เมื่อสิ้นสุดเดือนกุมภาพันธ์

หานเยว่ซวงคว้าอันดับหนึ่งในชาร์ตประจำฤดูกาล ด้วยเพลง "ฟังเสียงทะเล" ซึ่งประพันธ์โดยฉู่ฉือ

นี่เป็นแชมป์ฤดูกาลแรกของหานเยว่ซวงตั้งแต่เดบิวต์!

อย่างไรก็ตาม หลินจือไป๋กลับไม่มีเวลาสนใจเรื่องนี้

วันที่ 1 มีนาคม เวลา 8 โมงเช้า

หลินจือไป๋นั่งรถเดินทางไปยังสำนักพิมพ์เฉินฮวา

ที่หน้าประตูสำนักพิมพ์ กลุ่มผู้บริหารระดับสูงที่แต่งตัวอย่างสุภาพเรียบร้อยยืนรออยู่

“มาแล้ว มาแล้ว!”

เมื่อรถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดสนิทที่หน้าประตู

คนขับรีบลงจากรถมาเปิดประตูให้ หลินจือไป๋ก้าวลงมาจากที่นั่งด้านหลัง

“สวัสดีครับ ท่านประธาน!”

ผู้บริหารระดับสูงของสำนักพิมพ์หลายสิบคนโค้งตัวทักทายพร้อมเพรียงกัน แต่ในสายตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตกตะลึง ประธานคนใหม่ช่างอายุน้อยเหลือเกิน!

“ผมชื่อหลินจือไป๋”

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อยพลางมองไปยังผู้บริหารทั้งหลาย “ช่วยแนะนำตัวกันหน่อยครับ”

“ผมรองประธานหลัวต๋า”

รองประธานหลัวต๋า อายุราวๆ 50 ปี มีหน้าผากเถิกเล็กน้อย แต่ใบหน้าก็ยังคงเปื้อนยิ้ม เขายื่นมือจับมือกับหลินจือไป๋

“ผมเป้ยลี่ บรรณาธิการใหญ่ครับ”

เป้ยลี่แนะนำตัว หลินจือไป๋มองเขาและรู้สึกว่าคนนี้ไม่น่าจะเตะบอลเก่งอะไรนัก แต่ก็ยิ้มและจับมือกับเขา

“ผมเหรินเจียชุน รองบรรณาธิการใหญ่ครับ”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

ถัดมาคือหัวหน้าฝ่ายจากแต่ละแผนก

สำนักพิมพ์เฉินฮวาตีพิมพ์หนังสือหลากหลายประเภท

แต่รายได้หลักยังคงมาจากหนังสือแนว กำลังภายใน สืบสวน วิทยาศาสตร์แฟนตาซี ประวัติศาสตร์ และรักโรแมนติก

เพราะเหตุนี้เอง

หัวหน้าแผนกจากหนังสือประเภทที่ได้รับความนิยมเหล่านี้ จึงมีอิทธิพลไม่น้อยในสำนักพิมพ์

เมื่อแนะนำตัวเสร็จเรียบร้อย หลินจือไป๋จึงตามหลัวต๋าขึ้นไปชั้น 8

ชั้น 8 เป็นที่ตั้งของห้องประชุมผู้บริหารระดับสูงของสำนักพิมพ์

เมื่อหลินจือไป๋เข้าห้องประชุม เขานั่งลงตรงเก้าอี้ประธานที่ปลายโต๊ะโดยตรง คนอื่นๆ ก็ทยอยนั่งตาม

“ผมเพิ่งมาทำงานที่นี่ หวังว่าหลังจากนี้ทุกท่านจะให้ความช่วยเหลือกันเยอะๆ นะครับ”

“ไม่เป็นไรครับ...”

