บางคนเปิดตัวก็ขึ้นจุดสูงสุด แล้วดับวูบเหมือนดาวตก

บางคนเปิดตัวก็ขึ้นจุดสูงสุด แล้วก็เป็นดาวค้างฟ้าบนจุดสูงสุดนั้น

ในวงการต่างสงสัยว่า "ฉู่ฉือ" ผู้ที่เปิดตัวด้วยเพลงแรกก็ขึ้นคว้าแชมป์ชาร์ตฤดูกาล จะเป็นแบบแรกหรือแบบหลัง?

วันนี้เป็นวันที่ 26 ธันวาคม

โลกใบนี้กำลังก้าวสู่ยุคปี 2000

แน่นอนว่าปี 2000 ของบลูสตาร์ นี้ย่อมไม่เหมือนโลกเดิม เพราะนี่คือโลกคู่ขนาน แต่ในปี 2000 ของบลูสตาร์นี้กลับมีศิลปินหน้าใหม่ 2 คนที่โดดเด่นขึ้นมา

ไป๋ตี้

ฉู่ฉือ

ทั้งสองคนได้ฝากผลงานให้คนในวงการประทับใจอย่างลึกซึ้ง

โดยเฉพาะ "ฉู่ฉือ" ที่มีคนพูดเล่น ๆ ว่า เขาไปยกกระเบื้องบนหลังคาของสามค่ายใหญ่ขึ้นไปทีนึงในช่วงปลายปี

เหตุผลคือ:

ตำแหน่งท็อป 10 ของชาร์ตฤดูกาลในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ถูกสามค่ายใหญ่ครอบครองจนแทบไม่มีพื้นที่ให้คนอื่นแทรกเข้ามา

ส่วนอันดับที่ 1?

หากไม่นับว่า “พ่อเพลง” มาลงแข่งแบบจู่โจมโดยไม่คาดคิดแล้ว ก็จะต้องเป็น "เทียนกวง" หรือ "น่าเซิน" หรือไม่ก็ "เฉินฮวา"!

ฉู่ฉือ จึงเป็นศิลปินคนแรกในรอบ 2 ปี ที่ไม่ใช่คนของสามค่ายใหญ่ แต่กลับสามารถทะลวงเข้าไปคว้าอันดับ 1 ของชาร์ตฤดูกาลได้ ซึ่งถือเป็นการ "ทำลายกำแพงค่ายใหญ่"

แต่สำหรับ หลินจือไป๋ เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

คืนนั้นเขาเริ่มทำการเรียบเรียงเพลง "จันทร์หลูโจว" และในวันรุ่งขึ้นก็เริ่มบันทึกเสียง

เพื่อให้เพลงนี้ออกมาดียิ่งขึ้น หลินจือไป๋ยังใช้ "แต้มทักษะ" ที่เพิ่งได้มาลงไปที่ ทักษะการร้อง ทำให้ทักษะการร้องเพลงของเขาเพิ่มขึ้นเป็น 41

ถือว่า "พัฒนาขึ้นไปอีกขั้น" อย่างแท้จริง

เมื่อบันทึกเสียงเสร็จ หลินจือไป๋ก็ส่งไฟล์เพลงให้กับ เจียงเฉิง

เจียงเฉิงได้รับเพลงปุ๊บ ก็รีบโทรหาหลินจือไป๋ทันที น้ำเสียงฟังดูหนักใจ:

"เจ้านาย คิดให้ดีนะครับ!"

"มีอะไรเหรอ?"

"คุณตั้งใจจะปล่อยเพลงใหม่ในเดือนมกราคมใช่ไหม?"

"ใช่สิ"

"เพลงนี้ปล่อยไม่ได้ครับ!"

"มีปัญหาอะไรหรือ?"

"เดือนหน้าคือ ตรุษจีน นะครับ!"

ในบลูสตาร์ "ตรุษจีน" ตรงกับวันที่ 1 มกราคม

แน่นอนว่าการคลาดเคลื่อนในโลกคู่ขนานเป็นเรื่องปกติ แต่ที่นี่ วงการดนตรีเองก็มีสิ่งที่เรียกว่า "เทศกาลตรุษจีน"

เพราะในเทศกาลตรุษจีนมี "งานกาล่าตรุษจีน" ซึ่งเป็นเวทีที่มีผู้ชมทั่วประเทศ เทียบได้กับ "ช่วงเทศกาลหนังใหญ่ในวงการภาพยนตร์"

บางเพลงใหม่จะถูกเปิดตัวในเวทีกาล่าตรุษจีนนี้ ซึ่งมาพร้อมกับกระแสความสนใจและยอดดาวน์โหลดที่พุ่งทะลุฟ้า

โดยปกติแล้ว หากเดือนอื่น ๆ ยอดดาวน์โหลดทะลุ 20 ล้านก็มีสิทธิ์คว้าแชมป์ชาร์ตฤดูกาลได้

แต่แชมป์ของเดือนมกราคม?

