มีชายคนหนึ่งชื่ออาร์คิมิดีสเคยกล่าวไว้ว่า:

"มอบไม้คานที่ยาวพอและจุดศูนย์กลางรองรับน้ำหนัก ข้าพเจ้าจะงัดโลกใบนี้ให้ท่านดู"

เจียงเฉิงประเมินสิ่งหนึ่งผิดไป นั่นก็คือ ผลตอบรับจากนิยายเรื่อง “เก้าอี้มนุษย์” ไม่จำเป็นต้องรอถึงวันพรุ่งนี้

เหตุผลข้อแรกคือ นิตยสาร "สืบสวนและระทึกขวัญ" มีฐานผู้อ่านที่กว้างขวาง

และข้อที่สอง "เก้าอี้มนุษย์" เป็นเรื่องแรกในฉบับนี้

ความน่าสะพรึงกลัวของเรื่องนี้ทำให้ผู้อ่านหลายคนต้องเหงื่อตกหลังจากอ่านจบ จนแทบอดใจไม่ไหวที่จะแชร์ความรู้สึกอันสั่นสะท้านนี้กับผู้อื่น

ในบางแง่มุม นิตยสาร "สืบสวนและระทึกขวัญ" เป็นเหมือนจุดยืนที่ช่วยส่งเสริมให้เรื่องนี้เผยแพร่ไปได้ไกล แม้ “เก้าอี้มนุษย์” จะไม่สามารถยกโลกทั้งใบขึ้นได้ แต่การเขย่าความสนใจในฟอรัมหนังสือก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ในตอนเที่ยงของวันเดียวกัน ฟอรัมหนังสือในหัวข้อ "สืบสวนและระทึกขวัญ" ก็มีคนตั้งกระทู้ขึ้นมา:

"เรื่องแรกในนิตยสารฉบับล่าสุดทำเอาฉันแทบช็อก!"

ในช่วงแรก กระทู้นี้ยังไม่มีคนตอบมากนัก

แต่เมื่อเวลาผ่านไปและมีคนอ่าน “เก้าอี้มนุษย์” มากขึ้น ความเห็นในกระทู้ก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น

“ฉันก็รู้ว่าจะมีคนพูดถึงเรื่องนี้!”

“ตอนแรกนึกว่าเป็นนิยายสืบสวนธรรมดา แต่กลายเป็นนิยายสยองขวัญ?”

“นิยายนี้ทำเอาฉันกลัวจนไม่กล้านั่งเก้าอี้เลย ฉันต้องยืนกินข้าวอยู่ที่บ้าน เก้าอี้ที่บ้านฉันมันดันใหญ่และเหมือนมีคนซ่อนอยู่ข้างในได้เสียด้วยสิ...”

“ผู้เขียนเป็นนักเขียนหน้าใหม่ใช่ไหม? สไตล์การเขียนนี่แปลกมาก!”

“ทุกคนบอกว่านิยายนี้น่ากลัว แต่ฉันคิดว่ามันยอดเยี่ยมเกินกว่าจะใช้คำว่าน่ากลัวเท่านั้น มันมีองค์ประกอบของการสืบสวนอยู่ด้วย”

“เห็นด้วย! นิยายนี้แม้น่ากลัว แต่เมื่อพิจารณาว่าอยู่ในนิตยสารแนวสืบสวนและลึกลับ ก็ถือว่าเหมาะสมแล้ว การหักมุมทั้งสองครั้งในเรื่องนี้แสดงถึงความคิดสร้างสรรค์และจินตนาการของผู้เขียนอย่างแท้จริง”

“การหักมุมครั้งแรกยอดเยี่ยมมาก ตอนที่รู้ว่าเก้าอี้ตัวนั้นอยู่ในห้องทำงานของ ‘คาโกะ’ แต่การหักมุมครั้งที่สองกลับทำให้ฉันตกตะลึงยิ่งกว่า ที่แท้จดหมายฉบับแรกมันเป็นเพียงนิยายที่แต่งขึ้น!”

“ตอนกลางเรื่องนี่ฉันเกือบจะกลัวจนจะกระโดดลงจากเก้าอี้ พอถึงตอนจบที่มีการหักมุมอีกที ทำให้รู้สึกขำจนกลัวไม่ลงแล้ว”

“รู้สึกเหมือนโดนนักเขียนเล่นงานซ้ำสอง แต่ยอมโดนเล่นงานอย่างเต็มใจเลย!”

“นักเขียนที่ชื่อว่า ‘ปู๋เย่โหว’ คนนี้ จินตนาการเหลือเชื่อจริงๆ โดยเฉพาะตอนที่คิดว่า ‘ช่างทำเก้าอี้’ นี่มันวิปริตสุดๆ เกือบจะกระโดดลงจากเก้าอี้จริงๆ!”

