผลงานของผม เลยทำให้มี “วินเซนต์ แวนโก๊ะ” ในทุกวันนี้

หากไม่มีธีโอและโยฮันนาที่เชื่อมโยงผมกับโลก “วินเซนต์ แวนโก๊ะ” คงถูกลืมเลือนไปแล้ว

เพื่อให้ได้รับข้อมูลและสร้างความเข้าใจร่วมกัน จำเป็นต้องมีเรื่องที่สามารถเพลิดเพลินร่วมกันได้อย่างน้อยหนึ่งเรื่อง

สิ่งนั้นเรียกว่า “วัฒนธรรม”

เมื่อผมเริ่มสัมผัสวัฒนธรรมที่เรียกว่า “ภาพยนตร์” ผมก็ได้ตระหนักรู้สิ่งที่ไม่เคยรู้มากมาย ดังนั้นผมจึงคิดว่าควรลองสัมผัสวัฒนธรรมการละเล่นของยุคนี้ดูบ้าง

จางมีแรก็คงให้คำแนะนำด้วยความคิดเช่นเดียวกัน

“น่าจะเป็นประโยชน์นะครับ”

เมื่อผมพูดความคิดนี้ออกไป จางมีแรก็ตอบกลับอย่างจริงจัง

“ที่เธอคิดแบบนั้นก็ดูเหมาะกับเธอ แต่ในชีวิตบางทีมันก็เป็นแบบนี้แหละ”

“เป็นแบบไหนเหรอครับ?”

“เวลาที่เราทำงานอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้ววันหนึ่งร่างกายก็ทนไม่ไหวใช่ไหมล่ะ? บางทีก็รู้สึกอยากพักโดยไม่มีเหตุผล หรือบางทีก็คิดงานไม่ออกเลย”

“ครับ”

“ตอนนั้นแหละต้องพัก แต่มันยากตรงที่ทั้งงานอดิเรกและงานหลักของเธอเป็นการวาดรูปไง เวลาจะพักก็ไม่รู้จะทำอะไร”

ถึงจะป่วยก็ยังวาดภาพ

ถึงจะอยากพักก็กลับมาต่อว่าตัวเองที่ขี้เกียจ

ถ้าไม่เสร็จงานที่ตั้งใจจะจบในวันนั้น ผมจะลงโทษตัวเองด้วยการถอดเสื้อออกไปสาดน้ำเย็นในวันที่หนาวจัด

ถ้านึกภาพไม่ออกก็จะนั่งอยู่หน้าแคนวาสจนกว่าจะคิดออก

กับตัวผมแบบนั้น จางมีแรกำลังพูดในสิ่งที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง

“ถ้าอยากทำงานอย่างมีสุขภาพดี เธอต้องพักให้ได้ ทั้งร่างกายและจิตใจเลยนะ กินของดี ๆ แล้วก็นอนให้เต็มอิ่ม พักเรื่องวาดรูปไปสักพักเพื่อผ่อนคลายสมองก็ดีนะ”

“ตามที่น้าสาวพูดแหละ ถ้าอยากสร้างผลงานดี ๆ ก็ต้องพักให้เป็นนะลูก”

คุณปู่ก็พูดเสริมขึ้นมาอีกคำ

“ตอนทำงานก็ต้องตั้งใจ แต่ถ้าเอาแต่ผลักตัวเองให้หนักเกินไป ก็จะอยู่ได้ไม่นานหรอกนะ”

คุณปู่และจางมีแรที่พูดว่าการพักไม่ใช่ความผิด ทำให้ผมรู้สึกแปลกอยู่บ้าง

ผมที่ไม่วาดรูป ก็ไม่ใช่อะไรเลย

เป็นเพียงการมีตัวตนอยู่โดยไร้ความหมายเท่านั้น

เพราะความคิดแบบนั้น ทำให้เวลาที่ไม่ได้ทำงานผมจะรู้สึกไม่มั่นคง และต่อให้เจ็บป่วยหรือเหนื่อยล้าขนาดไหนก็ไม่สามารถวางพู่กันลงได้เลย

แม้จะคิดว่าควรพัก แม้อยากจะพัก แต่ผมที่เป็นพี่ชายไร้ความสามารถต้องขอเงินค่าครองชีพจากน้องชาย จะกล้าพักได้อย่างไร

ผมที่หยิบพู่กันขึ้นเพื่อคนงานผู้ถูกกดขี่จากสังคมอันไร้ปรานี และชาวนาเช่าที่ที่กำลังสูญเสียถิ่นฐาน จะหยุดเพียงเพราะเหตุผลเท่านี้ไม่ได้หรอก

...