ถ้ายอดดาวน์โหลดไม่เกิน 80 ล้าน ก็อย่าหวังเลย!

เพราะในเดือนนี้ ผู้ที่กล้าปล่อยเพลง ล้วนแล้วแต่เป็น "พ่อเพลง" และ ราชาราชินีแห่งวงการเพลง

เรียกได้ว่าเป็นเดือนแห่ง "การต่อสู้ของเหล่าทวยเทพ"

เมื่อหลินจือไป๋นึกย้อนถึงเดือนที่แล้วที่กว่าจะเอาชนะ "หลี่เซียว" ราชินีแห่งเพลงได้ยังต้องอาศัยโชคช่วยหลายส่วน ถ้าต้องไปปะทะกับราชาราชินีหลายคน พร้อมกับ พ่อเพลง และเวทีกาล่าตรุษจีนอีก...

มันสู้ไม่ไหวจริง ๆ

"เข้าใจแล้ว งั้นค่อยไปปล่อยเพลงเดือนกุมภาพันธ์ก็ได้"

ในเมื่อเดือนมกราคมมันคือ "สงครามของเทพเจ้า" หลินจือไป๋ก็ไม่คิดจะเข้าไปปะทะ เพราะคู่แข่งไม่ใช่แค่เรื่องคุณภาพของเพลงเท่านั้น แต่ยังรวมถึง กระแส ความนิยม และฐานแฟนคลับ ที่ต่างกันลิบลับ

"บอส ฉลาดสุด ๆ เลยครับ!"

เจียงเฉิงก็กลัวว่าหลินจือไป๋จะหัวร้อนแล้วฮึดสู้ "หลบ สงครามของเทพเจ้า แล้วค่อยรอให้ปีกของ 'คุนเผิง' แข็งแรงก่อน แล้วค่อยไปสู้กับพวกเขา"

ที่ต้องวางแผนแบบนี้ เพราะการเริ่มต้นของ ฉู่ฉือ ดูจะราบรื่นเกินไป

การคว้าอันดับที่ดีในเดือนมกราคมแทบเป็นไปไม่ได้เลย

ทำไมไม่รอให้ถึงเดือนกุมภาพันธ์ แล้วไปคว้าแชมป์ชาร์ตฤดูกาลอีกครั้งแทนล่ะ?

หลังจากผ่านเดือนมกราคมไป การแข่งขันของชาร์ตฤดูกาลจะเบาลงมาก

นี่ไม่ใช่ความขี้ขลาด แต่คือการ ทำตามหัวใจอย่างรอบคอบ

ในเมื่อ "ฉู่ฉือ" ไม่ปล่อยเพลงในเดือนมกราคม งั้นหลังตรุษจีน หลินจือไป๋ก็จะย้ายจุดโฟกัสไปที่ ไป๋ตี้ ก่อนชั่วคราว

หลินจือไป๋คิดเช่นนี้

...

โรงเรียนปิดเทอมฤดูหนาวอย่างเป็นทางการในวันที่ยี่สิบแปด และหลินจือไป๋ก็ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านชั่วคราว

พ่อยังคงอยู่กองถ่ายบอกว่าจะกลับมาวันตรุษจีน แต่หลังจากอยู่กับครอบครัวเสร็จแล้วก็ต้องรีบกลับไปทำงานต่อทันที

พี่ชายเองก็ยุ่งอยู่กับการอัดรายการวาไรตี้

ตอนเย็นที่กลับมาถึงบ้าน พอเห็นหลินจือไป๋ พี่ชายก็เริ่มแสดงความยินดีและพูดอย่างตื่นเต้นว่าหลังตรุษจีนก็จะเริ่มบันทึกรายการอย่างเป็นทางการแล้ว ไม่นานหลังจากนั้นก็จะออกอากาศ

“ยินดีด้วย”

หลินจือไป๋รู้สึกว่าพี่ชายเอาแต่พูดเรื่องรายการวาไรตี้กับตัวเอง

ท่าทีที่กระตือรือร้นนั้นเหมือนกับรู้แล้วว่ารายการนี้เป็นโปรเจกต์ที่หลินจือไป๋เป็นคนคิดแผนขึ้นมา

“อย่าพูดแค่ยินดีอย่างเดียวสิ”

พี่ชายยิ้มพลางถูมือ “รายการนี้ยังขาดที่ปรึกษาด้านดนตรีอยู่เลย นายเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม?”

