ความตึงเครียดปกคลุมพื้นที่ของงานประมูล WH โซล

ไม่มีใครสามารถคาดเดาได้ว่าผลงานของโกฮุน ซึ่งเป็นกระแสร้อนแรงที่สุดในช่วงนี้ จะถูกประมูลไปในราคาเท่าใด

แม้จะมีผู้เข้าร่วมประมาณ 200 คน แต่แต่ละคนล้วนไม่ธรรมดา

แม้ว่าประธานยูจังฮยอกแห่ง WH กรุ๊ป ซึ่งเป็นผู้สร้างกระแสจากการตามหาห้องจัดแสดง “ความสุขอันหอมหวาน” จะไม่ได้มาร่วมงานตามที่คาดหวัง

แต่ก็มีบุคคลชื่อดังมากมายเข้าร่วม เช่น อ็องรี มาร์โซ ศิลปินผู้เป็นที่รักและมหาเศรษฐี, คริสติน นอร์แมน ผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ระดับตำนานแห่งศตวรรษที่ 21, และริชาร์ด ฟิลลิปส์ หัวหน้าดีไซเนอร์ผลิตภัณฑ์ของบริษัท Pineapple

สถานีโทรทัศน์ NBC ของเกาหลีใต้ถึงกับออกอากาศการประมูลของ WH โซล แบบสดๆ อย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

จำนวนผู้ชมผ่านช่องนิวทูปของพิพิธภัณฑ์ศิลปะ WH แพอุม ก็พุ่งเกือบถึง 300,000 คน

└ วันนี้โกฮุนได้โบนัสชีวิตแน่ๆ?

└ มีแวว อย่างน้อยๆ ก็ต้องแพงกว่าผลงานชิ้นแรกแหละ

└ ยูจังฮยอกไม่ไปหรอ?

└ ตั้งแต่แรกก็แค่ไปเดินดูเฉยๆ นักข่าวมโนเก่ง

└ แล้วคนที่รวยสุดในนั้นคือใครอะ?

└ น่าจะอ็องรี มาร์โซ หรือไม่ก็คริสติน นอร์แมน

└ ฉันว่าเป็นนอร์แมนนะ คนส่วนใหญ่รู้แค่เธอเป็นผู้กำกับ แต่เธอโปรดิวซ์ด้วย รายได้จากหนังกับการลงทุนก็คงมหาศาล

└ จริง หนังของเธอกวาดรายได้ระดับพันล้านเหรียญทั่วโลกตั้งหลายเรื่อง มาร์โซรวยขนาดนั้นเลย?

└ ตระกูลนั้นเคยกุมธุรกิจการเงินฝรั่งเศสหมดเลย บีเอ็นพี พารีบาส์ก็เคยเป็นของบ้านมาร์โซ

└ บีเอ็นพี พารีบาส์คืออะไรอะ?

└ เดี๋ยวนี้คือธนาคารบีเอ็นพี พารีบาส์ที่รวมกิจการกันแล้ว ใหญ่สุดในยุโรป อ็องรีก็เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่

└ แถมรายได้ส่วนตัวก็เยอะมาก เมื่อก่อนอวดเงินกับนักข่าวไม่ได้โม้ ปีที่แล้วติด Top 50 เศรษฐีโลกเลย

└ ตอนแรกคิดว่าใครจะบ้าซื้อผลงานเปิดตัวของศิลปินใหม่ในราคา 2 ล้านยูโร สรุปสำหรับเขาคือค่าขนม

└ ยังไง 2.8 พันล้านวอนก็ไม่ใช่ค่าขนมละนะ อย่างน้อยก็ค่าไก่ทอด?

└ แล้วคนที่ถือโทรศัพท์ทำไมอะ?

