ผ่านไปอีกหนึ่งวัน
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามา ทิ้งรอยด่างแสงยาวๆ สองสามแถวไว้บนพื้น
ลั่วหนิงตื่นแล้ว กำลังนั่งแต่งตัวอยู่ข้างเตียง
วันนี้เธอสวมเสื้อไหมพรมสีเบจเรียบๆ มัดผมไว้หลวมๆ เผยให้เห็นลำคอขาวเนียน
กู้สิงลืมตาขึ้นมามองเธอ
ลั่วหนิงรับรู้ได้ถึงสายตาของเขา จึงหันหน้าไป “ตื่นแล้วเหรอ?”
กู้สิงพยักหน้า พลางยื่นมือเข้าไปลูบไล้ลั่วหนิง “วันนี้ตื่นเช้าจัง?”
ลั่วหนิงปล่อยให้กู้สิงซุกซนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงติดกระดุมให้เรียบร้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนพูดว่า “มีตารางงานน่ะค่ะ เดี๋ยวตอนเย็นก็กลับมาแล้ว”
เธอหยุดไปชั่วครู่
สายตาของลั่วหนิงกวาดไปมองอีกฝั่งของเตียง
เฉินหลิงซูยังคงขดตัวอยู่ในผ้าห่ม เผยให้เห็นเพียงปลายผมยุ่งเหยิง หลับสนิทมาก
แน่นอนว่าต้องหลับสนิท
เมื่อคืนตอนตีสาม ขณะที่เธอกำลังหลับๆ ตื่นๆ ก็รู้สึกว่าเตียงสั่นอย่างรุนแรง
ลั่วหนิงละสายตากลับมา หอมแก้มกู้สิงไปฟอดหนึ่ง แล้วจึงเดินออกจากห้องไป ผู้ช่วยมารออยู่ที่หน้าประตูโรงแรมล่วงหน้าแล้ว...
กู้สิงมองส่งลั่วหนิงจากไป ก่อนจะบิดขี้เกียจ
เฉินหลิงซูยังคงหลับอยู่ ขนตาทอดลงอย่างเงียบสงบ ลมหายใจสม่ำเสมอ
ผ้าห่มเลื่อนหลุดลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นหัวไหล่เปลือยเปล่า ซึ่งยังมีรอยแดงจางๆ จากเมื่อคืนหลงเหลืออยู่
กู้สิงยื่นมือไปช่วยดึงผ้าห่มขึ้นให้เธอ แต่แล้วขนตาของเฉินหลิงซูก็สั่นไหวเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองเขาอย่างงัวเงีย
“...กี่โมงแล้ว?”
“ยังเช้าอยู่” กู้สิงพูด “จะนอนต่ออีกหน่อยไหม?”
เฉินหลิงซูกะพริบตา สติค่อยๆ กลับคืนมา เธอมองกู้สิง แล้วมองไปยังอีกฝั่งของเตียงที่ว่างเปล่า “ลั่วหนิงล่ะ?”
“มีงาน ออกไปแล้ว”
เฉินหลิงซูพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มเลื่อนหลุดลงมา เผยให้เห็นผิวเนื้อผืนใหญ่
เธอไม่ได้คิดจะปิดบัง เอาแต่มองเขาแบบนั้น ผมเผ้ายุ่งเหยิง ตาก็บวมเล็กน้อย แต่มุมปากกลับโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ
“งั้น...” เธอกระซิบ “ก็เหลือแค่เราสองคนแล้วสิ?”
กู้สิงมองสีหน้าของเธอแล้วก็หัวเราะออกมาทันที
“คิดจะทำอะไร?”
เฉินหลิงซูไม่พูดอะไร เพียงแค่ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ จูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของเขา
จากนั้นเธอก็ถอยห่างออกมาเล็กน้อย มองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย
“ออกไปเดินเล่นกันไหม?” เฉินหลิงซูพูด “สถานที่ที่เมื่อวานคุณกับลั่วหนิงไป ฉันก็อยากไปเดินดูบ้าง”
กู้สิงชะงักไปครู่หนึ่ง
เฉินหลิงซูเอียงคอ ในน้ำเสียงเจือไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่ยากจะอธิบาย “ทำไมคะ อนุญาตให้เธอไปได้คนเดียว แต่ฉันไปไม่ได้เหรอ?”
