แม้ว่าวิชาฟิสิกส์จะหายไปจากสารพัดผลงานแล้วก็ตาม แต่มนุษย์เราก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่ “ฟิสิกส์สุดๆ” อยู่ดี

ในฐานะนักศึกษาภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล ปีสองที่กำลังจะขึ้นปีสามของมหาวิทยาลัยเทียนเหมิน จี้เจวี๋ยย่อมไม่ข้องใจในรากฐานที่จะเลี้ยงชีพในอนาคตของตัวเองอยู่แล้ว ทว่านาฬิกาเรือนนี้มันประหลาดเกินไป

มีจุดที่ไม่เข้าใจเยอะเหลือเกิน พูดได้ว่าแทบทุกส่วนเผยให้เห็นงานฝีมือและการออกแบบที่ชวนงุนงง

แต่เขาก็ไม่กล้าแกะดู ได้แค่เก็บไว้ก่อน รอหาโอกาส…น่าเสียดาย หลายปีผ่านไปแล้ว โอกาสยังหาไม่เจอ กลับกลายเป็นว่าเขาใส่ติดมือจนชิน

ประหลาดก็ช่างมันเถอะ จะให้โยนทิ้งเลยหรือไง?

เด็กหนุ่มเอนพิงพนักเก้าอี้ เหยียดเส้นยืดสาย แล้วถึงเห็นว่าข้างโต๊ะที่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่มีแตงโมวางเพิ่มมาอีกจาน พอหันกลับไปก็เห็นคนอื่นกินหมดไปนานแล้ว กำลังนั่งคุยกันอยู่ มีแต่น้องเล็กที่ทำการบ้านโผล่หัวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ จ้องเขม็งมาที่ส่วนของตัวเอง

“ขอบคุณแม่ลู่!”

จี้เจวี๋ยยิ้ม โบกมือเรียกเด็กให้เข้ามา แล้วแบ่งของตัวเองให้เขาครึ่งหนึ่ง

“เสี่ยวจี้ เรื่องนั้นของเธอ…” แม่ลู่เหมือนนึกขึ้นได้ ตบหน้าผากฉาดหนึ่ง “สอบ… เจ้าหน้าที่กู้ภัยฉุกเฉิน เป็นไงบ้างแล้วล่ะ?”

“เพิ่งไปลงชื่อสมัครมา”

“ไม่ใช่สิ” ลู่เฟิงนึกออก “ปีที่แล้วนายไม่ได้สอบไปแล้วเหรอ?”

“ปีที่แล้วที่สอบคือการปฐมพยาบาลฉุกเฉิน”

จี้เจวี๋ยยิ้มบางๆ “ปีนี้ผมไปช่วยงานชมรมกีฬาเอ็กซ์ตรีมของมหาวิทยาลัยอยู่พักหนึ่ง ผมเลยอยากควบสอบกู้ภัยผู้บาดเจ็บด้วย แบบนี้ก็ถือว่าเป็นผู้ช่วยชีวิตระดับสองแล้ว”

“มีประโยชน์เหรอ?”

ลู่เฟิงไม่เข้าใจ ภาพไลฟ์การ์ดในหัวเขาคือ หาดทราย แดด เก้าอี้ผ้า กางเกงขาสั้นตัวใหญ่ นั่งอาบแดดชิลๆ เป่าลมทะเลชมคลื่น โชคดีก็ช่วยทาครีมกันแดด ใช้ประสบการณ์อันชำนาญและค่ำคืนอันวุ่นวายคว้าคำชมจากลูกค้า

แต่มันไม่เข้ากับจี้เจวี๋ยที่วันๆ อยากจะขยายเวลาเป็นสี่สิบแปดชั่วโมงเพื่อมุดทำงานให้ครบเอาเสียเลย!

“นี่นายมาช่วยทำงานที่นี่ก็แล้ว ยังต้องไปเรียนมหาวิทยาลัย ยังวุ่นกับวิทยานิพนธ์… แล้วจะไปสอบนี่ทำไมกันล่ะ? รู้สึกว่าไม่ค่อยได้ใช้นะ”

แม่ลู่ได้ยินก็เปิดสกิล สายตาพิฆาตของแม่!

