“ไม่อาจเห็นพ้องด้วย!” อาจารย์ฮวาเอ่ยขึ้นกะทันหัน ดึงดูดสายตาทั้งฮอลล์ทันที: “มุมมองของผมกับอาจารย์หยางไม่ค่อยตรงกันนัก ผมไม่รู้สึกว่าพี่ชายสายโชว์คนนี้มีฝีมือร้องที่โดดเด่นอะไร”

“ตรงกันข้าม ผมว่าทางเทคนิคการร้องเขาพยายามทำอะไรใหม่ๆ ค่อนข้างบ้าบิ่น อืม แบบนี้ควรเรียกว่าความแปลกใหม่ไหมล่ะ? การเอาสไตล์คล้าย rapper มาใส่ในท่อนฮุค ส่วนตัวผมว่ามันคือการวาดงูเติมขาชัดๆ เป็นการดัดแปลงที่ไม่เข้ากับวิธีร้องแบบดั้งเดิมเลย กระทบความสมบูรณ์ของเพลงทั้งเพลงอย่างมาก!”

“อืม เอาแค่นี้ละกัน ผมพูดแบบนี้ พี่ชายสายโชว์ก็อย่าโกรธนะ ยังไงซะผมเองก็รับไม่ได้กับการเอาประสบการณ์รักมาดัดแปลงเป็นเพลง แน่นอน นี่เป็นแค่ความเห็นส่วนตัวของผม คนอื่นอาจชอบก็ได้”

สาวๆ ฝั่งอัฒจันทร์ผู้ชมพากันเงียบกริบ

แม้ปกติพวกเธอจะกรี๊ดว่าอาจารย์ฮวาหล่อ จนพอจะนับเป็นแฟนอยู่ครึ่งๆ แต่ส่วนใหญ่ก็เริ่มจากหน้าตา ดาราตกกระแสเมื่อครู่ทั้งคุณภาพเพลง ทั้งพลังถ่ายทอดตอนร้อง ล้วนชนะใจคนดูแทบทั้งฮอลล์ อาจารย์หยางอย่างน้อยก็วิจารณ์ว่าไอเดียเพลงไม่เหมาะ ผู้คนยังพอรับได้

ทว่าอาจารย์ฮวากลับปัดทิ้งแม้กระทั่งความสามารถของดาราตกกระแส แบบนี้ไม่เท่ากับบอกอ้อมๆ ว่าคนดูอย่างพวกเธอไม่มีหูมีตาหรือ?

ในพริบตาเดียว

อัฒจันทร์ผู้ชมก็ระเบิดเสียงโห่ร้องลั่น

“มีอิทธิพลมืด!”

“อิทธิพลมืด! อิทธิพลมืด! อิทธิพลมืด!”

“อาจารย์ฮวา คุณกำลังอิจฉาความสามารถของดาราตกกระแสใช่ไหม!”

อาจารย์ฮวา: “???”

พวกผู้ชมที่ปกติเทิดทูนเขานักหนา อยู่ดีๆ วันนี้เป็นอะไรไปกันหมด?

แฟนหลอกๆ พวกนี้!!

“ดูสิ คุณพูดมั่วซั่วจนผู้ชมเขายังทนไม่ไหว” ลวี่หมิงหันมองอาจารย์ฮวาด้วยสีหน้าขำปนกลุ้ม ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ถ้าคุณไม่ชอบหน้าผมจริงๆ คราวหน้าตอนขึ้นคอนเสิร์ตก็เชิญตั้งแท่นทำพิธีแล้วสาปผมไปเลยดีกว่า แทนที่จะมานั่งทำเป็นรู้ทั้งที่ไม่รู้แบบนี้”

“ช่างเถอะว่าจะเห็นว่าการร้องของผม ‘แปลกใหม่’ ดีหรือแย่ ให้ผู้ฟังตัดสินกันเอง เรามาคุยกันเรื่องความแปลกใหม่ทางดนตรีดีกว่า”

“ทุกคนไม่ว่าจะร้องหรือทำเพลงออริจินัล ก็พยายามให้เข้าถึงผู้ฟัง แต่คุณผู้เฒ่ากลับกล้าแหวกแนว จับดนตรีไปดัดเป็น ‘เพลงงานศพ’ คอนเสิร์ตยังไม่เริ่ม แฟนเพลงก็รีบไปซื้อโลงรอกันแล้ว จะเข้างานไม่ต้องซื้อบัตร แค่หิ้วโลงมาเป็นบัตรผ่านเข้าประตู!”