จางมีแรรู้สึกทั้งภูมิใจและสงสารโกฮุน

ตอนเตรียมงาน <หน้ากาก> เขาอยู่หน้าผ้าใบหลายชั่วโมงทุกวันติดต่อกันเป็นสัปดาห์โดยไม่พักแม้แต่วันเดียว

ตอนแรกเธอคิดว่ามันเป็นความหลงใหลแบบที่อัจฉริยะมักจะมี แต่โกฮุนแตกต่างไปเล็กน้อย

เด็กชายที่นั่งอยู่หน้าผ้าใบ มีความมุ่งมั่นรุนแรง

เขาดูเปราะบางน่าหวาดหวั่น

เด็กอายุแค่ 11 ขวบ ที่ไม่กินข้าว ไม่ยอมนอน แล้วจับพู่กันวาดภาพ มันจะเป็นเรื่องปกติจริงหรือ?

การตั้งใจทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเลย

เธอรู้สึกชื่นชมที่เขาชมผลงานหลากหลายและตั้งใจเรียนรู้ และดูเหมือนว่าโกฮุนจะสนุกกับกระบวนการเหล่านั้นด้วย

แต่เฉพาะเวลาที่เขาสร้างผลงานเท่านั้นที่เขาไม่ปกติ

ความหลงใหลอันรุนแรงนั้น อาจเป็นแรงขับที่ทำให้เขาสร้างผลงานอย่าง <ทานตะวัน> หรือ <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง> ขึ้นมาได้ก็จริง แต่เธอเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องดีสำหรับโกฮุน

เป็นความรู้ที่เธอได้รับจากประสบการณ์

จางมีแรที่เริ่มมีสติสัมปชัญญะไม่นาน ก็วิ่งไปข้างหน้าโดยไม่หยุดพักเพื่อวาดภาพที่สวยงาม จนกระทั่งวันหนึ่งเธอก็พังทลาย

เพราะจดจ่ออยู่กับงานสร้างสรรค์ ผลที่ตามมาคือการใช้ชีวิตที่ไม่เป็นระเบียบ จนเกิดปัญหาการนอนหลับและระบบทางเดินอาหารอย่างรุนแรง

แค่นั้นหรือ?

ในวงการศิลปะที่เรื่องอื้อฉาวโผล่ขึ้นมาให้เห็นเรื่อย ๆ จางมีแรก็ไม่ได้รอดพ้นจากสิ่งเหล่านั้นเช่นกัน

ในขณะนั้น จางมีแรเริ่มได้รับความสนใจและเข้าร่วมการประกวดศิลปะอย่างกล้าหาญ แต่ลูกชายและศิษย์ของกรรมการตัดสินกลับกวาดรางวัลใหญ่และรางวัลยอดเยี่ยมไปทั้งหมด

เธอโมโหมากจนบีบสีที่ใช้วาดดอกโบตั๋นจนเต็มกล่องพลาสติกแล้วขว้างไปยังที่นั่งกรรมการ

เพราะเหตุการณ์นั้นหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ

นักวิจารณ์ที่เกี่ยวข้องกับสมาคมใช้คำวิจารณ์ในนามของการวิพากษ์วิจารณ์มาล้อเลียนผลงานที่เธอทุ่มทั้งร่างกายและจิตใจเพื่อปลอบโยนผู้คน

ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ยอมแพ้

อัจฉริยะที่พยายามไม่หยุดสุดท้ายก็สร้างชื่อเสียงไปทั่วโลกในฐานะจิตรกรที่ได้รับความรักมากที่สุด แม้จะอยู่ภายใต้การควบคุมของสมาคมและสื่อ

แม้จะยังมีนักวิจารณ์บางส่วนที่พูดจาถากถางอยู่ และมีผู้คนจำนวนมากที่เห็นด้วยกับพวกนั้นแล้วพากันด่าทอเธอ แต่เพราะยังมีคนที่คอยเชียร์อยู่

เธอจึงยินดีที่จะปิดบังรอยฟกช้ำและบาดแผล แล้วใช้ชีวิตอย่างยิ้มแย้ม

จนวันหนึ่ง

เธอพบว่าบัญชีในโซเชียลมีเดียที่คอยด่าเธอนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาวิทยาลัย

ทั้งที่เธอเคยให้กำลังใจและปลอบโยนเพื่อนคนนั้นที่เจ็บปวดจากการไม่ได้รับการยอมรับ

เธอจึงไม่สามารถเชื่อใจใครได้อีกต่อไป

ภายใต้บาดแผลทั้งทางจิตใจและทางกาย ความเครียดฝังลึกกลายเป็นโรคตื่นตระหนก

เมื่อมีความสัมพันธ์กับผู้คน เธอก็มีแต่จะเจ็บปวด เธอจึงตัดขาดการติดต่อกับทุกคนรอบตัว