ในสายตาแม่ลู่ ผู้ศรัทธาแนวคิด “การเรียนต้องมาก่อน” แบบหัวชนฝา เด็กที่เรียนดีทำอะไรก็มีเหตุผลทั้งนั้น ส่วนพวกอย่างลู่เฟิง ที่สอบมหาวิทยาลัยไม่ติด ไปเป็นทหาร ปลดประจำการกลับมาแล้วเอ้อระเหยอยู่บ้านเป็นเด็กแว้นข้างถนน แบบนี้ตัวเองไม่เอาถ่านก็ว่าไปอย่าง ยังกล้าสงสัยเด็กดีอีก?

หรือว่าฝ่ามือใหญ่ๆ ของแม่จะไม่ได้ความกัน?

“ก็ช่วยไม่ได้ล่ะครับ ยังไงผมมันดวงซวยกว่าชาวบ้านเขา”

จี้เจวี๋ยยิ้มเย้ยตัวเอง ชูให้ดูแผลถลอกที่ถูกกระดาษ A4 บาดเมื่อเช้านี้ แม่ลู่เงียบไป มองรอยแผลเป็นเส้นยาวที่ไล่จากลำคอของจี้เจวี๋ยลงมา อยู่นาน ก่อนถอนหายใจอย่างเงียบงัน แล้วไม่พูดอะไรอีก

“คอม! คอม!”

น้องสาวรองถึงกับผงะ ชี้ไปด้านหลังจี้เจวี๋ย “คอมพิวเตอร์ควันออกแล้ว!”

“เดี๋ยว โธ่เวร—”

จี้เจวี๋ยหน้าถอดสี หันกลับไปดูไฟล์บนโต๊ะ ยังไม่ทันได้ขยับ คอมก็จอดำไปดื้อๆ ไม่ตอบสนองอีกเลย

พังสนิท

คือพาวเวอร์ซัพพลายไหม้

หลังตรวจเช็กอยู่พักหนึ่ง จี้เจวี๋ยก็จำใจสรุปได้ว่า ยังไงมันก็เครื่องเก่าแล้ว

เอาจริงจะเรียกว่าเครื่องเก่า… สู้เรียกว่าซากประกอบที่เขารวบรวมจากอะไหล่มือสี่มือห้ามาต่อกันเป็นแฟรงเกนสไตน์รุ่นผ่านศึกระดับตำนานดีกว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมาทั้งปะทั้งเปลี่ยน จนของเดิมที่เป็นเครื่องดั้งเดิมจริงๆ อาจเหลือแค่โครงอยู่ชิ้นเดียว

เคราะห์ร้ายก็คือ งานทำค้างอยู่แล้วเครื่องดับแบบนี้ ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้น หลายครั้งแล้ว เคราะห์ดีในเคราะห์ร้ายคือ ด้วยเหตุนี้จี้เจวี๋ยเลยกลายเป็นคนบ้าบันทึกเซฟไฟล์ เอกสารสำคัญต้องมีสามชุด ทั้งในฮาร์ดดิสก์ คลาวด์ และมือถือ แถมทุกครั้งที่หยุดมือจะเผลอกดเซฟโดยอัตโนมัติ

ถ้าโชคดีล่ะก็ เสียหายไปแค่ไม่กี่ร้อยคำ เดี๋ยวค่อยย้อนกลับไปเขียนใหม่ก็ได้

ส่วนคอมน่ะสิ…

จี้เจวี๋ยเกาศีรษะ คงได้แต่รอเดี๋ยวข้ามไปคุ้ย “กองขยะ” ร้านซ่อมของมือสองฝั่งตรงข้ามดู ว่ามีพาวเวอร์ซัพพลายที่ยังพอใช้ได้บ้างไหม

ส่วนจะซื้อคอมใหม่?

เก็บเงินไปเรื่อยๆ ก็พอไหว แต่อย่าดันซวยเอาเงินเก็บหลายเดือนเทลงไป พอก้าวออกจากร้านด้วยคอมใหม่ ปรากฏเผลอทำแก้วน้ำหกใส่ในอีกสองก้าวถัดมา…

นอกจากได้แต่โมโหไร้ประโยชน์แล้วก็มีแต่น้ำตาเม็ดงามๆ จะไหลอีกสักเท่าไหร่กันล่ะ?

