เฉินชือชือได้ยินเสียงตะโกนแหกปากจากข้างหลัง ก็กลัวจนทั้งน้ำมูกน้ำตาไหลพราก “พี่ชาย ฉันไม่ล็อกประตูพวกเราก็คงต้องเป็นเหมือนข้างในนั่นอยู่ดี ถ้านายกลายเป็นซอมบี้แล้ว อย่ามาหาฉันเชียวนะ!”

“ไม่ได้ล่ะ คืนนี้กลับบ้านต้องหาท่านอาจารย์มาคุ้มครองถึงบ้าน!”

……

ในห้องด้านหลัง

อู๋เชียนถอดเสื้อ เปลือยท่อนบน เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะคิดแล้วว่าทำไมซอมบี้ถึงไม่กัดเขา พอแน่ใจว่าไม่มีทางหนีได้ เขาก็ทรุดฮวบทางใจ เพราะเหนื่อยเกินไป สิ้นหวังถึงขีดสุด แม้แต่แรงจะตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างเมื่อครู่ก็ไม่มีแล้ว คนทั้งคนหมดอาลัยตายอยาก เสียงแหบพร่า อาศัยแต่สัญชาตญาณวิ่งพล่านไปทั่วห้องที่ทั้งฟ้าและดินปิดตายไร้ทางออก

จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นโลงไม้หอมแดงใบหนึ่งที่ทั้งใหญ่ทั้งยาวอยู่ไกลๆ ก่อนหน้านี้เพราะตึงเครียดเอาแต่เอาชีวิตรอดจึงไม่ได้สังเกตมากนัก ตอนนี้กลับเห็นว่าบนโลงใบมหึมานั้นดันมีฝาเปิดอยู่ช่องหนึ่ง!

อู๋เชียนฮึกเหิมขึ้นมาทันที คว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้แน่น ไม่คิดหน้าคิดหลัง พุ่งตรงไปยังโลงที่ตั้งอยู่บนแท่น กระโจนพรวดเข้าไปด้านใน แล้วใช้สองเท้าถีบอย่างคล่องแคล่ว จากด้านในถีบฝาโลงให้เลื่อนไปที่ขอบ ได้ยินเสียง “ก๊ะบึ้ง” ทีเดียว โลงก็ล็อกทันที!

ข้างในพลันตกสู่ความมืดสนิท!

ลวี่หมิงทำท่าทางคำรามอยู่ข้างนอกอยู่สองสามที แล้วก็เงียบลง

“ในที่สุดก็ปลอดภัยแล้ว…” อู๋เชียนถอนหายใจยาว โล่งอกที่รอดตายมาได้ “ขนาดนี้ยังเอาชีวิตรอดได้ ฉันนี่ชะตายืนยาวจริงๆ!”

“แต่ติดอยู่ในนี้ แล้วฉันจะออกไปยังไงล่ะ?”

พอค่อยๆ ใจเย็นลง อู๋เชียนมองความมืดมิดที่ยกมือไม่เห็นนิ้ว ก็เริ่มกลุ้มใจระลอกใหม่

ระหว่างกำลังครุ่นคิด อยู่ๆ ก็มีมือเหนียวเหนอะหนะวางปะลงบนไหล่เขา

อู๋เชียน: ?!

“ใคร?!”

วินาทีถัดมา ในความมืดสนิทก็มีลำแสงไฟฉายสว่างวาบขึ้น อู๋เชียนคอแข็งหันมองข้างๆ ก็เห็นใบหน้าซีดเผือดเหี้ยมเกรียมโผล่มาตรงหน้า แรงกระตุ้นสุดขั้วทำให้เลือดขึ้นสมองในเสี้ยววินาที หัวใจถึงกับชะงักหยุดเต้น!

อู๋เชียนอ้าปากกว้าง กรีดร้องแบบเสียสติสุดแรงเกิด “อ๊าาาา!”

ความหวาดกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อนทำให้เขาเหลือเพียงสัญชาตญาณร้องกรี๊ด สมองขาดออกซิเจนฉับพลัน อู๋เชียนผู้ถึงขีดแตกหักกลอกตาขาว สะบัดขาถีบ แล้วเป็นลมสลบพับไปทันที!

ผีผู้หญิง: ?!

