หลังจากผ่านมานาน ในที่สุดผมได้กลับไปโรงเรียนอีกครั้ง

“ไปแล้วนะครับ”

ผมกล่าวลาคุณปู่แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องเรียน ถึงจะบอกว่ายังไม่ต้องซ้ำชั้น แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าจะตามบทเรียนทันหรือเปล่า

วิชาทั่วไปยังพอไหวอยู่บ้าง แต่บทเรียนหนึ่งชั่วโมงในช่วงบ่ายนั้นเข้าใจยากเหลือเกิน

ยิ่งช่วงที่เตรียมตัวไปแสดงที่วิตนีย์เบียนนาเล่และช่วงที่เดินทางอีก รวม ๆ แล้วผมไม่ได้เรียนถึง 7 สัปดาห์ คงจะตามไม่ทันแน่

อ่านแค่โน้ตที่ชาฮีฮยอนส่งมาให้บางครั้งบางคราว มันคงไม่พอหรอก

พอเดินมาถึงหน้าประตูห้องเรียน ประตูก็เปิดออกพอดี

ตอนแรกเคยรู้สึกว่าประตูอัตโนมัตินี่น่าทึ่งดี แต่ก็เริ่มสงสัยว่าอะไรทำให้มันทำงานได้แบบนั้น

มันจะมีงานศิลปะติดตั้งที่ขยับได้เมื่อคนเข้าใกล้แบบนี้บ้างไหมนะ?

ชาฮีฮยอนนอนฟุบอยู่ที่โต๊ะด้านในสุดใกล้ประตู ยังคงอยู่ในท่าทางเดิมเหมือนวันแรกที่เจอ

เด็กคนอื่นยังไม่มา ดูเหมือนเขาเองก็ไม่คิดจะลุกขึ้นด้วย ผมเลยเอานิ้วจิ้มเบา ๆ เขาก็สะดุ้งเฮือก

เขาเงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ ด้วยสีหน้าตกใจ ผมยิ้มด้วยความดีใจ แต่เขากลับมีน้ำตาคลอเบ้าแล้ว

แค่คิดว่าเขาอยู่คนเดียวมาตลอดก็ทำให้ใจหาย

“สวัสดี”

“ฮือออออ”

“อย่าร้องไห้สิ ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ”

ชาฮีฮยอนหยิบสมุดจากกระเป๋าออกมา เป็นสมุดระบายสีที่ผมเคยให้เขา

“ระบายเสร็จแล้ว ฮึก หมดแล้ว ตั้งนานแล้ว…”

“น่าจะเอาไปให้เพิ่มอีกสักเล่มเนอะ”

“ฮึก… เกลียดนาย”

ผมนั่งยอง ๆ หน้าโต๊ะของเขา แล้วค่อย ๆ เปิดสมุดระบายสีดูทีละหน้า เขาระบายอย่างตั้งใจ

ดอกกุหลาบใช้แต่สีแดง

เพนกวินใช้แต่น้ำเงิน ขนมปังฟองน้ำใช้แต่สีเหลือง ถึงแม้จะไม่ค่อยควบคุมน้ำหนักมือเท่าไหร่ แต่เขาก็พยายามไม่ให้ระบายออกนอกเส้นเลย

แม้จะยังไม่เห็นสัมผัสด้านการใช้สีแบบตอนที่เขาวาดต้นไม้สีน้ำเงิน แต่อาจเป็นเพราะเขาชินกับการ “หาคำตอบที่ถูกต้อง” ก็เป็นได้

“ขยันจังเลยนะ”

“อืม”

“ทำไมกุหลาบถึงระบายสีแดงเหรอ?”

“ก็… มันแดงนี่?”

“แต่กุหลาบมีสีชมพู สีขาวก็มีนะ กุหลาบเหลืองก็ยังมีเลย”

ชาฮีฮยอนเช็ดน้ำตา

“จริงด้วย…”

“จะระบายด้วยสีน้ำเงินก็ได้นะ หรือจะใช้สีเขียวก็ยังได้ ไม่มีคำว่าถูกหรือผิด เหมือนต้นไม้สีน้ำเงินของนายนั่นแหละ”

“อืม…”

“แต่เห็นนายพยายามไม่ให้สีล้นเส้น ก็ถือว่าเก่งมากแล้วล่ะ”

“จริงเหรอ?”

