“ทางน่าเซินตกลงรับข้อเสนอแล้วครับ”

ตอนกลางคืน หลินจือไป๋ได้รับโทรศัพท์จากเจียงเฉิง

“ทางคุนเผิงอินเวสต์เมนต์จะได้รับ 13% จากกำไรสุดท้ายของรายการ ซึ่งก็ถือว่าดีมากแล้วนะครับ เพราะเรามี ‘ฉันคือนักร้อง’ เป็นผลงานก่อนหน้า การเจรจากับบริษัทยักษ์ใหญ่แบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

“แค่นี้ก็ดีมากแล้ว”

หลินจือไป๋พอใจกับผลลัพธ์นี้

ที่น่าเซินให้ความสนใจกับรายการนี้ หลินจือไป๋ไม่แปลกใจเลย

แม้ว่า ‘ฉันรักการทายเนื้อเพลง’ จะไม่ใช่รายการในระดับปรากฏการณ์แบบ ‘ฉันคือนักร้อง’ แต่ในชีวิตก่อน มันก็เคยออกอากาศทางสถานี ZJ และกลายเป็นรายการที่ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นก็ถูกนำไปออกอากาศทางช่อง CCTV ด้วยซ้ำ นี่แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลอันยิ่งใหญ่ของมัน

อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่หลายคนไม่รู้

แท้จริงแล้วรายการนี้ ไม่ใช่รายการต้นฉบับ แต่เป็นการดัดแปลงมาจากรายการเกมโชว์ดนตรีของอเมริกาที่ชื่อว่า ‘The Singing Bee’

ในช่วงฤดูร้อนปี 2007 ‘The Singing Bee’ สร้างปรากฏการณ์บนจอโทรทัศน์ของอเมริกา ด้วยกติกาที่เรียบง่าย เข้าร่วมได้ง่าย เต็มไปด้วยช่วงเวลาที่สนุกสนานและขำขัน รวมถึงรางวัลแชมป์ที่น่าดึงดูดใจ มันจึงกลายเป็นปรากฏการณ์ในชั่วข้ามคืน

ระบบที่ให้ข้อมูลนี้แก่หลินจือไป๋ ได้ผสมผสานข้อดีทั้งหมดของรายการนี้เข้าด้วยกัน และทำให้มันสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

แน่นอนว่า ความนิยมของรายการนี้คงเทียบไม่ได้กับ ‘ฉันคือนักร้อง’ แต่ก็ไม่ควรเอามาเปรียบเทียบกัน เพราะ ‘ฉันคือนักร้อง’ เป็นรายการที่ประสบความสำเร็จในระดับปรากฏการณ์ ซึ่งแม้แต่น่าเซินเองก็คงเข้าใจเรื่องนี้ดี

อย่างไรก็ตาม มันเป็น รายการที่ดี

และมันจะไม่ใช่รายการที่มีเรตติ้งต่ำอย่างแน่นอน

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

ไม่มีรายการไหนที่จะอยู่ในกระแสนิยมได้ตลอดกาล แม้แต่ ‘ฉันคือนักร้อง’ ก็จะต้องมีวันที่ความนิยมลดลง แต่รายการวาไรตี้ที่สามารถสร้างความนิยมได้สูง จะสามารถสร้างรายได้ให้กับสถานีไปอีกหลายปี

ส่วนการผลิตรายการจะเป็นอย่างไร ก็ไม่ใช่เรื่องที่คุนเผิงอินเวสต์เมนต์ต้องกังวลอีกต่อไป เพราะทุกอย่างถูกเขียนไว้อย่างชัดเจนในแผนงานแล้ว ถ้าทางน่าเซินยังทำออกมาแย่ ก็คงไม่สมกับที่พวกเขาเป็นหนึ่งในบริษัทยักษ์ใหญ่ของวงการนี้

“จริงสิ”