น้องคนนี้ขวัญอ่อนเกินไปไหมเนี่ย!

[เสียงอะไร?!]

[แย่แล้ว ลืมไปว่าในโลงยังมีอีกคน เชียนเป่านี่เข้าปากเสือชัดๆ!]

พอได้ยินเสียง “ก๊ะบึ้ง” ฝาโลงเด้งเปิดออก ลวี่หมิงก็เห็นพี่สาว NPC โผล่ปีนออกมาจากข้างใน ทำตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสาใส่เขา

พี่ชายคนดี อู๋เชียน หลับตาปี๋ นอนหงายเหยียดเรียบอยู่ในนั้น สองขาเหยียดตรง ตัวทั้งตัวเกร็งแข็ง เห็นได้ชัดว่า “ไป” ได้พักหนึ่งแล้ว

[เวรเอ้ย ช็อกสลบจริงๆ!]

[ผู้ชายที่น่าสงสาร!]

[สองคนนี้เล่นเอาเชียนเป่าของฉันเป็นตัวเองในวันซวยเลยนะ?]

[เอ็นเตอร์เทนสุดๆ!]

[เอ็นเตอร์เทนพ่องสิ ไอ้ดาราตกกระแส ถ้าเชียนเป่าเป็นอะไรไป แกเอาชีวิตมาชดใช้เลย!!]

[ดาราตกกระแสทั้งบ้านเผาไฟยังชดใช้ความเสียหายที่ทำกับเชียนเป่าไม่ได้ ฮวนเลอกู่ใช่ไหม เดี๋ยวฉันขับรถไปเชือดไอ้ดาราตกกระแสให้เกอเกอแก้แค้นเดี๋ยวนี้!]

[เชียนเป่าทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงต้องมาโดนดาราตกกระแสจัดหนักขนาดนี้!]

เมแกนีนับไม่ถ้วนเห็นคอมเมนต์ในหน้าจอที่สะใจความซวยของคนอื่น ก็ของขึ้นทันที

“พี่ชาย ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย โผล่หน้าไปนิดเดียว เขาก็สลบแล้ว!”

“อีกหนึ่งนาที เดี๋ยวคุณก็ได้เห็นตัวเองบนชาร์ตฮอตเสิร์ชแล้ว คิดท่าโพสขึ้นฮอตเสิร์ชไว้ยัง? เอ้า บรรดาเพจการตลาดในห้องไลฟ์ เตรียมแคปหน้าจอ!” ลวี่หมิงเงยหน้ามองกล้องวงจรปิดบนเพดาน แล้วดึงพี่สาว NPC ที่ยังมึนงงกับเชียนเป่าซึ่งสลบไปแล้วให้เข้ากรอบเดียวกัน “ยินดีด้วยที่คุณจะได้เป็นราชาผีแห่งฮวนเลอกู่ หนึ่ง สอง สาม ยิ้ม!”

แม้ว่าหัวจะมึนงงวิ้งๆ แต่พี่สาวก็เผลอยกมือทำท่าชูสองนิ้วอย่างอัตโนมัติ แล้วยิ้มแสยะสยองให้กล้องวงจรปิด

แต่พอถัดมา เธอก็รู้สึกตัวว่านี่ไม่ใช่เวลาจะฉลอง รีบตบหน้าผากด้วยความเสียใจ ใจเย็นลงแล้วว่า “พี่ชาย ซุปตาร์เป็นลมไปแล้วนะ ฉันจะไม่กลายเป็นฆาตกรมีประวัติติดตัวหรอกใช่ไหม?!”

“ต้องเป่าปากให้เขาไหม?” พี่สาวทำหน้าตาหวาดๆ

ลวี่หมิง: “ทำไมเธอถึงจะให้รางวัลเขาล่ะ?”

พี่สาว: “……”

“ไม่เป็นไรหรอก เขาชอบแกล้งทำเป็นผีหลอกคนอยู่บ่อยๆ เบบี้กับเร่อปารู้จักไหม สองวันก่อนก็โดนเขาแต่งเป็นซอมบี้หลอกจนเป็นลมไปแล้ว ตอนนี้ก็ยังวิ่งเล่นกันปกติดีไม่ใช่เหรอ? เขาดูเหมือนจะสลบ แต่จริงๆ คือติดอยู่ในนี้มันน่าเบื่อเกิน เลยหลับไปต่างหาก” ลวี่หมิงไม่ใส่ใจ

“ยังจะเรียกว่าน่าเบื่ออีกเหรอ?” เด็กสาวช็อก

ลวี่หมิง: “เขาเคยบอกว่าเสียงผีร้องข้างในช่วยกล่อมให้นอนหลับ!”

