การบรรเลงของหลินจือไป๋ยังคงดำเนินต่อไป ผลงานชิ้นนี้กำลังแสดงออกมาอย่างสมบูรณ์มากขึ้นเรื่อย ๆ!

น้ำเสียงของกู่ฉินที่เปลี่ยนแปลงหนักเบา ราวกับภาพหมึกน้ำที่ค่อย ๆ จางออกมา มีมิติที่หลากหลายและชัดเจน

เสียงหนักดั่งหมึกเข้ม หนักแน่นและมั่นคง เสียงเบาดั่งหมึกชื้น เลือนลางแต่ชัดเจน ท่ามกลางนั้นยังมีสีสันที่เปลี่ยนผ่านได้อย่างหลากหลาย

ใครก็ตามที่เข้าใจกู่ฉิน ต่างก็ต้องรู้สึกสะเทือนใจ!

โดยเฉพาะบรรดาผู้เข้าแข่งขัน ไม่ว่าจะเป็นปรมาจารย์กู่ฉินจากฉีโจวหรือฉู่โจว ต่างก็รู้สึกตกตะลึง!

“นี่มัน......”

“เพลงนี้แต่งได้ดีเกินไปแล้ว!”

“ไม่ใช่แค่เพลงที่ดี การบรรเลงของเขาก็ไร้ที่ติ!”

“หลินจือไป๋ถึงกับอยู่ระดับเดียวกับเย่ไฉ่เอ๋อร์ในฐานะปรมาจารย์กู่ฉินเลยหรือ!”

“การแสดงรอบนี้ ไม่ด้อยกว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์เลย แถมเขายังแต่งเพลงนี้ขึ้นมาเองอีกด้วย!”

“เพลงที่เขาแต่งขึ้นเองนี้ เทียบเท่ากับ ‘เหมยฮวาซานน่ง’ เป็นผลงานคลาสสิกที่ควรค่าแก่การลิ้มรสลึกซึ้งในวงการกู่ฉิน!”

“หรือว่าหลินจือไป๋จะเป็นตัวแปรสำคัญของการแข่งขันในโปรเจกต์นี้จริง ๆ !?”

เดิมทีผู้เข้าแข่งขันจากฉีโจวต่างก็สิ้นหวัง ส่วนผู้เข้าแข่งขันจากฉู่โจวกลับมั่นใจว่าชัยชนะอยู่ในมือ

แต่เมื่อเพลงของหลินจือไป๋บรรเลงออกมา ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองฝ่ายต่างก็ตกตะลึง กลับกลายเป็นว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์ไม่ได้ไร้เทียมทาน!

หลินจือไป๋มีฝีมือที่สามารถต่อกรกับเธอได้อย่างสมศักดิ์ศรี!

แม้กระทั่งในการแสดงครั้งนี้ หลินจือไป๋ยังเหนือกว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์อยู่เล็กน้อยด้วยซ้ำ!

……

เมื่อการบรรเลงของหลินจือไป๋ดำเนินต่อไป ผู้ชมในสนามยิ่งหลงใหลเข้าไปอีก!

“ดีมาก!”

“เพลงนี้มีอารมณ์ความรู้สึกที่ลึกซึ้งจริง ๆ !”

“มีบรรยากาศของนักพรตผู้สันโดษตามธรรมชาติ!”

“มีรสชาติที่ลึกซึ้งกินใจ!”

“ตอนแรกคิดว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์ไร้เทียมทานแล้ว ไม่คิดว่าจะมีหลินจือไป๋โผล่มาอีกคน!”

“แต่หลินจือไป๋ไม่ได้โด่งดังจากกู่ฉินนี่นา!”

“ไม่ได้โด่งดังจากกู่ฉิน ไม่ได้แปลว่ากู่ฉินของเขาไม่ดี แค่เขาถ่อมตัวเกินไปในอดีต ไม่เคยแสดงฝีมือออกมาอย่างจริงจังเท่านั้นเอง!”

ในหมู่ผู้ชม มีทั้งผู้เชี่ยวชาญหรือปรมาจารย์กู่ฉินอยู่ไม่น้อย!

หลังจากการแข่งขันครั้งนี้ ได้รับเสียงชื่นชมจากคนเหล่านี้ ตำแหน่งของหลินจือไป๋ในวงการกู่ฉินจะขึ้นไปอยู่ในระดับบนสุดของพีระมิด!