“ก่อนหน้านี้ผมบอกเพื่อนว่าผมอยากไปดูคอนเสิร์ตอาจารย์ฮวา เพื่อนคิดว่าผมโดนถล่มจนสติแตก ไม่อยากมีชีวิตแล้ว ผู้ช่วยถึงกับร้องไห้รั้งไว้ ขอให้ผมอย่าไป พอผมไปถึงหน้าคอนเสิร์ต เฮ้! เดาละกัน? ยมทูตขาวดำยืนซ้ายขวาตรวจ ‘บัตร’ หน้าทางเข้า ผมไม่พกโลง เลยไม่ให้เข้า!”

“อาจารย์ฮวาจัดคอนเสิร์ต คนที่รู้ก็คิดว่าข้างในร้องเพลง คนที่ไม่รู้คงนึกว่ามีพิธีกรรมลัทธิประหลาดอยู่ในนั้น เรื่องความแปลกใหม่ ใครจะแปลกใหม่เกินคุณได้อีก?!”

อาจารย์ฮวา: “!!!”

ไอ้ CNM ดาราตกกระแส คืนนี้ถ้าข้าไม่แบนแกให้สิ้นซากไปจากวงการ ข้าไม่ขอเรียกตัวเองว่าเทพแห่งวงการเพลงจีน!

【ปุฮ่าฮ่าฮ่า!】

【พี่คนนี้เอามันส์มาก หน้าอาจารย์ฮวาโดนตอกจนเขียวเลยว่ะยังไง!】

【ฉันอิจฉาความสามารถเขาว่ะ!】

【แย่ละ ก่อนหน้านี้ดาราตกกระแสโชว์ของหนัก ทั้งเพลงป็อปฮิตออริจินัล ทั้งประสบการณ์ฟังระดับท็อป อยู่ๆ กลายเป็นพี่ชายสายฝีมือ ความสนใจเลยไปกองตรงนั้น จนลืมธาตุแท้ของเขาไปเลย】

【ปล่อยแตกนี่แหละตัวตนที่แท้จริงของดาราตกกระแส】

【อะไรคือจัดพิธีบูชายัญในนั้นวะ กูจะขำตายกับมุกรัวๆ ของเขาแล้ว คนปกติจะคิดคำเพี้ยนๆ แบบนี้ออกเหรอ?】

【เขาพูดแทนใจฉัน ทำในสิ่งที่ฉันอยากทำแต่ไม่กล้าทำมาตลอด】

【กระบอกเสียงอันดับหนึ่งของอินเทอร์เน็ต สมศักดิ์ศรีจริงๆ!】

คอมเมนต์กระสุนระเบิดทันที

ขณะเดียวกัน บนอัฒจันทร์ผู้ชมที่แน่นขนัดก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่ไม่คิดจะปิดบัง

“ดาราตกกระแส!!!” อาจารย์ฮวาได้ยินความเคลื่อนไหวจากฝั่งผู้ชม ก็รู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรงทันที จ้องหนุ่มตรงหน้าด้วยโทสะล้นทะลัก แววตาแดงก่ำเหมือนจะฆ่าคน: “นี่มันหมิ่นประมาท ใส่ร้าย ทำให้สิทธิ์ในชื่อเสียงของฉันเสียหายอย่างร้ายแรง ฉันจะฟ้อง ฉันจะส่งจดหมายทนายให้แก รอขึ้นศาลได้เลย!”

“ก่อนหน้านี้คุณก็เคยส่งมาแล้วไม่ใช่เหรอ” ลวี่หมิงทำหน้าไม่แยแส “อย่ามาทำเป็นเสียสติต่อหน้าผมได้ไหม?”

“ฉันเสียสติ? แกว่าฉันเสียสติ?!” อาจารย์ฮวาชี้หน้าตัวเองอย่างเหลือเชื่อ โกรธจนกระทืบเท้า

เห็นว่าหนุ่มตรงหน้าเหมือนถูกกระตุ้นอย่างหนัก ใบหน้าขาวอมชมพูขึ้นแดงสลับม่วงเหมือนงิ้วสลับหน้ากาก ลวี่หมิงก็เอื้อมมือผลักเบาๆ ทันใดนั้นอาจารย์ฮวาที่สภาพจิตกำลังปริ่มแตกก็ทรุดฮวบเหมือนหญิงสาวไร้เรี่ยวแรง ‘กึก’ หล่นลงไปบนเก้าอี้

“ถ้ายังกล้าหอนใส่อีก ฉันไม่ลังเลจะเด็ดฟันปลอมที่เพิ่งเปลี่ยนของคุณออก!”