“……” เด็กสาวมองลวี่หมิงแบบหมดคำจะพูด

เป็นซุปตาร์นี่นะ จะพูดอะไรก็ว่าตามนั้นเถอะ!

ลวี่หมิงมองกล้องวงจรปิด: “ผู้กำกับ มาช่วยเก็บศพหน่อย!”

ผู้กำกับที่กำลังดูอยู่หลังเวทีถึงกับตาค้าง พอได้ยินก็ทำหน้างงทันที

“โธ่โว้ย เดิมทีกะให้เขาเกิดตรงจุดบ้านผีสิง ก็คิดจะแกล้งหลอนให้กลัว ให้มันได้ลิ้มรสความซวยบ้าง ทีนี้เป็นไง ดาราตกกระแสไม่กลัวสักนิด แถมยังย้อนกลับไปทำคนอื่นสลบสองคน!”

“ยังมีอีกคนที่โดนหลอกจนบ้าไปแล้ว!” คนเขียนบทชี้ไปที่จอมอนิเตอร์อีกจออย่างเงียบๆ เพื่อเตือน

หันไปมองก็เห็นเฉินชือชือที่หนีเอาชีวิตรอดออกมา สวมแค่กางเกงในตัวเดียว น้ำมูกน้ำตาไหลพราก วิ่งหน้าตั้งอยู่บนถนนในฮวนเลอกู่ ปากก็เอะอะว่า ‘มีซอมบี้’ ชัดเจนว่าเพราะตกใจเกินเหตุ สภาพจิตใจเลยไม่ค่อยปกติแล้ว

“เวรกรรมจริง!!” ผู้กำกับสบถด่าเป็นชุด “ก็จริงอยู่ที่รายการร้อนแรงโคตรๆ แต่ค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจของแขกรับเชิญ ค่าความเสียหายภาพลักษณ์ ค่าชื่อเสียงเสียหาย ค่าสร้างขวัญและกำลังใจ ไหนจะจิปาถะอีกเป็นกองพะเนิน ต้องจ่ายไปเท่าไรเนี่ย!”

คนเขียนบท: “……”

พวกเขาเข้าใจแล้ว ว่าที่ไหนมีดาราตกกระแส ที่นั่นมีอุบัติการณ์ คนคนนี้ไม่ใช่แค่เกิดมาเพื่อวาไรตี้ แต่ยังเกิดมาเพื่อก่อเรื่องโดยแท้

วงการบันเทิงจีนพัฒนามาหลายสิบปี ผ่านยุคที่เทพตีกันมาหลายรอบ ทุกสนามแข่งก็ลงตัวกันหมดแล้ว แต่ไอ้หนูคนนี้กลับอาศัยทักษะแนวแปลกของตัวเอง แหวกแนวเปิดสนามที่มีแต่เขาคนเดียวที่ขี่ไหวออกมาอีกหนึ่งสนาม

คนดูสะใจเต็มคราบ แต่ดาราที่ร่วมงานกับเขากับทีมงานรายการนี่สิ ซวยกันไปตามระเบียบ!

ทีมผู้กำกับรีบส่งคนเข้าไปช่วย ‘เก็บศพ’ ของอาจารย์หวงกับอู๋เชียนข้างใน

……

ด้านนอก

เฉินชือชือวิ่งกระเจิงมาตลอดทาง ปากแห้งคอแหบ ร้องขอความช่วยเหลือเสียงดัง ใกล้หมดแรงเต็มที โชคยังดีที่เห็นคนคุ้นหน้าอยู่ไม่ไกล

“เฉาเอ๋อร์ เฉาเอ๋อร์ เฉาเอ๋อร์……” เขาเรียกด้วยเสียงแหบพร่า

เพราะทั้งตะโกนทั้งกรีดอยู่นาน เส้นเสียงเหมือนควันไหม้ เสียงที่ออกมาเลยหลอนสุดๆ

เติ้งเฉากำลังเดินอยู่ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงชวนขนลุก เขามองรอบๆ ด้วยความตกใจ “ใครกำลังเรียกวิญญาณ!”