เธอก็เริ่มเกลียดการวาดภาพเช่นกัน

เมื่อได้อยู่คนเดียว เธอกลับไม่รู้เลยว่าควรจะทำอะไรดี

ทั้งชีวิตมีแค่การวาดภาพ แต่พอวางพู่กันก็ไม่รู้เลยว่าควรทำอะไรดี

เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับการเล่นกับเพื่อน และไม่รู้ว่าจะใช้เวลายังไงกับตัวเอง

เธอเริ่มจากการจัดบ้านที่รกรุงรังเป็นอันดับแรก หลังจากลำบากอยู่หลายวัน เมื่อจัดบ้านเสร็จก็หาสิ่งอื่นให้ทำต่อ

แต่ถึงจะเคลื่อนไหวไม่หยุด ความไม่สบายใจก็ไม่ได้หายไป

แล้วตอนนั้นเอง

โกซูยอล ศาสตราจารย์ที่ปรึกษาของเธอ ก็ยื่นมือเข้ามา

“ไม่วาดรูปแล้วมันจะเป็นอะไรนักหนา?”

จางมีแรถามโกฮุน

เมื่อเด็กชายไม่ตอบ เธอก็ยิ้มบาง ๆ พลางเปิดกล่องที่มีเครื่องเล่นเกมอยู่

“การตั้งใจมันดีนะ แต่วันหนึ่งเธอจะมีวันที่ต้องย้อนมองว่า ตัวเองเป็นใคร ถ้าไม่อยากเหงาในวันนั้น ก็ควรลองทำหลาย ๆ อย่างไว้ก่อน หาเพื่อนบ้าง มีงานอดิเรกอื่นบ้าง”

โกฮุนมองเธอนิ่ง ๆ แล้วพยักหน้า

“ถึงจะไม่แน่ใจ แต่จะลองดูครับ”

“ดีเลย ลองหมดแหละดีทั้งนั้น”

“ทำยังไงเหรอครับ?”

“อืม…ไม่รู้สิ?”

โกฮุนหรี่ตา จางมีแรก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“ฉันไม่เล่นเกมน่ะ เลยไม่รู้ ซื้อมาเพราะได้ยินว่าเด็กสมัยนี้ชอบ”

“ไม่ต้องห่วงนะ ฮุน เดี๋ยวฉันจัดการเซ็ตให้นายเอง”

บังแทโฮที่คลั่งไคล้เพลย์บ็อกซ์ก็ออกตัวมาช่วย

ชาชีฮยอนที่เฝ้ามองอยู่ก็ขยับนิ้วไปมา

“เราน่ะ ไม่มีของขวัญเลย…”

เพราะมาตามปกติด้วยความตั้งใจจะมาวาดรูปด้วยกัน จึงโทษโกฮุนที่ไม่บอกว่าเป็นวันเกิด

ถ้ารู้ว่าเป็นวันเกิดล่ะก็ ต่อให้ต้องควักเงินเก็บออกมาหมด เขาก็อยากจะให้ของขวัญที่ดีที่สุด

โกฮุนหัวเราะแผ่วเบา

“แค่เอารูปที่วาดวันนี้ให้ก็พอแล้ว”

“ได้เหรอ?”

ชาชีฮยอนสงสัยว่าเพื่อนที่ได้รับของขว้าเป็นหนังสือภาพวาดระดับมาสเตอร์พีซและเครื่องเล่นเกมจากผู้ใหญ่ จะรับภาพวาดของตัวเองได้จริงหรือ

“เราวาดรูปไม่เก่งนะ?”

โกฮุนพยักหน้า

“ไม่เป็นไร รูปของนายดีออก”

“จริงเหรอ? ตรงไหน? แบบไหนล่ะ?”

โกฮุนลังเลเล็กน้อย

ภาพวาดของชาชีฮยอนเต็มไปด้วยความจริงใจและไม่มีการเสแสร้ง ถึงแม้จะยังมีกรอบความคิดเดิมหลงเหลืออยู่ แต่สีสันในแบบของชาชีฮยอนก็ดูดี

เวลามองงานศิลปะที่เคร่งขรึมและยากจะเข้าถึง แล้วได้มาเจอความสดใหม่แบบนั้น ก็รู้สึกดีอย่างประหลาด

“วาด...ไม่เก่ง…”

โกฮุนเริ่มพูดขึ้น แต่ก็ชะงักกลางคัน กลัวว่า ชาชีฮยอนที่อ่อนไหวจะเสียใจหากพูดเล่นว่า “วาดไม่เก่ง” เขาจึงเปลี่ยนคำพูด

“เรื่องใช้สีเก่งมั้ง?”