ทำไมเย่ไฉ่เอ๋อร์ถึงได้เป็นตำนานในวงการกู่ฉิน?

ก็เพราะผลงานของเธอเมื่อปีที่แล้วอยู่ในระดับกดข่มแบบเบ็ดเสร็จ!

บรรดาผู้เข้าแข่งขันจากฉีโจวและฉู่โจวรวมกันยังไม่สามารถสร้างแรงกดดันได้เท่ากับเย่ไฉ่เอ๋อร์เพียงคนเดียว!

แต่ปีนี้กลับมีหลินจือไป๋ปรากฏตัวขึ้น!

ก็เป็นคนนอกเช่นเดียวกัน แต่แสดงฝีมือได้เทียบเท่ากับเย่ไฉ่เอ๋อร์!

……

ในหมู่ผู้ชม มีทั้งคนที่เข้าใจกู่ฉินและไม่เข้าใจ

แม้คนที่ไม่เข้าใจจะมีน้อย แต่พวกเขาก็สามารถจับสัญญาณบางอย่างได้จากปฏิกิริยาในสนาม และจากการฟังโดยรวม

ฉินโจว

“เพลงนี้ของไป๋ตี้ดีเหรอ?”

“เราไม่เข้าใจ แต่รู้สึกว่าท่าทางตอนเขาเล่นมันเท่มาก ทำนองก็ฟังแล้วสบายใจ รู้สึกสงบใจอย่างบอกไม่ถูก”

“นั่นแหละ ถูกแล้ว!”

“เราเรียนกู่ฉินมา 3 ปี ไม่ถึงกับเก่งมาก แต่บอกได้แน่นอนว่าระดับของไป๋ตี้ ไม่ด้อยกว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์แน่นอน!”

“จริงเหรอ?”

“จริง! ในฐานะคนที่คลั่งกู่ฉินขั้นสุด เพลงของหลินจือไป๋ทำเอาเราอยากคุกเข่าให้เลย!”

“ที่เคยพูดว่าไม่ชอบหลินจือไป๋ก่อนหน้านี้คือเราผิดเอง เราไม่ควรคิดว่าวงการกู่ฉินเหนือกว่าวงการเพลงป๊อปเสมอไป ไม่คิดเลยว่าเขาที่เน้นเล่นเพลงป๊อป จะสามารถแต่งเพลงกู่ฉินระดับนี้ได้ แถมฝีมือการบรรเลงยังราวกับเทพ!”

ในฉินโจว หลินจือไป๋ถือเป็นไอดอลของคนทั้งทวีป!

ทั่วทั้งฉินโจวมีเพียงคนส่วนน้อยมากที่ไม่ชอบหลินจือไป๋

แต่ถึงแม้จะเป็นคนกลุ่มน้อยนี้ จุดยืนของพวกเขาก็เริ่มสั่นคลอน เสน่ห์ของหลินจือไป๋นั้นยากจะต้านทานได้จริง ๆ!

……

ฉีโจว

“มีคนเก่งมาอธิบายให้หน่อยได้ไหม?”

“เพลงนี้ระดับไหนกันแน่?”

“เราไม่ใช่คนเก่ง แต่ระดับนี้คือสุดยอดแล้ว!”

“อ๊ากกก นี่มันจะพลิกเกมแล้วใช่ไหม!?”

“ตอนแรกคิดว่าจะแพ้แน่ ๆ แต่เศรษฐีใหญ่นี่เหมือนจะไม่ธรรมดา!”

“แค่ว่า ‘ไม่ธรรมดา’ งั้นเหรอ? นี่มันระดับเดียวกับเย่ไฉ่เอ๋อร์เลยนะเว้ย!”

“บ้าจริง! ก่อนหน้านี้เราดันสงสัยว่าหลินจือไป๋มาร่วมแข่งรายการนี้เพื่อเติมคนให้ครบ โคตรรู้สึกผิดเลยเว้ย!”

ความหวัง!

ผู้ชมจากฉีโจวที่เคยสิ้นหวัง กลับรู้สึกถึงแสงแห่งความหวังอีกครั้ง!

……

ฉู่โจว

บางคนเริ่มรู้สึกตื่นตระหนก!