กู้สิงเงียบไปหนึ่งวินาที แล้วก็หัวเราะออกมา
“ได้สิ ไปกันเถอะ”
ทั้งสองคนล้างหน้าล้างตา แต่งตัวเสร็จสรรพ และออกจากโรงแรมในเวลาราวสิบโมงเช้า
เฉินหลิงซูสวมหน้ากากและหมวก ปิดบังตัวเองอย่างมิดชิด
ส่วนกู้สิงไม่ได้พิถีพิถันขนาดนั้น เขาแค่สวมแว่นกันแดดอันหนึ่ง
พวกเขาไปที่จุดชมวิวก่อน ซึ่งเป็นที่ที่เมื่อวานลั่วหนิงให้กู้สิงถ่ายรูปให้
เมื่อยืนอยู่บนที่สูง ก็สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของทั้งเมืองได้ทั้งหมด ผืนน้ำในแม่น้ำส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงแดด อาคารที่เป็นแลนด์มาร์กอยู่ไกลๆ ก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน
เฉินหลิงซูจับราวกันไว้ ลมพัดเส้นผมของเธอปลิวไสว
แชะ
กู้สิงยืนอยู่ข้างๆ เธอ ถือโทรศัพท์มือถือถ่ายภาพใบหน้าด้านข้างของเธอไว้
ช่วงพลบค่ำ ทั้งสองคนไปที่ร้านเล็กๆ ในซอยลึก หน้าร้านไม่ใหญ่ การตกแต่งก็เก่ามาก แต่กลับมีคนต่อแถวยาวเหยียดอยู่หน้าประตู
เฉินหลิงซูมองแถวที่ยาวเป็นหางมังกรแล้วก็ตะลึงไปชั่วครู่ “นี่ร้านอะไรคะ?”
“ในเน็ตบอกว่าโจ๊กทะเลร้านนี้อร่อยมาก”
กู้สิงพูด “เมื่อวานลั่วหนิงบอกว่าอยากมา แต่ต่อคิวไม่ทัน”
เฉินหลิงซูทำหน้าคาดหวัง “ฮิตขนาดนี้เลยเหรอ?”
และแล้วทั้งสองคนก็ต่อคิวอยู่สี่สิบนาที ในที่สุดก็เบียดเข้าไปในร้านจนได้
เมื่อโจ๊กทะเลถูกยกมาเสิร์ฟ ไอร้อนก็ลอยกรุ่น กลิ่นหอมเตะจมูก เฉินหลิงซูชิมไปคำหนึ่ง ดวงตาก็เป็นประกาย
“อร่อย!”
กู้สิงยิ้มเล็กน้อย
เฉินหลิงซูหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป กำลังจะวางลงเพื่อกินโจ๊กต่อ ทันใดนั้นก็ได้รับการแจ้งเตือนข่าวสารเข้ามา
สีหน้าของเฉินหลิงซูเปลี่ยนไปทันที
กู้สิงสังเกตเห็นความผิดปกติ “เป็นอะไรไป?”
เฉินหลิงซูไม่พูดอะไร เพียงแค่ยื่นโทรศัพท์มือถือให้เขา บนหน้าจอเป็นข่าวสารที่แจ้งเตือนเข้ามาว่า:
【สำนักข่าวต้าเซี่ยงเปิดโปงพิเศษ: กู้สิงแอบพลอดรักกับผู้หญิงต่างคนกันสองวันติด เมื่อวานเพิ่งควงลั่วหนิงเที่ยวอย่างหวานชื่น วันนี้กลับควงเฉินหลิงซูไปปรากฏตัวที่จุดชมวิวเดียวกัน ท่าทางสนิทสนมคล้ายกำลังจับปลาสองมือ!】
คิ้วของกู้สิงขมวดเข้าหากัน
เฉินหลิงซูเลื่อนหน้าจอลง ด้านล่างยังมีอีก
【มีภาพเป็นหลักฐาน! ภาพกู้สิงจูบกับเฉินหลิงซูริมทะเลหลุดว่อนเน็ต!】
ภาพประกอบเป็นภาพตอนบ่ายวันนี้ที่ริมทะเล ตอนที่เฉินหลิงซูเขย่งปลายเท้าจูบเขาพอดี มุมกล้องแยบยล ถ่ายออกมาได้ชัดเจนมาก
ครืด ครืด ครืด
โทรศัพท์มือถือของกู้สิงก็สั่นขึ้นมาเช่นกัน เขาเลื่อนหน้าจอเปิดดู ปรากฏว่าเป็นห้องแชตกลุ่มสี่คนที่ผู้จัดการซุนหมิงหล่างสร้างไว้กำลังลุกเป็นไฟ
เห็นเพียงข้อความเสียงของซุนหมิงหล่างเด้งขึ้นมาไม่หยุด
ข้อความเสียงแรกน้ำเสียงเกรี้ยวกราดมาก:
“กู้สิง แกทำบ้าอะไรวะ? ทำไมเมื่อวานนักข่าวเพิ่งถ่ายรูปแกจูงมือกับลั่วหนิงได้ แต่วันนี้กลับมีรูปแกจูบกับเฉินหลิงซูดูดดื่มที่ริมทะเล? แกกำลังทำอะไรอยู่? จับปลาสองมือเหรอ?”
