โรคจิตไร้หัวใจกับบุคลิกภาพต่อต้านสังคมมีลักษณะคล้ายคลึงกัน แต่ยังมีความแตกต่างกันอยู่" เฉินหยูแสดงรอยยิ้มพลางขอบคุณแฟนคลับที่เรียนจิตวิทยาคนนั้น

จากนั้น เขาอธิบายความแตกต่างระหว่างสองโรคนี้ด้วยตัวเอง

บุคลิกภาพต่อต้านสังคมมีลักษณะเด่นคือความไม่เสถียรทางอารมณ์ โกรธง่าย และไม่สามารถทำงานได้อย่างมั่นคงเป็นเวลานาน

“โรคจิตไร้หัวใจมีแนวโน้มความรุนแรงยิ่งกว่าบุคลิกภาพต่อต้านสังคม"

“ลักษณะของมันตรงกันข้ามกับบุคลิกภาพต่อต้านสังคมโดยสิ้นเชิง”

“ในชีวิตประจำวันผู้ป่วยสามารถเข้ากับคนอื่นได้ง่าย และได้รับความไว้วางใจจากคนอื่นอย่างง่ายดาย”

“ผู้ป่วยส่วนใหญ่มีไอคิวสูงมาก สามารถซ่อนความคิดภายในได้จนไม่มีใครสามารถสืบค้นพบ”

เฉินหยูอธิบายลักษณะทางพยาธิวิทยาเสร็จแล้ว เขาหันมามองนักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวด้วยความสงสัย

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวหัวเราะอย่างไม่หยุดหย่อน

“แพลตฟอร์ม หูอวี๋ ใช้ทุกวิธีเพื่อปกป้องคุณ”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวหัวเราะเยาะเย้ยแพลตฟอร์ม หูอวี๋ ที่ใช้วิธีสกปรกเพื่อปกป้องเฉินหยู

“วิธีที่ดีที่สุดในการทำให้คำพูดของคนหนึ่งไม่เป็นที่เชื่อถือคือการใส่หมวกโรคจิตให้เขา”

“แพลตฟอร์ม หูอวี๋ ใช้ความพยายามอย่างมากในการสร้างเครื่องมือหาเงินอย่างเฉินหยูขึ้นมา”

“ถ้าเฉินหยูพังทลาย แพลตฟอร์มจะเสียหายอย่างใหญ่หลวง”

“ทีมงานของแพลตฟอร์ม หูอวี๋ มีความสามารถจริง ๆ ที่คิดออกวิธีแก้ไขในเวลาสั้นๆ”

“เมื่อแก้ปัญหาไม่ได้ ก็แก้ปัญหาคนที่เสนอปัญหาแทน”

ในขณะที่นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวพูด มีข้อความมากมายแสดงความเห็นในทางลบต่อเฉินหยูปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

“ฉันเคยบอกแล้วว่าเบื้องหลังของเขามีทีมงาน ตอนนี้พิสูจน์แล้วว่าใช่”

“นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวสุดยอด พวกเราสนับสนุนคุณในการเปิดโปงความจริง”

“ฉันเคยคิดว่าเฉินหยูเป็นคนดี แต่กลับกลายเป็นนักต้มตุ๋น”

“ฉันเองก็เป็นนักพยากรณ์ ฉันคาดเดาได้ว่าพวกคุณกำลังดูคอมพิวเตอร์หรือมือถือ”

“สตรีมเมอร์ไม่ใช่หมอจิตวิทยาที่ดี แต่เป็นนักแสดงที่ดี”

แฟนคลับที่เกลียดชังเฉินหยูซ่อนตัวมานานได้ออกมาโจมตีเฉินหยูในเวลานี้ ทำให้ห้องสนทนาออนไลน์กลายเป็นที่สับสนวุ่นวาย

ใบหน้าของนักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวเต็มไปด้วยความภูมิใจ เขาไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะได้

ความพ่ายแพ้ได้ถูกตัดสินไปแล้ว คนดังถูกเขาโค่นล้มไปอีกคน

เฉินหยูไม่ได้สนใจแฟนคลับที่เกลียดชังที่ปรากฏในห้องสนทนาออนไลน์ เขาเริ่มวิเคราะห์โรคจิตด้วยน้ำเสียงที่เงียบสงบ