อาจารย์ฮวาเงียบ เพียงเม้มปากแน่นด้วยความอับอาย

ถัดมา

ลวี่หมิงปรายตามองไปยังอาจารย์หยางอย่างไม่เป็นมิตร

“คะ…คุณจะทำอะไร?!” อาจารย์หยางถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ปากของไอ้เวรนี่มันแม่นยำรัวเป็นปืนกล เดิมทีมั่นใจว่าการจับผิดทางศีลธรรมจะทำให้ดาราตกกระแสพังยับ แต่ตอนนี้อาจารย์หยางก็เริ่มไม่แน่ใจแล้ว

สีหน้าลวี่หมิงพลันจริงจังขึ้น: “คุณบอกว่าผมดูหมิ่นคำว่า ‘ดนตรี’ ทำให้อาชีพ ‘นักร้อง’ เสื่อมเสีย ผมไม่ให้เกียรติดนตรี ผมจะทำให้ทั้งวงการเพลงจีนขุ่นมัวใช่ไหม?”

“ที่ฉันพูดผิดตรงไหน?” อาจารย์หยางจ้องตอบอย่างแข็งกร้าว

ลวี่หมิงหัวเราะหยัน ดวงตาเปลี่ยนเป็นดุดันในฉับพลัน:

“ใช่สิ ผมผิด คุณถูก คุณเป็นเมนเทอร์ คุณเป็นรุ่นพี่ คุณยิ่งใหญ่ คุณสูงส่ง!”

“ช่วงก่อนคุณเอาเพลงที่ดัดแปลง ‘บทเพลงของนักแม่นปืน’ มาร้อง หน้าทะเล้นตลอด ใช้น้ำเสียงร่าเริงปลุกทั้งฮอลล์ให้เดือดพล่าน ฟังคำชมแฟนคลับแล้ว ใจคุณคงฟินน่าดูใช่ไหม?”

“ผมนี่โคตรแม่งเอ๊ย!”

“เพื่อกระแส เพื่อเรียกสายตาคน คุณไม่ไปหาความคิดจากชีวิตจริง ไม่เอาความรู้สึกของตัวเองมาดัดแปลง กลับเอาประวัติศาสตร์ของพวกเรา ที่หนักแน่นและเปี่ยมโศกศักดิ์สิทธิ์ ใช้เลือดเนื้อบรรพชนปูเป็นเนื้อร้อง แล้วครอบทำนองเพลงป็อปลงไป จากนั้นก็ใช้ทำนองคุนเฉียงมาตีกลองหูคนอยู่บนเวที”

“คุณคิดว่าตัวเองเท่มากหรือไง?”

“คุณรู้ไหมว่าประวัติศาสตร์มันโศกสักเท่าไร? รู้ไหมว่าคนในอดีตลำบากแค่ไหน? บรรพชนของเราหลั่งเลือดไปเท่าไรคุณรู้ไหม? ไม่หรอก คุณไม่รู้ คุณรู้แต่คุณอยากดัง คุณอยากเปรี้ยง!”

“ตอนที่ผมเห็นปี่หยางแห่งยามค่ำอย่างคุณ เพื่อกระแสถึงขั้นทำได้ทุกอย่าง แม้แต่หยิบเอาบรรพบุรุษของตัวเองมาเป็นชิปเดิมพัน ผมก็รู้เลยว่าวงการเพลงจีน มันจบสิ้นจริงๆ แล้ว!”

สีหน้าอาจารย์หยางเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

แม้แต่คอมเมนต์กระสุนใน ห้องไลฟ์สด ก็ชะงักไปชั่วขณะ ทุกคนต่างตะลึงกับคำพูดของลวี่หมิง

ช่วงก่อนอาจารย์หยางเพิ่งปล่อยเพลงดัดแปลง ‘บทเพลงของนักแม่นปืน’ จริงๆ ตอนนั้นก็สร้างกระแสไม่น้อยใน วงการเพลง เสียงชื่นชมล้นหลาม บนอินเทอร์เน็ตก็ถกเถียงกันมาก หลายคนคิดว่าคำถูก ทำนองถูก แต่ความรู้สึกที่คนร้องถ่ายทอดกลับแปลกๆ

เพียงเพราะช่วงนี้ลวี่หมิงแรงเกินไป ความสนใจครึ่งค่อนวงการบันเทิงจีนไปอยู่ที่เขา สายตาชาวเน็ตเลยถูกดึงจนแทบไม่มีใครพูดถึง แต่พอได้ยินลวี่หมิงพูดแบบนี้ ชาวเน็ตก็เหมือนสว่างวาบขึ้นมาทันที