“ฮ่าๆๆๆ อ่านนิยายนี้แล้วเหมือนจะเป็นโรคกลัวเก้าอี้เลย”

“ทั้งที่นิยายนี้ไม่มีคำบรรยายใดๆ ที่แสดงถึงความวิปริตโดยตรง แต่กลับถ่ายทอดจิตวิปริตอย่างสมจริง ใครอ่านแล้วก็ต้องกลัวทั้งนั้น ผู้เขียนเข้าใจจิตวิทยาของคนได้อย่างน่าทึ่งจริงๆ”

ความเห็นต่างๆ เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ กระทู้นี้ก็ถูกดันให้สูงขึ้นมากขึ้น จนทำให้คนที่ยังไม่ได้อ่านนิยายนี้สนใจและเข้ามาในกระทู้ด้วยความสงสัย

มีคนเข้ามาถามด้วยความสงสัยว่า:

"ฉบับนี้มันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ทันใดนั้น ก็มีคนหลายคนตอบอย่างกระตือรือร้นว่า "สนุกมาก", "ไปอ่านเรื่องแรกดูสิ", "เก้าอี้มนุษย์", "แนะนำว่าอย่านั่งเก้าอี้อ่านนะ", "มันน่ากลัวมาก", และ "มีการหักมุมสองครั้ง" ทุกคนต่างกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของคนอื่นๆ อย่างดี

เมื่อเห็นคำตอบเหล่านั้น คนที่ยังไม่ได้อ่านก็ตัดสินใจ:

"งั้นเดี๋ยวฉันจะไปซื้อมาอ่านดู"

ขณะเดียวกัน มีคนสังเกตเห็นว่าในฟอรัมมีผู้ใช้ชื่อว่า "อี้สุ่ยหาน" ได้ตั้งกระทู้เช่นกัน

อี้สุ่ยหานเป็นนักเขียนนิยายสืบสวนลึกลับที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักในฟอรัมนี้ เมื่อเขาโพสต์กระทู้ คนจำนวนมากก็เข้ามาอ่านทันที

ชื่อกระทู้คือ:

"วิเคราะห์นิยายสั้น ‘เก้าอี้มนุษย์’ แบบพลิกความคาดหมาย ผู้ที่กลัวสปอยล์กรุณาอย่าเข้ามา"

ด้วยความที่อี้สุ่ยหานเป็นคนมีชื่อเสียงและคนในฟอรัมรู้จักกันดี กระทู้ของเขาจึงได้รับความสนใจอย่างมากทันทีที่ถูกโพสต์ขึ้นมา

คนที่เข้ามาต่างคิดในใจว่า "มาดูกันว่าเขาจะวิเคราะห์ออกมาอย่างไร"

ทว่าหลังจากอ่านย่อหน้าแรกของกระทู้นั้น ทุกคนก็ต้องตกใจ

"จริงๆ แล้วผมไม่คิดจะเปิดกระทู้นี้หรอกครับ แต่พอเห็นหลายคนพูดถึงการหักมุมสองครั้งในนิยายเรื่องนี้ ผมเลยอดไม่ได้ที่จะต้องบอกความเห็นส่วนตัวของผมที่มีต่อมัน สิ่งที่ทำให้ผมทึ่งที่สุดในนิยายเรื่อง ‘เก้าอี้มนุษย์’ ของนักเขียนนาม ‘ปู๋เย่โหว’ คนนี้ คือการหักมุมที่ซ่อนอยู่ครั้งที่สามต่างหาก!"

หา? ยังมีการหักมุมครั้งที่สามอีกเหรอ?

คนอ่านต่างคิดว่าหรืออี้สุ่ยหานจะเรียกร้องความสนใจเกินไปแล้ว

แต่พวกเขาก็อยากรู้ว่าการหักมุมครั้งที่สามนี้คืออะไร จึงตัดสินใจอ่านต่อ

"การหักมุมครั้งแรกคือการที่คาโกะค้นพบว่าเก้าอี้ที่กล่าวถึงในจดหมายนั้นอยู่ในห้องทำงานของเธอเอง และการหักมุมครั้งที่สองคือการที่คาโกะได้รับจดหมายฉบับที่สอง และค้นพบว่าจดหมายฉบับแรกเป็นเพียงนิยายที่เขียนขึ้นมา แต่สำหรับการหักมุมครั้งที่สาม นักเขียนไม่ได้บอกเราอย่างชัดเจน ต้องใช้ใจค่อยๆ วิเคราะห์เพื่อค้นพบ นั่นก็คือ จดหมายฉบับแรกที่บอกว่าเป็นนิยาย จริงๆ แล้วมันไม่ใช่นิยาย!"

อะไรนะ? จดหมายฉบับแรกไม่ใช่นิยาย?

ผู้อ่านหลายคนที่เห็นข้อความนี้ก็มีปฏิกิริยาแรกที่เหมือนกัน: "เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง!

“มันดูเหมือนจะไปไกลเกินไปแล้วนะ”

“มันเป็นการตีความเกินไปหรือเปล่า”

“นายกำลังทำความเข้าใจมากไปไหมเนี่ย”

มีผู้อ่านที่ใจร้อนบางคนเริ่มแสดงความคิดเห็นและวิจารณ์ทันที

แต่เมื่อพวกเขาอ่านการวิเคราะห์ต่อไป ก็ต้องตะลึงกันทั้งหมด!