เอาเถอะ เขาเลิกฝากความหวังกับดวงซวยๆ ของตัวเองมานานแล้ว

หลังจำความได้เมื่อไหร่ ดวงของจี้เจวี๋ยก็ไม่เคยดีสักครั้ง

แกะบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไม่เจอซองเครื่องปรุงเป็นเรื่องปกติ ลอกหนังมือทีติดออกมาเป็นเส้นยาวก็เรื่องธรรมดา

สมัยประถม ทั้งห้องไปทัศนศึกษา มีเขาคนเดียวที่เกือบถูกคนร้ายลักพาตัว พอขึ้นมัธยมเร่ร่อนอยู่ข้างถนน ตั้งใจจะทำงานหาเงินเรียน กลับเผลอพุ่งเข้าไปในรังแชร์ลูกโซ่ โชคดีที่ไหวตัวทันเลยหนีออกมาได้ทัน มิหนำซ้ำตอนมาหางานที่ร้านซ่อมรถต้าลู่ เพราะดันเดินเข้าประตูหลัง เลยเกือบถูกลู่เฟิงที่เพิ่งปลดประจำการกลับมาเตะกังฟูส่งขึ้นสวรรค์ไปทีเดียว…

สารพัดบาดแผลเลือดตานับไม่ถ้วน เล่ากันไม่จบจริงๆ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขายังมีชีวิตจนสอบติดมหาวิทยาลัยได้ ก็ต้องบอกว่าบุญหนุนดวงค้ำ เขายังคิดว่าเคราะห์ผ่านไปแล้วต่อไปคงมีโชคบ้าง ที่ไหนได้ วันเปิดเรียนวันแรก พึ่งตักข้าวหน้าหมูพะโล้จานดังของโรงอาหารมหาวิทยาลัยเทียนเหมิน ก็เจอเหตุอาหารเป็นพิษครั้งใหญ่ ตอนถูกหามเข้าห้องฉุกเฉิน บอกกันว่าหายใจรวยรินจวนสิ้นใจอยู่แล้ว…

ลู่เฟิงถึงกับตาแทบหลุด เขาออกรบเฝ้าแท่นขุดในบ่อโคลนแดนกลาง ตายแล้วฟื้นมากี่ปีก็ไม่เคยเห็นใครซวยดวงแข็งเท่าจี้เจวี๋ย

ต่อให้ไปอยู่หยาเฉิงเมืองเวรซ้ำกรรมซัด ก็ยังเป็นดอกไม้ประหลาดสุดๆ

คอมพังแล้ว จี้เจวี๋ยก็เลิกงม

ว่างก็ว่างพอดี เลยฉวยโอกาสช่วยเจ้าสามกับน้องเล็กทำการบ้านปิดเทอม

ยังใจดีแนะนำชุดแบบฝึกหัดหลายชุดที่ตัวเองเคยใช้ให้แม่ลู่อีกด้วย ไม่ต้องซื้อหรอก ของผมที่บ้านมีอยู่ เอายางลบถูๆ ก็ใช้ต่อได้แล้ว ไม่ต้องเปลืองเงิน… เอ้า เกรงใจอะไรล่ะ อยู่ซอยเดียวกันทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจ บ้านผมยังมี “เขาหวังซานสือจ้วน” อยู่อีกชุดที่ยังไม่เคยใช้ด้วยนะ!

ผลคือเก็บเกี่ยวได้ทั้งความเคารพของลู่เฟิง ความตะลึงของน้องสาวรอง ความหวาดผวาของเจ้าสาม และความเศร้าสร้อยของน้องเล็ก

ช่วยคนแล้วมันดีจริงๆ นะ

จี้เจวี๋ยยิ้มกริ่มกินแตงโมที่ป้าเฉือนให้ พอเจ้าตัวน้อยที่รู้ชะตากรรม “ใกล้ถึงฆาต” เริ่มร้องไห้งอแงขอขนม

“เดี๋ยวผมไปซื้อให้เอง”

ในฐานะผู้ริเริ่ม จี้เจวี๋ยเช็ดมือกับกางเกง รับรู้ถึงสายตาเคืองๆ ที่ตามหลังมา แล้วเอ่ยว่า “กำลังดี เดี๋ยวแวะไปคว้าพาวเวอร์ซัพพลายฟรีกลับมาด้วย”