“ผะ…ผม…” เฉินชือชือโบกมือเรียก

เติ้งเฉามองไกลๆ ก็เห็นเงาร่างซอมซ่อ เขาไม่อยากเชื่อ เดินเข้าไปอย่างลังเล พอเห็นสภาพจิตใจและร่างกายของเฉินชือชือชัดๆ เขาก็ตกใจทันที

ตอนนี้เฉินชือชือใส่แค่กางเกงในตัวเดียว ผิวที่ขาถูกถลอกเป็นปื้นๆ เปื้อนคราบเลือดแห้ง สภาพทั้งคนหมดสิ้นเรี่ยวแรง เลอะเทอะไปหมด ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและน้ำมูกปะปนเป็นทาง ดูซังกะตายเหมือนผ่านเรื่องเศร้าที่สุดในโลกมาหมาดๆ น้ำตาราวกับไหลจนหมดแล้ว!

“ก่อนหน้านี้ฉันยังได้ยินว่าในบ้านผีสิงนายเล่นมันส์อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?” เติ้งเฉาไม่อยากเชื่อ “ทำไมถึงกลายเป็นสภาพนี้ไปได้ล่ะ?”

“เฉาเอ๋อร์!!” เฉินชือชือเหมือนได้เจอผู้กอบกู้ พอได้ยินคำว่า “บ้านผีสิง” ก็พุ่งเข้ามากอดเติ้งเฉาทันที แล้วร้องไห้โฮ “มีผี ข้างในมีผี!”

เติ้งเฉา: “??”

“สหาย บ้านผีสิงถ้าไม่มีผี จะเรียกบ้านผีสิงได้ยังไง?”

“ไม่นะ ไม่ใช่ผี แต่เป็นซอมบี้ ซอมบี้กระโดดดึ๋งๆ แบบที่คราวก่อนอู๋เชียนปลอมตัว คราวนี้ข้างในเป็นซอมบี้ของจริง ดุยิ่งกว่าตอนเขาปลอมตัวร้อยเท่า!” เฉินชือชือกรีดร้องด้วยความตระหนก

เพราะสภาพจิตใจตึงเครียดสุดขีด แถมพังทลายมายาวนาน ต่อมน้ำตาของเขาร้องไห้จนแห้งเหือด ตอนนี้น้ำตาเลยไหลไม่ออกแล้ว

เติ้งเฉา: “……”

ซอมบี้ของจริงบ้าบออะไร นายเคยฟังที่ตัวเองพูดไหมเนี่ย?

แฮชแท็กเหตุการณ์ซอมบี้กับเหตุการณ์หม้อเห็ด เป็นความแป้กที่เติ้งเฉาไม่อยากนึกถึงที่สุด แต่พอเห็นสภาพจิตของเฉินชือชือในตอนนี้ เขาตัดสินใจให้เจ้าตัวใจเย็นก่อน จึงเปลี่ยนเรื่องถามว่า “ตอนนั้นนายอยู่กับอู๋เชียนไม่ใช่เหรอ เขาไปไหนแล้ว?”

“อู๋เชียนตายแล้ว แล้วก็อาจารย์หวงก็ตายแล้ว ทั้งคู่โดนซอมบี้กินไปแล้ว!!” เฉินชือชือนึกถึงฉากสยองนั้น ทั้งตัวสั่นเทิ้ม

เติ้งเฉา: “……”

“อย่าเว่อร์ บ้านผีสิงมีซอมบี้ก็เรื่องปกติ ทั้งหมดเป็น NPC ตั้งใจสร้างบรรยากาศให้หลอนต่างหาก” เติ้งเฉาปลอบ

“คราวนี้ไม่ใช่ของปลอมจริงๆ ฉันเห็นกับตาว่าอาจารย์หวงถูกลากเข้าไปในโลง แขนยังถูกดึงขาดด้วย ตอนนั้นซอมบี้กัดจนปากเลอะเลือด!” เฉินชือชือเห็นเติ้งเฉาไม่เชื่อ ก็ร้อนใจจนกระทืบเท้าถี่ๆ “ตอนนั้นซอมบี้พุ่งเข้ามาหาฉัน เล็บมันห่างจากของสำคัญของฉันแค่ไม่กี่เซน เกือบไปแล้ว ฉันเกือบเอาชีวิตไม่รอด!”