หลินจือไป๋ถึงกับตาสว่างทันที

ที่แท้พี่ชายเอาแต่พูดเรื่องนี้ก็เพื่อจะดึงเขาเข้าร่วมงานนี่เอง?

“ปิดเทอมนี้ฉันว่าง เดี๋ยวไปช่วยพี่อัดรายการละกัน”

หลินจือไป๋ยิ้มรับ แม้เขาจะไม่กล้าอ้างว่าตัวเองเก่งถึงขั้นเป็นที่ปรึกษาด้านดนตรีได้ แต่เขาก็พอช่วยรายการได้อยู่ อีกทั้งไม่กลัวที่จะถูกจับได้ว่าความสามารถยังไม่ถึงขั้น เพราะช่วงที่ผ่านมาเขาก็เรียนรู้มาเยอะแล้ว แค่พูดให้น้อยๆ ก็พอใช่ไหมล่ะ?

“แบบนี้สิ ถึงจะถูกต้อง!”

หลินเซิ่งเทียนยิ้มอย่างดีใจ คิดว่ามี “ไป๋ตี้” อยู่ในรายการทุกอย่างต้องราบรื่นแน่

วันถัดมา

หลินเซิ่งเทียนพาหลินจือไป๋ไปที่บริษัทเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์

ฝ่ายวาไรตี้ของบริษัทนี้มีทั้งหมดสิบแผนก

หลินเซิ่งเทียนอยู่แผนกวาไรตี้แปด ซึ่งอยู่ที่ชั้นสามสิบแปดของตึก ในช่วงการซ้อมก่อนหน้านี้หลินจือไป๋เคยมาที่นี่ครั้งหนึ่งแล้ว

เมื่อมาถึงชั้นสามสิบแปด หลินเซิ่งเทียนพูดพร้อมยิ้มว่า “จางซีหยางอยู่ที่ห้องซ้อมหมายเลขหนึ่ง ส่วนโส่วจัวอยู่ห้องซ้อมหมายเลขเจ็ด วันนี้พอดีทั้งคู่ซ้อมอยู่ นายลองไปดูสถานการณ์หน่อยสิ”

หลินจือไป๋พยักหน้า

สิบกว่านาทีต่อมา หลินจือไป๋เดินเข้าไปในห้องซ้อมหมายเลขหนึ่ง จางซีหยางกำลังร้องเพลงเก่าเพลงหนึ่งอยู่

แม้จะเป็นแค่การซ้อม แต่จางซีหยางก็ร้องอย่างจริงจัง เมื่อเห็นหลินจือไป๋เขาก็ยังไม่หยุดและร้องต่อไปบนเวที

“เฟยหง”

หลินจือไป๋เรียกระบบในใจ พร้อมถามลองเชิงว่า “นายวัดค่าความสามารถด้านการร้องเพลงของจางซีหยางได้ไหม?”

เฟยหงตอบว่า “ต้องใช้แต้มความโด่งดัง 1,000 แต้ม”

หลินจือไป๋ถึงกับกระตุกมุมปาก ไม่คิดว่าระบบจะมีความสามารถนี้จริงๆ ดูเหมือนว่าระบบยังมีความสามารถอีกมากที่ต้องขุดค้นออกมา ต่อไปต้องถามให้บ่อยๆ แล้ว

แต่ต้องใช้แต้มความโด่งดังด้วยนี่สิ?

ช่างมันเถอะ ยังไงแต้มความโด่งดังก็มีเยอะอยู่แล้ว 1,000 แต้มไม่ได้มากอะไร หลินจือไป๋จึงกดยอมจ่าย

ครู่ต่อมา ระบบก็ให้คำตอบออกมา “ค่าความสามารถด้านการร้องเพลงของจางซีหยางอยู่ที่ 82”

หลินจือไป๋ถึงกับอึ้ง เพราะตัวเขาเองมีแค่ 41 แต้ม นั่นแปลว่าความสามารถในการร้องเพลงของจางซีหยางสูงเป็นสองเท่าของเขาเลย

หลังจากครุ่นคิด หลินจือไป๋จึงถามว่า “แล้วนักร้องระดับราชานักร้องมีค่าความสามารถเท่าไหร่?”