“จริงสิ”

เขายิ้มกว้างออกมา

สำหรับเด็กที่ใช้การวาดภาพเพื่อเยียวยาความเหงา การที่ให้เขารู้จักการไล่แสงเงาหรือการใช้หลาย ๆ สี มันสำคัญตรงไหนกัน

จากประสบการณ์ที่เคยผ่านมา การพยายาม “สั่งสอน” มักไม่ก่อประโยชน์อะไร

ถ้าเขารู้สึกสงบใจได้จากการจดจ่อกับการลงสี แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

“แล้วทำไมไม่บอกว่าจะกลับมา”

“ก็ยังไงวันนี้ก็ต้องเจอกันอยู่ดี จะบอกทำไม”

ชาฮีฮยอนยกกำปั้นที่เบากว่าปุยนุ่นมาฟาดใส่เบา ๆ

“นี่ ของนายคืน”

ผมหยิบหนังสือแบบฝึกหัดที่เขาเคยให้มายื่นคืน

พยายามทำแล้ว แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะตอบถูกกี่ข้อ มันยากเกินไป

“ทำหมดเลยเหรอ?”

ชาฮีฮยอนเปิดดูหน้าต่าง ๆ แล้วถาม

“ก็นายบอกว่าต้องทำถึงจะสอบได้ดีนี่”

“โกหกน่ะ”

“อะไรนะ?”

“อันนี้ไม่ออกข้อสอบหรอก พวกพี่มัธยมเขาเรียนกัน”

ผมอึ้งมองเจ้าเด็กเจ้าเล่ห์นี่ แต่เขากลับหัวเราะ “ฮิฮิ”

“พ่อเราบอกว่าถ้าอยากเป็นคนเก่งก็ต้องขยันเรียน”

เขาคงโกหกเพราะเป็นห่วงผมสินะ

“แล้วพ่อไม่เคยบอกเหรอว่าไม่ควรโกหก?”

“เพิ่งพูดไปไม่นานนี้เอง เราโกหกว่ากินขนมแค่ชิ้นเดียว ทั้งที่กินไปสอง เลยโดนดุเลย…”

“…”

ถึงจะน่ารักก็เถอะ แต่แปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้ เลยเอานิ้วจิ้มแก้มเขาเล่น เขาก็หัวเราะอีก

พอเห็นเขายิ้มได้ไวก็โล่งใจ แต่ก็อดรู้สึกน้อยใจนิด ๆ ที่เข้าใจบทเรียนเด็ก ป.3 ไม่ได้

“แล้วจะอยู่เกาหลีต่อเลยเหรอ?”

“ก็สักพักน่ะนะ พอเสร็จงานหนังแล้วกะจะไปเที่ยวกับคุณปู่ แล้วก็เรียนแล้วก็วาดรูปไปด้วย”

“แล้วไปไหนมาบ้าง สนุกมั้ย?”

“สนุกมากเลย รู้จักหน้าผาขาวมั้ย?”

“ไม่อ่ะ มันอยู่ที่ไหนเหรอ?”

“อังกฤษ”

ผมหยิบมือถือมาเปิดรูปที่ถ่ายไว้ให้เขาดู ชาฮีฮยอนถึงกับอ้าปากค้าง

“ว้าว… มีที่แบบนี้อยู่จริง ๆ เหรอ? ไม่ใช่กราฟิกเหรอ?”

“จริงสิ สุดยอดเลยใช่มั้ย? จิตรกรก็เคยวาดรูปที่นี่เยอะเลย เสียดายตอนนั้นทำงานอยู่ เลยยังไม่วาด แต่ช่วงปิดเทอมว่าจะตระเวนหาที่แบบนี้แล้วลองวาดดู”

“น่าสนุกจัง…”

ชาฮีฮยอนแปลบตาเป็นประกาย

ดูท่าว่าจะอยากไปมากจนไม่คิดจะปิดบังเลย คงอิจฉาไม่น้อย

“ลองไปขอพ่อแม่ดูสิ”

“เพิ่งกลับจากอเมริกาเอง พวกท่านจะยอมไหมเนี่ย”

“ก็ไปตอนปิดเทอมก็ได้นี่นา”

“อ๊ะ จริงด้วย”

สีหน้าชาฮีฮยอนหม่นลงทันที

“แม่บอกว่าจะพาไปยุโรปตอนปิดเทอม ไปกันทั้งครอบครัวเลย”

“ก็ดีออก ได้ไปเที่ยวกับครอบครัวแบบอบอุ่น”

“อืม... แต่ไม่มีคุณปู่น่ะสิ”

“ท่านเสียแล้วเหรอ?”