“คุณเกิดในเมืองเล็ก ๆ ทางเหนือ ครอบครัวคุณมีฐานะปานกลาง”

“คุณมีพี่ชายหนึ่งคนและพี่สาวสองคน”

“พี่ชายพี่สาวอายุมากกว่าคุณสิบปีขึ้นไป คุณจึงได้รับการเอาใจจากครอบครัวตั้งแต่เด็ก”

“ครอบครัวของคุณมีความหวังเดียวคือให้คุณสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อเป็นหน้าเป็นตา”

ใบหน้าของนักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวที่เคยภูมิใจหายไป แทนที่ด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก

“คุณไม่ได้ทำให้ครอบครัวผิดหวัง จากประถมจนถึงมัธยมปลาย คุณได้คะแนนเป็นอันดับหนึ่งตลอด”

“ในปีที่คุณสอบเข้ามหาวิทยาลัย พ่อของคุณเสียชีวิต”

“การสูญเสียครอบครัวมีผลกระทบต่อการสอบของคุณอย่างมาก”

เฉินหยูกล่าวอย่างช้าๆ

“ในครั้งแรกคุณสอบตก แต่คุณไม่ยอมแพ้และสอบใหม่อีกสองครั้ง”

“แต่ก็ล้มเหลวอีกเช่นกัน”

“เฉินหยู ฉันประเมินความสามารถของทีมคุณสูงเกินไป”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวตอบอย่างเปิดเผย

สิ่งที่เฉินหยูพูดเป็นความจริง แต่ใบหน้าของเขากลับแสดงความผิดหวังอย่างมาก

เขามีพี่ชายพี่สาวจริงๆ และได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยสามครั้งจริงๆ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้ชมรู้สึกสับสนและไม่เข้าใจ

สิ่งที่เฉินหยูพูดเป็นความจริง แต่ทำไมนักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวถึงไม่แปลกใจ? ทำไมใบหน้าของเขาดูผิดหวัง?

“เพื่อนๆ อย่ากังวล ฉันจะอธิบายให้ฟัง”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวเป็นสตรีมเมอร์ที่เซ็นสัญญากับแพลตฟอร์ม หูอวี๋

ใครก็ตามที่เซ็นสัญญาจะต้องให้ข้อมูลส่วนตัว เช่น ชื่อจริงและหมายเลขบัตรประชาชน

การหาข้อมูลครอบครัวของใครคนหนึ่งในระยะเวลาสั้น ๆ เป็นเรื่องง่ายสำหรับแพลตฟอร์ม

แม้แต่การได้รับข้อมูลบางส่วน ด้วยความสามารถในการประชาสัมพันธ์ของแพลตฟอร์ม หูอวี๋ ก็ไม่ยากที่จะได้รับข้อมูลรายละเอียดของเขาจากแผนกข้อมูล

ข้อมูลส่วนบุคคลเป็นสิ่งที่มีค่าน้อยที่สุดในยุคนี้

“เฉินหยู แสดงต่อไปสิ”

“ฉันอยากเห็นว่าทีมงานของแพลตฟอร์มจะมีวิธีการอะไรอีกที่จะทำให้คุณไม่ล่มสลาย”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวกล่าว

เฉินหยูไม่แก้ตัวอะไร เขากล่าวต่อ

“หลังจากที่คุณสอบตกในครั้งที่สาม คุณตั้งใจจะเรียนต่อ”

“แต่พี่ชายของคุณที่เคยสนับสนุนค่าใช้จ่ายการศึกษาของคุณกลับประสบอุบัติเหตุรถยนต์และเสียชีวิต”

“เมื่อไม่มีเสาหลักของครอบครัว คุณจึงต้องล้มเลิกความฝันในการเรียนต่อมหาวิทยาลัยและออกไปทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว”

“การที่คุณป่วยมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับการทำงานสี่ตำแหน่งที่คุณเคยทำ”

“ได้แก่ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโรงงาน, คนทำความสะอาดในห้องสมุด, พนักงานขายมีด, และพนักงานบริการในร้านอาหาร”

“งานเหล่านี้ไม่เพียงแต่ให้รายได้แก่คุณ ยังปลดปล่อยปีศาจแห่งการฆ่าในใจคุณ”

ผู้ชมสับสนไปหมด

การทำงานและปีศาจมีความสัมพันธ์กันอย่างไร?