“หมอนี่มันอะไรกันแน่วะ!”

“ทำไมเรารู้สึกว่าระดับของเขาไม่ด้อยกว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์เลย?”

“ความรู้สึกของนายไม่ผิดเลย ทุกคนต่างดูแคลนความสามารถด้านกู่ฉินของหลินจือไป๋ไป!”

“ที่น่ากลัวที่สุดคือ เขากำลังเล่นเพลงที่ตัวเองแต่งเอง และเพลงนี้กลับไม่ด้อยไปกว่าผลงานคลาสสิกที่เราคุ้นเคย!”

“นี่มันจะเกิดเรื่องจริง ๆ เหรอ?”

“เป็นไปไม่ได้! เราเชื่อในตัวไฉ่เอ๋อร์!”

……

จ้าวโจว

สีหน้าของผู้ชมกลายเป็นแข็งค้าง เสียงเยาะเย้ยหยุดลงทันที

“เป็นไปได้ยังไง!”

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

“ผู้ชายที่เมื่อกี้ไฉ่เอ๋อร์ยังเข้าไปทักเองกลับน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ!?”

“เขาไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา เขาคือคนที่เอาชนะจูเก๋อชิวเหลียงในการประลองอักษรสิงซู!”

“หรือว่าไฉ่เอ๋อร์จะโดนพลิกเกม?”

“ไม่มีทาง! การแข่งของไฉ่เอ๋อร์ยิ่งไปไกลยิ่งแข็งแกร่ง ตอนต้นเธอมักจะเก็บพลังเอาไว้ แล้วค่อยระเบิดช่วงท้าย!”

แม้จะรู้สึกกังวล

แต่ผู้คนในจ้าวโจวยังมั่นใจในตัวเย่ไฉ่เอ๋อร์อย่างเต็มที่!

……

จงโจว

หลายคนถึงกับมึนงง

“เย่ไฉ่เอ๋อร์มีอิทธิพลในวงการกู่ฉิน เทียบได้กับจูเก๋อชิวเหลียงในวงการอักษรเลยนะ!”

“หลินจือไป๋ก็แข่งชิงตำแหน่งปรมาจารย์อันดับหนึ่งของโลกกับจูเก๋อชิวเหลียงในด้านอักษรใช่ไหม เราจำไม่ผิดนะ?”

“ไม่ผิดหรอก”

“งั้นช่วยอธิบายให้เราหน่อย ทำไมหลินจือไป๋ถึงกำลังชิงตำแหน่งอันดับหนึ่งของโลกในวงการกู่ฉินกับเย่ไฉ่เอ๋อร์ด้วยอีกล่ะ?”

“ก็เพราะผู้ชายคนนี้มันบ้าไง!”

“นี่มันบ้าเกินไปแล้ว! จะพุ่งชิงอันดับหนึ่งพร้อมกันสองวงการเนี่ยนะ!?”

“เราไม่เข้าใจกู่ฉิน เขาเก่งมากจริงเหรอ?”

“นายไม่เข้าใจกู่ฉิน แต่นายเข้าใจคะแนนใช่ไหมล่ะ?”

“เวรเอ๊ย!”

“คะแนนนี้มัน…!”

ใช่แล้ว คะแนนออกมาแล้ว การบรรเลงของหลินจือไป๋สิ้นสุดลง คะแนนรวมของการแสดงในรอบนี้คือ 1505 คะแนน!

สูงกว่าคะแนนของเย่ไฉ่เอ๋อร์ที่ได้ 1488 คะแนนอยู่ไม่น้อย!

แม้จะตัดคะแนนสูงสุดและต่ำสุดออกไป คะแนนเฉลี่ยก็ยังได้ถึง 93.8 คะแนน!

ก็ยังสูงกว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์อยู่ 0.8 คะแนน!

อย่าดูถูกความแตกต่างแค่นี้ เพราะบ่อยครั้งแชมป์กับรองแชมป์ก็ห่างกันแค่ไม่กี่ทศนิยมเท่านั้น

แม้จะเป็นเพียงรอบแรกของการแข่งขันกู่ฉิน แต่หลินจือไป๋ก็แย่งซีนของเย่ไฉ่เอ๋อร์ไปอย่างแท้จริง!

เรื่องนี้ทำให้แม้แต่คนที่ไม่เข้าใจกู่ฉิน ก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของหลินจือไป๋!