“จะพูดว่าวาดไม่เก่งใช่ไหมล่ะ!”

ชาชีฮยอนตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธ

โกฮุนที่โดนจับได้ว่าแอบคิดแบบนั้นก็หัวเราะ และพยายามปลอบเพื่อน ส่วนโกซูยอล บังแทโฮ และ จางมีแรก็พยายามกลั้นหัวเราะกันจ้าละหวั่น

“เอาล่ะ ๆ กินข้าวกันเถอะ”

โกซูยอลพูดห้ามสองเด็กที่เถียงกันอยู่

ในครัวมีโต๊ะอาหารวันเกิดที่ โกซูยอลเตรียมไว้จัดวางอยู่

เขาต้มแกงเต้าเจี้ยวอย่างตั้งใจ พร้อมเสิร์ฟเนื้อฮันอูเกรด 1++ ส่วนสะโพกหางกุ้ง ใบต้นกระเทียมดองที่ซื้อพร้อมเนื้อวัว สลัด และกิมจิน้ำไว้ด้วยกัน

“โอ้โห อาจารย์เตรียมทั้งหมดนี้คนเดียวเลยเหรอคะ?”

“ซื้อเอาน่ะ แค่แกงเต้าเจี้ยวนี่ฉันต้มเอง”

“แต่แค่นี้ก็น่าประทับใจแล้วค่ะ ฮิ~ ฮุนอา นี่เนื้อฮันอูนะ เนื้อฮันอูเลยนะ”

“เนื้อฮันอู?”

โกฮุนกะพริบตาปริบ ๆ

“ไม่ได้กินเนื้อวัวมานานเลยครับ ท่านอธิการ ผมขอเป็นคนย่างให้ครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก มาในฐานะแขกก็นั่งเถอะ”

“แบบนั้นได้ยังไงล่ะครับ ส่งมาทางนี้เลยครับ”

“อุ๊ย อาจารย์คะ แล้วทำไมกับคุณบังถึงพูดไม่เป็นทางการล่ะคะ?”

จางมีแรพูดแทรกขึ้นมา

“อยู่ด้วยกันนานก็เลยเป็นแบบนั้นน่ะ”

“แล้วทำไมกับฉันถึงยังพูดแบบสุภาพอยู่ล่ะคะ?”

โกซูยอลสบตากับบังแทโฮแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น

“เพราะฉันสนิทกับคุณบังมากกว่าหน่อยน่ะสิ”

“คะ?”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”

“นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะคะ! รู้จักกันมาเป็นสิบปีแล้วจะมาพูดว่าสนิทกับคุณบังมากกว่าฉันได้ยังไงคะ? ฉันเสียใจจริง ๆ นะคะ!”

จางมีแรได้แต่ตกตะลึงกับคำพูดหยอกล้อของโกซูยอล

ตั้งแต่เป็นนักศึกษาชั้นปีหนึ่ง เธอก็เคารพโกซูยอลในฐานะอาจารย์และยังคงใช้ภาษาสุภาพกับเขาเพียงเพราะเขาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย นั่นทำให้เธอรู้สึกน้อยใจอย่างมาก

“ก็พูดไปงั้นแหละ นั่งลงสิ”

“ไม่ค่ะ! นั่งไม่ได้!”

“ท่านอธิการ ผมขอเป็นคนย่างเถอะครับ”

“คุณบัง ถอยไปก่อนค่ะ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ศาสตราจารย์จางก็มีอารมณ์แบบนี้อยู่บ้าง คุณเข้าใจใช่ไหมล่ะ?”

“อาจารย์!”

ในระหว่างที่ผู้ใหญ่กำลังโต้เถียงกัน

โกฮุนก็จ้องมองเนื้อฮันอูส่วนสะโพกหางกุ้งที่ยังอยู่ในห่อพลาสติกอย่างเงียบ ๆ

“น่ากินจังเลย”

เมื่อชาชีฮยอนพูดขึ้นมา โกฮุนก็หันไปมอง

“นี่อร่อยเหรอ? มันก็แค่เนื้อวัวไม่ใช่เหรอ?”

“อืม เนื้อวัว อร่อยมากเลยล่ะ”

“……อร่อยกว่าพิซซ่ากับจาจังมยอนเหรอ?”

“น่าจะอร่อยกว่านะ?”

พอได้ยินคำพูดของเพื่อน โกฮุนก็ยิ่งตกอยู่ในภวังค์ความลังเลมากขึ้นกว่าเดิม