หลังจากกินข้าวเย็นแล้ว ผมก็นั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง

แม้ว่าจะไม่ใช่ <บาร์ที่โฟลีเบอร์เคเร> ของเอดัวร์ มาแน แต่ "มุมมอง" ก็เป็นเรื่องกลุ้มใจของจิตรกรทุกคน

จะแสดงอะไรให้ผู้ชมเห็นดี

จะเปิดเผยด้านไหนของวัตถุดี

สิ่งที่ผมอยากเล่าคืออะไร

ความตั้งใจทั้งหมดถูกกำหนดโดยจะจับมุมมองแบบไหน

แต่สิ่งที่ผมกำลังจะวาดตอนนี้คือคอนเซ็ปต์อาร์ตของภาพยนตร์ <ปราสาทปริศนา>

ต้องแสดงโศกนาฏกรรมที่เรย์มงด์เสียสละตัวเองเพื่อปกป้องลูแปงอย่างสมบูรณ์แบบ

ต้องถ่ายทอดทั้งลูแปง, เรย์มงด์, โบเรต์ และโชมส์ทั้งหมด

ถ้าเป็นงานของผมคนเดียว ผมคงวาดจากมุมมองของลูแปงที่กำลังกอดเรย์มงด์ไว้

สายตาของลูแปงที่มองลงมายังเรย์มงด์ซึ่งเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาที่ไร้โฟกัส

ผมอยากให้ผู้ชมได้แชร์สายตานั้น ที่น้ำตาคลอจนหยดลงมา

แต่ถ้าทำแบบนั้น โบเรต์กับโชมส์ก็จะไม่ปรากฏ

ลองคิดดู

จะวาดภาพที่น่าพึงพอใจในขณะที่ตอบสนองความต้องการของทีมผู้สร้างภาพยนตร์ได้อย่างไร

ผมหยิบดินสอขึ้นมา

แค่คิดเฉย ๆ ก็ไม่มีความก้าวหน้าอะไรทั้งนั้น

เหตุผลที่เรากลัวผืนผ้าใบก็เพราะความเลื่อนลอย

อย่าหยุดความคิดและมือของเรา การสเก็ตช์เพียงครั้งเดียวย่อมดีกว่าการพลิกภาพในหัวเป็นร้อย ๆ ครั้ง

วาดเลย

วิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือการลองเอียงมุมเล็กน้อย

จะง่ายกว่าในการแสดงสีหน้าและจัดตำแหน่งตัวละครได้ค่อนข้างอิสระกว่าการวาดจากด้านข้าง

‘ไม่ใช่’

ถึงจะถ่ายทอดสถานการณ์ได้ แต่วิธีนี้ไม่ค่อยมีประสิทธิภาพ

ภาพแนวคอนเซ็ปต์ควรจะแสดงลักษณะของตัวละครหลายตัวอย่างชัดเจนและดรามาติก เหมือนกับ <ยามค่ำคืน> ของแรมบรันต์

เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการใส่ภาพเหมือนหลาย ๆ ภาพไว้ในฉากเดียว

“…….”

ไม่ง่ายเลยจริง ๆ

แต่แรมบรันต์และมาเนต์เองก็คงไม่ได้สร้างผลงานแบบนั้นในชั่วข้ามคืน

ต้องคิด ต้องวาด ต้องลบ ต้องวาดใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจึงจะสร้างสรรค์ผลงานได้

ผมไม่ใช่อัจฉริยะ

ตั้งแต่แรกก็เป็นอย่างนี้มาแล้ว จึงไม่มีเหตุผลอะไรให้รีบร้อนแม้แต่น้อย

คราวนี้ผมวางลูแปงที่ตกใจตอนโดนกระสุนยิงและเรย์มงด์ที่เจ็บปวดไว้ตรงกลาง

โบเรต์กับโชมส์ควรจะอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่ถ้าเป็นแบบนี้ก็ต้องวาดสีหน้าของทั้งสองอย่างฝืน ๆ

ถึงจะไม่ถึงขั้นยอมรับไม่ได้ แต่มันดูจงใจเกินไป

มุมแบบนี้ไม่มีทางทำให้ผู้คนรู้สึกสะเทือนใจได้

ลองเอียงอีกหน่อยดีไหม

ลองชี้แนวสายตาจากล่างซ้ายไปขวาบนดูสิ

ถ้าวาดโบเรต์กับโชมส์ไว้ใหญ่ ๆ ทางซ้าย และวางลูแปงกับเรย์มงด์ไว้ที่จุดสลายภาพ จะดูมีพลังมากกว่า

ด้วยการแสดงสีหน้าและท่าทางตกตะลึงของโบเรต์กับโชมส์อย่างชัดเจน สถานการณ์ก็จะถูกถ่ายทอดได้ดี

องค์ประกอบภาพแบบนี้คงลองขัดเกลาได้อีกหน่อย

“…….”