“แล้วนายรอดมาได้ยังไง?” เติ้งเฉามองออกว่าเพื่อนรักสติแตก เลยเปลี่ยนแท็กติก ไหลตามน้ำถามต่อ

เฉินชือชือบอกตามตรง: “กลั้นหายใจ! จริงๆ ตอนนั้นฉันก็ลนมาก แต่กัดฟันลอง เสี่ยงดวงดู ไม่คิดว่าพอกลั้นหายใจแล้ว ซอมบี้มันมองไม่เห็นฉันจริงๆ นายไม่รู้หรอกว่ารู้สึกยังไง ตอนนั้นในหัวฉันถึงขั้นคิดไปแล้วว่า ชาติหน้าขอเกิดมาดีๆ หน่อย!”

“พรืด!!” เติ้งเฉาหัวเราะพรืด พ่นน้ำลายใส่หน้าไอ้หนุ่มเต็มๆ

เฉินชือชือ: “??!”

“สถานการณ์ฉุกเฉิน!” เห็นเติ้งเฉาไม่เอาด้วย เฉินชือชือรีบหันไปมอง PD หนุ่มที่ตามถ่ายอยู่ พลางร้องเร่ง “รีบไปบอกผู้กำกับที ให้เขารีบอพยพคนออกก่อน!”

PD: “……”

หนุ่มคนนั้นไม่พูดอะไร เอาแต่เอากล้องยัดใส่หน้าถ่ายอย่างเดียว

“ยังจะถ่ายอะไรอีก ปิด! ไม่อัดแล้ว!!” เฉินชือชือโวยลั่น “ฉันย้ำอีกครั้ง ฉันเห็นซอมบี้จริงๆ อาจารย์หวงกับอู๋เชียนไม่มีชีวิตแล้ว รีบแจ้งผู้กำกับให้ทุกคนรีบหนีซะ เดี๋ยวช้าจะมีคนตาย!”

“ชือเอ๋อร์ ใจเย็นก่อน”

“จะให้ฉันใจเย็นยังไง เขาตายแล้วนะเว้ย!!”

“ฟังก่อน นายคิดว่าการกลั้นหายใจกับเรื่องซอมบี้จะกัดหรือไม่กัดนาย มันเกี่ยวกันจริงๆ เหรอ?”

“จะไม่…เกี่ย…ว…ข้อง…ได้ยังไง…”

ทีแรกเฉินชือชือยังด่าไม่เลิก แต่ประโยคนั้นเหมือนสะกิดสายที่พันกันยุ่งในหัวเขา เสียงก็เบาลงเรื่อยๆ แล้วมองเติ้งเฉากับ PD หนุ่มที่พยายามกลั้นขำ สีหน้าค่อยๆ รู้สึกตัว

เขาย้อนนึกถึงเรื่องราวในข้างใน สีหน้าก็เริ่มเลื่อนลอยขึ้นทีละน้อย ไม่นานร่างทั้งร่างก็เริ่มสั่นสะท้านอย่างหนัก เหมือนหูได้ยินเสียง “แปละๆ” ดังอยู่ข้างหู นั่นคือระดับไอคิวของตัวเองกำลังแตกกระจายเหมือนแก้ว!

“ปะ…ปลอมเหรอ?!” เฉินชือชือไม่ยอมรับความจริง

เติ้งเฉาเห็นว่าเจ้าหนูกลับมามีสติขึ้นนิดหน่อย ก็ยิ้มเจื่อน “ไม่งั้นล่ะ นายเชื่อจริงๆ เหรอว่าในโลกนี้มีซอมบี้ คราวก่อนโดนเล่นหนักขนาดนั้น ยังไม่จำอีกหรือไง?”

“แต่…แต่อาจารย์หวง…”

“แก่ขนาดนั้น รับแรงกระตุ้นไม่ไหวจนเป็นลม ไม่ใช่เรื่องปกติหรือไง?” เติ้งเฉาในฐานะนักแสดงรุ่นใหญ่เดา “ข้างในไฟน่าจะมืดมาก มองอะไรก็ไม่ค่อยชัด ตอนที่อาจารย์หวงเป็นลม เขาน่าจะใช้มุมกล้องหลอกตาใช่ไหม?”