ผู้บริหารต่างแสดงความถ่อมตน แต่ในใจกลับพยายามคาดเดานิสัยของประธานคนใหม่

จากนั้นการประชุมก็เริ่มต้นขึ้น

เนื้อหาหลักเป็นการอธิบายสภาพของสำนักพิมพ์ให้หลินจือไป๋เข้าใจ

จริงๆ แล้ว หลินจือไป๋เตรียมตัวล่วงหน้ามาแล้ว แต่เขาก็แสร้งทำเป็นตั้งใจฟังอย่างเต็มที่ จะให้คนอื่นคิดว่าเขาเป็นลูกคุณหนูที่มาทำงานเพียงเพื่อสร้างโปรไฟล์ไม่ได้

แม้เขาจะรู้ดีว่าคำพูดที่ดูสุภาพของกลุ่มคนนี้ อาจไม่ได้มีความเคารพจากใจจริง

การประชุมครั้งแรกจบลงด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง

ก่อนจะเลิกประชุม

หลินจือไป๋พูดขึ้นทันที “ให้หัวหน้าแผนกสืบสวนอยู่ต่อครับ”

หัวหน้าแผนกสืบสวนถึงกับชะงัก และหันไปมองหลัวต๋าโดยไม่รู้ตัว

บนใบหน้าหลัวต๋ามีรอยยิ้มพอใจแวบขึ้น แต่ปากกลับตำหนิ “มองผมทำไม...”

หัวหน้าแผนกสืบสวนยอมอยู่ต่อด้วยความอึดอัด

ขณะที่หลินจือไป๋มองแผ่นหลังของหลัวต๋าที่กำลังเดินออกไป เขายิ้มออกมาอย่างมีนัย ก่อนพูดขึ้นลอยๆ ว่า

“ดูเหมือนว่าหัวหน้าแผนกหวังจะสนิทสนมกับรองประธานหลัวนะครับ”

หัวหน้าแผนกสืบสวนชื่อหวังจื่อ เขาเข้าใจความนัยที่หลินจือไป๋สื่อออกมาทันที เขารีบอธิบาย “เพราะก่อนท่านเข้ามารับตำแหน่ง ประธานหลัวเป็นผู้ดูแลอยู่ครับ...”

“รองประธานหลัว” เสียงของหลินจือไป๋ดังขึ้นเล็กน้อย

หวังจื่อถึงกับเหงื่อตก “ใช่ครับๆ ขอโทษครับ ควรเรียกว่ารองประธานหลัว ตำแหน่งประธานว่างมาสามเดือนแล้ว...”

ตำแหน่งประธานสำนักพิมพ์ว่างมานานถึงสามเดือน

ดวงตาของหลินจือไป๋เป็นประกาย

“ท่านปู่ของผมตั้งใจอะไรอยู่กันแน่?”

เขาหันไปมองหวังจื่อ ก่อนพูดว่า

“แผนกสืบสวนของสำนักพิมพ์เราช่วงนี้ยอดขายตกลงมาก ผมถึงแม้เพิ่งเข้ามา แต่ก็รู้ว่าแนวสืบสวนเป็นหมวดที่สำคัญมาก มีฐานผู้อ่านกว้าง ผมเลยอยากพูดคุยกับคุณหน่อย...”

หวังจื่ออธิบายด้วยน้ำเสียงหมดหวัง “ประธานครับ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะนักเขียนตัวท็อปของเราถูกน่าเซินดึงตัวไปครับ”

พูดถึงเรื่องนี้ หวังจื่ออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ นักเขียนชั้นแนวหน้ามีอิทธิพลมหาศาล สำนักพิมพ์ต่างๆ จึงแข่งขันกันอย่างหนัก

“น่าเซินงั้นหรือ?”

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย “เท่าที่ผมทราบ น่าเซินเองก็มีนักเขียนที่เก่งมากชื่อ ‘ปู๋เย่โหว’ ใช่ไหม?”

“ใช่ครับ”

หวังจื่อในฐานะหัวหน้าแผนกสืบสวน ย่อมรู้จักนักเขียนชื่อดังเป็นอย่างดี “ปู๋เย่โหวทำงานกับน่าเซินมาตั้งแต่เดบิวต์ เขาเริ่มต้นด้วยการเขียนให้กับนิตยสารสืบสวนและระทึกขวัญของน่าเซิน ตอนนี้เขามุ่งเน้นไปที่งานเขียนบทละคร แม้เขายังมีชื่อเสียงในวงการนิยาย แต่ในปัจจุบันเขาไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อเรามากนัก...”

