เมื่อพบอ็องรีเข้าโดยบังเอิญ เฌโรมก็รีบเรียกเขาอย่างร้อนรน

“ท่านประธานครับ ผมเองครับ ผมมีเรื่องจะปรึกษานิดหน่อยครับ ขอแค่สักครู่ครับ”

อ็องรีมองเฌโรมตั้งแต่หัวจรดเท้า

เขาจำหน้าได้รางๆ แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร

“นายเป็นใคร?”

“…ครับ?”

เฌโรมถึงกับตกใจ

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าอ็องรีจะจำเขาไม่ได้ ทั้งที่ทำงานร่วมกันมาหลายปี

เขาไม่อาจตีความได้อย่างอื่น นอกจากว่าอ็องรีต้องการตัดขาดจากเรื่องของแองแตร์มิต็อง

“ฉันถามว่าแกเป็นใคร”

ใบหน้าที่แสดงความรังเกียจของอ็องรีทำให้เฌโรมเริ่มร้อนรน

“ผม...ผมจะอธิบายทุกอย่างเองครับ ได้โปรดครับ แค่ 10 นาที...ไม่สิ 5 นาทีก็พอ ขอแค่ฟังผมก่อน”

อ็องรีกอดอก

เฌโรมกลืนน้ำลายลงคอ

“เรื่องที่ผมตั้งเงื่อนไขกับแองแตร์มิต็องนั้นเป็นความจริงครับ แต่มันไม่ได้มีเจตนาเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวเลย ผมแค่อยากให้ทุกคนเข้าร่วมกิจกรรมของสมาคม และอยากให้พวกเขาบริจาคบ้าง แบบนี้มันผิดนักหรือครับ?”

อ็องรีหรี่ตา

เขาจำได้แล้ว ว่าคนตรงหน้าเป็นอาชญากรที่เคยขโมยของจาก SNBA

“ฉันไม่ใช่ผู้พิพากษา ถ้าจะพูดแบบนั้นก็เก็บไว้พูดในศาลเถอะ”

“ท่านประธาน!”

เฌโรมร้องเรียก พลางจับประตูแน่น

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กลุ่มย่อยในสมาคมกลายเป็นกิจกรรมทางการ?”

เสียงของอ็องรีไม่มีความโกรธอยู่เลย มีเพียงแต่ความดูหมิ่นเท่านั้น

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่การโอนเงินระหว่างสมาชิกกลายเป็นการบริจาค?”

เฌโรมพยักหน้าเบาๆ

แม้จะเป็นข้อแก้ตัวที่นึกขึ้นได้อย่างเร่งด่วน แต่เขาก็ไม่คิดว่าอ็องรีจะไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด

“อาจมีปัญหาเรื่องขั้นตอนจริงครับ แต่ผมไม่ได้มีเจตนาอื่นเลยนะครับ ท่านก็รู้อยู่แล้วนี่ครับ ว่าผมทำงานหนักเพื่อท่านและสมาคมแค่ไหน”

เฌโรมเริ่มพูดถึงผลงานในฐานะเลขาธิการสมาคม

เขาเป็นคนจัดการเอกสารทั้งหมดของสมาคม วางแผนและจัดงานกิจกรรมต่างๆ ทำงานล่วงเวลาโดยไม่ปริปากบ่นเพื่อผลักดันนโยบายปฏิรูปของอ็องรีให้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

และเมื่อมีเสียงนินทาว่าร้ายเกี่ยวกับอ็องรีในสมาคม เขาก็เป็นคนดับไฟพวกนั้นด้วยตัวเอง

เขาอุทิศตนมาขนาดนี้ จะถูกทิ้งเพียงเพราะความผิดเล็กน้อยได้อย่างไร

อ็องรีหัวเราะเยาะ

ได้ยินสัตว์ที่ตัวเองเคยให้อาหารบอกว่าทำเพื่อเขา มันน่าตลกเสียจริง

“บอกว่าพยายามเหรอ?”

เฌโรมพยักหน้า

“ใช่ครับ”

“แกทำอะไรไว้บ้างล่ะ?”

“ครับ?”

“ฉันตั้งแกไว้ตรงนั้นทำไม แกคิดว่าฉันจ่ายเงินให้แกเพราะอยากให้มาเลียรองเท้าฉันงั้นเหรอ?”

“……”

“ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? รองเท้าแบรนด์หรูของฉันมันแพงเกินกว่าปากสกปรกของแกจะเลียได้”

สำหรับอ็องรี มาร์โซแล้ว เฌโรม แคร์เบียลก็แค่แมลงวันตัวหนึ่ง

สิ่งที่เขาทำด้วยความสมัครใจกลับยิ่งทำให้อ็องรีขยะแขยง

“ได้อาหารกินก็ควรไถนาใช่ไหม? ดันไปสั่งให้วัวตัวอื่นทำงาน แล้วตัวเองเอาลิ้นสกปรกมาเลีย?”