└ พวกที่เข้าประมูลทางโทรศัพท์ เพราะมาร่วมงานไม่ได้ จะมีคนคอยรายงานสถานการณ์ให้ฟัง

└ อ้าว เริ่มแล้ว

ในบรรยากาศตึงเครียดที่พนักงานทุกคนของ WH โซล ออกชันถูกระดมมาประจำที่ ประมูลเริ่มต้นขึ้น

“สวัสดีครับ สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษทุกท่าน ผมจองชีจุน จะเป็นผู้ดำเนินการประมูลในวันนี้ครับ”

ผู้เข้าร่วมไม่มีใครแสดงท่าทีใดๆ

แม้เขาจะเคยดำเนินการประมูลมาแล้วมากมาย แต่ในวันนี้จองชีจุนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า

‘วันนี้ไม่ง่ายแน่’

หน้าที่ของเขาคือขายผลงานให้ได้ราคาสูงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

รายได้ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะ WH แพอุม และศิลปินโกฮุนจะได้รับขึ้นอยู่กับฝีมือของเขา ความรับผิดชอบจึงยิ่งใหญ่

“วันนี้เราจะทำการประมูลผลงานห้าชิ้นที่ได้แสดงในนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของศิลปินโกฮุนครับ”

บนจอใหญ่ด้านหน้ามีประวัติย่อของโกฮุนปรากฏขึ้น

“ศิลปินโกฮุนเริ่มต้นกิจกรรมศิลปะของเขาเมื่อเดือนพฤศจิกายนปีที่แล้ว ด้วยผลงาน ‘ทานตะวัน’ ด้วยโทนสีอันทรงพลังและอารมณ์อันลึกซึ้ง เขาได้จัดนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกอย่างประสบความสำเร็จเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา”

แม้คำพูดของเขาจะมีการแปลเป็นภาษาอังกฤษแบบเรียลไทม์ แต่อ็องรี มาร์โซก็ไม่ได้ฟังเลยแม้แต่นิด

สิ่งที่เขาใส่ใจมีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น

แม้คริสติน นอร์แมน และริชาร์ด ฟิลิปส์จะดูเป็นคู่แข่งที่น่ากลัว แต่ไม่ว่าใครจะเสนอราคาเท่าใด เขาก็จะต้องคว้ามันมาให้ได้

เขาพับแผ่นพับแนะนำผลงานของโกฮุน แล้วหลับตาลง

“ถ้าเช่นนั้น มาเริ่มกันที่ผลงานชิ้นแรก ‘โรงแรมลาบู’ ครับ”

ผู้ช่วยนำผลงาน โรงแรมลาบู ซึ่งโกฮุนร่างไว้ที่โอแวร์ซูว์รวซ และวาดเสร็จในเกาหลีออกมา

เนื่องจากเป็นผลงานที่เปิดเผยไปแล้ว ผู้เข้าร่วมจึงชื่นชมกันอย่างเงียบๆ

“เป็นภาพวาดด้วยสีน้ำมันบนผ้าใบขนาด 30F ใช้โรงแรมลาบูซึ่งเป็นที่พักของแวนโก๊ะก่อนเสียชีวิตเป็นฉากหลัง เทคนิคการย่อรูปและลายเส้นที่เรียบง่าย ชวนให้นึกถึงภาพเขียนหมึกของเกาหลี มอบความรู้สึกแบบดิบๆ ได้อย่างชัดเจน”

หลังจากอธิบายภาพ จองชีจุนก็หันไปมองผู้เข้าร่วมก่อนจะเอ่ยปาก

“ถ้าเช่นนั้น เราจะเริ่มการประมูลผลงาน โรงแรมลาบู โดยราคาเริ่มต้นที่ 50 ล้านวอนครับ มีใครเสนอ 50 ล้านวอนบ้างครับ?”