【ความจริงโผล่!】

【ว่าละ ตอนนั้นรู้สึกไม่ถูก แต่บอกไม่ถูกว่าตรงไหนไม่ถูก สรุปแล้วแม่งเป็นคนร้องนี่แหละที่ไม่ถูกต้อง!】

“พูดเพ้ออะไร!” อาจารย์หยางถูกทำให้ตกใจจนหน้าซีด ฝืนทำเสียงดังปกป้องตัวเอง: “บอกไว้ก่อนนะ หมิ่นประมาทต้องรับผิดตามกฎหมาย!”

“ยังกล้ามาขู่ฉันอีกเหรอ?” ลวี่หมิงปรายตาเย็นเฉียบ ก้าวผลุบพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้ออาจารย์หยางทันที: “ทำหน้าทะเล้น เอาประวัติศาสตร์อันหนักหน่วงมาเป็นเครื่องมือกอบโกยเงิน แต่งคำแต่งทำนองไม่ออกก็หันไปดัดแปลง เพลงไม่ติดกระแสก็สร้างดราม่า ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป วงการเพลงจีนจะกลายเป็นอะไร? โลกนี้จะกลายเป็นอะไร?”

“???” อาจารย์หยางงงเป็นไก่ตาแตก

ทำไมฟังๆ แล้วคุ้นหูฉิบหาย?

“ถ้ากระแสแบบนี้ตั้งหลักได้ ต่อไปนักร้องในวงการเพลงจีนจะยังอยากขัดเกลาคอนเทนต์ คิดงานออริจินัลกันอยู่ไหม? พอไม่มีผลงาน ก็แค่ไปรื้อเพลงคลาสสิกจากคลัง เปลี่ยนดนตรีประกอบนิดหน่อย แล้วตั้งชื่อสวยหรูว่า ‘ดัดแปลงสไตล์ใหม่’ ก็จบ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ทำเหมือนอาจารย์หยาง ดัดแปลง ‘นักแม่นปืน 2’ เอาเลย”

“ภาพเละเทะแบบนั้น แค่นึกฉันยังไม่กล้านึกจริงๆ!”

อาจารย์หยางพูดรัว: “ที่นายพูด มันคำพูดของฉันทั้งนั้น!”

เพี้ยะ!!!

ลวี่หมิงสะบัดมือฟาดฉาดเดียว ทำอาจารย์หยางที่กำลังจะพรั่งพรูคำพูด ถึงกับมึนงงคาที่

“คำพูดของใครไม่สำคัญ ตบนี้ฉันให้ เพราะนายไม่เคารพประวัติศาสตร์!” ลวี่หมิงถลึงตาจ้องดุใส่อาจารย์หยาง: “เห็นด้วยไหม?”

อาจารย์หยางหดคอ: “เ-เห็น…เห็นด้วย!”

“นายผิดไหม?”

“ผ-ผิด…ผิดแล้ว…”

อาจารย์หยางมึนงงไปหมด สักคำก็ไม่กล้าเถียง ต่อให้โดนดาราตกกระแสตบหน้ากลางกล้อง เขาก็ทำได้แค่กัดฟันกลืนเลือดลงท้อง

เพราะเขาผิดจริงๆ…

เรื่องนี้ถ้าไม่มีใครพูดก็คงไม่เป็นไร แต่พอโดนดาราตกกระแสชี้เป้าแบบนี้ ต่อให้เขากล้าเถียงมากกว่านี้อีกนิด เกรงว่าจะยังไม่ทันถึงพรุ่งนี้ ตัวเองก็จะโดนทั้งเน็ตแบนไปแล้ว

“เสี่ยวหยาง… ฟังพี่หมิงคนนี้สักคำเถอะ ครั้งนี้ที่พี่ตบนาย ก็เพราะไม่อยากเห็นนายทำลายตัวเอง ทั้งหมดนี่พี่ทำเพื่อนาย นายมีไฟอยู่ในใจ ก็เอาไปใช้กับเส้นทางที่ถูกต้อง แต่งเพลงออริจินัลที่ส่งพลังบวกเยอะๆ ดีกว่าอะไรทั้งนั้น ว่าจริงไหม?”

อาจารย์หยางกำหมัดแน่น ลูกตาสองข้างใสวับจนเหมือนจะถลนออกมา

เขากดเสียงตอบ: “ได้!!”