แม้จะถูกพูดจาดูหมิ่นขนาดนั้น แต่เฌโรม แคร์เบียลก็ตัดสินใจแล้ว

ศักดิ์ศรีอะไรนั่นไม่สำคัญอีกต่อไป

ทั้งในฐานะนักวิจารณ์และศิลปิน เขาล้มเหลวหมดแล้ว สิ่งเดียวที่ทำให้เขายังมีที่ยืนในวงการศิลปะได้คือสถานะในสมาคม

หากยังรักษามันไว้ได้ เขายอมทำทุกอย่าง

“ผมผิดไปแล้วครับ”

เฌโรมคุกเข่าลง

“ผมขอโทษจริงๆ ครับ ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ขอแค่โอกาสอีกสักครั้งครับ ขอให้มองข้ามเรื่องนี้ไปแค่ครั้งเดียว ผมจะไปพูดโน้มน้าวคนที่ลาออกให้กลับมาเองครับ”

ไพ่ใบสุดท้ายที่เฌโรม แคร์เบียลถืออยู่คือกลุ่มคนที่ลาออก

หลักฐานการทุจริตที่พวกเขาเคยก่อเอาไว้ทั้งหมด อยู่ใน USB ที่เขาพกติดตัว

ถ้าเขาควบคุมกลุ่มคนที่กำลังสร้างกระแสโจมตีอ็องรีจากภายนอกได้ ก็อาจเป็นประโยชน์ต่ออ็องรีเหมือนกัน

แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมาเลย

เมื่อเฌโรมเงยหน้าขึ้น อ็องรี มาร์โซก็เดินจากไปตามทางเดินสวนไปแล้ว

“ท่านประธาน! หลักฐานที่ท่านต้องการทั้งหมดอยู่ในนี้ครับ! ผมเอามาหมดแล้ว!”

ด้วยใจร้อนรน เฌโรมหยิบ USB ออกมาโบกให้เห็น

เมื่ออ็องรีหันกลับมาและเดินเข้าหา เขาก็รีบยิ้มดีใจ

ศักดิ์ศรีอะไรไม่สำคัญอีกต่อไป

สิ่งเดียวที่สำคัญคือต้องแสดงความภักดีและพิสูจน์ว่าตัวเองยังมีประโยชน์ เพื่อให้ได้อยู่ในตำแหน่งต่อไป

“ลองดูครับ”

เฌโรมยื่นมือผ่านลูกกรงเพื่อส่ง USB ไปให้ สีหน้าฉายแววทั้งกังวล หวัง และสิ้นหวังปะปนกัน

อ็องรีรับมันไป

“ไฟแช็ก”

“ครับ?”

“ไฟแช็ก ไม่มีเหรอ?”

“อะ ครับ! มีครับ!”

เฌโรม แคร์เบียลรีบล้วงกระเป๋าหยิบไฟแช็ก S. T. Dupont ออกมา

“จุดไฟสิ”

แม้จะรู้ว่าอ็องรีไม่ใช่คนสูบบุหรี่ แต่เฌโรมก็ทำตามโดยไม่ขัดขืน เขาไม่อยากทำให้อ็องรีขุ่นเคือง เขาอยากแสดงความจงรักภักดี

“อ๊ะ!”

อ็องรีวาง USB ลงบนเปลวไฟของไฟแช็ก

“ฉันทนไม่ได้ที่จะเห็นขยะในโลกของฉัน”

โลกศิลปะนี้ มีไว้เพื่อเขาเพียงผู้เดียว

ผลงานที่เริ่มจากภาพจิตรกรรมฝาผนังในอดีตอันยาวนาน มาถึงผลลัพธ์ในปัจจุบันคืออ็องรี มาร์โซ และโลกศิลปะในอนาคตก็จะเคลื่อนไปตามเส้นทางของอ็องรี

เขาจะไม่ปล่อยให้ขยะเหม็นเน่าปนเปื้อนโลกอันบริสุทธิ์นั้นได้

“บอกมาซิ”

อ็องรีมองเขาอย่างเหยียดหยาม

“ขยะที่ไม่ยอมไหม้ เราควรกำจัดมันยังไงดี?”

...