“เอาโค้กให้ฉันขวดหนึ่ง” น้องสาวรองที่รอดพ้นจากการทำการบ้านเพราะเพิ่งสอบติดมหาวิทยาลัย ต้องการตั้งสติสักหน่อย

“เอาบุหรี่ด้วย”

แม่ลู่ที่ใส่แว่นสายตายาวกำลังฟัดกับสมุดบัญชี ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “บอกจางหมิ่นด้วยนะ บันทึกใส่บัญชีฉันไว้”

“รับทราบ ขอบคุณครับแม่ลู่”

จี้เจวี๋ยไม่เกรงใจอีกแล้ว ฮัมเพลงออกจากร้านไป

กำลังเป็นหน้าร้อนแดดใส ลมทะเลอ่อนๆ พัดมาจากไกลๆ กระทั่งหมาเร่ร่อนที่ชอบซิ่งไปทั่วถนนยังนอนแผ่รับร่มเงาสบายๆ โรงน้ำชาสองข้างถนนแน่นขนัด พัดลมไฟฟ้าหมุนฮัมเสียงสนั่น ตาเฒ่าในเสื้อกล้ามนั่งแคะเท้าจิบชา เล่นไพ่ บรรยากาศคึกคักราบรื่นเหมือนเคย

จี้เจวี๋ยผิวปาก เดินไปสักสิบเมตร ก็ซื้อของจากร้านสะดวกซื้อหัวมุมเรียบร้อย คิดได้อีกอย่าง เลยควักเงินตัวเองซื้อไอติมแท่งมาแจกทุกคนอีกสองสามแท่ง

เขาฉีกซองของตัวเองก่อน รับลมเย็นจากแอร์ดูดเข้าไปคำใหญ่ ถึงกับเผลอถอนหายใจอย่างโล่งสบาย ความหวานฉ่ำกับความเย็นซ่านค่อยๆ แผ่จากปากออกไป

เท่านี้แม้แต่แดดเปรี้ยงข้างนอกก็ไม่น่ากลัวแล้ว

ไอติมแท่งนี่แหละที่สุด

เขาฮัมเพลงก้าวออกจากร้าน เตรียมกลับอู่ แต่พลันได้ยินเสียงแหลมบาดหู

ดังมาจากด้านหลัง

บนถนน รถสามล้อที่บรรทุกกระดาษลังเต็มคันจู่ๆ ก็เหมือนแมลงวันหัวขาด อยู่ดีๆ เบนออกจากทางเดิม พุ่งเป็นเส้นโค้งมหึมา ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คน มันเฉียดโต๊ะขายของที่วางลังนึ่งริมถนน โต๊ะพลิกคว่ำ ลังนึ่งลื่นไถล น้ำร้อนกระเซ็นพุ่งออกมา

เหมือนฮิปโปคลั่งวิ่งพรวดเข้ามา

พุ่งตรงเป็นเส้นตรง มาหาจี้เจวี๋ย!

“เวร—”

จี้เจวี๋ยเผลอกัดไอติมแท่งในปากแตกกระจายโดยไม่รู้ตัว ยังไม่มีเวลาจะหลบ มือทั้งสองคว้าหมับที่แฮนด์จักรยานโดยอัตโนมัติ เงยหน้ามองเฒ่าคนขี่คันนั้น

ตาเฒ่าคนนั้นตาขาวลอย เส้นเลือดฝอยแดงฉ่าเต็มดวงตา ปากยังพ่นฟองขาวออกมา

เหมือนชักกำเริบกะทันหัน ชักเกร็งรุนแรง

แล้วก็…

ยังไม่ลืมย่ำบันไดรถอย่างเอาเป็นเอาตาย!!!

จี้เจวี๋ยถึงกับไปไม่เป็น

ลำบากอะไรกันครับลุง ชักจนขนาดนี้แล้ว… วันนี้ตั้งใจจะหาเรื่องโขกสับคนใช่ไหม?