ในความเป็นจริง หลินจือไป๋รู้สึกว่า กรรมการยังไม่สามารถเข้าใจเสน่ห์ของเพลง 《บทสนทนาของชาวประมงและคนตัดฟืน》 ได้อย่างถ่องแท้

เพราะว่านี่เป็นเพียงการฟังครั้งแรก

ก็เหมือนกับเพลงใหม่บางเพลงที่ยอดเยี่ยมมาก

ถ้าได้ฟังแค่ครั้งแรก ก็ยากที่จะตัดสินหรือให้ข้อสรุปได้อย่างมีเหตุผลเต็มที่

แต่ว่าคะแนนนี้ ก็ถือว่าเหมาะสมกับการแสดงของตัวเอง หลินจือไป๋ก็พอใจแล้วโดยพื้นฐาน

เมื่อการแสดงสิ้นสุดลง

หลังจากลุกขึ้นขอบคุณ

หลินจือไป๋เดินไปยังหลังเวที ก็พบว่าผู้เข้าแข่งขันอีกสี่คนจากฉีโจว กำลังมองตนด้วยแววตาลุกเป็นไฟ

“พวกคุณ……”

คำพูดของหลินจือไป๋ยังไม่ทันจบ กลุ่มคนเหล่านี้ก็กล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า:

“ประธานหลิน! ทุกอย่างต้องฝากความหวังไว้กับคุณแล้ว! ก่อนหน้านี้พวกเราไม่มีตา ไม่รู้จักยอดฝีมือ! ไม่คิดว่าระดับของคุณจะถึงขั้นนี้!”

“แข็งแกร่ง! แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”

“โอกาสในการกู้หน้าให้ฉีโจวอยู่ในมือของประธานหลิน! ถ้าไม่มีคุณ พวกเราไม่มีทางต่อกรกับเย่ไฉ่เอ๋อร์ได้เลย!”

“ประธานหลินสู้ ๆ นะครับ!”

สรุปแล้วคือ คนกลุ่มนี้รู้ตัวว่าไม่มีโอกาส จึงยกให้หลินจือไป๋เป็น “ความหวังหนึ่งเดียวของหมู่บ้าน” ไปแล้ว

หลินจือไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า: “ไม่มีปัญหา”

ในเมื่อมารับบทตัวแทนพิเศษ ก็อย่าบ่นว่าเพื่อนร่วมทีมอ่อนเกินไป

ถ้าเพื่อนร่วมทีมไม่ได้อ่อนขนาดนี้ เหล่าหูจะลงทุนหนักเพื่อหาตัวแทนอย่างเขามาช่วยไต่อันดับหรือ?

……

หลังจากนั้นก็มีผู้เข้าแข่งขันอีกสองคนแสดง

เมื่อปรมาจารย์กู่ฉินทั้งสิบคนแสดงจบลงตามกติกา ก็มีสองคนที่ถูกคัดออก

พอดีหนึ่งคนจากฉีโจว และอีกหนึ่งคนจากฉู่โจว

กติกาในช่วงแรกยังถือว่าใจดีอยู่ แต่ในรอบที่สองความยากจะเพิ่มขึ้นทันที

รอบแปดเข้าสี่!

แต่หลังจากผู้ชมได้ชมรอบแรกไปแล้ว ก็ไม่สนใจว่ากติกาจะโหดแค่ไหน เพราะใครที่เข้าใจกู่ฉินก็รู้ดีว่า:

การแข่งขันกู่ฉินครั้งนี้ แท้จริงแล้วคือการดวลของสองคน——

หลินจือไป๋ vs เย่ไฉ่เอ๋อร์!

ลำดับการแสดงในรอบที่สอง จะอิงจากอันดับคะแนนในรอบแรก ใครได้คะแนนสูงสุดจะได้แสดงทีหลัง

หลินจือไป๋ได้คะแนนสูงสุดในรอบแรก

ดังนั้นในรอบที่สองเขาจะได้แสดงเป็นคนสุดท้าย

ก่อนหน้าหลินจือไป๋ ก็คือเย่ไฉ่เอ๋อร์ เท่ากับว่าทั้งคู่ได้ลำดับติดกัน

สิ่งนี้ส่งผลให้การแสดงของผู้เข้าแข่งขันอีกหกคนก่อนหน้านั้น ไม่ได้สร้างกระแสในหมู่ผู้ชมมากนัก

หลายคนแม้กำลังดูอยู่ก็ยังเม้าท์กันไปด้วย

“คะแนนของหลินจือไป๋ ดันสูงกว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์อีก!”