ชาฮีฮยอนส่ายหน้า

“เหมือนพ่อจะทะเลาะกับท่าน พ่อเกลียดคุณปู่มากเลย”

แน่นอนว่าทุกเรื่องควรฟังจากทั้งสองฝ่ายก่อนตัดสิน

แต่จากที่ชาฮีฮยอนเล่ามา พ่อของเขาดูเป็นคนที่มีเหตุผลดี ถ้าคนแบบนั้นกลับเกลียดพ่อของตัวเอง ก็คงมีอะไรสักอย่างจริง ๆ

ดูเหมือนชาฮีฮยอนเองก็ไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด อาจเป็นเพราะพ่ออยากปกป้องลูกก็ได้

“บางทีมันก็เป็นแบบนั้นแหละ สำคัญคือพ่อกับแม่รักนายใช่ไหมล่ะ”

“...อืม”

“อ้อ คุณปู่บอกว่าให้นายมาเที่ยวบ้านน่ะ”

“จริงเหรอ?”

ดูเหมือนแค่ได้มาเที่ยวก็ทำให้ดีใจจนไม่สนเหตุผลแล้ว

“อืม เย็นวันพฤหัสนี้นะ จะมาไหม?”

“มาแน่นอน เราซื้อสีไว้ด้วยนะ!”

“สี?”

“อืม ทีแรกแค่บอกพ่อว่าอยากได้สีไม้สีอื่น ๆ พ่อกลับบอกให้พูดมาเลยว่าอยากได้อะไรบ้าง พ่อเราน่ารักสุด ๆ ไปเลย”

“สุดยอดไปเลยล่ะ”

“ฮิฮิ”

“แต่พอลองทำแบบที่นายทำ มันก็ไม่เวิร์กเลย”

“ก็แน่นอนสิ กว่าฉันจะทำแบบนั้นได้ ฉันฝึกมานานแค่ไหนรู้ไหม”

“นานแค่ไหนล่ะ?”

“สิบปี? หรือสิบเอ็ดปี?”

“โกหกนี่นา นายอายุสิบเอ็ดเองไม่ใช่เหรอ”

“ก็หมายถึงว่าพยายามขนาดนั้นน่ะสิ”

ชาฮีฮยอนส่ายหน้าแล้วหยิบมือถือขึ้นมา เปิดอัลบั้มรูปอวดกล่องสีน้ำที่พ่อให้เป็นของขวัญ

“นี่ไง เยอะมากเลยใช่ไหมล่ะ”

หลอดสีขนาด 15 มิลลิลิตร เรียงกันเป็นสองแถวรวม 32 หลอด สำหรับเด็กอาจจะดูเกินจำเป็นไปนิด แต่มันก็ดีไม่ใช่เหรอ

“อ๋อ เป็นสีน้ำเหรอเนี่ย”

“สีน้ำ?”

“อืม ต้องผสมกับน้ำ ใช้ไล่น้ำหนักไง คล้ายกับที่ฉันบดหมึกใช้”

“ทาแบบไม่ผสมได้ไหม?”

“ก็ได้นะ ไม่มีข้อห้ามหรอก แต่ถ้าแบบนั้นก็ใช้สีประเภทนี้ไม่เห็นจะมีประโยชน์เลย”

“ต่างกันยังไงเหรอ?”

“การควบคุมความเข้มจางน่ะ สีน้ำสามารถให้ความโปร่งแสงได้ และยังทำให้สีไหลซึมได้ด้วย ส่วนสีน้ำมันใช้ลายพู่กันให้มีเท็กซ์เจอร์ได้ และต่างจากสีน้ำตรงที่สามารถลงซ้ำได้หลายชั้น”

ผมไม่ค่อยได้ใช้สีน้ำหรอก

พกน้ำไปข้างนอกมันยุ่งยาก แถมภาพที่อยากวาดก็ควรใช้สีน้ำมันมากกว่า

แต่ด้วยบรรยากาศเฉพาะตัวของมัน สักวันผมก็อยากฝึกใช้ให้คล่อง

“ใช้ทั้งสองแบบเลยได้ไหม?”

“ทั้งสองแบบ?”

“ไม่เคยคิดมาก่อนเลยแฮะ แต่มันก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ ถ้าใช้ได้ดีก็ไม่มีปัญหา”

“ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้สินะ”

“จริงสิ ถ้าอยากหาคำตอบจริง ๆ ก็อย่ามองหาคำตอบเดียว ลองหาหลาย ๆ คำตอบดู”

“อ๋อ...”

ดูเหมือนคำพูดที่ว่า “มีหลายคำตอบ” จะเข้าถึงใจเขาได้มากกว่าการบอกว่า “ไม่มีอะไรผิด”

เด็กคนนี้ช่างประหลาดจริง ๆ

“งั้นเราเอาสีไปเล่นกันเถอะ”

“โอเค”

“แล้วขนมล่ะ เอาอะไรไปดี? ขนมวาฬ?”