【ตบได้ดี!】

【พวกที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อกระแส แบบนี้ต้องตบ!】

【ชอบคำหนึ่งของคุนเฉียงมาก ความสามารถร้องและพรสวรรค์ของดาราตกกระแส ระดับราชานักร้องถึงจะมีสิทธิ์ตั้งคำถาม แล้วอาจารย์หยางอย่างคุณมีสิทธิ์อะไร?】

【ลองคิดดูสิ ว่างนักก็ไปลากคนอื่นมามัดเป็นตัวประกันทำไมล่ะ ดาราตกกระแสน่ะ】

【สองอาจารย์นี่ทั้งอ่อนทั้งชอบเล่นจริงๆ นะ…】

【เมื่อกี้ยังเรียกอาจารย์หยาง เดี๋ยวนี้เรียกเสี่ยวหยาง แถมยังตบหน้าเขาแบบชอบธรรม แต่ฝ่ายนั้นกลับไม่กล้าโกรธสักนิด ตกลงใครกันแน่วะที่เป็นดาราตกกระแส!】

【แค่นี้ยังเรียกอะไร เจิ้งเจี่ยจนถึงตอนนี้สถิติดวลกับดาราตกกระแสคือ 0-4 เมื่อกี้ก็เพิ่งเล่นใหญ่จัดเต็มไปหนึ่งชุดไม่ใช่เหรอ?】

【เจิ้งเจี่ย: ปู้หาว!】

ตอนนี้ เจิ้งเจี่ยที่ยืนข้างๆ ถึงกับตะลึงงัน

แค่ชั่วอึดใจ ดาราตกกระแสก็ปัดอาจารย์ฮวากับอาจารย์หยางตกกระดานเหมือนเป็นแค่เบี้ย เห็นลวี่หมิงเหลือบมองมา เจิ้งเจี่ยที่บนแก้มยังมีคราบน้ำตาก็รีบยกแขนเรียวปาดน้ำตาอย่างน่าสงสาร ก่อนจะช้อนตามองลวี่หมิงอย่างหวาดกลัว

“แอ๊บ ต่อไปเถอะ!” ลวี่หมิงทำท่าดูแคลน

อย่าดูว่าเจ้าดอกไม้ขาวตอนนี้ทำอ่อนแอน่าสงสาร แท้จริงแล้ว เธอแค่รู้สึกกลัว ไม่ได้สำนึกว่าตัวเองผิด

ถ้ามีโอกาสเด็ดหัวฉันขึ้นมาเมื่อไหร่ กระต่ายขาวแสนบอบบางนี่ต้องพุ่งใส่ฉันทันทีแน่นอน รับมือพวกบ้าคลั่งแบบนี้ วิธีที่ดีที่สุดคือทำให้เธอรู้ว่าไม่มีทางล้มฉันได้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้น ต่อจากนี้ ชีวิตฉันต้องโดนผู้หญิงบ้าๆ คนนี้ตามราวีไม่สิ้นสุดแน่

ดังนั้น ลวี่หมิงจึงทำหน้าขรึม น้ำเสียงจริงจัง:

“ในความรักที่ล้มเหลวครั้งนี้ ฉันถูกเล่น ถูกหยาม ถูกเยาะเย้ย กระทั่งความรักบริสุทธิ์ที่สุดของเด็กหนุ่มใสๆ คนหนึ่ง ก็ถูกเธอเอาไปหากินเรียกกระแส โพสต์ลงเน็ตให้คนรุมเยาะ เธอทำทั้งหมดนี้ เคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหม?”

เจิ้งเจี่ยถูกซักจนทำหน้างุนงงเต็มหน้า

เธอที่เชื่อตามแนวทางเห็นแก่ตัวมาตลอดก็ไม่เคยคิดถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองในมุมแบบนี้มาก่อน เพราะอย่างแรกคือระหว่างพวกเธอแทบไม่มีความรักอยู่จริง อย่างที่สอง ตอนนั้นลวี่หมิงในสายตาเธอก็เป็นแค่บันไดให้ตัวเองดังเท่านั้น…

“ฉัน… ฉัน…” เจิ้งเจี่ยไปไม่ถูก

“เธอไม่เคย เธอสนแค่ผลประโยชน์ของตัวเอง!”

