ไม่กี่วันต่อมา

ที่สตูดิโอ คุนเผิง

เจียงเฉิง กำลังศึกษารายการวาไรตี้ “ฉันคือนักร้อง”

เจ้านายเก่งทุกอย่างมากเกินไป เขาจึงต้องพยายามก้าวตามให้ทัน

ถึงจะไม่สามารถเก่งทุกอย่างเหมือนเจ้านายได้ แต่เขาก็ต้องสามารถคุยเรื่องเดียวกันได้บ้าง

จู่ๆ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เจียงเฉิงรับสาย และเสียงจากปลายสายก็พูดขึ้นว่า:

"ขอถามหน่อยครับ ท่านคืออาจารย์ฉู่ฉือใช่ไหม?"

“ฉู่ฉือ?” นี่ไม่ใช่นามแฝงใหม่ของเจ้านายหรือ? เจียงเฉิงตั้งสติและรีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง:

“ผมเป็นผู้จัดการของอาจารย์ฉู่ฉือ ผมแซ่เจียง ถ้ามีอะไรให้บอกผมได้เลย”

“สวัสดีครับ คุณเจียง”

เสียงปลายสายสุภาพมาก:

“ผมเป็นเจ้าหน้าที่ของ ‘ฮั่วเส้าหยุน’ เมื่อไม่กี่วันก่อน อาจารย์ฉู่ฉือเข้าร่วมกิจกรรม ‘เทศกาลเพลงโบราณ’ บนแพลตฟอร์มของเรา และเพลง ‘สะพานหักและหิมะตก’ ของเขาได้รับการโหวตเป็นอันดับหนึ่ง ผมโทรมาเพื่อแจ้งข่าวดีนี้ และอยากเชิญคุณหรืออาจารย์ฉู่ฉือมาลงนามในสัญญาแบ่งรายได้ครับ”

“โอเคครับ ช่วงบ่ายผมจะไป”

เจียงเฉิงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เหมือนเขาได้คาดการณ์ผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว

อีกฝ่ายแจ้งที่อยู่และกล่าวแสดงความยินดีอีกสองสามประโยคก่อนวางสาย

ทันทีที่สายถูกตัด เจียงเฉิงก็ไม่สามารถเก็บอารมณ์ไว้ได้อีกต่อไป เขานั่งลงบนเก้าอี้และเขย่าตัวอย่างบ้าคลั่งเหมือนกำลังฟังเพลง EDM สุดเร้าใจ

"รู้แล้ว!"

"ฉันรู้แล้ว!"

เมื่อเจ้านายบอกเขาว่าสามารถทำอะไรได้ นั่นหมายความว่าเขาสามารถทำได้จริงๆ! ไม่ว่าจะเป็นแต่งเพลง เขียนหนังสือ เขียนบทละคร หรือทำวาไรตี้ แม้กระทั่งร้องเพลง!

"อ๊ากกกกก!"

หลังจากปลดปล่อยความตื่นเต้นจนหมด เจียงเฉิงก็สูดลมหายใจลึกๆ แล้วโทรแจ้งข่าวนี้ให้เจ้านาย

"ฉันรู้แล้ว"

เสียงของ หลินจือไป๋ นิ่งสงบ

เจียงเฉิงที่ได้ยินน้ำเสียงสงบนิ่งแบบคนที่แข็งแกร่งกว่าของเจ้านายก็รู้สึกอายทันที เขาคิดว่าตัวเองที่เพิ่งดีใจกระโดดโลดเต้นไปเมื่อครู่นี้ดูเหมือนคนไม่เคยเจอเรื่องใหญ่ในชีวิต

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากหลินจือไป๋วางสาย เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มทำท่าทางเลียนแบบตัวละคร "เกาฉีเฉียง" จาก พุ่งทะยาน

"ดีมาก!"

"ตอนนี้ฉันพิสูจน์ได้แล้วว่าฮั่วเส้าหยุนไม่มีเบื้องหลัง!"

นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีมาก ถึงขั้นที่เขาต้องฉลองด้วยการสุ่มรางวัลสักรอบ!

“เฟยหง”

เขาเรียกระบบ: “ฉันอยากสุ่มรางวัล”

ทันใดนั้น วงล้อสุ่มรางวัลก็ปรากฏขึ้น หลินจือไป๋เริ่มหมุนวงล้อ

ติ๊งต่อง

ระบบ: "ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณได้รับเพลง 'คนอย่างฉัน (像我这样的人)'"

"หืม? เพลงของเหมาปู๋อี้ ?"