“หรือว่าหลินจือไป๋จะแข็งแกร่งกว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์?”

“ไม่แน่นะ ในรอบแรกเย่ไฉ่เอ๋อร์ยังไม่ได้โชว์พลังเต็มที่”

“ในการแข่งขัน แน่นอนว่าต้องเก็บไม้ตายไว้โชว์ช่วงท้ายสิ”

“ลืมไปแล้วเหรอเพลงที่เย่ไฉ่เอ๋อร์ใช้คว้าแชมป์เมื่อปีที่แล้ว?”

“ระเบิดเวทีแบบสุด ๆ! ถึงจะพูดว่า ‘ระเบิด’ สำหรับกู่ฉินจะดูแปลก ๆ แต่ว่าพลังของเย่ไฉ่เอ๋อร์ในตอนนั้น มันช็อกจริง ๆ !”

“เฮ้เฮ้เฮ้?”

“เย่ไฉ่เอ๋อร์ไปคุยกับหลินจือไป๋อีกแล้ว?”

ระหว่างการแข่งขันรอบที่สอง ที่ควรจะพักสมองให้เต็มที่ เย่ไฉ่เอ๋อร์กลับเดินไปหาหลินจือไป๋อีก

……

“อาจารย์หลินจือไป๋ ฉันอยากขออนุญาตใช้เพลงของคุณค่ะ ฉันชอบ 《บทสนทนาของชาวประมงและคนตัดฟืน》 ที่คุณเล่นเมื่อครู่นี้มากเลย!”

“ไม่มีปัญหา ผมจะเปิดสิทธิ์ลิขสิทธิ์ให้คุณเลย”

หลินจือไป๋สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของเย่ไฉ่เอ๋อร์ ปรมาจารย์กู่ฉินระดับแนวหน้าคนนี้ ได้รับอนุญาตให้ใช้ผลงานของตน ก็เท่ากับช่วยโปรโมตเพลงกู่ฉินของตนโดยทางอ้อมใช่ไหมล่ะ?

ดังนั้นหลินจือไป๋จึงตอบตกลงอย่างฉับไว

ค่าลิขสิทธิ์หรือเรื่องเงิน เขากลับไม่ใส่ใจนัก มองการณ์ไกลดีกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็น 《เหมยฮวาซานน่ง》

หรือว่า《บทสนทนาของชาวประมงและคนตัดฟืน》รวมถึงผลงานที่ตนเตรียมไว้หลังจากนี้

ล้วนเป็นผลงานคลาสสิกจากประวัติศาสตร์ชาติในอดีต ไม่มีเรื่องลิขสิทธิ์ เหมือนกับ《ไซอิ๋ว》ที่แม้แต่ชื่อผู้แต่งยังไม่สามารถตรวจสอบได้ในปัจจุบัน

“ขอบคุณค่ะอาจารย์!”

เย่ไฉ่เอ๋อร์ดีใจสุด ๆ หลินจือไป๋ตอบตกลงไวเกินไป ไวจนเธอรู้สึกนับถือในความใจกว้างแบบปรมาจารย์!

ถ้าเป็นคนอื่น แต่งเพลงได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ใครจะมาเอาสิทธิ์ใช้งาน คงต้องต่อรองราคากันอย่างหนักแน่นอน

แต่หลินจือไป๋กลับใจกว้างถึงเพียงนี้!

คิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นเหมือนตนเอง คือเป็นคนที่มีความรักอย่างลึกซึ้งต่อกู่ฉินแน่ ๆ!

สำหรับคนแบบนี้ เย่ไฉ่เอ๋อร์นับถือจากใจจริง เธอก้มหัวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่าทียิ่งนอบน้อมยิ่งกว่าก่อนหน้านี้อีก!

เพราะสำหรับเย่ไฉ่เอ๋อร์แล้ว หลินจือไป๋ไม่ใช่แค่คู่แข่งของตน

อีกฝ่ายคือสุดยอดนักประพันธ์เพลงกู่ฉินคนหนึ่ง!

