บทที่ 14 เคล็ดลับการประหยัดเงิน

"โอ้ สวรรค์! พระอาทิตย์ขึ้นทางตะวันตกแล้วหรือไง?"

“ฉันต้องยังฝันอยู่แน่ๆ ใครก็ได้มาตบฉันที”

“บัญชีของพี่ซูคงโดนแฮกแน่ๆ”

“การให้พี่ซูเสียเงินซื้อของขวัญนี่น่าประหลาดยิ่งกว่าวันสิ้นโลกอีก”

จากข้อความแซวของเหล่าผู้ชม เฉินหยูก็พอจะเข้าใจได้ว่าพี่ซูคนนี้เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงขนาดไหน

สตรีมเมอร์ที่ใช้ชื่อว่า "พี่ซูสอนวิธีซื้อบ้านด้วยเงินสด" ปีนี้อายุ 35 ปี เขาเริ่มสตรีมบนแพลตฟอร์ม "หู่อวี๋" เมื่อสามปีก่อน เนื้อหาหลักที่เขาทำคือสอนวิธีประหยัดเงินเพื่อซื้อบ้านด้วยเงินสด

ในตอนแรก ผู้ชมคิดว่าเขาเป็นเพียงนายหน้าขายบ้านที่แอบอ้างมาแนะนำการประหยัดเงิน แต่พี่ซูได้แสดงหลักฐานว่าเขามีฐานะธรรมดา แต่สามารถประหยัดเงินซื้อบ้านด้วยเงินสดในเมืองได้ถึงสองหลังภายใน 10 ปี

“พี่ซู สวัสดีครับ ขอบคุณสำหรับของขวัญนะครับ” เฉินหยูกล่าวขอบคุณด้วยความสุภาพ

“หมอเฉิน เราเชื่อมสายพูดคุยกันได้ไหมครับ?”

“ได้สิครับ แต่การรับการปรึกษาและการรักษาจากผมมีค่าใช้จ่ายนะครับ” เฉินหยูใช้โอกาสนี้ตั้งกฎว่า การเชื่อมสายปรึกษาคิดค่าบริการ 5,000 หยวน หากต้องการรับการรักษาเพิ่มเติม จะต้องจ่ายอีก 5,000 หยวน

ไม่นานนัก ภาพของชายคนหนึ่งที่ดูผ่านร้อนผ่านหนาวมาก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

“พวกคุณแน่ใจหรือว่าเขาอายุแค่ 35 ปี? น่าจะ 53 ปีมากกว่า” ผู้ชมใหม่คนหนึ่งแสดงความสงสัย

“ดูแล้วคุณไม่ใช่แฟนคลับของพี่ซูแน่ๆ ใบหน้าอันแก่ชราของพี่ซูนั้นเป็นตัวแทนของความเหน็ดเหนื่อยในอดีต”

“รู้ไหมว่าทำไมพี่ซูถึงสามารถซื้อบ้านด้วยเงินสดได้ถึงสองหลังใน 10 ปี ลองดูที่ใบหน้าของเขาสิ”

“และลองดูที่การแต่งตัวของพี่ซูด้วย”

“พี่ซู พี่ซู ประหยัดเงินเก่งที่สุด”

ด้วยคำเตือนจากแฟนคลับของพี่ซู ทำให้ผู้ชมใหม่ที่เข้ามาดูเพราะเฉินหยูหันไปสังเกตการแต่งตัวของพี่ซู

ใบหน้าของพี่ซูดำคล้ำและเต็มไปด้วยริ้วรอย เสื้อผ้าของเขาเต็มไปด้วยรอยปะชุนและเศษผ้า เขาดูราวกับคนไร้บ้านที่สวมเสื้อผ้าที่เย็บจากเศษผ้าต่างๆ รองเท้าผ้าใบที่เขาใส่ก็เก่าจนขาดวิ่น ใครจะเชื่อว่านี่คือสตรีมเมอร์ที่มีผู้ติดตามหลักล้าน? แต่เขากลับดูเหมือนคนเก็บของเก่าข้างถนนมากกว่า

“หมอเฉิน คุณคิดจะซื้อบ้านไหม? ถ้าคิดจะซื้อบ้าน ขอเชิญคุณมาติดตามช่องของผมได้เลย” พี่ซูยิ้มกว้าง โบกมือทักทายเฉินหยู พร้อมทั้งโฆษณาช่องของตัวเองไปด้วย หากต้องการซื้อบ้าน ให้มาหาพี่ซู ทำตามวิธีของเขา การซื้อบ้านด้วยเงินสดไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน

“พี่ซูสมกับเป็นพี่ซู ทุกบาททุกสตางค์ต้องใช้ให้คุ้มที่สุด”

“ฉันกำลังสงสัยว่า วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางตะวันตกหรือเปล่า ที่แท้พี่ซูก็ใช้เงินเป็นค่าโฆษณานี่เอง”

“สตรีมเมอร์ชื่อดังที่มีผู้ติดตามหลักล้านเข้ามาโฆษณาตัวเองในห้องของคนอื่น ต่อหน้าสตรีมเมอร์คนอื่นๆ แบบนี้ นอกจากพี่ซูก็ไม่มีใครทำได้อีกแล้ว”

พี่ซูไม่ได้สนใจคำแซวของผู้ชมเลย การประหยัดเงินเป็นทั้งวิถีชีวิตของเขาและเป็นจุดขายที่ทำให้เขามีชื่อเสียง

เฉินหยูยิ้มและกล่าวว่า “ตอนนี้ผมยังไม่มีแผนที่จะซื้อบ้าน แต่…”

“มาแล้ว มาแล้ว คำว่า ‘แต่’ ปรากฏขึ้นแล้ว!”

“พี่ซู ยังมีเวลาหนีอยู่นะ”

“หมอเฉินกำลังจะวินิจฉัยแล้ว เป็นซึมเศร้าเป็นอย่างต่ำแน่นอน”

“พี่ซูรีบไปเถอะ ถ้าไม่ไปตอนนี้จะสายเกินไปแล้ว”

“คนไข้รายแรกมาแล้ว”

“คนไข้อะไรกัน นี่มันผู้ป่วยชัดๆ”

ผู้ชมทั้งหวังดีและแซวเล่น รอคอยที่จะดูเหตุการณ์สนุกๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น

พี่ซูหัวเราะแล้วถามว่า “หมอเฉิน คุณคงไม่คิดบอกว่าผมมีโรคทางจิตใช่ไหม? ผมบอกได้เลยว่าผมไม่มีปัญหาอะไรเลย หัวใจของผมก็ไม่รู้ว่าจะมีความสุขได้มากกว่านี้ยังไง”

เฉินหยูกล่าวว่า “การมีจิตใจที่ดี ไม่ได้หมายความว่าคุณไม่มีโรคทางจิต”

“ผมไม่เชื่อ”

ดังที่แฟนคลับของพี่ซูแซวกัน พี่ซูที่ขึ้นชื่อว่าประหยัดทุกบาททุกสตางค์ แต่กลับให้ของขวัญมูลค่า 3,000 หยวน นั่นเพียงเพราะเขาต้องการเข้ามาโฆษณาและสร้างกระแสให้ตัวเอง

“งั้นเรามาคุยกันหน่อย”

“เพราะคุณให้ของขวัญผมมา ผมจะบอกสาเหตุของปัญหาของคุณฟรีๆ”

“เอาสิ”

สำหรับเรื่องฟรีๆ พี่ซูชอบทุกอย่างอยู่แล้ว

เฉินหยูกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พ่อแม่ของคุณทำงานทั้งคู่ ฐานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ลำบาก เนื่องจากเหตุผลทางการทำงาน พ่อแม่ของคุณจึงส่งคุณไปอยู่กับปู่ย่าที่ชนบทตั้งแต่เด็ก ปู่ย่าของคุณผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมา สอนให้คุณประหยัดและรู้จักอดออม ตั้งแต่นั้นมา คำว่า ‘ประหยัด’ ก็ฝังลึกอยู่ในกระดูกของคุณ

ตอนอายุ 19 คุณได้ทำงานต่อจากพ่อของคุณ กลายเป็นคนงานในโรงงาน ด้วยการใช้ชีวิตอย่างประหยัดสุดๆ คุณสามารถซื้อบ้านด้วยเงินสดสองหลังในย่านกลางเมืองภายในเวลา 10 ปี”

ตอนแรกพี่ซูฟังอย่างตั้งใจ แต่เมื่อฟังไปเรื่อยๆ เขาก็หัวเราะออกมา

“ฮ่าฮ่าฮ่า… ไม่คิดเลยว่าหมอเฉินจะสนใจผมมากขนาดนี้ ต้องดูคลิปย้อนหลังของผมบ่อยแน่ๆ ใช่ไหม?”