เพลงนี้ไม่ยาก หลินจือไป๋สามารถร้องเองได้ แต่เขาคิดดูแล้ว ตัดสินใจจะเก็บไว้ให้ หลินโส่วจัว

หลินโส่วจัวต้องเข้าร่วม “ฉันคือนักร้อง”

ถ้าเขาเผชิญกับวิกฤตการคัดออก เพลงนี้อาจจะช่วยเขาได้

"น่าเสียดาย ตอนนี้ยังใช้ไม่ได้"

หลินจือไป๋จึงตัดสินใจสุ่มรางวัลต่อ

ติ๊งต่อง

ครั้งที่สอง ระบบแจ้งผลว่า:

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณได้รับวาไรตี้ 'ฉันรักการจำเนื้อร้อง' (我爱记歌词)"

"อืม..." หลินจือไป๋รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

โชคไม่ค่อยดีนัก เขาได้รายการวาไรตี้เกี่ยวกับเพลงอีกแล้ว

มูลค่าของรายการนี้ถือว่าไม่เลว แต่เมื่อเทียบกับ “ฉันคือนักร้อง” ก็ยังดูด้อยกว่า

"ไว้ทีหลังค่อยคิดว่าจะจัดการยังไง"

เขาสุ่มรางวัลเป็นครั้งที่สาม

ติ๊งต่อง

ระบบแจ้งผล:

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณได้รับนิยาย ‘ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’"

"ฮ่ะ..."

หลินจือไป๋ยิ้มออกมาในที่สุด

“ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ” เป็นนิยายที่น่าสนใจมาก

ปัจจุบัน ผู้อ่านมักมองว่า ปู๋เย่โหว เป็นนักเขียนสาย “จิตหลอน” ที่มีสไตล์การเขียนบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความมืดมน

แต่ “ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ” กลับแตกต่างจากผลงานก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

ใช่แล้ว

มันเป็นนิยาย “ฟีลกู๊ด” ไม่ใช่ “ฟีลเศร้า”

เมื่อเขาเขียนนิยายแนวดาร์กสุดโต่งจบ แล้วค่อยปล่อย “ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ” ออกมา ผู้อ่านจะต้องประหลาดใจมาก

“โอกาสในการเปลี่ยนแนว”

หลังจากปล่อยรวมเรื่องสั้นแนวดาร์กเสร็จ ก็ถึงเวลาเผยแพร่ “ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ”

ต้องให้ ปู๋เย่โหว กลายเป็น “นักเขียนสายดาร์กระดับตำนาน” ในสายตาของผู้อ่านเสียก่อน เพื่อสร้างความแตกต่างให้สุดขั้ว!

"ไม่สุ่มแล้ว"

หลินจือไป๋รู้สึกเจ็บใจ เพราะการสุ่มรางวัลรอบนี้ใช้ค่าชื่อเสียงไปเยอะมาก

"ต้องเติมพลังกลับคืนมา ต่อไปยังต้องพึ่งพาค่าชื่อเสียงเพื่อสร้างผลงานใหม่อีก!"

เดือนพฤศจิกายนสิ้นสุดลงแล้ว

เดือนนี้ไม่มี ไป๋ตี้ และไม่มี โจวหานจิ้น ทำให้ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลดูเงียบเหงาเหมือนอยู่ท่ามกลางหิมะ

คำวิจารณ์ในวงการคือ:

"ไม่เห็นสนุกเหมือนเดือนตุลาคมเลย"

เพราะเรื่องอย่างนักร้องระดับสองที่อาศัยเกาะแข้งเกาะขา พ่อเพลง แล้วพลิกชนะ ราชาเพลง ไปได้ เป็นอะไรที่อาจจะต้องรออีกหนึ่งถึงสองปีกว่าจะได้เห็น

ช่างเป็นเรื่องหายาก

ไม่อย่างนั้น ราชานักร้องอย่างโจวหานจิ้นคงไม่ถึงกับต้องหาวิธีให้ตัวเองลงจากเวทีอย่างมีเกียรติแบบนั้นในเดือนตุลาคมที่ผ่านมา

แน่นอนว่า

ไป๋ตี้ไม่ได้เป็น พ่อเพลง อย่างแท้จริง เพียงแต่ทุกคนมักจะพูดชมคนแต่งเพลงเก่งๆ แบบนี้เหมือนเวลาเราชมว่านักแสดงเก่งๆ แล้วเรียกเขาว่า ราชานักแสดง

ส่วนเขาจะได้รางวัลนี้จริงหรือไม่? นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ

ทั้งหมดนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกว่า การแข่งขันในเดือนตุลาคมนั้นเข้มข้นมากจนเมื่อมาถึงเดือนพฤศจิกายน ทุกอย่างก็จืดชืดไปหมด