ดังนั้น

เมื่อเย่ไฉ่เอ๋อร์เผชิญหน้ากับหลินจือไป๋ รู้สึกราวกับราชาเพลงเผชิญหน้านักแต่งเพลงขั้นเทพ เป็นฝ่ายที่ยอมลดตัวลงเองอย่างเต็มใจ

เพียงแต่เย่ไฉ่เอ๋อร์ไม่รู้ว่า

พฤติกรรมขอบคุณของเธอที่แสดงต่อหลินจือไป๋ ต่อหน้าผู้ชม จะถูกตีความไปได้หลากหลายขนาดไหน

……

ฉินโจว

“เย่ไฉ่เอ๋อร์ไปก้มหัวให้ฉู่ฉืออีกแล้วเหรอ?”

“ใครจะไปรู้ล่ะ แต่เธอยิ้มหวานเชียว หรือว่ากำลังจีบไป๋ตี้อยู่?”

“จริงจังหน่อยเถอะ! พวกคุณเป็นคู่แข่งกันนะ!”

……

ฉีโจว

“เกิดอะไรขึ้น? เย่ไฉ่เอ๋อร์หลงเสน่ห์ท่านเศรษฐีแล้วเหรอ?”

“ดูไม่เหมือนนะ เราว่าดูเหมือนจะเป็นการขอบคุณอะไรบางอย่างมากกว่า”

“เธอขอบคุณเรื่องอะไรล่ะ?”

……

จ้าวโจว

“ไฉ่เอ๋อร์จ๋า ไฉ่เอ๋อร์ของพวกเรา เธอใจเย็นหน่อยเถอะ ดูท่าทางเธอไม่มีค่าเลย!”

“ช่างต่ำต้อยจริง ๆ !”

“หลินจือไป๋เป็นใครกัน ถึงทำให้ไฉ่เอ๋อร์ของพวกเราต้องก้มหัวให้แบบนี้?”

……

จงโจว

“ฮ่า ๆ เย่ไฉ่เอ๋อร์ตกหลุมรักหลินจือไป๋แล้วหรือเปล่า เห็นเธอคุยกับเขาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว”

“ไม่รู้สิ”

“สองคนนี้ทำไมไม่มีบรรยากาศแบบคู่แข่งกันเลยล่ะ?”

...

แน่นอนว่าไม่มีบรรยากาศของการประลองแม้แต่น้อย

แต่การดวลของทั้งสองคน ก็ยังสามารถดึงดูดความสนใจของทุกคนได้อยู่ดี

เมื่อการแสดงรอบที่สองของเย่ไฉ่เอ๋อร์ใกล้จะเริ่มขึ้น ผู้ชมต่างก็วางเรื่องซุบซิบนินทาและจินตนาการไว้ข้าง ๆ

ภายใต้การรับฟังของทุกคน

บทเพลงสำหรับการแสดงรอบที่สองของเย่ไฉ่เอ๋อร์ก็ดังขึ้นมา

คราวนี้ก็เป็นอีกหนึ่งบทเพลงกู่ฉินคลาสสิกที่สืบทอดมาจากยุคโบราณ ชื่อว่า《ล้อเล่นกับดวงจันทร์》

เช่นเคย มีการเรียบเรียงปรับแต่งให้เข้ากับสไตล์ของเย่ไฉ่เอ๋อร์

เมื่อเทียบกับการเรียบเรียงของ《เมฆฝนแห่งเขาอูซาน》 ครั้งนี้ถือว่าสำเร็จมากกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย!

แต่ถ้าพูดถึงในแง่ของการแสดงด้านเทคนิค หลินจือไป๋กลับไม่รู้สึกว่าฝ่ายตรงข้ามมีพัฒนาการอะไรชัดเจน

เป็นเพราะฝีมือมีแค่นี้?

หรือว่ากำลังซ่อนพลังไว้ เพื่อใช้ในช่วงสุดท้าย?

เพราะระดับของหลินจือไป๋และเย่ไฉ่เอ๋อร์นั้น ต่อให้ไม่ใช้ท่าไม้ตาย ก็สามารถผ่านเข้าสู่รอบชิงได้อย่างง่ายดาย

“คะแนนเฉลี่ย 93.5 คะแนน!”