วันที่สี่หลังจากมาถึงซัมช็อก

เพราะยังคิดไอเดียดี ๆ ไม่ออกเลยได้แต่นั่งมองทะเลทั้งวัน ทำให้รู้สึกหดหู่นิดหน่อย

อยากจะถ่ายทอดการเคลื่อนไหวของคลื่นที่ไม่มีวันหยุดหย่อนนั่นเหลือเกิน แต่กลับไม่รู้จะแก้ปัญหายังไงดี รู้สึกหมดหนทาง

เหมือนกับหน้าผาหินนี่แหละ

กำลังจะตัดสินใจลุกขึ้นเพราะทั้งหิวและเหนื่อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีของยามเย็นเสียแล้ว

เมื่อเวลาผ่านไป ไม่ใช่แค่การเคลื่อนไหว แต่แม้แต่สีก็เปลี่ยนไป สีฟ้าเข้มค่อย ๆ กลายเป็นสีแดง และเงาของหินก็ทำให้มันดูมืดลงไปอีก

เป็นปรากฏการณ์ที่ธรรมดาอยู่แล้ว แต่การจะจับทั้งหมดลงในภาพวาด กลับกลายเป็นปัญหา

ถ้าเป็นวิดีโอก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่รูปแบบนั้นสำหรับฉันแล้วไม่มีความหมาย

จะทำให้พระอาทิตย์เคลื่อนที่อยู่บนผ้าใบได้หรือเปล่านะ

“…อ๋อ”

ไม่จำเป็นต้องวาดก็ได้

ถ้าจัดแสดงกลางแจ้ง พระอาทิตย์ก็จะเคลื่อนไหวไปเองตามธรรมชาติ

แต่เดี๋ยวนะ

ถึงสีของสีที่ทาอาจดูเปลี่ยนไปเล็กน้อยตามแสง ก็ไม่ถึงขนาดเปลี่ยนอย่างน่าตกใจแบบทะเลนี่

...ลองทำดูเถอะ

ที่ผ่านมายังไม่เคยมีสักงานที่รู้แน่ชัดทั้งหมดก่อนจะเริ่มต้น

พอวาดไปจนพอใจ มันก็เสร็จไปเอง คราวนี้ก็คงไม่ต่างกัน

ปัญหาที่ยังเหลืออยู่คือคลื่นที่เคลื่อนไหวไม่หยุดยั้งตลอดเวลา ถ้าจะวาดให้ดูเหมือนว่ามันกำลังเคลื่อนไหว จะต้องทำยังไงดีนะ

“พ่อครับ”

“หือ?”

จู่ๆ ก็คิดถึงภาพวาดประหลาดที่พ่อเคยเอาให้ดูเมื่อก่อน

“พ่อรู้จักภาพลวงตาไหม?”

“ภาพลวงตา?”

ชาชีฮยอนพยักหน้า แล้วหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเพื่อค้นหาภาพเกี่ยวกับภาพลวงตา

มีหลายภาพให้เลือก แต่ภาพอัลมอนด์ที่พ่อเคยให้ดูเมื่อก่อนก็สะดุดตา

“นี่แหละ”

พอขยายภาพ ภาพอัลมอนด์ก็เหมือนสั่นไหว

“ว้าว”

ชาชีฮยอนเองก็ดูจะรู้สึกแปลกใจเหมือนกัน

“ภาพแบบนี้มันทำงานยังไงเหรอ?”

“ไม่รู้แฮะ”

พอลองหาข้อมูลว่าทำไมถึงเกิดภาพลวงตา ก็เจอแต่คำศัพท์แปลก ๆ

แม้แต่คนฉลาดอย่างชาชีฮยอนก็ยังงงกับคำอย่าง rod cell หรือ Lateral inhibition

ถ้าแค่วาดภาพแบบนี้ได้ตามที่ตั้งใจไว้ ก็ไม่จำเป็นต้องรู้หลักการอะไรนั่นหรอก

“หิวแล้ว”

“เราก็เหมือนกัน”

ถ้าถามคุณปู่ บางทีอาจจะได้คำแนะนำอะไรสักอย่าง

รีบเก็บของและรีบออกไป

“คุณปู่!”

“หืม?”

คุณปู่ที่กำลังหลับอยู่บนเก้าอี้โยกสะดุ้งขึ้นมา แล้วถามต่อขณะล้างมือในห้องน้ำ

“รู้จักภาพลวงตาไหมครับ?”

“ภาพลวงตา?”

“ครับ แบบที่วาดแล้วดูเหมือนว่ามันกำลังเคลื่อนไหว”

“รู้สิ”

คุณปู่หาวยาวเหยียด พอเช็ดมือแล้วก็ออกมาดูเวลา ก่อนจะส่ายหัวเบา ๆ

“ตื่นมาก็หาของกิน ตื่นมาก็กินอีกแล้วเนอะ”

“ตอนพักผ่อนก็แบบนี้แหละครับ”

คุณปู่กระแอมแล้วบอกว่ามื้อเย็นวันนี้สั่งอาหารมากินกันเถอะ

เรื่องแบบนั้นไม่ใช่ประเด็นตอนนี้

ผมยื่นภาพลวงตาที่สั่นไหวให้ดู

“ภาพแบบนี้ วาดยังไงเหรอครับ?”