ชั่วพริบตาที่ฝืนค้างอยู่ ถัดมา กระดาษลังเก่าที่กองพะเนินในกระบะท้ายเพราะแรงเฉื่อยเอียงฮวบ หลุดจากเชือกพลาสติกที่มัดไว้ ทลายลงมา ฉุดให้รถสามล้อทั้งคันพลิกตะแคงลงพื้น

ทับคนสองคนนอนกองอยู่ใต้รถ

เห็นแต่กองกระดาษลังสั่นสะเทือนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถึงมีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากข้างในอย่างอ่อนปวกเปียก แหวกขยะที่ทับอยู่ จี้เจวี๋ยโผล่หัวออกมาในสภาพหัวดำหน้าเขรอะ

หอบหายใจแรง

ยังพอโล่งใจว่าคราวนี้ดวงซวยยังไม่หนักเกินไป

เคราะห์ดีว่ามันเป็นแค่รถสามล้อ ถ้าเป็นรถบรรทุกล่ะก็ ตัวเองคง…

แต่ทันใดนั้น เขาก็เพิ่งได้ยินเสียงกรีดร้องรอบข้าง

ฝูงชนที่เริ่มมามุงค่อยๆ แตกฮือไปแทนที่ด้วยเสียงแตรแผดแทงหูจนราวกับสะเทือนถึงวิญญาณ

—ปี๊น!

“เสียงบ้าอะไรวะ?”

จี้เจวี๋ยอึ้งชะงักแล้วค่อยหันกลับไป ถึงได้รู้สึกลมบ้าคลั่งพัดโถมเข้าหน้า

กับสัตว์ประหลาดยักษ์ที่คำรามพุ่งมาบนถนน ใบหน้าเหล็กดุจอสูรกายพร้อมคราบโคลน บรรทุกดินทรายจนลืมคำว่าจำกัดน้ำหนักไปนานแล้ว เป็นอสูรร้ายแสนสยอง

ยาวสิบหกจุดห้าเมตร กว้างสองจุดห้า

นั่นคือรถบรรทุกหนานเฟิง…

รถบรรทุกกำลังพุ่งกราดตรงมาหาเขา!!!!

“ไอ—…”

จี้เจวี๋ยถึงกับสมองช็อต

ในชั่วขณะสิ้นหวังราวเวลาหยุด เขามองเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวของคนขับในห้องโดยสาร ที่สิ้นหวังยิ่งกว่าตัวเองเสียอีก

เขาลืมหายใจ ขนลุกชัน อยากกรีดร้องแต่ก็ไม่ทันจะเปล่งเสียง

หลบไม่พ้นแล้ว

ทว่าในหัวกลับไม่ใช่คำด่า แต่เป็นความงุนงงสับสนบอกไม่ถูก กระทั่ง… สงบ

แม่เจ้า พล็อตโคตรคลาสสิก

หรือว่าทำบุญมาพอแล้ว วันนี้สิทธิ์เกิดใหม่เพิ่งอนุมัติ!?

เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งข้ามโลก มีบัฟไหม?

ไปโผล่โลกไหน? มีระบบไหม? ได้ยินว่ามีคนเขียนนิยายหน้าด้าน ไม่ให้บัฟแล้วยังยัดโหมดนรก บอกปากแข็งว่าเป็นนิยายมันส์ไม่ทรมานพระเอก ทั้งหลอกทั้งลวง สุดท้ายดันทิ้งเรื่องอีก…

ไม่ใช่ๆ ใจเย็นก่อน!

จี้เจวี๋ยจับจุดบอดได้ไวมาก ที่นี่ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว?!

เป็นไปได้ว่าไม่ใช่เขาที่จะไปเกิดใหม่ แต่เป็นลุงแก่ที่นอนอยู่พื้นนี่ต่างหาก!

งั้นเขาไม่ซวยเหรอ?

ต่อไปถ้าลุงนี่ข้ามไปอีกโลก เปิดฮาเร็ม รับสาวๆ ปราบจอมมารไม่เหลือ ไม่รู้จะนึกได้ไหมว่า เมื่อหลายปีก่อนตอนตัวเองชักแล้วจะหาเรื่อง มีเด็กซวยๆ คนหนึ่งชื่อจี้เจวี๋ย? ไม่รู้จะเอาไว้เตือนใจให้ทำความดีมากขึ้นหรือไม่

ขออย่าให้เขาตายฟรีเลย

แต่ดูทรงแล้วเขาน่าจะตายฟรีจริงๆ

จากวูบหนึ่งแห่งการตระหนักนั้น จี้เจวี๋ยก็เข้าใจเสียทีว่า ความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดที่กำลังจะถาโถมเข้ามาหมายถึงอะไร