เฟยหงตอบว่า “นักร้องระดับราชาและราชินีของโลกนี้จะมีค่าความสามารถตั้งแต่ 80 ขึ้นไป”

หลินจือไป๋ถามต่อว่า “แล้วของโจวหานจิ้นล่ะ?”

เฟยหงตอบอีกครั้งว่า “จำเป็นต้องอยู่ภายในระยะ 100 เมตรกับผู้ถูกวัด”

หลินจือไป๋เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

แสดงว่าความสามารถในการร้องเพลงของจางซีหยางได้มาตรฐานของนักร้องระดับราชาแล้วอย่างนั้นเหรอ?

ถ้าเขามีความสามารถถึงระดับนั้นจริงๆ ถ้าได้เพลงดีๆ อีกสักสองสามเพลง จางซีหยางก็น่าจะก้าวขึ้นเป็นราชานักร้องได้เลยใช่ไหม?

ขณะนั้นเอง จางซีหยางซ้อมเสร็จและเดินลงจากเวทีพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินเข้ามาหาหลินจือไป๋

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

“ตอนแรกผมตั้งใจจะมาถามว่าพอมีอะไรให้ช่วยไหม แต่ดูเหมือนจะไม่ต้องแล้ว พี่จางนี่มุ่งมั่นจะคว้าแชมป์รายการเลยนะ”

หลินจือไป๋พูดพร้อมรอยยิ้ม

แม้จะไม่มีการวัดค่าความสามารถ แต่หลินจือไป๋ก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งในการร้องของจางซีหยาง เพียงพอที่จะคว้าแชมป์รายการได้เลยทีเดียว

“นั่นก็ไม่แน่หรอก”

จางซีหยางพูดว่า “หลังจากนี้ก็ต้องขอให้อาจารย์ไป๋ตี้ช่วยดูแลด้วยนะ”

หลินจือไป๋ไม่ปฏิเสธและพูดว่า “ผมกำลังเตรียมเพลงใหม่ให้พี่อยู่ แต่ยังต้องใช้เวลาอีกนิดหน่อย”

จางซีหยางมีความสามารถถึงระดับราชา แต่พี่สาวของเขากลับบอกว่าฝ่ายของเธอไม่มีนักร้องระดับนี้เลย?

ดูเหมือนเขาจะสามารถช่วยผลักดันจางซีหยางให้เป็นราชานักร้องได้จริงๆ

“งั้นผมจะรอข่าวจากอาจารย์ไป๋ตี้นะครับ” จางซีหยางพูดอย่างคาดหวัง

ทั้งสองคุยกันอีกสักพัก ก่อนหลินจือไป๋จะขอตัวไม่รบกวนการซ้อมของเขาต่อ จากนั้นก็เดินไปหาโส่วจัวต่อ

หลินโส่วจัวกำลังคุยกับครูสอนดนตรีอยู่ ดูเหมือนจะเจอปัญหาอะไรบางอย่าง

“โส่วจัว”

หลินจือไป๋เรียกขึ้นมา

พอเห็นหลินจือไป๋ หลินโส่วจัวก็รีบวิ่งมาหาด้วยความตื่นเต้น

“คุณอามาทำไมครับ?”

“มาดูว่าซ้อมเป็นยังไงบ้าง ก็แนะนำเธอเข้ารายการนี้เองนี่นา”

หลินจือไป๋ยิ้มตอบ

หลินโส่วจัวทำหน้าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ผมกำลังซ้อมเพลง ‘ดับทุกข์’ อยู่ครับ คิดว่าเริ่มต้นด้วยเพลงนี้น่าจะปลอดภัย แต่ครูดูแลดนตรีของรายการบอกว่าควรทำการเรียบเรียงใหม่ ไม่อย่างนั้นมันจะดูน่าเบื่อ แต่ตอนนี้พวกเรายังหาทิศทางการเรียบเรียงใหม่ที่ดีไม่เจอเลย งานนี้อาจจะต้องพึ่งคุณอาแล้ว เพราะเพลงนี้คุณอาเป็นคนแต่งเอง”

หลินจือไป๋ “...”

ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าคงไม่มีอะไรที่ทำให้ตัวเองต้องอาย แต่พอเดินมาถึงก็เจอปัญหาแบบนี้เข้าให้

เรียบเรียงเพลง ‘ดับทุกข์’ เหรอ?