มีบางคนยกป้ายหมายเลขขึ้น

จองชีจุนยังคงดำเนินการประมูลด้วยความนิ่ง เพิ่มราคาทีละน้อย ผู้ที่ต้องการครอบครองผลงานก็แย่งกันเสนอราคา

บนจอด้านหน้ามีการแสดงอัตราแลกเปลี่ยนแบบเรียลไทม์ ทั้งวอน ดอลลาร์สหรัฐ เยน หยวน ดอลลาร์ฮ่องกง และยูโร

“ผู้เข้าร่วมจากการประมูลล่วงหน้าหมายเลข 2 เสนอ 500 ล้านวอน เป็นราคาสูงสุดในขณะนี้ ทั้งในสถานที่ ทางโทรศัพท์ และล่วงหน้า ราคาอยู่ที่ 500 ล้านวอนครับ”

ขณะจองชีจุนมองดูผู้เข้าร่วม ก็ชี้มือไปที่ผู้ถือป้ายหมายเลขที่ลังเล

“จะเสนอราคาไหมครับ? หมายเลข 118 เสนอ 550 ล้านวอน หมายเลข 47 เสนอ 600 ล้านวอนแล้วครับ”

เมื่อราคาสูงขึ้น จำนวนผู้ยกมือก็ลดลง

ทุกคนเริ่มระมัดระวัง และจับตาดูความเคลื่อนไหวของผู้อื่น

แม้จะมีทั้งแรงปรารถนาและกำลังทรัพย์ แต่แต่ละคนก็มีราคาสูงสุดในใจ

จองชีจุนต้องใช้ทั้งสายตา ท่าทาง และวาทศิลป์เพื่อดันให้ราคาสูงเกินขีดจำกัดนั้น

ผู้เสนอราคาจึงเหลือเพียงสองคน

“800 ล้านวอน! ผู้เข้าร่วมหมายเลข 60 เสนอ 800 ล้านวอนแล้วครับ!”

ขณะนั้น หญิงชราท่านหนึ่งก็เสนอราคาจาก 600 ล้านวอนไปเป็น 800 ล้านวอนในคราวเดียว

“อึก...”

ชายวัยกลางคนที่แข่งขันมาตลอดก็หน้าบึ้ง พร้อมครางเสียงเบาอย่างไม่พอใจ

จองชีจุนหันศีรษะไปด้านข้าง พร้อมเงยคางขึ้นเล็กน้อย มองไปยังชายคนนั้นที่ยังลังเลอยู่

เขากำลังยั่วยุอยู่ว่า “คุณจะยอมแพ้แค่นี้เหรอ?”

ชายวัยกลางคนเม้มปากแน่นอย่างลังเล ก่อนจะยกป้ายหมายเลขขึ้น

“ผู้เข้าร่วมหมายเลข 47 เสนอราคา 850 ล้านวอน ขอบคุณครับ ขณะนี้ราคาสูงสุดอยู่ที่ 850 ล้านวอน”

จองชีจุนที่เป็นผู้ดำเนินการประมูลไม่ได้รีบร้อน

เขาไม่คิดว่าหญิงชราที่ก่อนหน้านี้ยกมือขึ้นแล้วดันราคาขึ้นมาอย่างฉับพลันจะยอมแพ้ตรงนี้

อย่างที่คาดไว้ หญิงชราคนนั้นก็ยกป้ายขึ้นทันที

“900 ล้านวอน! ผู้เข้าร่วมหมายเลข 8 เสนอราคา 900 ล้านวอน ราคาสูงสุดใหม่ครับ! มีใครจะสู้ที่ 1 พันล้านวอนไหมครับ?”