เจียงเฉิงพูดต่อ: “รองหัวหน้าแผนกวาไรตี้ของน่าเซินดูจะพยายามสืบหาว่านักวางแผนปริศนาของเราคือใคร ดูเหมือนว่าพวกเขาจะอยากดึงตัวไปทำงานด้วย”

พูดจบ เจียงเฉิงก็หัวเราะออกมา

พวกเขาคงคาดไม่ถึงเลยว่า "นักวางแผนสุดยอดแผนงานคนนี้" ก็คือหลินจือไป๋ ซึ่งเป็นเจ้านายของคุนเผิงอินเวสต์เมนต์เอง การพยายามจะดึงตัวเจ้านายไปทำงานให้ คงเป็นเรื่องที่ตลกที่สุดแล้ว

หัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง เจียงเฉิงก็ถอนหายใจและพูดว่า:

“ถ้ารายการนี้ประสบความสำเร็จอีกครั้ง บริษัทของเราก็คงจะกลายเป็นที่รู้จักไปทั่ว และเจ้านายก็คงจะกลายเป็นตำนาน นักวางแผนลึกลับคนนี้จะกลายเป็นที่พูดถึงไปทั่ววงการ”

“ก็ถือเป็น ‘ตัวตนใหม่’ ล่ะนะ”

หลินจือไป๋ยิ้มตามไปด้วย

เจียงเฉิงถาม: “แล้ว ‘ตัวตนใหม่’ นี้จะใช้ชื่อว่าอะไรดีครับ?”

หลินจือไป๋ตอบเรียบๆ: “ใช้ชื่อของบริษัทก็พอแล้ว”

เจียงเฉิงเข้าใจทันที โดยปกติในรายการวาไรตี้ ชื่อของนักวางแผนแผนงานจะถูกใส่ไว้ในเครดิตตอนท้ายของรายการ แต่ใน ‘ฉันคือนักร้อง’ ชื่อในช่องนั้นระบุไว้แค่ "คุนเผิงอินเวสต์เมนต์" เท่านั้น ไม่มีชื่อบุคคลกำกับ

เจียงเฉิงคิดเล่นๆ ว่า หรือบางทีอาจจะลดเหลือแค่สองคำว่า "คุนเผิง" ไปเลย จะได้ดูทรงพลังยิ่งขึ้น

เมื่อมองเห็นการเติบโตของบริษัทอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้เจียงเฉิงรู้สึกถึงความภาคภูมิใจ และความผูกพันกับบริษัทนี้อย่างลึกซึ้ง!

“การมีหลายตัวตน บางครั้งก็มีข้อเสียเหมือนกันนะครับ”

“ข้อเสีย?”

เจียงเฉิงครุ่นคิดก่อนตอบว่า: “ก็ไม่ถือว่าเป็นข้อเสียใหญ่หรอกครับ เพราะเจ้านายอยู่ในสถานการณ์พิเศษ ไม่ได้ต้องการแปลงชื่อเสียงเป็นรายได้โดยตรง ดังนั้นไม่จำเป็นต้องสนใจการจัดอันดับคนดังมากนัก”

“การจัดอันดับคนดัง?”

หลินจือไป๋เพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก

เจียงเฉิงประหลาดใจ: “เจ้านายไม่รู้เหรอครับ? ระบบนี้ถูกนำมาใช้อย่างเป็นทางการบนบลูสตาร์เมื่อสามปีก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้รายได้ของคนดังสูงเกินไปจนส่งผลกระทบต่อตลาด ดังนั้นรัฐบาลจึงสร้างรายการนี้ขึ้นมาเพื่อเป็นมาตรฐานเปรียบเทียบมูลค่าของเหล่าคนดัง ซึ่งสามารถค้นหาได้ง่ายๆ ในอินเทอร์เน็ต ตอนนี้จากตัวตนทั้งสามของเจ้านาย มีสองตัวตนที่อยู่ในระดับหก ส่วน ‘ไป๋ตี้’ ตอนนี้ขึ้นไปถึงระดับห้าแล้วครับ”