“แล้วที่ว่ากลั้นหายใจแล้วซอมบี้จะไม่กัดนี่ก็เพ้อเจ้อไปเถอะ นายเล่นเอาโลกจริงไปถ่ายหนังเลยหรือไง?”

ฟังเฉาเกอบ่นพึมพำ เฉินชือชือคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น ฟาดหน้าผากพลัก “ฉันโง่บัดซบ!!”

“เรื่องเดิมดันพลาดได้สองรอบ ชือเอ๋อ เอ็งช่วยมีสติหน่อยเถอะ!”

“ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปนะ แบทแมนภาคต่อไปของฮอลลีวูดคงต้องเชิญเอ็งไปแสดงแล้ว!”

เฉินชือชือ: “……”

“ฮะฮะฮะฮะ!” ชั่วเวลาแค่นิดเดียว อารมณ์เขาขึ้นๆ ลงๆ สาดไปสุดทั้งสองขั้ว ถึงขั้นแหงนหน้าหัวเราะบ้าคลั่งอยู่พักใหญ่ แล้วก็ระเบิดด่าลั่น “เชี่ย*#@ ไอ้ NPC ที่เล่นเป็นซอมบี้นั่นมันใครฟะ คนเค้ากลัวจนเป็นลมไปแล้วก็ยังไม่หยุด ไล่กวดไม่เลิก บ้าปะเนี่ย!”

“พี่ชาย ขอบอกไว้ก่อนว่า NPC คนนั้นไม่ใช่ทีมงานนะ!” PD หนุ่มรู้สึกว่าคงต้องออกมาสปอยล์หน่อยแล้ว

เฉินชือชือ: ?!

“ดาราตกกระแส!!!” เฉินชือชือยืนยันเสียงแข็ง “ฉันกับไอ้ดาราตกกระแสไม่ได้มีแค้นอะไรต่อกัน เขาจะตามบีบคั้นฉันให้ตายทำไมกัน”

“ไม่ได้ละ ฉันต้องลากคอไอ้ดาราตกกระแสมาหั่นแปดท่อนให้ได้!”

“ไอ้เวรนั่นหลอกฉันได้ลงคอ แล้วยังเห็นฉันกลั้นหายใจเอาตัวรอด ดันเล่นตามให้อีก?!” เฉินชือชือคิดถึงตรงนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโคตรโง่ “ไม่สิ… มันเป็นบ้าหนักมากหรือไง!”

[ฉันขำตายเลย!]

[ชือชือนี่ของแท้สายเดือดจริง!]

[ถ้าเป็นแกโดนแบบนี้ รับรองเดือดกว่าเขาอีก]

[พอแน่ใจว่าไม่ใช่ทีมงานก่อเรื่อง ชือชือก็ด่าใส่ดาราตกกระแสแบบอัตโนมัติเลยนะ จะบอกว่าแขกรับเชิญมีตั้งเยอะ ทำไมล็อกตัวคนร้ายได้ในหนึ่งวิขนาดนั้น?]

[นี่แหละสถานะในวงการของดาราตกกระแสกู คำว่าเสียงลือชื่อดังก้องแม่งเป็นแบบนี้!]

[ประเด็นคือมองทั้งวงการบันเทิงจีน ก็ไม่มีใครบ้าถึงขั้นดาราตกกระแสได้อีกแล้ว]

[ฉันขำจนท้องเกร็งไปหมดแล้ว!]

[ขอโทษนะที่ความสุขของฉันตั้งอยู่บนความทุกข์ของชือชือ เห็นหน้าเขาน้ำตาไหลจนแห้งนั่น ฉันก็ขำจนน้ำตาจะแห้งตาม!]

[ฮะฮะฮะฮะฮะ ฮึ้ก!]

[ก็รู้อยู่แล้วว่าสองไอดอลนี่เขามีปัญหากัน ยังดันเดินกับอู๋เชียนอีก คนเหนือคนฟาดกัน เลือดกระเซ็นใส่แกเอง ไม่ใช่สมน้ำหน้าหรือไง?]