โกฮุนที่เฝ้ามองกระบวนการประมูลอยู่เงียบๆ ถึงกับอดชมเชยในใจไม่ได้

พฤติกรรมของจองชีจุนที่ทั้งสุภาพและเปี่ยมด้วยชั้นเชิง สร้างความประทับใจไม่น้อย

เขายั่วยุให้ผู้เข้าร่วมประมูลรู้สึกอยากได้ผลงาน แต่ก็ไม่ทำให้ใครรู้สึกเสียหน้า เป็นเทคนิคที่ชั้นยอด

“1 พันล้านวอนครับ ขอเสนอครั้งสุดท้าย ผู้เข้าร่วมในงาน, ทางโทรศัพท์ และล่วงหน้า ตอนนี้ราคาสูงสุดอยู่ที่ 1 พันล้านวอน… 1 พันล้านวอน… 1 พันล้านวอน”

ปัง—

จองชีจุนเคาะค้อนประมูลลง

“‘โรงแรมลาบู’ ของศิลปินโกฮุน ขายได้ที่ 1 พันล้านวอนครับ ขอบคุณครับ!”

เดิมทีราคาน่าจะหยุดอยู่ที่ 800 ล้านวอน แต่ที่สามารถดันขึ้นได้อีกขั้น เป็นเพราะฝีมือของจองชีจุนอย่างแท้จริง

‘อาชีพนักประมูลก็จำเป็นเหมือนกันนะ’

แม้จะมีผู้เข้าร่วมกว่า 200 คนในงาน รวมทั้งผู้ประมูลทางโทรศัพท์และทางเอกสาร แต่จองชีจุนก็สามารถจับได้ว่าใครยกป้ายก่อน

และยังประเมินความตั้งใจของผู้ประมูลแต่ละคนได้ในพริบตา

ความสามารถของนักประมูลสามารถส่งผลต่อราคาของผลงานได้จริงๆ

‘ภัณฑารักษ์, ผู้จัดการ, นักประมูล… แล้วยังต้องมีใครอีกนะ?’

แม้ว่าความรู้ใหม่ๆ จะหลั่งไหลเข้ามาทุกวันจนทำให้ปวดหัว แต่โกฮุนก็ไม่ได้รีบร้อน

เขาเพียงต้องการสะสมความรู้ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเปิดแกลเลอรีที่เป็นของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบเท่านั้น

“800 ล้านวอน… 800 ล้านวอน… 800 ล้านวอน ขายแล้วครับ!”

ปัง—

ขณะที่โกฮุนกำลังครุ่นคิด

ผลงานชิ้นที่สองก็ถูกเคาะขายไปพร้อมเสียงประกาศของจองชีจุน

└ โห! ภาพเดียว 1 พันล้าน 800 ล้านเนี่ยนะ

└ ไม่เยอะไปหน่อยเหรอ? 'ทานตะวัน' กับ 'แขก' ขายไป 2.8 พันล้าน กับ 5.4 พันล้านเลยนะ

└ พวกนี้พูดถึงพันล้านกันเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่นั่นคือราคาโคตรสูงแล้ว

└ ฮ่าๆๆๆ

└ ศิลปินในประเทศที่ขายภาพเดี่ยวได้ราคาประมาณพันล้านมีอยู่ไม่กี่คน

└ ก็พวก โกซูยอล, คิมฮยอนกี, ยูจินฮี, จางมีแร ไง

└ แต่พวกนั้นแพงกว่านี้อีก

└ ‘ทานตะวัน’ คือราคาที่โกฮุนกับอ็องรี มาร์โซตกลงกันเอง ส่วน ‘แขก’ ประมูลที่ปารีสนะ การที่มีราคาหลายหมื่นล้านในประเทศไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

└ แต่นั่นจะเป็นเหตุผลได้เหรอ? คนที่มีเงินมากกว่าพวกที่ไปงานประมูลมาร์โซปีที่แล้วมากันตั้งเยอะ

└ ราคาประมูลไม่ได้ขึ้นอยู่กับแค่คนรวยไม่กี่คนหรอก ถึงจะรวยก็ยังอยากซื้อของให้ถูกอยู่ดี ถ้าคนที่แข่งกันประมูลไม่แข็ง ก็จบแค่นั้นแหละ