ข้อความเสียงที่สองน้ำเสียงเกรี้ยวกราดยิ่งกว่า:
“เดี๋ยวนะ กู้สิง แกทำแบบนี้มันยุติธรรมกับพวกเธอสองคนเหรอ? พวกเธอสองคนชอบแกมากแค่ไหนแกดูไม่ออกรึไง? แต่แกกลับทำร้ายผู้หญิงสองคนที่รักแกพร้อมกัน? แกยังเป็นคนอยู่รึเปล่า?”
ข้อความเสียงที่สาม
ในข้อความเสียงนั้นซุนหมิงหล่างเริ่มมีเสียงสะอื้นปน:
“ฉันดูแลพวกเธอมาหลายปี มองดูพวกเธอเติบโตมาทีละก้าว ฉันรักพวกเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆ... กู้สิง แกกล้ารังแกพวกเธอแบบนี้ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!”
สีหน้าของเฉินหลิงซูดูแปลกๆ
เธอมองกู้สิงแวบหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบา “เจ๊ใหญ่เดือดแล้ว”
กู้สิงไม่พูดอะไร เพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ ซุนหมิงหล่างเดือดจริงๆ นั่นแหละ
แต่กู้สิงรู้ว่าที่เธอเดือดไม่ใช่เพราะเรื่องที่เขา “จับปลาสองมือ” แต่เป็นเพราะเธอเจ็บใจแทนลั่วหนิงและเฉินหลิงซู
เธอกำลังปกป้องพวกเธอ
เรื่องนี้กู้สิงไม่ได้ติดใจอะไร
“เดี๋ยวฉันบอกเธอเอง” เฉินหลิงซูพูดพลางใช้นิ้วแตะหน้าจอสองสามครั้ง
เธอค้นรูปใบหนึ่งจากเมื่อคืน
เป็นรูปที่ถ่ายในโรงแรม กู้สิงนั่งอยู่ตรงกลาง โดยมีเฉินหลิงซูและลั่วหนิงอยู่ทางซ้ายและขวา กำลังหอมแก้มเขา
ส่ง
ในกลุ่มแชตเงียบไปสามวินาที
จากนั้นซุนหมิงหล่างก็ส่งเครื่องหมายคำถามมารัวๆ:
“??????????? @เฉินหลิงซู หมายความว่าไง? พวกเธอสามคนนี่มันยังไงกัน?”
เฉินหลิงซูเงยหน้ามองกู้สิงแวบหนึ่ง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าพิมพ์ข้อความ:
“อธิบายค่อนข้างซับซ้อนค่ะ เอาเป็นว่า... เราสามคนคบกัน”
เงียบไปอีกสามวินาที
ซุนหมิงหล่าง: “.................. @ลั่วหนิง ที่เฉินหลิงซูพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ?”
ลั่วหนิงที่ถูกแท็กตอบกลับมา: “ค่ะ ฉันกับซูซู ตอนนี้เราทั้งคู่เป็นแฟนของกู้สิง อย่าโกรธเลยนะคะ”
เฉินหลิงซูฟังจบก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ซุนหมิงหล่างเงียบไปนานกว่าจะส่งข้อความมาอีกครั้ง: “คนเมืองนี่เล่นใหญ่กันจริงๆ...”
เธอหยุดไปชั่วครู่ แล้วก็ส่งข้อความมาอีกครั้ง น้ำเสียงด้านชาไปหมดแล้ว:
“แล้วตอนนี้ฉันจะอธิบายกับคนทั่วไปยังไง? รู้ไหมว่ามีสื่อติดต่อมาหาฉันกี่เจ้า? มีแบรนด์สินค้ากี่แบรนด์ที่โทรมาถาม? พรุ่งนี้ยังมีแข่งรายการ «นักร้อง» อีกนะ กู้สิง แกคิดเอาเองแล้วกันว่าจะอธิบายในไลฟ์สดยังไง ฉันยอมใจเลยจริงๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ คนสามคนคบกัน นี่มันภาษาคนรึเปล่าเนี่ย...”
ฟังดูก็รู้ว่าซุนหมิงหล่างตกใจมาก
ในขณะเดียวกัน
บนฮอตเสิร์ชของเวยป๋อ
หัวข้อที่ติดอันดับหนึ่งในปัจจุบันคือ #โฉมหน้าที่แท้จริงของกู้สิงไอ้สารเลว#
ถัดมาก็เป็นหัวข้อที่เกี่ยวข้องเช่น
#กู้สิงจับปลาสองมือ#
#กู้สิงลั่วหนิงเฉินหลิงซู#
#กู้สิงปรมาจารย์ด้านการบริหารเวลา#