ยังไม่พอใจ

น่าจะมีวิธีที่ดรามาติกกว่านี้แน่

ถ้าคิดว่าต้องจัดแสดงภาพนี้ การใส่ไว้ในกรอบแล้วเจาะกระจกตรงหน้าอกของเรย์มงด์ก็อาจจะดี

ให้เหมือนรูกระสุนที่ผ่านไป

แต่สุดท้ายแล้วนี่คือคอนเซ็ปต์อาร์ต

ต้องแสดงออกด้วยภาพวาดเพียงอย่างเดียว

ลูกเล่นแบบนั้นแค่พูดถึงตอนมอบงานให้นอร์แมนก็คงพอแล้ว

เมื่อใกล้ถึงเที่ยงคืน

โกซูยอลเดินวนไปมาหน้าห้องทำงานด้วยความเป็นห่วงหลานชาย

แม้ว่าจะเป็นแค่สองเดือนหลังจากส่ง <หน้ากาก> เข้าประกวดในงานวิตนีย์เบียนนาเล่ แต่ไฟก็ลุกขึ้นอีกแล้ว

เขาเองก็เข้าใจดี เพราะเจ้าตัวเวลาหมกมุ่นกับงานทีไร ก็ไม่สนใจว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัว

แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า ในวัยที่ยังโตไม่หยุด จะฝืนเกินไปหรือเปล่า

โกซูยอลที่ลังเลอยู่ค่อย ๆ เปิดประตูอย่างระมัดระวัง ก็เห็นหลานชายกำลังคัดเลือกกระดาษวาดอยู่ราวห้าหรือหกแผ่น

ดูเหมือนจะเก็บห้องทำงานแล้ว

“ยังไม่นอนเหรอ?”

โกฮุนถาม

“อืม กำลังจะนอนแล้วเหรอ?”

“ครับ วันนี้ว่าจะพอแค่นี้ครับ”

โกซูยอลโล่งใจ

แม้จะเป็นเวลาดึกแต่ก็ยังดีกว่าการทำงานจนถึงเช้า เพราะเจ้าตัวรู้จักลิมิตของตัวเองก็เลยเบาใจลงได้บ้าง

“วาดไปเยอะเหมือนกันนะ”

โกซูยอลพูดพลางดูสเก็ตช์ของโกฮุน

แค่เวลาผ่านไปห้าชั่วโมงหลังอาหารเย็น กลับมีสเก็ตช์ถึงหกแผ่น

“แค่วาดตามที่คิดน่ะครับ ถึงจะยังไม่มีอะไรที่ชอบเลยก็เถอะ”

โกซูยอลพยักหน้าด้วยความพอใจ

ไม่ว่าใครจะเป็นศิลปินเก่งแค่ไหน ก็ไม่ได้สร้างงานดี ๆ ทุกครั้งที่วาด

คุณธรรมแรกของศิลปินคือการอดทนผ่านความล้มเหลวและเปลี่ยนแปลง 99 ครั้งก่อนจะสร้างผลงานชิ้นที่ 100 สำเร็จ

อาจเพราะยังเด็ก

หรือเพราะไม่มีความกลัว

หลานชายไม่เคยกลัวกระบวนการนั้น ถึงจะยังไม่มีไอเดียดี ๆ ก็ไม่ยอมแพ้ในการคิด

เหมือนกับตอนที่ค้นหาผลงานของเอดัวร์ มาแนเอง ก็หาข้อมูลอ้างอิงด้วยตัวเองเพื่อสร้างงานใหม่อีกชิ้นหนึ่ง

“งั้น รีบไปล้างหน้าแล้วเข้านอนได้แล้วนะ”

“ครับ”

“อย่าลืมแปรงฟันกับทาโลชั่นด้วยล่ะ”

“ครับ”

หลานชายที่ดูเหมือนจะง่วงแล้ว ดวงตาเหม่อลอยนั้น ดูยังไงก็ไม่รู้สึกเจ็บหากเขาจะอยู่ในดวงตา

โกซูยอลยิ้มพลางตบก้นของโกฮุนเบา ๆ

เมื่อเห็นว่าหลานชายเข้าไปในห้องน้ำแล้ว โกซูยอลจึงปิดไฟในห้องทำงาน

จากนั้นเขาเดินเข้าไปในห้องหนังสือและถอนหายใจยาว

บ้านของลูกชายและลูกสะใภ้ที่เมืองเบอร์แบงก์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา ไม่สามารถเลื่อนการขายออกไปได้อีกแล้ว

‘จะพาฮุนไปด้วยดีไหมนะ’