└ เพราะทุกคนเล็งไปที่งานหลัก

└ จริงด้วย อ็องรี มาร์โซยังไม่ยกมือแม้แต่ครั้งเดียวกับสี่ชิ้นที่ผ่านมา

└ ไม่ใช่แค่อ็องรีนะ คริสติน นอร์แมนกับริชาร์ด ฟิลลิปส์ก็เหมือนกัน

└ ทุกคนเล็งอยู่แน่นอน

ทุกอย่างเป็นไปตามที่ผู้ชมที่ติดตามการประมูลถ่ายทอดสดคาดการณ์ไว้

ผลงานชิ้นสุดท้าย

ผลงานที่ทำให้ช่างทำกรอบภาพมือทองปิแอร์ มาร์โลต์หลงรัก

ที่นักประวัติศาสตร์ศิลป์แคโรไลน์ สตริกยกย่องว่าเป็นจุดเริ่มต้นของแนวทางใหม่ในวงการศิลปะ

ภาพที่บรรจุความหวังและความกล้าหาญบนผ้าใบขนาด 30F ปรากฏสู่สายตาในงานประมูล

‘ในที่สุด’

‘คราวนี้มาร์โซคงร่วมวงแน่’

‘ต้องได้มันมาให้ได้’

บรรยากาศที่เคยร้อนแรงกลับตึงเครียดในทันที

ทุกคนที่เล็งผลงานชิ้นนี้ต่างพยายามเก็บอารมณ์ไว้ แต่การแข่งขันอันดุเดือดย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้

แม้แต่จองชีจุนที่เคยประมูลสำเร็จมานับครั้งไม่ถ้วน ยังอดรู้สึกประหม่าไม่ได้

“ผลงานสุดท้ายคือ ‘ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง’ ผลงานที่ศิลปินโกฮุนถ่ายทอดภาพทุ่งข้าวสาลีในฤดูหนาวที่โอแวร์ซูว์รวซ”

“ดร.แคโรไลน์ สตริก ยังเคยเปรียบผลงานนี้กับ ‘ทุ่งข้าวสาลีกับอีกา’ ของแวนโก๊ะอีกด้วย”

จองชีจุนอธิบายผลงานด้วยความตั้งใจ

“ในขณะที่แวนโก๊ะถ่ายทอดความรู้สึกแห่งความตายในทุ่งข้าวสาลีที่รอการเก็บเกี่ยว โกฮุนกลับแสดงถึงความศักดิ์สิทธิ์ของชีวิตในทุ่งข้าวสาลีที่เผชิญกับลมหนาวอย่างรุนแรง… เมื่อมองจาก ‘ฤดูใบไม้ร่วง’ ต่อเนื่องสู่ ‘ฤดูหนาว’ และจาก ‘ฤดูหนาว’ สู่ ‘ฤดูใบไม้ผลิ’ ก็ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นซีรีส์ภาพต่อเนื่องเลยทีเดียว”

แม้ขณะที่เขายังกล่าวอยู่ จองชีจุนก็จับตาดูผู้เข้าร่วมประมูล

เขาดึงเวลาเพื่อทดสอบความอดทน และเมื่อประเมินว่าแต่ละคนใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว

ก็เริ่มต้นการประมูลทันที

“เริ่มต้นที่ 100 ล้านวอนครับ”

และในวินาทีนั้น จองชีจุนก็ต้องตกตะลึง

ในรอบ 16 ปีของชีวิตการเป็นนักประมูล เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

ทุกคนยกป้ายหมายเลขพร้อมกัน

“โอ้ พระเจ้า…”

คิมจีอู ผู้สื่อข่าวที่กำลังเฝ้าดูการประมูลถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

เธอไม่เคยเห็นภาพที่ผู้เข้าร่วมทุกคนในงานประมูล ไม่ว่าจะเป็น 200 คนในสถานที่ 13 คนทางโทรศัพท์ และ 5 คนทางเอกสาร ทุกคน ยกป้ายพร้อมกัน