“เธอหลอกจนใจฉันด้านชา เพราะเธอ ฉันหมดตัว เพราะเธอ อาชีพฉันพังพินาศ ก็เพราะเธออีกนั่นแหละที่ทำให้ฉันต้องแบกหนี้เงินกู้ก้อนโต ใช้ชีวิตแต่ละวันทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก สุดท้ายแม้แต่ที่ซุกหัวนอนเล็กๆ ให้ตัวเองยังไม่มี เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ยังมีความฝันพื้นๆ ต่อความรัก เขาผิดตรงไหน?”

สีหน้าเจิ้งเจี่ยเริ่มลนลาน

“เขาปกป้องความรักของตัวเอง เขาผิดไหม?”

เจิ้งเจี่ยหน้าแดงระเรื่อ มองผู้ชายตรงหน้าที่ซักถามเธอด้วยน้ำเสียงนิ่งที่สุดด้วยความงงงัน

“เขาแค่อยากทุ่มเททั้งหัวใจให้ความรักของตัวเอง เขาผิดไหม?”

เจิ้งเจี่ยเสียงแผ่วเบาราวยุงบิน “ไ-ไม่… ไม่ผิด…”

“เขายอมเสี่ยงเอาทุกอย่างที่ตัวเองมีมอบให้คนรัก เขาผิดไหม?”

เธอเผลอเงยเสียงขึ้นนิด “ไม่ผิด!”

“ในเมื่อเขาไม่ผิด ทำไมเธอต้องแกล้งทำเป็นเหยื่อเพื่อเรียกคะแนนสงสารในเน็ตอยู่เรื่อย ทำไมยังต้องทำตัวให้ดูบริสุทธิ์เหมือนดอกบัวขาวด้วย สรุปแล้ว ใครกันแน่ที่ติดหนี้ใคร?”

เจิ้งเจี่ย: “…”

ชั่วขณะนั้น หญิงสาวทำหน้ามึนงง สอดส่ายตาไปรอบๆ อย่างทำอะไรไม่ถูกทั้งคน

วินาทีถัดมา อารมณ์เธอแตกฮือ ทันใดนั้นก็กอดเข่าขดตัว ร้องไห้โฮ ‘ฮือๆๆ’ ขึ้นมา

ลวี่หมิง: “???”

“ร้อง ร้องเก่งนัก ยัดกลับไป!”

เจิ้งเจี่ยหยุดร้องในหนึ่งวินาที เงยหน้ามองลวี่หมิงตาปริบๆ ขนตายาวยังพราวหยดน้ำตา

“ทั้งกากทั้งชอบเล่น ครั้งหน้ากล้าหรือเปล่า?!”

เจิ้งเจี่ยส่ายหัวเป็นกลองโยก

“พูด บอกว่าเธอผิด!”

เจิ้งเจี่ยเม้มปากบางแน่น พยายามกลั้นน้ำตา เสียงสะอื้นติดคอ “ฉันผิด…”

“มีฝีมือการแสดงขนาดนี้ ถ้าเอาไปใช้กับงานแสดงคงดังเป็นดาวไปนานแล้ว จำบทเรียนวันนี้ไว้ อย่าให้ฉันเห็นว่าเธอเพี้ยนอีก ไม่งั้น ฉันจัดการเธออีกแน่!”

【เชี่ย?】

【เจิ้งเจี่ยโดนดุจนร้องไห้จริงดิ?】

【นี่ใช่เจิ้งเจี่ยที่ฉันรู้จักไหม? เธอยอมรับผิดกับดาราตกกระแสเฉยเลย?!】

【แปลกๆ แต่ได้กลิ่นฟีลซีอีโอสายโหดปราบภรรยาสาวผู้เย่อหยิ่งอยู่นะ มีใครรู้สึกเหมือนกันไหม?】

【แต่พูดกันตามจริง แยกเรื่องเป็นเรื่อง ดาราตกกระแสนี่แหละคือผู้เสียหายของรักครั้งนี้นะ ตอนคบกันเขาเป็นท็อปสตาร์ระดับพีกด้วยซ้ำ แล้วเรื่องยืมเงินไม่คืน ต่อให้ล้างยังไงก็ล้างไม่ออก】

【พูดหมาๆ อะไรของมึง ช่วงก่อนเจิ้งเจี่ยก็คืนแล้วไม่ใช่เหรอ?】

【ถ้าไม่จนตรอกจริงๆ เธอจะยอมคืนเหรอ? พวกหูเล็กก็อย่ามัวแก้ต่างให้ไอดอลบ้านเธอเลย แก้ตัวยังไงก็ใช่ เธอตั้งใจจะไม่คืนตั้งแต่แรก และถ้าพูดกันเรื่องทำร้ายกันไปมา เลิกก็เลิกไปสิ แต่ตอนนั้นอีกฝ่ายกำลังฮอตๆ อยู่ อยู่ดีๆ โพสต์แชตออกมาทำไม คิดว่าเป้าหมายคืออะไร ชาวเน็ตไม่รู้จริงดิ?】