เฉินชือชือโมโหเต็มอก ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือด ทันใดนั้นก็วิ่งก้าวยาวย้อนกลับไปทางเดิม สาบานว่าจะจับตัวดาราตกกระแสมาเอาเรื่องให้จงได้

แรกๆ เขาหมดแรงแทบขาดใจ แต่เพลิงแค้นลุกโชนกลายเป็นพลัง ทำให้เขาลุกมาวิ่งได้อีกครั้ง!

ชาวเน็ตผู้เฝ้าดราม่าเห็นภาพนี้ก็อึ้งไปเหมือนกัน พูดอีกอย่าง ช่วงเวลานี้ “จิตวิญญาณแห่งการวิ่ง” ของทีมรันนิ่งแมนถูกทำให้จับต้องได้จริงๆ ไม่ว่าจุดประสงค์คืออะไร แขกรับเชิญโดนกระแทกหนักขนาดนี้แล้วยังกัดฟันสปรินต์ต่อ ความมุ่งมั่นแน่วแน่นี่ทำให้ผู้ชมจำนวนไม่น้อยรู้สึกสะเทือนใจ

ไม่นาน เขาก็เจอ PD หนุ่มของตัวเองที่หายไปนาน ฝ่ายนั้นถือชุดทีมสีเหลืองมาเร่งรีบ “ชือเกอ เปลี่ยนกางเกงก่อนเถอะ รายการเรายังถ่ายอยู่นะ! ถ้าจำเป็น ผมแนะนำให้พี่กลับไปห้องไปอาบน้ำก่อน แล้วพักสักแป๊บ ให้ใจหายตกหน่อยก็ดี!”

เฉินชือชือ: “……”

นิ่งคิดชั่วครู่ เขาก็ถามอย่างหัวเสีย “ฉันตกใจเหรอ ใครเห็น ใครเห็นบ้าง นายเห็นไหม เขาเห็นไหม ฉันไม่ได้ตกใจนะ ใจฉันสงบมาก!”

“พี่ชาย ความร้อนแรงห้องไลฟ์ทะลุเกือบพันล้านแล้วนะ พันล้านวิวเชียวนะ…” PD หนุ่มกระซิบข้างหู “ละครเวทีของพี่สามคน มีอย่างน้อยสิบกว่าล้านคนร่วมเป็นพยาน!”

“ไฟลุกท่วมแล้ว!!”

เฉินชือชือ: “……”

“พี่ ไม่ต้องเสียใจเกินไปนะ ยังมีข่าวดีอยู่!”

“ว่ามาเร็ว!”

“โชคดีที่พี่เป็นดาราชาย โป๊ะใหญ่ขนาดนี้ยังอยู่รอดได้ ถ้าเป็นดาราหญิงล่ะก็ ตอนนี้คงไม่อยากมีหน้ามีตาอยู่แล้ว!”

“พูดอะไรของนาย ฉันให้บอกข่าวดีต่างหาก!”

"นี่แหละข่าวดี..."

"……"

ความเงียบคืนนี้คือคังเฉียว

เขาไม่อยากพูดอะไร แม้กระทั่งคิดจะงดถ่าย เลิกอัดรายการ กลับไปโรงแรมนอนแผ่ให้เต็มที่ รอให้พระอาทิตย์ขึ้นแล้วลืมๆ มันไป แต่พอนึกว่าตอนนี้ชาวเน็ตหลังจอไม่รู้กำลังหัวเราะเยาะเขาขนาดไหน ความอยากล้างแค้นดาราตกกระแสก็พุ่งทับกลบความน้อยใจในอกทันที

"ฉันกับไอ้ดาราตกกระแสไม่มีวันอยู่ร่วมฟ้า!!" เงยหน้าคำรามลั่นเสร็จ เฉินชือชือก็รีบพุ่งเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

[อาจารย์หวง OUT!]

[อาจารย์หวง OUT!]

[อู๋เชียน OUT!]

[อู๋เชียน OUT!]

ทันใดนั้นก็มีเสียงประกาศดังก้องเหนือฮวนเลอกู่ สองแขกรับเชิญพิเศษที่มาร่วมกับลวี่หมิงถูกคัดออกทั้งหมด ทำเอาสมาชิกคนอื่นที่กำลังตามหาเบาะแสอยู่ถึงกับหน้าถอดสี