โกซูยอลมองไปยังกล่องกระดาษ กล่องที่รวบรวมของที่อยู่ในรถของลูกชายและลูกสะใภ้ตอนเกิดอุบัติเหตุ

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เปิดกล่องออก

แม้คิดว่าไม่มีน้ำตาจะไหลอีกแล้ว แต่เมื่อเห็นร่องรอยของลูกสะใภ้ที่เขารักเหมือนลูกสาว ความรู้สึกก็เอ่อล้นขึ้นมา

โกซูยอลพยายามลูบอกกลั้นความรู้สึก แล้วหยิบสมุดโน้ตของลูกสะใภ้อีซูจินออกมา

สมุดเล่มใหญ่พอสมควร เพราะเธอใช้สำหรับสเก็ตช์ภาพด้วย

มันเต็มไปด้วยภาพสเก็ตช์และไดอารี่ของอีซูจิน, รูปถ่ายครอบครัว และภาพวาดที่โกฮุนวาดเป็นของขวัญให้พ่อแม่

โกซูยอลซึ่งต้องเลี้ยงหลานแบบกะทันหัน เคยพลิกอ่านบันทึกของลูกสะใภ้หลายครั้ง เพื่อเช็กว่าฮุนชอบอะไร เติบโตมายังไง หรือเคยมีโรคประจำตัวอะไรไหม

ฮุนเริ่มพูดได้แล้ว

ไม่รู้ว่าเรียนภาษาฝรั่งเศสตั้งแต่เมื่อไหร่ วันนี้เขาคุยกับคุณบาร์โดข้างบ้าน

หรือเพราะเรียนจากผู้สูงอายุ?

เขามักจะพูดคำแปลก ๆ ปะปนอยู่เรื่อย ๆ จนต้องถามว่าแปลว่าอะไร แต่คุณบาร์โดก็บอกว่าไม่รู้จัก

มาจากการ์ตูนสพันจ์เค้กหรือเปล่านะ?

“…….”

อาการสูญเสียความจำก็มีหลายแบบ

เคยได้ยินมาว่ามีบางกรณีที่แม้จะสูญเสียความจำ แต่ความสามารถด้านภาษาก็ไม่ได้รับผลกระทบมาก

สิ่งที่แปลกคือ อีซูจินบันทึกสิ่งนี้ไว้เมื่อแค่ 3 ปีก่อนเท่านั้น

แต่โกฮุนกลับสามารถพูดภาษาฝรั่งเศสได้คล่องราวกับเจ้าของภาษา ตั้งแต่ตอนที่ฟื้นขึ้นมาเมื่อปีที่แล้ว

ถึงจะเรียนรู้ได้ไวแค่ไหน ก็ไม่น่าเชื่อว่าเด็กที่เพิ่งเริ่มพูดได้แบบตะกุกตะกักเมื่อ 3 ปีก่อน จะพัฒนาได้ขนาดนี้

อีกอย่างหนึ่ง

โกฮุนที่เคยชอบการ์ตูนสพันจ์เค้กตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ดูเหมือนไม่สนใจแล้ว

พอเอาให้ดูบ่อย ๆ หวังว่าจะช่วยกระตุ้นความทรงจำ กลับเห็นชัดว่าเขาไม่อยากดู

พอสูญเสียความจำแล้ว รสนิยมก็เปลี่ยนไปด้วยหรือ?

โกซูยอลพลิกหน้าสมุดไปอีกหน้า

เป็นบันทึกที่เขาเคยอ่านมาก่อน

เมื่อสองปีก่อน

ได้พบกับครูแนะแนว

เธอบอกว่าฮุนชอบถามคำถามในห้องเรียนมากเกินไป และสงสัยว่าอาจจะมีปัญหาทางจิต

ไม่น่าให้อภัยที่ไม่ได้กระชากผมยัยบ้านั่นมา

แม้จะพูดบางครั้งเป็นภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส หรือแม้แต่ภาษาประหลาดที่ไม่รู้จัก แต่เขาก็เป็นเด็กที่จิตใจอบอุ่นกว่าใคร

ช่วงนี้กินข้าวไม่ค่อยได้ อาจเป็นเพราะความเครียดจากโรงเรียน

ทำไมถึงเพิ่งสังเกตเห็นนะ

แม้แต่ครูก็ปฏิบัติต่อฮุนแบบนั้น เด็กในห้องจะปฏิบัติยังไงบ้าง

พอคิดว่าเด็กที่อ่อนไหวขนาดนั้นต้องเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว ก็รู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกออก

“…….”