และตอนนี้ เดือนธันวาคมก็มาเยือนแล้ว

คนในวงการรีบเปิดชาร์ตเพลงฤดูกาลทันที เพื่อหวังจะหาเรื่องสนุกใหม่ๆ แต่ก็ยังไม่พบข่าวใหญ่ที่น่าสนใจ

"ยังไม่มีไป๋ตี้"

"เดาว่าเพลงที่เขาเก็บไว้หมดแล้ว คงจะยังไม่ได้เห็นเขาบนชาร์ตเร็วๆ นี้"

"โจวหานจิ้นก็ไม่มีเพลงใหม่เหมือนกัน"

"ถึงจะไม่มีโจวหานจิ้น แต่เราก็ยังมีหลี่เซี่ยว ราชินีนักร้องอยู่นี่"

"หลี่เซี่ยวทำไมเหรอ?"

"ไม่ติดตามข่าวซุบซิบเลยเหรอ? หลี่เซี่ยวกับโจวหานจิ้นมีข่าวลือว่าเป็นแฟนกันนะ"

"ห๊ะ! หลี่เซี่ยวกับโจวหานจิ้นเป็นคู่รักกัน?"

"ทั้งคู่บอกว่าเป็นแค่เพื่อนกัน เรื่องจริงหรือไม่ก็ไม่รู้ แต่ฉันคิดว่าอาจจะจริงก็ได้ ถ้าทั้งคู่คบกัน คงจะเป็นคู่ที่ถูกพูดถึงในวงการเพลงแน่นอน"

คนในวงการเริ่มถกเถียงกัน และหัวข้อก็ค่อยๆ เบนไปสู่เรื่องซุบซิบ

เวลานี้คือเที่ยงคืนพอดี เหล่านกฮูกกลางคืนเริ่มออกมาโลดแล่น ส่วน หลินจือไป๋ ตอนนี้นอนหลับไปแล้ว

ในขณะเดียวกัน

เจียงเฉิง ที่อยู่บ้านก็เปิดชาร์ตเพลงฤดูกาลขึ้นมา เพื่อเช็คอันดับเพลง “สะพานหักและหิมะตก” ซึ่งเขาเพิ่งเซ็นสัญญากับแพลตฟอร์ม ฮั่วเส้าหยุน ไป และเพลงนี้ก็เพิ่งปล่อยในวันนี้พอดี

"อันดับ 342 ของชาร์ตฤดูกาล?"

ทุกเพลงใหม่ในแต่ละเดือนจะมีอันดับชาร์ตฤดูกาลแสดงให้เห็น

เพียงเปิดข้อมูลเกี่ยวกับเพลงก็สามารถเห็นอันดับได้เลย ไม่จำเป็นต้องเลื่อนชาร์ตหาให้ยุ่งยาก

อันดับเริ่มต้นของ “สะพานหักและหิมะตก” นั้นเรียกได้ว่าน่าอนาถ

"ไม่มีการโปรโมทก็เป็นแบบนี้สินะ"

เจียงเฉิงขมวดคิ้ว เดือนหนึ่งๆ มีเพลงใหม่ออกมามากมายมหาศาล

ถ้าไม่มีการโปรโมทจากแพลตฟอร์มหรือช่องทางอื่นๆ คนฟังก็แทบจะมองไม่เห็นเพลงนี้เลย

แม้ว่า “สะพานหักและหิมะตก” ของ ฉู่ฉือ จะได้รับรางวัลอันดับหนึ่งในงานเพลงโบราณของ ฮั่วเส้าหยุน และได้พื้นที่แนะนำบนหน้าแรก แต่พื้นที่แนะนำนั้นมีเวลาแค่วันเดียว แถมยังต้องรอคิว

"เพราะอะไร?"

แพลตฟอร์ม ฮั่วเส้าหยุน เซ็นสัญญาโปรโมทกับบริษัทเพลงหลายเจ้า พื้นที่แนะนำในวันแรกจึงถูกจองไว้หมดแล้ว

โดยเฉพาะพื้นที่ที่มีผู้เข้าชมเยอะที่สุดในตอนนี้ ก็ถูกจับจองโดยเพลงใหม่จากสามค่ายยักษ์ใหญ่

ในสัญญาที่เจียงเฉิงเซ็นไว้ มีระบุชัดเจนว่า “สะพานหักและหิมะตก” จะได้พื้นที่แนะนำในหน้าแรกตอนตีสามของวันที่สาม