“คุณก็พูดเอง”

หลินจือไป๋กล่าวขึ้น “ปู๋เย่โหวมีศักยภาพในการเรียกยอดขายได้อย่างมาก ถ้าเขากลับมาวงการนิยายและออกผลงานเล่มใหม่ คงช่วยเพิ่มยอดขายให้น่าเซินได้ไม่น้อยเลยใช่ไหม?”

หวังจือพยักหน้า

หลินจือไป๋เคาะนิ้วเบาๆ บนโต๊ะ “ผลงานของปู๋เย่โหว โดยส่วนใหญ่สามารถจัดอยู่ในหมวดนิยาย สืบสวน-ระทึกขวัญ ใช่ไหม?”

หวังจือตอบ “ใช่ครับ แนวทางค่อนข้างหลากหลาย แต่ส่วนใหญ่จะเน้นไปที่สืบสวน-ระทึกขวัญ”

นิยายหลายเรื่องไม่ได้มีการจำกัดแนวทางที่ชัดเจน

อย่างเช่นผลงานก่อนหน้าของปู๋เย่โหวอย่าง “ความลับ” ซึ่งเนื้อเรื่องหลักเกี่ยวกับศีลธรรมและจริยธรรมของมนุษย์

อย่างไรก็ตาม นิยายเรื่องนี้ก็ยังถูกจัดอยู่ในหมวดสืบสวน-ระทึกขวัญ และน่าเซินเองก็จัดให้ “ความลับ” อยู่ในแผนกนี้ในท้ายที่สุด

ในโลกก่อนหน้านี้ “ความลับ” ยังได้รับรางวัลจากสมาคมนักเขียนแนวสืบสวนของญี่ปุ่นอีกด้วย

ดังนั้น

ภาพลักษณ์ของปู๋เย่โหวจึงเป็นนักเขียนที่ถนัดแนวสืบสวนและระทึกขวัญ โดยมีสไตล์การเขียนที่ค่อนข้างดาร์ก

ส่วน "ไป๋เย่โหว" หรือการเปลี่ยนแนวไปสายหวานใสนั้น แทบจะไม่มีโอกาสเกิดขึ้นเลย

หลินจือไป๋กล่าว “ในเมื่อเขาดึงคนของเราไป มันก็ไม่สมควรที่เราจะอยู่นิ่งเฉย ผมจะมอบหมายภารกิจให้คุณ ถ้าน่าเซินขโมยนักเขียนตัวท็อปของแผนกเราไป คุณก็หาทางดึงคนของพวกเขามาให้ผม โดยเฉพาะปู๋เย่โหวนี่แหละเป้าหมายสำคัญ”

“ท่านประธาน...”

หวังจือหน้าเหมือนจะร้องไห้ “อย่าว่าแต่เขาจะอยากกลับมาทำงานในวงการนิยายเลย ต่อให้เขาอยากเขียนอีกครั้ง เขาก็คงเลือกทำงานกับน่าเซินก่อนอยู่ดี ผมเคยพยายามดึงตัวเขามาแล้ว แต่เขาไม่สนใจผมเลย ผมว่าปู๋เย่โหว...”

ในใจหลินจือไป๋หัวเราะเย็น

เขารู้ดีว่าทั้งสำนักพิมพ์เฉินฮวาและสำนักพิมพ์เทียนกวงต่างก็เคยพยายามดึงตัวเขาไป แต่หลินจือไป๋ไม่เคยสนใจจะตอบกลับ

แต่ตอนนี้สถานการณ์มันต่างออกไป

หลินจือไป๋เอ่ยเสียงเย็น “ผมไม่สนว่าคุณจะคิดยังไง ผมสนแค่ว่าผมคิดยังไง และผมคิดว่าถ้าดึงปู๋เย่โหวมาได้ ยอดขายของแผนกสืบสวนจะต้องพุ่งขึ้นแน่นอน!”