“เดี๋ยวผมไปดูเอง”

หลายปีที่หลินจือไป๋ต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวและปิดกั้นตัวเอง ทำให้เขาแทบไม่สนใจเรื่องวงการบันเทิงและเหล่าคนดัง นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงไม่รู้จักชื่อของคนดังหลายคน แต่ตอนนี้เมื่อเขาเข้ามาบริหารและพัฒนาอุตสาหกรรมนี้ เขาก็ต้องเข้าใจระบบเหล่านี้ให้มากขึ้น

หลังจากวางสาย หลินจือไป๋ก็เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ “การจัดอันดับคนดัง”

ในที่สุด เขาก็เข้าใจทุกอย่าง

มันคือการจัดอันดับที่แบ่งคนดังออกเป็น “ระดับแถวหน้า”, “ระดับหนึ่ง”, “ระดับสอง ”, “ระดับสาม”, “ระดับสี่”, “ระดับห้า”, และ “ระดับหก” ซึ่ง ระดับหก เป็นระดับต่ำสุด และหากต่ำกว่านี้ก็จะเป็นเพียง “บุคคลสาธารณะทั่วไป”

ไม่น่าแปลกใจที่ในวงการเพลงมักจะมีคนพูดกันว่า:

“นักร้องคนนั้นเป็นระดับหนึ่ง นักร้องคนนี้เป็นระดับสอง”

ที่แท้พวกเขาไม่ได้พูดไปเรื่อย แต่เป็นเพราะมี “มาตรฐานการจัดอันดับอย่างเป็นทางการ” อยู่จริงๆ

มาตรฐานนี้ถูกกำหนดโดยรัฐบาล และแม้ไม่มีใครรู้สูตรการคำนวณที่แท้จริง แต่ผลลัพธ์ก็ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง เพราะรัฐบาลคืออำนาจสูงสุดที่มีความน่าเชื่อถือในบลูสตาร์

และเมื่อหลินจือไป๋เลื่อนดูรายชื่อ “ระดับแถวหน้า” เขาก็เห็นชื่อของ “พ่อเพลง”

ทันทีที่เห็นชื่อ หลินจือไป๋ก็เข้าใจได้ทันทีว่า นักแต่งเพลงที่ก้าวเข้าสู่ระดับ “ระดับแถวหน้า” จะได้รับการยกย่องให้เป็น “พ่อเพลง” โดยอัตโนมัติ

จากนั้นหลินจือไป๋ก็เลื่อนลงมาดูชื่อของตัวเองในแต่ละตัวตน

ฉู่ฉือ: ปัจจุบันอยู่ในอันดับหก แต่ครองตำแหน่งที่ห้าในกลุ่มนี้ หลินจือไป๋คิดว่า ถ้าเขาสามารถครองอันดับหนึ่งในตารางฤดูกาลนี้ได้อีกครั้ง ก็น่าจะก้าวขึ้นสู่ ระดับห้า ได้ไม่ยาก

ไป๋ตี้: ตอนนี้อยู่ใน ระดับห้า และเป็นตัวตนที่มีอันดับสูงสุดในสามตัวตนที่เขาใช้

จากข้อมูลที่เขาอ่านเพิ่มเติม หลินจือไป๋พบว่าการจัดอันดับนี้ “สามารถเลื่อนขึ้นหรือลดลงได้”

ยกตัวอย่างเช่น นักแสดง ถ้าพวกเขาเล่นหนังหลายเรื่องติดต่อกันแล้วล้มเหลวอย่างต่อเนื่อง อันดับก็จะลดลง และหากอันดับลดลง ค่าตัวและรายได้ก็จะลดลงตามไปด้วย เพราะรัฐบาลได้กำหนด “ช่วงราคามาตรฐาน” สำหรับแต่ละอันดับไว้แล้ว