“เอาอันที่ยังไม่เคยกินอะ ขนมวาฬก็อร่อยนะ แต่ขอลองกินทุกแบบก่อน”

“งั้นข้าวเต่าล่ะ?”

“...ทำไมขนมที่บ้านนายถึงตั้งชื่อแบบนี้หมดเลยเนี่ย?”

“น่ารักดีออก”

ขนมวาฬกับข้าวเต่าเนี่ยนะ...

แค่ดูชื่อก็อยากจะเลี่ยงแล้ว ถ้าไม่ได้ลองคงพลาดของอร่อยไปแน่ ชื่อมันน่าปรับปรุงจริง ๆ

...

วันพฤหัสบดี

ขณะผมกำลังรอชาฮีฮยอนอยู่ในสตูดิโอ วาดรูปแอปเปิ้ลด้วยดินสออยู่นั้น อยู่ดี ๆ ไฟก็ดับลง

เพราะติดม่านกันแสงไว้หมด พอไฟดับก็กลายเป็นมืดสนิทไปเลย

ผมรีบหันตัวจะไปเปิดไฟ แล้วทันใดนั้นเอง...

เสียงเพลงก็ดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงคุณปู่, จางมีแร, บังแทโฮ และชาฮีฮยอน

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู~”

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู~”

จางมีแรถือเค้กที่ปักเทียนมาด้วย

“สุขสันต์วันเกิดให้กับฮุนที่เรารัก~”

“สุขสันต์วันเกิดจ้า~”

ผมตบมืออย่างงง ๆ และพึมพำร้องตามไปแบบไม่รู้ตัว

“อะไรน่ะ?”

“อะไรล่ะ ก็วันเกิดฮุนนี่ไง”

วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้วนะ...

1 มิถุนายนใช่ไหม?

ปัง!

“ว๊ากก!”

บังแทโฮดึงอะไรบางอย่าง แล้วเสียงเหมือนอะไรระเบิดก็ดังขึ้น

“ตกใจหมดเลยนะครับ!”

ผมร้องลั่นด้วยความตกใจ ขณะที่ชาฮีฮยอนกับจางมีแรหัวเราะคิกคัก

ถึงจะรู้สึกโดนแกล้งยังไงไม่รู้ แต่พอเห็นทุกคนหัวเราะ ผมก็เผลอยิ้มตามไปด้วย

ดูเหมือนวันนี้ 1 มิถุนายน จะเป็นวันเกิดของผมจริง ๆ

“ฮุนจ๋า เป่าเทียนแล้วอธิษฐานสิ”

ยังตกใจไม่หาย แต่ก็ทำตามที่บอก ขอให้คุณปู่แข็งแรงและอยู่กับผมไปนาน ๆ แล้วก็เป่าเทียน

บังแทโฮยื่นของขวัญที่ห่อพลาสติกมาให้

“สุขสันต์วันเกิดนะ ฮุน”

มันค่อนข้างหนักเลยทีเดียว ขนาดก็ค่อนข้างใหญ่ เทียบได้กับผ้าใบขนาด 20F เลยล่ะ

“ขอบคุณครับ เปิดดูได้ไหมครับ?”

“แน่นอนสิ”

พอแกะห่อออก ก็เห็นบางส่วนของราตรีประดับดาวที่ผมวาด

[รวมผลงานระดับมาสเตอร์พีซของวินเซนต์ แวนโก๊ะ]

“...”

“ฮ่าฮ่า ไม่รู้จะชอบรึเปล่านะ เห็นว่าเธอชอบแวนโก๊ะ เลยคิดว่าน่าจะอยากเห็นบ่อย ๆ ก็เลยซื้อให้ มีคำอธิบายแนบไว้ด้วยนะ”

ของขวัญที่ไม่คาดคิดเลยจริง ๆ

ไม่น่าเชื่อว่าผลงานของผมจะถูกรวบรวมไว้มากขนาดนี้

ผลงานของผม ภาพที่ผมเห็นมาตลอดชีวิตนี้...

“...”

“หรือว่าไม่ชอบ? จะเปลี่ยนเป็นของศิลปินคนอื่นไหม?”

“ไม่ครับ ผมชอบมาก ๆ เลยครับ ชอบจริง ๆ อยากได้ไว้ดูไปตลอดชีวิตเลยครับ”

หนังสือเล่มนี้จะทำให้ผมได้เห็นว่าคนทำหนังสือเล่มนี้มองผลงานของผมยังไง

บางครั้งก็อาจช่วยให้ระลึกถึงช่วงเวลาบางอย่างได้

หรืออะไรก็ตามแบบนั้นแหละ