“แต่ผมทำไม่ได้จริงๆ นะครับ... เราเคยลองเสนอตัวเลขที่สูงขึ้นให้แล้วด้วย!”

“หึ! น่าเซินดึงคนของเราไปได้ แต่คุณกลับดึงคนของเขาไม่ได้ แบบนี้คุณยังมีหน้ามาเป็นหัวหน้าแผนกสืบสวนอีกเหรอ?”

หลินจือไป๋ตำหนิอย่างรุนแรง

หึ!

ยังจะกล้าทำเป็นสนิทสนมกับหลัวต๋าต่อหน้าฉันอีก?

นึกว่าฉันไม่รู้เหรอว่าหลัวต๋าคือคนที่ลุงใหญ่หนุนหลังมา?

สำหรับหัวหน้าแผนกพวกนี้ ไม่ว่าคนไหน หลินจือไป๋ตั้งใจจะทำให้พวกเขารู้ว่า ใครคือ "ท้องฟ้า" ของสำนักพิมพ์เฉินฮวา

หากเขาสามารถควบคุมหัวหน้าแผนกเหล่านี้ได้ คนอย่างหลัวต๋าก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

คนที่มีความสามารถ หลินจือไป๋ตั้งใจจะดึงมาอยู่ในสายของเขาเอง แต่สำหรับคนที่จงรักภักดีต่อลุงใหญ่ของเขา ต้องถูกกำจัดออกไปแน่นอน

“งั้นผมจะลองใหม่อีกครั้ง...”

“ไม่ใช่แค่ลอง แต่ต้องสำเร็จ!”

หลินจือไป๋โบกมือไล่หวังจือออกไป

หวังจือเดินออกจากห้องด้วยท่าทางห่อเหี่ยวในใจ “ว่ากันว่าหัวหน้าคนใหม่ต้องเริ่มด้วยไฟสามกอง ทำไมกองแรกถึงมาเผาฉันซะได้?”

หลังจากหวังจือออกไป

หลินจือไป๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

“ถ้าสำนักพิมพ์เฉินฮวาพยายามดึงตัวปู๋เย่โหว นายอย่าไปสนใจ”

“อืม?”

เสียงเจียงเฉิงตอบกลับอย่างเข้าใจ “จะใช้จังหวะนี้เก็บกวาดคนสินะ? แล้วนิยาย ‘เจตนาร้าย’ ที่ฉันกำลังเขียน จะส่งให้น่าเซินดีไหม? พวกเขารบเร้าให้ส่งต้นฉบับมานานแล้วนะ”

ตอนนี้ปู๋เย่โหวมีอิทธิพลในตลาดสูงมาก!

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฐานะนักเขียนบทละครที่โด่งดังสุดขีด

จากละครเรื่อง “พุ่งทะยาน” ไปจนถึง “พิชิต”

ทั้งสองเรื่องเป็นละครที่ได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม

ดังนั้น หากเขาออกผลงานนิยายเล่มใหม่ในอนาคต ความนิยมย่อมพุ่งกระฉูดแน่นอน!

ทั้งแฟนนิยายและแฟนละครต่างก็พร้อมจะสนับสนุนเขา

เริ่มต้นจากนิยาย สู่ความสำเร็จในฐานะนักเขียนบทละคร นี่เป็นข้อได้เปรียบที่ไม่มีนักเขียนคนไหนเทียบได้

หลินจือไป๋กล่าว “นิยาย ‘เจตนาร้าย’ ไม่ต้องส่งให้น่าเซินแล้ว ฉันจะตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์เฉินฮวาเอง”

แม้หวังจือจะไม่สามารถดึงปู๋เย่โหวมาได้

แต่ไม่เป็นไร

เพราะสุดท้ายแล้ว หลินจือไป๋จะ “ลงมือด้วยตัวเอง”!

...

"ให้คุณไปดึงตัว 'ปู๋เย่โหว' อย่างนั้นเหรอ?"

หลัวต๋าฟังรายงานของหวังจือแล้วอดหัวเราะไม่ได้ "เด็กนี่คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? แค่เขาบอกให้ไปดึงปู๋เย่โหวมาก็จะดึงมาได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?"