และเฉินหยูบอกว่านักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวมีโรคจิตไร้หัวใจ

ตามความเป็นจริง คนที่เป็นโรคนี้ต้องประสบกับการกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างใหญ่หลวง

แต่จากที่เฉินหยูเล่า นอกจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ล้มเหลวสามครั้งแล้ว ยังไม่มีเหตุการณ์ใหญ่โตอะไรเกิดขึ้น

ส่วนงานสี่อย่างที่นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวเคยทำ หลายคนก็เคยทำงานเหล่านี้เช่นกัน

ทำไม?

ทำงานสี่อย่างนี้แล้วปลดปล่อยปีศาจได้?

ดูเหมือนการ์ตูนเรื่อง Dragon Ball จะมากไปแล้ว

“หมอเฉิน, ไม่ใช่ว่าฉันไม่สนับสนุนคุณ แต่สิ่งที่คุณพูดไม่เกี่ยวกับโรคจิตเลย”

“ฉันเองก็เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงงาน ใครก็ตามอย่ามายุ่งกับฉัน ไม่งั้นฉันจะกลายเป็นปีศาจทำให้พวกคุณกลัวจนตาย”

“ฉันยังเป็นพนักงานบริการในร้านอาหารอยู่ดี ฉันก็สามารถกลายเป็นปีศาจได้”

“สตรีมเมอร์เหมือนจะกลัวจนพูดไม่ออกแล้ว”

“เกลียดชังออกไป”

“หมอเฉิน, ฉันให้ทิปคุณสิบบาท ขอให้พูดตรงๆ ว่าเขาเป็นโรคจิตตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ผู้ชมทนไม่ไหวอีกต่อไป

คำสัญญาว่าจะมีเรื่องสนุก คำสัญญาว่าจะมีการพลิกผัน เรื่องนี้?

เฉินหยูหัวเราะแล้วกล่าวว่า “โรคของนักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวเริ่มต้นจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัย”

“เขาเชื่อว่าคะแนนของเขาเป็นอันดับหนึ่งในโรงเรียน การเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งหรือมหาวิทยาลัยชิงหวานั้นง่ายดาย”

“แต่เขาไม่รู้ว่าทรัพยากรการศึกษาในเมืองเล็กนั้นจำกัด ความเป็นที่หนึ่งในเมืองเล็กของเขาไม่มีค่าเท่าที่คิด”

เมื่อได้ยินเฉินหยูกล่าวเช่นนี้ ผู้ชมก็เริ่มเข้าใจ

ไม่แปลกใจที่นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ถึงสามครั้ง

ยี่สิบกว่าปีก่อน การสอบเข้ามหาวิทยาลัยยังเป็นเรื่องยากมาก ต้องผ่านการแข่งขันที่ดุเดือด

“ความล้มเหลวในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยสามครั้ง ทำให้จิตใจของเขาเริ่มบิดเบี้ยว”

“ประสบการณ์ในการทำงานสี่งานนี้ทำให้ความบิดเบี้ยวนี้ยิ่งทวีความรุนแรง”

“ตอนที่เขาทำงานเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในโรงงาน เขาถูกหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่จบแค่ระดับประถมสั่งสอนและดูถูก”

“หัวหน้าหน่วยมักพูดเยาะเย้ยเขาที่เคยเป็นเด็กเรียนเก่งในโรงเรียน แต่ต้องมาทำงานระดับต่ำ”

“เมื่อทำงานในห้องสมุด เขาเคยถูกผู้บังคับบัญชาตำหนิอย่างรุนแรงในวันหนึ่งที่เขากำลังอ่านหนังสืออย่างมีความสุข”

“งานพนักงานขายมีด เขามักถูกลูกค้าดูหมิ่นและกลั่นแกล้ง”

“ตอนทำงานเป็นพนักงานบริการในร้านอาหาร เขาถูกลูกค้าคนหนึ่งดูถูกอย่างไร้มนุษยธรรม”

“และเหตุการณ์นั้นเอง ทำให้ปีศาจแห่งการฆ่าที่ซ่อนอยู่ในใจของเขาถูกปลดปล่อยออกมา”

เฉินหยูหยุดพัก แล้วมองไปที่นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจว

“ไม่นานหลังจากนั้น เขาได้ฆ่าลูกค้าที่ดูถูกเขาด้วยมือของตัวเอง”

คำพูดของเฉินหยูทำให้ผู้ชมในห้องสนทนาออนไลน์ตกใจอย่างมาก

“นี่มันเกินไปแล้ว หมอเฉินกำลังพูดจริงหรือ?”