【ก่อนหน้านี้ดาราตกกระแสคือจอมศึกสายรักบริสุทธิ์ แต่เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนแล้ว พอมีประสบการณ์ปุ๊บ เล่นงานเร่อปากับเบบี้นี่ไม่ออมมือเลย!】

【เร่อปา: เธอสูงส่ง เธอเก่งมาก ดาราตกกระแสเขาเอานิสัยดีที่สุดให้เธอแล้ว เธอจะไม่กินก็อย่าทุบหม้อข้าวสิ!】

【ฉันเดาว่าเจิ้งเจี่ยเริ่มใจอ่อนแล้ว มองเห็นว่าดาราตกกระแสตอนนี้มีพรสวรรค์ เลยเริ่มเสียใจ อยากยอมลงแล้วกลับไปกินหญ้าอร่อยๆ ก้อนเดิม】

【วาไรตี้เพลงฉบับสามวีรบุรุษพิชิตลิโป้ หนึ่งคนถอดใจ หนึ่งคนกลัว อีกคนยอม โคตรสุด วันนี้รายการมันส์ชิบหาย!】

【ดาราตกกระแสนี่แหละจอมศึกแห่งวงการบันเทิงจีน ค่าพลังต่อสู้ MAX ค่าพลังปัญญา MAX เป็นลิโป้ที่มีสมองของมังกรหลับ มือก็พลิกฟ้าคว่ำปฐพี ปากก็สงบแผ่นดิน เป็นจะตายไม่แคร์ ใครไม่ยอมก็ชน ใครจะไปสู้เขาได้วะ?】

【ตรรกะการโต้แย้งของเขานี่นะ ทั่วไปแล้วคนธรรมดาคงยากจะคิดได้เฉียบคมเท่าดาราตกกระแสแบบนี้จริงๆ】

【ดาราตกกระแสโดนหัวเยว่แบน? แต่ดาราตกกระแสยังเต้นต่อ!!】

【……】

ลวี่หมิงหันไปมองคะแนนบนจอ LED ซึ่งขณะนั้นพุ่งถึง 4,312,002 โหวต เขาเองก็แปลกใจเหมือนกันว่าผลงานเปิดตัวของตัวเองจะเรียกเสียงฮือฮาได้มากขนาดนี้

เห็นสามเมนเทอร์โดนเขากดจนพร้อมใจกันเงียบไม่ออกเสียง เขาก็หมุนตัวเดินออกจากสตูดิโอถ่ายทอดสดทันที

…

ระหว่างอยู่บนทาง เขานึกหาวิธีทำเงินขึ้นมาได้วิธีหนึ่ง

ตอนนี้เพลง “เอาที่เธอต้องการไปให้หมด” กำลังดังเป็นพลุแตกในกระแส ถ้าหากเขาขายสิทธิ์เผยแพร่บนเครือข่ายให้เพนกวิน ก็น่าจะฟันค่าลิขสิทธิ์มาไม่น้อยเลยทีเดียว?

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง

CEO เพนกวินที่กำลังตาค้างอยู่หน้าจอ ก็ได้รับสายจากผู้จัดการแผนกการตลาดของเพนกวินมิวสิก พอวางสาย เขารีบกดโทรหาลวี่หมิงทันที

“สวัสดี ผมฉู่เซิ่ง CEO เพนกวินวิดีโอ เรียกผมว่าเซิ่งเกอก็ได้”

“มีเรื่องงานอย่างหนึ่ง เรื่องส่วนตัวอย่างหนึ่ง เอาเรื่องงานก่อน เพนกวินมิวสิกอยากซื้อสิทธิ์เพลงที่คุณร้องในรายการวันนี้ ราคาเสนอ 5 ล้านหยวน!”