ในวงการสำนักพิมพ์ ใครๆ ก็อยากร่วมงานกับปู๋เย่โหวกันทั้งนั้น

แต่ปัญหาคือ ทำไม่ได้!

ทั้งสำนักพิมพ์เฉินฮวาและสำนักพิมพ์เทียนกวงเคยพยายามทุ่มข้อเสนอจำนวนไม่น้อยเพื่อดึงตัวเขามา แต่ก็ไม่เห็นปู๋เย่โหวจะออกจากน่าเซินเลย

เห็นได้ชัดว่า

น่าเซินรู้วิธีดูแลปู๋เย่โหวอย่างดีเยี่ยม

“แต่ถ้าผมทำไม่ได้จริงๆ...”

“ไม่ต้องกังวล ฉันจะช่วยพูดให้ ถ้าคุณดึงตัวเขามาไม่ได้ เขาจะปลดคุณจากตำแหน่งได้ยังไง?”

หลัวต๋าหัวเราะเย็น

“อันนี้ผมไม่ห่วงหรอกครับ แต่คุณหลัว… เอ่อ… รองประธานหลัว…”

“รองประธาน?”

หลัวต๋าขมวดคิ้วทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ

หวังจือแทบจะร้องไห้ “ประธานหลัวครับ... ช่วยผมหน่อยเถอะ หรือไม่คุณช่วยเจรจากับ ‘คุนเผิง’ เองได้ไหม ลองดึงตัวปู๋เย่โหวมาให้เรา?”

“ฉันจะลองดู แต่ก็อย่าคาดหวังมากนัก”

หลัวต๋าตบไหล่หวังจือเบาๆ “ประธานคนใหม่นั่นก็แค่เด็กอ่อนหัดที่ไม่รู้อะไรเลย ถ้าทำไม่สำเร็จ ฉันก็ยังสามารถต้านแรงกดดันของเขาได้”

“ขอบคุณครับ... ประธานหลัว”

“อืม”

หลังจากหวังจือเดินออกไป หลัวต๋าก็มีแววตาฉายประกาย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

“ติดต่อคุนเผิงที ไปถามปู๋เย่โหวว่าต้องการเงื่อนไขอะไรถึงจะยอมมาร่วมงานกับสำนักพิมพ์เฉินฮวา”

ปู๋เย่โหวเป็นไพ่ตายที่สำคัญจริงๆ

ใครก็ตามที่สามารถดึงตัวเขามาได้ จะสามารถสร้างอิทธิพลและชื่อเสียงมหาศาลในสำนักพิมพ์เฉินฮวาได้อย่างรวดเร็ว เด็กใหม่นั่นที่ไม่มีรากฐานในองค์กร ก็มีโอกาสจะถูกเขา “กีดกันอำนาจ” ได้อย่างง่ายดาย

ผู้บริหารระดับสูงบอกไว้แล้วว่านี่เป็นเหมือน “บททดสอบ”

เมื่อถึงเวลา หากเด็กใหม่นั่นไม่มีผลงานดีพอ ก็ต้องยอมลาออกอย่างไม่มีทางเลือก และตำแหน่งประธานสำนักพิมพ์จะต้องกลับมาเป็นของเขาอย่างแน่นอน!

คืนนั้นเอง

หลัวต๋าได้รับโทรศัพท์กลับมา

ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ “ปู๋เย่โหวมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับน่าเซิน เขาไม่สนใจจะมาร่วมงานกับสำนักพิมพ์เฉินฮวาเลย...”

“ช่างเถอะ”

หลัวต๋าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เพราะเดิมทีเขาก็แค่ลองดู “ฉันแค่ต้องการให้มั่นใจว่า ไม่มีใครดึงตัวเขาได้ ก็พอแล้ว”

“เรื่องนั้นคุณไม่ต้องห่วงเลย”

ปลายสายหัวเราะด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ผมขอรับประกันว่า ไม่มีใครดึงตัวปู๋เย่โหวไปได้แน่นอน!”