คุณอาทำไม่ได้น่ะสิ!

แถมเพลงนี้ก็ไม่ได้มีเวอร์ชันเรียบเรียงใหม่ที่โด่งดังเป็นพิเศษอีกด้วย

แต่พอเห็นสายตาคาดหวังของโส่วจัว หลินจือไป๋ก็พูดตรงๆ ไม่ได้ว่าเขาไม่มีความสามารถพอ

“ครูดูแลดนตรีพูดถูกแล้ว”

หลินจือไป๋กล่าว “รายการแรกเธอควรมีอะไรใหม่ๆ พอดีฉันมีเพลงใหม่อยู่เพลงหนึ่ง…”

หลินโส่วจัวตาเป็นประกายทันที “เพลงใหม่!?”

หลินจือไป๋พยักหน้า เขาตัดสินใจมอบเพลง ‘คนอย่างฉัน’ ให้กับหลินโส่วจัวร้อง

เดิมทีเขาก็ตั้งใจจะให้เพลงนี้กับหลินโส่วจัวอยู่แล้ว

แค่ไม่คิดว่าจะต้องนำออกมาเร็วขนาดนี้ แต่บรรยากาศมันพาไปแล้ว

ถ้าคุณอาไป๋ตี้ไม่พูดอะไรเลย มันคงดูไม่เหมาะสมแน่ๆ เอาเพลงนี้ออกมาเลยดีกว่า

“เยี่ยมไปเลย!”

หลินโส่วจัวตื่นเต้นสุดๆ “ขอบคุณคุณอามากครับ!”

หลินจือไป๋หัวเราะ “เธอไม่กลัวว่าเพลงใหม่จะไม่ดีเหรอ?”

หลินโส่วจัวรีบตอบทันที “ถ้าเป็นเพลงที่คุณอาแต่ง ผมชอบหมดแหละครับ!”

ปากหวานจริงๆ

หลินจือไป๋พยักหน้า “งั้นเดี๋ยวฉันส่งเพลงใหม่ให้”

โชคดีที่เขาเตรียมเนื้อเพลงและโน้ตไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงส่งให้หลินโส่วจัวผ่านมือถือได้ทันที

ไม่ใช่ทุกเพลงที่ต้องเอาไปทำอันดับในชาร์ต เพลงนี้มอบให้หลินโส่วจัวไปใช้เปิดตัวในรายการ “ฉันคือนักร้อง” ก็ทำให้เป็นที่นิยมได้เหมือนกัน

ไม่นานหลังจากนั้น

หลินโส่วจัวติดต่อกับผู้กำกับดนตรีของรายการ “ผมตัดสินใจแล้วว่ารายการแรกจะร้องเพลงใหม่ครับ!”

“เพลงใหม่?”

ผู้กำกับดนตรีขมวดคิ้วทันที “มันไม่ปลอดภัยนะ!”

หลินโส่วจัวกล่าวอย่างมุ่งมั่น “ผมคิดว่าเพลง ‘ดับทุกข์’ ทุกคนคงฟังจนเบื่อแล้ว ต่อให้เรียบเรียงใหม่ก็คงไม่สร้างความประหลาดใจได้สักเท่าไหร่ สู้ร้องเพลงใหม่ไปเลยดีกว่า”

“เพลงใหม่ก็เหมือนดาบสองคม”

ผู้กำกับพูดอย่างจริงจัง “เธออาจจะพลิกเกมได้ แต่ก็คงมีความเสี่ยงไม่น้อยเหมือนกัน เพราะเพลง ‘ดับทุกข์’ มีฐานคนฟังอยู่แล้ว…”

“แต่เราเรียบเรียงออกมาไม่ดีพอนี่ครับ”

หลินโส่วจัวพูดอย่างหนักแน่น ผู้กำกับยังคงมีสีหน้าลังเล

แต่หลินโส่วจัวยืนยัน “ยังไงผมก็ตัดสินใจแล้วว่ารายการแรกผมจะร้องเพลงใหม่ของอาจารย์ไป๋ตี้…”

“เพลงของใครนะ?” ผู้กำกับอึ้งไป

“ของอาจารย์ไป๋ตี้ครับ” หลินโส่วจัวตอบ

“…”

ผู้กำกับเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที “เอาใหม่ คิดดูดีๆ แล้ว การร้องเพลงใหม่ก็ไม่ใช่ความคิดที่แย่เท่าไหร่…”