เขากำลังจะตาย

ตาย

ติ๊กต็อก ติ๊กต็อก ติ๊กต็อก…

เสียงใสกังวานราวกับเสียงลวงหูดังขึ้นข้างหู มีจังหวะไม่เร่งไม่ผ่อน เหมือนฝีเท้าของความตายที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามา

หลบไม่พ้นแล้ว

92…97…98…

จี้เจวี๋ยจ้องงันกับรถบรรทุกมหึมาที่คืบคลานเข้ามาทุกขณะ มองเห็นล้อที่เบรกจนล็อกเสียดสีกับพื้น ดินทรายลอยกระจายจากกระบะสั่นคลอนขึ้นสู่ลม

เครื่องยนต์คำรามเกรี้ยวกราด พ่นไฟจากกระบอกสูบ ลูกสูบขึ้นลงกึกก้องดั่งฟ้าร้อง ผ้าเบรกเสียดสีกับจานเบรก เกิดประกายไฟกระจายราวสายฝน

99……

หยุด

เขาอยากจะพูดว่า หยุดได้แล้ว

ได้โปรด หยุดเถอะ หยุดที หยุ…

หยุดๆๆๆๆๆๆๆๆ

เขาพูดว่า:

【หยุด】！！！！！！

กึก!

ชั่วพริบตานั้น บนหน้าปัดนาฬิกาที่ตัวเลขไล่พุ่งถึงขีดสุด กลับกลายเป็นศูนย์ในทันที!

เสียงแหลมบาดหูพลันขาดหาย ลมคลั่งหยุดนิ่ง มวลมหึมาของดินทรายพุ่งทะลักออกจากกระบะที่แตก เหมือนกระแสน้ำโคลนกวาดซัดถนน ล้นผ่านหัวรถ บินว่อนขึ้นสู่ฟ้า

ท้ายที่สุด ก็โปรยลงมา คล้ายสายฝนเม็ดละเอียด

กลบหน้าของจี้เจวี๋ยที่ยืนนิ่งตะลึง

ใต้ชั้นทรายดิน ดวงตาเขากะพริบ จ้องมองหัวรถที่แทบจะชนปลายจมูก หัวรถสั่นระริก ปรากฏรอยปริ แตกแยก ราวกับกำลังคร่ำครวญ

ถัดมา เสียงแคร่คร้างของแชสซีแตกดังลั่น ทั้งคันเหมือนถอดชิ้นส่วนกระจุย ทรุดฮวบ แยกออก เพลากลางที่เผาจนแดงแตกหักพุ่งทะลุขึ้นจากใต้ท้องรถ แทงฝ่าทรายดิน ชี้เฉียงขึ้นไปบนท้องฟ้า

จี้เจวี๋ยทรุดนั่งกองกับพื้น

ในความหน่วงช้าเลื่อนลอย เขาค่อยๆ ยกมือแตะจมูกและปากที่เปียกชื้น กลับลูบได้แต่เลือดเต็มมือ เลือดกำเดา…

รอบข้างคล้ายมีเสียงกรีดร้องกับเสียงด่าทอดังขึ้น

ความอึกทึกโถมตามมาอย่างล่าช้า

มีเด็กคนหนึ่งร้องไห้ เรียกหาแม่ แม่ที่มึนงงวิ่งพรวดออกมาจากร้าน พอเห็นภาพตรงหน้า ก็เหมือนแม่หมีคลั่ง กระชากประตูรถด้วยความเดือดดาล ตบหน้าคนขับไม่ยั้งแบบไม่ดูหัวดูหาง

แล้วยังมีใครสักคนที่ดูเหมือนลู่เฟิง กระทืบถีบตาแก่กระเด็น แล้วเบียดเข้ามา รีบเร่งพยุงบ่าของจี้เจวี๋ย ตะโกนถามอะไรสักอย่าง

ทว่าเขาไม่ทันสนใจสิ่งเหล่านั้นอีก

ในหัวเหลือเพียงเสียงแหลมคมที่ดังมาจากรถบรรทุก ณ เสี้ยววินาทีสุดท้าย

มันก้องอยู่ในโพรงสมองและสัญชาตญาณของเขา ราวสายฟ้าฟาดสะท้านฟ้าแผ่นดิน

นั่นคือเสียงคำรามของเครื่องจักร ที่ตอบรับถ้อยคำของเขา

มันพูดว่า 【รับคำสั่ง】