‘ใช่แล้ว... มันต้องแบบนี้สิ’

หัวใจของคิมจีอูเต้นแรง

นี่คือช่วงเวลาที่วงการจิตรกรรมซึ่งแทบจะถูกจำกัดอยู่ในกลุ่มคนกลุ่มเล็กๆ ผู้หลงใหลในศิลปะ ได้กลับมามีชีวิตขึ้นอีกครั้งเพราะอัจฉริยะเพียงคนเดียว

คิมจีอูหันมองไปด้านข้าง

ที่นั่นมีโกฮุนนั่งเงียบๆ อย่างสงบ

ต่างจากภาพลักษณ์ของศิลปินผู้สะกดใจผู้คนมากมาย เขากลับดูยินดีแบบไร้การเสแสร้งอย่างเด็กน้อย

ความไร้เดียงสานั้น อาจเรียกได้ว่าเป็นความบริสุทธิ์แท้จริง

เธอแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นวันที่เด็กหนุ่มคนนี้มองสถานการณ์แบบนี้เป็นเรื่องปกติในชีวิต

ในอีกด้านหนึ่ง

‘ทำไงดีล่ะเนี่ย…’

จองชีจุนกลืนน้ำลายดัง อึก

นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะสามารถเรียกทีละคนเพื่อเพิ่มราคาได้อีกต่อไป

สิ่งสำคัญตอนนี้คือการเสนอราคาไปก่อนเพื่อคัดผู้เข้าร่วมให้ลดลง

“ขอบคุณครับ ขอราคา 200 ล้านวอน มีใครเสนอ 200 ล้านวอนไหมครับ?”

ทุกคนยกป้ายขึ้นอีกครั้ง

หัวใจของจองชีจุนเริ่มเต้นแรง นี่เป็นประสบการณ์ที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิตการเป็นนักประมูล

เขาสัมผัสได้ถึงเจตจำนงแรงกล้าจากผู้เข้าร่วมทุกคน

“ขอบคุณครับ ขอราคา 400 ล้านวอนครับ 400 ล้านวอน มีไหมครับ?”

อีกครั้ง…

ทุกคนยกป้ายขึ้นอีกแล้ว

นักข่าวที่มาทำข่าวต่างเร่งถ่ายภาพและรายงานสถานการณ์ ขณะที่ช่องแชตออนไลน์ก็ระเบิดจนแทบอ่านไม่ออก

จองชีจุนเพิ่มราคาอีกครั้ง

“800 ล้านวอน มีใครเสนอไหมครับ?”

└ เดี๋ยวนะ ทำไมราคากระโดดทีละสองเท่า 555555 บ้าบออะ

└ บ้าชิบ 55555

└ ยกอีกแล้ว 55555 จะดันไปถึงไหนกัน

└ คนเริ่มน้อยลงแล้วนะ

└ นี่แหละเกมจริง! บ้าจริง ๆ โคตรเดือด

ต่างจากก่อนหน้านี้ เริ่มมีบางคนถอนตัวออกไป แต่คนส่วนใหญ่ยังคงแสดงเจตนารมณ์ที่จะประมูลต่อ

ราคาที่พิพิธภัณฑ์ WH แพอุม และงานประมูล WH โซลประเมินว่าน่าจะเหมาะสมสำหรับผลงานชิ้นนี้ คือระหว่าง 4 พันล้าน ถึง 5 พันล้านวอน

แต่จองชีจุนไม่ลังเล

ตั้งใจจะเพิ่มราคาทีละสองเท่าจนกว่าจะถึงจุดประเมินนั้น

ทันทีที่เขากำลังจะเอ่ยปาก—

“ห้าล้านยูโร”

คำประกาศของ อ็องรี มาร์โซ ทำให้ทั้งห้องประมูลเงียบงันราวกับถูกหยุดเวลา

เสียงอุทานตกตะลึงดังก้องไปทั่วห้อง