นี่ก็ยังถือว่าโชคดีที่ได้พื้นที่แนะนำจากการคว้ารางวัลมาได้

ถ้าเพลงนี้ไม่ได้รางวัล ก็คงต้องไปอยู่ตรงมุมอับสายตาของแพลตฟอร์ม

โชคยังดี

นอกจากพื้นที่แนะนำที่แพลตฟอร์มจัดไว้แล้ว แอปยังมีฟีเจอร์โปรโมทอัตโนมัติ

เช่น เมื่อผู้ใช้ฟังเพลงใดเพลงหนึ่ง จะมีคำแนะนำเพลง “ประเภทเดียวกัน” โผล่ขึ้นมา

นอกจากนี้

แอปยังมีฟีเจอร์ “สิ่งที่คุณอาจชอบ” ซึ่งจะแนะนำเพลงใหม่บางเพลงแบบสุ่ม แม้ว่าจะไม่มีพื้นที่โปรโมทก็ตาม

"ไม่แปลกใจเลยที่เพลงอินดี้ทำตลาดได้ยาก"

ไม่มีบริษัทสนับสนุน ก็ไม่มีพื้นที่โปรโมท และถ้าไม่มีพื้นที่โปรโมท เพลงก็แทบไม่มีโอกาสถูกพบเจอ

เป็นวงจรอุบาทว์แบบหนึ่ง

เจียงเฉิงคาดว่า ก่อนที่จะได้พื้นที่แนะนำ “สะพานหักและหิมะตก” คงจะได้ยอดดาวน์โหลดไม่มากนัก เขาจึงปิดแอปแล้วไปนอน

"ไว้รอให้ได้พื้นที่แนะนำค่อยมาดูกันใหม่"

"ตะวันตกอาจมืด แต่ตะวันออกยังสว่างได้"

ถึง ฉู่ฉือ จะยังไม่สร้างกระแสอะไร แต่เจ้านายยังมีอีกหนึ่งนามแฝง

"ปู๋เย่โหว!"

ในนิตยสารสืบสวน ฉบับล่าสุด ได้ตีพิมพ์เรื่องสั้นสองเรื่องของเขาอีกครั้ง

เรื่องหนึ่งชื่อ “บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด”

อีกเรื่องชื่อ “SO-far โซฟา”

เหมือนฉบับก่อน ทั้งสองเรื่องยังคงครองตำแหน่งเรื่องแรกและเรื่องสุดท้ายของนิตยสาร

อ่านจากหน้าไปหลังก็เริ่มจาก ปู๋เย่โหว

อ่านจากหลังมาหน้าย้อนมาก็ยังเป็น ปู๋เย่โหว

ตามคำล้อของผู้อ่านในเว็บไซต์หนังสือ:

"หลบพ้นจากวันขึ้นปีใหม่ แต่หลบไม่พ้นวันที่สิบห้า"

วันรุ่งขึ้น

ร้านหนังสือใหญ่เปิดร้าน ก็มีบรรยากาศคึกคักขึ้นมา

กลุ่มนักเรียนสะพายเป้พากันเข้ามาในร้าน และเปิดปากถามหา “นิตยสารสืบสวน” ฉบับล่าสุดของ ร้านหนังสือน่าเซิน

เจ้าของร้านไม่แปลกใจเลย

เพราะผลงานของ ปู๋เย่โหว ทำให้นิตยสารเล่มนี้ขายดีมากในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา

ใช่แล้ว

แม้แต่เจ้าของร้านหนังสือก็เคยได้ยินชื่อ ปู๋เย่โหว

พวกเขาจำเป็นต้องทำการสำรวจตลาด เพื่อทำความเข้าใจว่าทำไมนิตยสารถึงขายดีในช่วงนี้

คำตอบที่ได้คือ:

"หลายคนซื้อเพราะชื่อของปู๋เย่โหว"

และก็ไม่ผิดหวัง

กลุ่มนักเรียนที่ซื้อนิตยสารไปแล้วพลิกดูพร้อมกับถกเถียงกัน:

"ฮ่าๆ!"

"เรื่องแรกก็เป็นปู๋เย่โหวตามคาด!"

"นายควรพูดว่า เรื่องสุดท้ายก็ยังเป็นปู๋เย่โหว!"

"ปู๋เย่โหวเก่งจัง ทุกเดือนมีเรื่องใหม่!"

"นักเขียนใหม่มักจะขยันในช่วงเริ่มต้น อาจเป็นผลงานที่เขาเขียนสะสมไว้ก่อนเปิดตัว"

"ฉันชอบปู๋เย่โหวที่สุดเลย!"

"เมื่อก่อนนายไม่ได้ชอบอาจารย์หลางเมี่ยหรอกเหรอ?"

"เปลี่ยนใจแล้ว อาจารย์หลางเมี่ยสู้ปู๋เย่โหวไม่ได้!"