สิ่งที่เฉินหยูพูดนั้น พี่ซูเคยเล่าให้ผู้ชมฟังเป็นครั้งๆ ไป การถ่ายทอดสดของสตรีมเมอร์ชื่อดังมักมีคนบันทึกไว้ ถ้าเฉินหยูดูคลิปย้อนหลังก็ไม่ยากที่จะรู้เรื่องพวกนี้

“ผมยังพูดไม่จบเลย”

เฉินหยูกล่าวต่ออย่างไม่รีบร้อน “คุณเคยไปเก็บถุงพลาสติกที่คนอื่นทิ้งในกองขยะทุกวันหลังเลิกงานเพื่อประหยัดเงิน คุณใช้น้ำฟรีจากห้องน้ำสาธารณะมาล้างถุงพวกนั้นให้สะอาดและนำกลับมาใช้เองที่บ้าน ครั้งหนึ่ง มีถุงพลาสติกใบหนึ่งขาด คุณเลือกที่จะใช้เข็มและด้ายเย็บมันให้กลับมาใช้ได้อีก”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ พี่ซูก็ตกใจในใจ เฉินหยูพูดถูก เขาเคยทำแบบนั้นจริงๆ

“นี่มันไม่ใช่การประหยัดเงิน นี่มันเป็นโรคจิตหรือเปล่า”

“เคยได้ยินว่ามีคนเย็บเสื้อหรือถุงเท้า แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีคนเย็บถุงพลาสติกเพื่อใช้ต่อ”

“ไม่น่าแปลกใจที่

เขาสามารถซื้อบ้านด้วยเงินสดได้สองหลังใน 10 ปี ผมไม่สามารถเทียบได้เลย”

“อยู่ในห้องเรียน ต้องพยายามกลั้นหัวเราะให้ได้”

“พี่ซู ผมจะให้คุณ 10 หยวน คุณช่วยส่งถุงพลาสติกที่เย็บแล้วมาให้ผมบูชาสักหน่อยได้ไหม?”

“ทำไมไม่ใช้เทปใสติดเอาล่ะ?”

“คนปิดฉากบทสนทนาปรากฏตัวแล้ว”

สำหรับผู้ชมที่ไม่รู้จักพี่ซู วันนี้พวกเขาได้เปิดหูเปิดตาอย่างแท้จริง การเก็บถุงพลาสติกไปใช้เป็นถุงขยะนั้นเป็นเรื่องปกติ แต่โดยทั่วไปแล้วคนมักเก็บถุงที่บ้านตัวเอง แต่พี่ซูนี่สิไม่ธรรมดา เขาไปเก็บถุงขยะจากกองขยะ ไม่พอ ยังใช้เข็มและด้ายเย็บถุงที่ขาดให้กลับมาใช้ได้อีก

พี่ซูพูดอย่างจริงจัง “ทุกคนอย่าหัวเราะ การใช้ถุงพลาสติกที่ได้มาฟรีๆ ก็เป็นเคล็ดลับในการประหยัดเงินอย่างหนึ่งนะ”

ผู้ชมถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

เฉินหยูกล่าวต่อ “เคล็ดลับการประหยัดเงินของคุณไม่ได้มีแค่นั้น เพื่อประหยัดน้ำ คุณเตรียมขวดไว้ในห้องน้ำ ทุกครั้งที่ปัสสาวะคุณจะปัสสาวะลงในขวดนั้น และเมื่อขวดเต็ม คุณจะใช้มันเทลงชักโครกหลังจากถ่ายหนัก”

ผู้ชมรู้สึกเหมือนโดนโจมตีอย่างหนัก

“คิดว่าการเย็บถุงพลาสติกนี่มันสุดยอดแล้ว แต่ว่าผมยังเด็กเกินไป”

“ไตของพี่ซูต้องแข็งแรงมากแน่ๆ”

“พวกเธอคุยกันไปก่อนนะ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำแป๊บ”

“ถ้าเก็บน้ำลายไว้ราดชักโครกจะสะอาดกว่าหรือเปล่านะ?”

“ฉันขอแต่งตั้งคุณและพี่ซูเป็นสุดยอดแห่งการประหยัดเงิน”

“กินแล้วอาเจียนวนไป”

แม้ว่าหน้าของพี่ซูจะหนาแค่ไหน แต่คราวนี้เขาก็เริ่มทนไม่ไหวแล้ว

“เมื่อสามปีก่อน คุณเกือบจะส่งทั้งครอบครัวคุณไปหาพระเจ้า และระหว่างที่นอนโรงพยาบาลน้องชายของคุณก็เกือบจะถูกคุณส่งไปอีกครั้ง” เฉินหยูกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เผยให้เห็นเรื่องราวใหม่ๆ