คะแนนออกมาแล้ว ข่มผู้เข้าแข่งขันทุกคนที่ผ่านมาทั้งหมด แต่ก็ยังสู้《บทสนทนาของชาวประมงและคนตัดฟืน》ที่หลินจือไป๋เล่นในรอบแรกไม่ได้

เย่ไฉ่เอ๋อร์ลุกขึ้นขอบคุณผู้ชม แล้วหันไปกระพริบตาให้หลินจือไป๋เบา ๆ

รอบนี้เธอยังไม่ปล่อยของ

ถือเป็นการแสดงความขอบคุณที่หลินจือไป๋ใจกว้างอนุญาตให้ใช้ผลงานของเขาได้อย่างไม่ลังเล

แต่หลังจากนี้อีกสองรอบ เธอจำเป็นต้องงัดพลังที่แท้จริงออกมาแล้ว

หลินจือไป๋ไม่สามารถอ่านความหมายในการกระพริบตาของเย่ไฉ่เอ๋อร์ได้ แต่ก็ยิ้มแล้วพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินขึ้นเวที

สำหรับหลินจือไป๋แล้ว นี่ไม่ใช่การแข่งขัน

หรือพูดให้ถูก นี่ไม่ใช่แค่การแข่งขันอย่างเดียว เขายังมีเจตนาอื่นที่ลึกซึ้งกว่านั้น——

ใช้เวทีการแข่งขันที่มีผู้ชมจากหลายทวีปทั่วโลกนี้ เผยแพร่บทเพลงกู่ฉินคลาสสิกจากชาติปางก่อนให้โลกรู้จัก!

โอกาสแบบนี้ช่างหายากยิ่งนัก!

“เหมยฮวาซานน่งออกมาแล้ว บทสนทนาของชาวประมงและคนตัดฟืนก็ออกมาแล้ว ต่อไปถึงคิวเพลงนั้นแล้วสินะ”

ดวงตาของหลินจือไป๋หรี่ลง

ในเวลาเดียวกัน เสียงของพิธีกรก็ดังขึ้น:

“ต่อไปถึงคราวของผู้ที่ได้อันดับหนึ่งในรอบแรกของเรา หลินจือไป๋ขึ้นแสดงแล้วนะครับ ไม่รู้ว่าในการแสดงรอบที่สองนี้ อาจารย์หลินจือไป๋จะมอบความประทับใจแบบไหนให้เราอีก และสำหรับบทเพลงที่เขาจะเล่นในรอบนี้ ก็ยังคงเป็นบทเพลงกู่ฉินที่เขาแต่งขึ้นเอง ชื่อว่า《ห่านป่าร่อนพื้นทราย》”

เป็นผลงานแต่งเองอีกแล้วเหรอ?

นี่คือสไตล์การลงแข่งของพ่อเพลงใหญ่ใช่ไหม?

ผ่านมาสองรอบ ยังไม่เคยเล่นเพลงกู่ฉินโบราณที่ถ่ายทอดกันมาเลย เล่นแต่เพลงที่แต่งเองทั้งนั้น……

แต่ชื่อเพลงนี่มันโอ้อวดเกินไปหรือเปล่า?

ในบลูสตาร์ มีเพลงหนึ่งที่เป็นหนึ่งในสิบบทเพลงชื่อดัง ชื่อว่า《หลัวเยี่ยน》 (ห่านป่าร่อน)

ผู้ชมจากฉีโจวที่มีความจำดีบางคน ยังจำได้ว่า เคยมีอัจฉริยะหญิงอันดับหนึ่งแห่งฉีโจวเซี่ยซินอี๋เคยเล่น《หลัวเยี่ยน》ในงานกวีวันไหว้พระจันทร์

และตอนนี้

หลินจือไป๋จะเล่นเพลง《ห่านป่าร่อนพื้นทราย》ที่แต่งขึ้นเอง ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้คนจินตนาการไปต่าง ๆ นานา

แต่แม้จะมีจินตนาการหลากหลาย สิ่งที่มากกว่ากลับเป็นความคาดหวัง ว่าในรอบแรกที่อาจจะมีโชคช่วยบ้าง หลินจือไป๋จะสามารถเอาชนะเย่ไฉ่เอ๋อร์ได้อีกครั้งหรือไม่?