ลวี่หมิงก็ไม่คิดว่าเพนกวินจะขยับไวขนาดนี้ ง่วงอยู่พอดีมีคนเอาหมอนมาส่งให้

จะว่าไป ไม่เสียแรงเป็นเพนกวินที่รุ่งด้วยการก๊อปเกมชาวบ้าน จมูกทางธุรกิจกับความไวในการขนของนี่ช่างเป็นของตกทอดจริงๆ

“สิทธิ์เผยแพร่บนเครือข่ายขายได้ อื่นๆ ไม่ขาย”

“ผมจะไปบอกต่อ!” ประธานฉู่ไม่ได้พยายามเกลี้ยกล่อมให้ลวี่หมิงขายเหมารวมทุกสิทธิ์ และไม่ซักเหตุผล เอ่ยรับคำแล้วก็วางสาย

เจตนาของลวี่หมิงชัดเจน แม้ 5 ล้านจะฟังดูงาม แต่ฝ่ายนั้นอยากได้ลิขสิทธิ์ทั้งหมดของเพลง พอถึงมือเขาแล้วก็จะอยากบริหารยังไงก็ได้ พูดกันตรงๆ ด้วยนิสัยเพนกวิน อาศัยจังหวะที่เขากำลังฮอต ปล่อยเป็นซิงเกิลแล้วตั้งราคาฟัง 3 หยวน ก็มีสิทธิ์สูงมาก

แน่นอน สำคัญสุดจริงๆ คือ “สิทธิ์แสดง”

ถ้าขายลิขสิทธิ์ไป ต่อให้เจ้าตัวอยากร้องเองภายหลังก็ต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์แสดงให้เพนกวิน ยิ่งมูลค่าทางการค้าของเขาสูงขึ้น ในฐานะเพลงผลงานเปิดตัวชิ้นแรกในวงการเพลงจีนของตัวเอง ย่อมมีความหมายพิเศษ ถึงตอนนั้นไม่ว่าจะวาไรตี้เพลงรายการไหน หรือคอนเสิร์ตของดาราคนใดที่หยิบไปคัฟเวอร์ ก็ล้วนเป็นค่าลิขสิทธิ์แสดงที่ไม่น้อย

ลิขสิทธิ์สำคัญขนาดนี้ เขาย่อมต้องเก็บไว้ในมือ

ส่วนสิทธิ์เผยแพร่บนเครือข่ายกลับเป็นลิขสิทธิ์ที่สำคัญน้อยที่สุด ตามชื่อเลย คือสิทธิ์อัปโหลดขึ้นแพลตฟอร์มเพลง ตอนนี้แพลตฟอร์มเพลงในประเทศก็เหมือนแพลตฟอร์มวิดีโอ คือแบ่งกันสามค่าย ได้แก่ เพนกวิน คู่โก่ว NetEase Cloud โดยมีเพนกวินครองส่วนแบ่งตลาดแน่นเหนียวเป็นเบอร์หนึ่งในวงการ

ในเมื่อผลงานออกสู่สาธารณะแล้ว ยังไงเขาก็ต้องอัปขึ้นแพลตฟอร์มเพลงสักเจ้า ด้วยเหตุผลด้านการกระจาย เพนกวินมิวสิกย่อมเป็นตัวเลือกแรก

ได้ลิขสิทธิ์แค่นี้ พื้นที่การทำงานของฝ่ายนั้นก็จำกัดอยู่ที่ให้กรีนไดมอนด์ฟังเพลงเต็ม ซึ่งถือเป็นขอบเขตปกติ ไม่กระทบภาพลักษณ์ของเขา

แน่นอน ตอนนี้เขาก็ยังไม่มีภาพลักษณ์อะไรหรอก

ลวี่หมิงกำลังวางหมากเรื่องภาพลักษณ์ในอนาคต…

แค่สามนาทีถัดมา พอลวี่หมิงขึ้นรถ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก

“สิทธิ์เผยแพร่บนเครือข่าย ราคาเสนอ 1 ล้านหยวน ราคาต่ำไปหน่อย แต่เพราะคุณขายลิขสิทธิ์เดียว ผมก็พยายามช่วยดันมาแล้ว”

“ตกลง” ลวี่หมิงพยักหน้า

ข้อตกลงตัวเลขระดับนี้ ส่วนมากเป็นสัญญาอิเล็กทรอนิกส์ ใช้ฟาต้าต้ารับรหัสยืนยันแล้วสแกนหน้า ก็ถือว่าเซ็นเสร็จ สะดวกมาก

“กระแสตอนนี้ของคุณ เรียกได้ว่าเป็นท็อปสตาร์ตัวจริงของวงการบันเทิงจีน อิทธิพลแรงกว่ายุคพีกก่อนหน้าของคุณไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ” ประธานฉู่ชมทางปลายสาย ก่อนจะยิ้มถาม “สนใจร่วมงานเชิงลึกกันไหม?”

“ลึกแค่ไหนกัน?” ลวี่หมิงหัวเราะเบาๆ แล้วรอฟังคำพูดต่อจากอีกฝ่าย