“ถ้านี่คือเรื่องจริง เราควรโทรแจ้งตำรวจมั้ย?”

“มันฟังดูเหมือนฉากในหนังสยองขวัญเลย”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวดูเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ ใบหน้าของเขากลายเป็นสีซีด และเหงื่อเริ่มไหลออกมา

“คุณคิดว่าผมพูดโกหกใช่ไหม?” เฉินหยูถามด้วยน้ำเสียงสงบ

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวพยายามจะตอบโต้ แต่ไม่มีคำพูดใดออกมาจากปากของเขา

“คุณไม่ได้ถูกจับเพราะไม่มีหลักฐานที่จะเชื่อมโยงคุณกับการฆาตกรรม คุณเป็นอัจฉริยะที่สามารถปิดบังหลักฐานได้ทั้งหมด”

“แต่คุณรู้ดีว่าคุณได้ทำอะไรลงไป ความรู้สึกผิดและความกลัวที่ถูกจับทำให้คุณเริ่มพัฒนาอาการโรคจิตไร้หัวใจ”

“คุณเริ่มคิดว่าการกระทำของคุณเป็นเรื่องธรรมดา และความรู้สึกเหล่านี้ได้ถูกเก็บลึกลงไปในจิตใต้สำนึกของคุณ”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาพยายามจะพูดบางอย่าง แต่ไม่มีเสียงออกมา

“คุณทำตัวเป็นนักข่าวที่สามารถเปิดเผยความจริงและทำลายชื่อเสียงของคนอื่น แต่จริง ๆ แล้วคุณเป็นคนที่ซ่อนปีศาจร้ายไว้ในใจตัวเอง”

เฉินหยูกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยความแน่วแน่

“โรคจิตไร้หัวใจของคุณไม่สามารถรักษาได้ คุณต้องเผชิญหน้ากับความจริงนี้”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วพุ่งตัวออกจากกรอบกล้อง เขาตะโกนอะไรบางอย่างก่อนที่การถ่ายทอดสดจะถูกตัดขาด

ในขณะที่หน้าจอแสดงความว่างเปล่า ผู้ชมในห้องสนทนาออนไลน์ก็เต็มไปด้วยความสับสนและคำถาม

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวจริงๆ หรือ?”

“เราเพิ่งเห็นคนที่มีโรคจิตไร้หัวใจจริงๆ หรอ?”

เฉินหยูหันกลับมามองกล้องและพูดด้วยน้ำเสียงเงียบสงบ

“นี่เป็นตัวอย่างของการซ่อนปีศาจไว้ในใจ ไม่ว่าเราจะดูเหมือนคนธรรมดาเพียงใด ความจริงในจิตใจสามารถทำให้เราเป็นอันตรายต่อผู้อื่นได้”

หลังจากนั้น เฉินหยูสรุปการถ่ายทอดสดของเขาและขอบคุณผู้ชมที่เข้าร่วม เขาย้ำถึงความสำคัญของการรักษาจิตใจให้ดีและการหาความช่วยเหลือหากเรารู้สึกว่าเราไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกของเราได้

เมื่อการถ่ายทอดสดสิ้นสุดลง ผู้ชมต่างก็ยังคงอยู่ในสภาวะช็อกและครุ่นคิดถึงสิ่งที่พวกเขาเพิ่งเห็นและได้ยิน

เฉินหยูได้แสดงให้เห็นถึงความสามารถของเขาในการเข้าใจจิตใจของมนุษย์และความสามารถในการเผยความจริงที่ซ่อนอยู่ภายในใจของคนเราด้วยความแม่นยำและความเข้าใจที่ลึกซึ้ง