"ผู้เขียนจดหมายบอกอย่างชัดเจนว่าจดหมายฉบับแรกเป็นนิยายที่เขียนขึ้นเพื่อเล่นตลกกับคาโกะ แต่ทำไมพวกคุณไม่สงสัยว่าเขาโกหก? เพราะอะไรพวกคุณถึงเชื่อคำพูดของเขา? ทั้งๆ ที่ในเรื่องไม่มีการยืนยันจากมุมมองของพระเจ้าว่าจดหมายนี้เป็นนิยายจริงๆ เลย!"

เมื่ออี้สุ่ยหานได้เขียนประโยคนี้ลงไป ความคิดเห็นของผู้อ่านก็เริ่มเปลี่ยนไป

"แม้จะฟังดูมีเหตุผลบ้าง แต่ก็ยังดูคลุมเครือ"

"นี่อาจเป็นเพียงการตีความส่วนตัวของคุณ มันยังไม่ชัดเจนพอ"

"ใช่ เหมือนคุณกำลังพยายามจะตีความไปเอง"

"แต่ก็ไม่ได้ผิดอะไรนัก ข้อมูลยังไม่พอที่จะสรุป"

ในขณะที่ผู้อ่านยังคงถกเถียงกันในความคิดเห็นนั้น อี้สุ่ยหานก็ได้อัปเดตกระทู้ของเขาต่อทันที:

"ถ้าพวกคุณยังคิดว่าผมกำลังตีความเกินจริง ผมแนะนำให้พวกคุณลองกลับไปอ่านจดหมายฉบับแรกอีกครั้ง แล้วพวกคุณจะพบว่า ผู้เขียนจดหมายได้บรรยายรายละเอียดเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของคาโกะและสามีของเธออย่างละเอียดมาก ถ้าเขาไม่ได้เห็นกับตา เขาจะทำได้อย่างไร? บางคนอาจบอกว่ามันเป็นการเขียนขึ้นมา แต่ทำไมเขาถึงรู้รายละเอียดของการจัดวางห้องในบ้านเธอด้วยล่ะ!? และทำไมเขาถึงรู้ว่าที่หน้าต่างห้องทำงานของเธอมีต้นไผ่กระถางอยู่!? พวกคุณลองคิดดูให้ดีๆ"

เมื่ออี้สุ่ยหานกล่าวถึงจุดนี้ ก็มีคนอัปโหลดภาพถ่ายหน้าหนังสือที่แสดงข้อความที่เขาพูดถึง

แล้วอี้สุ่ยหานก็โพสต์ต่ออีก:

"ผมมั่นใจว่าผู้ที่ฉลาดจะเริ่มเห็นภาพแล้ว ผู้เขียนจดหมายบรรยายรายละเอียดภายในบ้านของคาโกะได้อย่างแม่นยำเกินไป! มันเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้เช่นนี้หากเขาไม่ได้เคยอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน และยังมีการบรรยายถึงการจัดวางเฟอร์นิเจอร์ การตกแต่งภายใน รวมถึงต้นไผ่กระถางที่อยู่หน้าต่างห้องทำงานของเธอ คุณว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่? หรือว่ามีบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในนิยายนี้?"

โอ้โห! มันดูเหมือนจะเป็นจริงเลยทีเดียว!

ความตื่นเต้นและความกลัวก่อตัวขึ้นในใจของผู้อ่าน พวกเขารู้สึกว่ามีบางสิ่งที่พวกเขาพลาดไป

"โอ้พระเจ้า!"

"สิ่งที่ฉันคิดว่ามันน่ากลัวแล้ว มันยิ่งกว่านั้นอีก!"

"นักเขียนคนนี้โรคจิตหรือเปล่าเนี่ย! ล้อพวกเราเล่นทีหนึ่งไม่พอ ยังมีอีกซ่อนอยู่อีก!"

"รู้สึกเหมือนโดนดัก! นักเขียนคนนี้เป็นอัจฉริยะจริงๆ!"

"ฉันคิดว่าตัวเองเข้าใจแล้ว แต่มันกลับทำให้ฉันกลัวจนขนลุก!"

"ฉันยอมรับเลยว่าตอนแรกคิดว่ามันเป็นการวิเคราะห์ที่เกินจริง แต่พอคิดทบทวนอีกครั้งแล้ว มันมีความเป็นไปได้จริงๆ!"

"สุดยอดจริงๆ! ฉันจะจำชื่อนักเขียนคนนี้ไว้!"

"นิยายนี้มันสุดยอดจริงๆ! ตอนแรกคิดว่ามันเป็นเรื่องล้อเล่น แต่ตอนนี้ฉันกลับกลัวขึ้นมาจริงๆ!"

ผู้ที่อ่านการวิเคราะห์ของอี้สุ่ยหานทั้งหมดรู้สึกขนลุกขึ้นมาพร้อมๆ กัน

ความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ในใจของพวกเขาถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง

แล้วนิยายเรื่องต่อไปของ “ปู๋เย่โหว” จะเป็นอะไร?