“อืม… ไม่เคยวาดภาพแบบนี้แฮะ คนที่วาดภาพแนวนี้ก็มีไม่มาก”

คุณปู่ลูบเครา

“จิตรกรที่ใช้ภาพลวงตามีเยอะนะ อย่างจิม วอร์เรน หรือวิกตอร์ วาซาเรลลี แต่ภาพที่ดูสั่นไหวแบบนี้ไม่ค่อยมีใครวาด”

ลองค้นหาข้อมูลทั้งสองคนดู ก็มีภาพที่น่าสนใจหลายภาพ

ดูเหมือนว่างานของวิกตอร์ วาซาเรลลีจะเป็นประโยชน์มากกว่าสำหรับงานชิ้นนี้

น่าจะต้องวิเคราะห์ภาพบางภาพจากอินเทอร์เน็ตด้วยตัวเองแล้ว

“ว่าแต่ ฮุน เห็นวิดีโอที่อัปโหลดไปหรือยัง?”

“วิดีโออะไรเหรอครับ?”

“ทีเซอร์ปราสาทปริศนาไง คนดูเยอะเลยล่ะ”

มัวแต่คิดเรื่องจะวาดทะเลจนลืมเรื่องนั้นไปเลย

อยากรู้เหมือนกันว่าคนอื่นรู้สึกยังไง จะมีคอมเมนต์ว่าอะไรบ้าง ยอดวิวเยอะไหม… จึงเปิดหาทีเซอร์ปราสาทปริศนาทันที

วิดีโอที่อัปโหลดเมื่อวานโดยแชนแนลของสตูดิโอนอร์แมนบนนิวทูป มียอดวิวถึง 3.11 ล้านครั้งแล้ว

เป็นเรื่องน่าทึ่งที่ในเวลาเพียงแค่นั้น มีผู้คนมากมายเข้ามาดูวิดีโอเดียวกันได้

└ นี่คนเหรอ อะไรเนี่ย?

└ 5555 เม้นต์ข้างบนนี่บ้าไปแล้ว ถามว่าเป็นรูปปั้นเหรอ 555

└ รู้ว่าอยากชม แต่ทำไมพูดเหมือนจะหาเรื่องงี้ล่ะ 555

└ ทำไมหล่อขนาดนี้

└ เหมือนในรูปวาดเป๊ะเลย เหมือนทิโมธี ชาลาเมต์ไม่มีผิด

└ โกฮุนถึงได้ดังไงล่ะ

└ ไม่ใช่หรอก เขาเอารูปคอนเซ็ปต์อาร์ตของโกฮุนไปหานักแสดงที่หน้าเหมือนน่ะ

└ อาร์เธอร์ โคนันดอยล์ กับเชอร์ล็อก โฮล์มส์ไม่ชอบหนังเรื่องนี้แน่ ๆ

└ ผู้ชายยังต้องยอม

└ อ้าก กำหมัดเลย ทีเซอร์ของหนังที่เข้าฉายธันวาคมปีหน้า เอามาลงตอนนี้เนี่ยนะ? แล้วจะให้รอไงวะเนี่ย

└ ถ้าเป็นหนังของนอร์แมน ก็ต้องดูอยู่แล้ว

└ โกฮุนวาดรูปได้มีเสน่ห์จริงๆ รู้สึกต่างจากพวกรูปที่เคยแสดงในนิทรรศการนะ วาดได้หลายแบบเลย

└ อัจฉริยะชัดๆ อ็องรีลงทุนตั้งล้านดอลลาร์เพื่อได้ดูนั่นแหละ

└ ไม่ใช่ซะหน่อย พี่ฉันไม่ใช่คนโง่นะ

└ ฮึ คิดว่าไม่โง่งั้นเหรอ~

└ เอาจริง ถ้าเป็นผู้กำกับนอร์แมนกับทิโมธีแสดงนำ ยังไงก็คืนทุนแล้ว ลงทุนไปยังไงก็ไม่เรียกว่าโง่หรอก

└ ?? “เพื่อการฟื้นฟูวรรณกรรมฝรั่งเศส”

└ พี่ฉันจะใช้เงินยังไง มันเรื่องของพี่ฉัน ไม่เกี่ยวกับพวกแก บ้านพวกแกมีภาพของราฟาเอลหรือไง

└ ฮ่า ๆ จริงด้วย คนที่รวยเป็นล้าน ๆ จะใช้เงินยังไงก็เรื่องของเขาเนอะ 555

└ โง่แหละ~

“….”

มีคนพูดถึงหลายเรื่อง แต่ที่เห็นเยอะเป็นพิเศษก็คือคอมเมนต์แซวอ็องรี มาร์โซ มันตลกดี

เลยกดไลก์ให้คอมเมนต์นั้นไป