โกซูยอลพลิกหน้าสมุดของอีซูจินไปอีกหน้า

ด้วยความตะลึง

ลองไปดูที่โรงเรียนเพื่อดูว่า ฮุนอยู่ยังไง ปรากฏว่าอาหารกลางวันคือพิซซ่ามันฝรั่งหนึ่งชิ้นกับโคล่าหนึ่งแก้ว

แม้จะไปประท้วงกับนักโภชนาการ เธอก็หน้าด้านบอกว่าไม่มีปัญหาอะไร

ในตารางอาหารรายสัปดาห์ มีแต่พิซซ่ากับโคล่าทั้งสัปดาห์

ถามฮุนดู เขาบอกว่าไม่อร่อยเลยไม่กิน ปกติเขาก็กินน้อยอยู่แล้ว ยิ่งให้ของแบบนั้นก็ยิ่งไม่อยากกิน

ฟ้องร้องทั้งผู้อำนวยการและโรงเรียน

ไม่สามารถให้เรียนที่นั่นได้อีก ถึงจะต้องพักงานชั่วคราวก็อยากอยู่กับฮุน

เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตอนอยู่ที่อเมริกา

ถึงจะรู้ว่าระบบอาหารกลางวันในอเมริกาไม่ดี แต่พอผู้เสียหายคือหลานตัวเอง ก็ไม่อาจนิ่งเฉยได้

อีซูจินรู้สึกว่าลูกต้องลำบากมากเพราะเรื่องงานของเธอกับสามี จึงเริ่มคิดจะกลับมาอยู่ที่เกาหลี

การมองว่าเด็กที่ถามคำถามมากเป็นเด็กมีปัญหาทางจิตเป็นการเลือกปฏิบัติอย่างชัดเจน

จากการได้อ่านบันทึกของลูกสะใภ้ โกซูยอลตัดสินใจว่าควรให้หลานชายอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดเท่าที่เขารู้จัก

หากเป็นโรงเรียนประถมในเกาหลีที่เขากับลูกชายเคยเรียน อาจช่วยลบความทรงจำที่ไม่ดีเกี่ยวกับโรงเรียนได้บ้าง

แต่มองดูอีกครั้ง ก็เริ่มรู้สึกแปลกใจบางอย่าง

พิซซ่ามันฝรั่งเป็นหนึ่งในอาหารที่โกฮุนชอบที่สุด แต่กลับบอกว่าไม่อร่อยเลยไม่กิน

อาจเป็นเพราะปรุงไม่อร่อยก็ได้ แต่คำว่า “กินน้อย” ก็น่าสงสัย

ตอนแรกเขาก็กินน้อยจริง แต่ก็ไม่ได้ลังเลในการกินอาหาร

สิ่งที่แปลกไม่ใช่แค่พิซซ่ามันฝรั่ง ความอยากอาหาร การ์ตูนสพันจ์เค้ก หรือความสามารถด้านภาษาเท่านั้น

ภาพวาดที่โกฮุนวาดให้พ่อแม่ ก็ไม่สามารถพูดได้ว่าดีเลยแม้แต่คำเดียว

แม้อีซูจินจะเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอม แต่นั่นก็เพราะเป็นของขวัญจากลูกชายที่รัก

“…….”

ความสงสัยที่ผุดขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้โกซูยอลลำบากใจ

เรื่องที่เคยคิดว่าแค่สูญเสียความจำ พอได้อ่านบันทึกของลูกสะใภ้ก็ยิ่งสงสัยมากขึ้นเรื่อย ๆ

ความสามารถด้านภาพวาดที่เข้าใจว่าเป็นเพราะถ่ายทอดพรสวรรค์และได้รับการศึกษาอย่างดีจากพ่อแม่ ก็น่าสงสัย

ไม่ใช่แค่พัฒนาในสองปี แต่ดูไม่สมเหตุสมผลเลย

แค่นั้นหรือ?

ในวัยที่ควรจะคิดถึงพ่อแม่ กลับไม่เคยพูดถึงเลยแม้แต่คำเดียวว่าอยากเจอ

ตอนที่ไปยุโรป ยังสามารถเปิดเผยความลับที่อยู่เบื้องหลังการตายของแวนโก๊ะได้อีกด้วย

เป็นเพราะความทรงจำหายไปจริงหรือ?

ไม่สิ ถ้าความทรงจำหายไปจริง จะสามารถทำแบบนั้นได้ไหม?

“ฮึม…….”

โกซูยอลไม่ปฏิเสธความสงสัยที่สั่งสมมาตั้งแต่ครึ่งปีก่อนอีกต่อไป

แม้จะอธิบายอย่างชัดเจนไม่ได้ แต่เขายอมรับว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังอุบัติเหตุนั้น ทำให้หลานชายบางอย่างเปลี่ยนไป

หลานชายก่อนเกิดอุบัติเหตุกับหลานชายในตอนนี้ ไม่เหมือนกันเลย