นี่เป็นระบบที่ออกแบบมาอย่างดี

ในชีวิตก่อน โลกที่หลินจือไป๋เคยอาศัยอยู่ มีกรณีดาราคนหนึ่งรับค่าตัวสูงเกินไป ทั้งๆ ที่ผลงานไม่ได้คุณภาพ จนรัฐบาลต้องออกมาตรการ “จำกัดค่าตัวดารา” แต่ถึงอย่างนั้น ปัญหานี้ก็ยังคงเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ในโลกนี้ ด้วยระบบการจัดอันดับที่ชัดเจน ทำให้ปัญหาเหล่านี้แทบจะไม่เกิดขึ้นเลย

แม้คุณจะเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับระดับหนึ่ง แต่ถ้าคุณแสดงหนังห่วยๆ ติดต่อกันหลายเรื่อง ค่าตัวและอันดับของคุณก็จะลดลงทันที

สิ่งนี้ทำให้ทุกคนในวงการบันเทิงต้อง “ใส่ใจในคุณภาพผลงาน” มากขึ้น

หากคิดจะใช้ชื่อเสียงหาเงินจากผลงานห่วยๆ ก็ต้องเตรียมใจรับกับการลดค่าตัวและอันดับให้ดี

หลินจือไป๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ พร้อมคิดในใจ:

“บรรดาดาราวัยรุ่นที่อาศัยแต่แฟนคลับและกระแส แต่ไม่มีผลงานดีๆ เลย ในโลกนี้คงอยู่รอดได้ยากจริงๆ”

...

หลังจากตรวจสอบการจัดอันดับคนดังเสร็จแล้ว หลินจือไป๋ก็หันมาดูตารางอันดับเพลงประจำฤดูกาลอีกครั้ง

ตอนนี้ยอดดาวน์โหลดของ 《จันทร์หลูโจว》 ทิ้งห่างอันดับสองไปไกลมาก ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด แชมป์ฤดูกาลนี้ก็น่าจะอยู่ในกำมือเรียบร้อยแล้ว

ในขณะเดียวกัน

ยอดผู้ติดตามบัญชีของ ฉู่ฉือ บนแพลตฟอร์ม “จี๋กวง” ก็กำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ทะลุหลักแสนไปแล้ว เส้นทางการเป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงของเขากำลังแสดงพลังออกมาอย่างชัดเจน

เมื่อค้นหาประเด็นที่เกี่ยวข้องกับการจัดอันดับคนดัง หลินจือไป๋พบว่ามีคนจำนวนมากเริ่มพูดถึงว่าฉู่ฉือจะสามารถไต่ขึ้นสู่ “ระดับห้า” ได้หรือไม่ในเดือนหน้า

“หากฉู่ฉือได้แชมป์ฤดูกาลเป็นครั้งที่สอง น่าจะได้เลื่อนขึ้นไประดับห้าแน่นอน”

“ไป๋ตี้ ตอนนี้ก็อยู่ในระดับห้าเหมือนกัน!”

“ถ้าฉู่ฉือเข้าสู่ระดับห้าได้จริงๆ ก็ไม่ด้อยไปกว่าไป๋ตี้เลย”

“แต่อย่าลืมว่าไป๋ตี้เคยได้แชมป์ตารางฤดูกาลมาแล้วสองครั้ง”

“จุดแข็งที่สุดของฉู่ฉือคือการที่เขาร้องเพลงเองได้”

“แต่ไป๋ตี้ก็ออกเพลงมาแล้วสี่เพลง ทุกเพลงล้วนเป็นผลงานคุณภาพสูง ในขณะที่ฉู่ฉือมีเพียงสองเพลงเท่านั้น”

“หากพูดถึงความหลากหลายในการแต่งเพลง ไป๋ตี้ดูจะเหนือกว่านะ”

“จริงด้วย!”

“ฉู่ฉือแต่งได้แค่เพลงสไตล์โบราณ”

“แต่ตัวตนการเป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงของฉู่ฉือก็ถือเป็นจุดแข็งที่สำคัญ”

“นอกจากนี้ ไป๋ตี้แต่งเพลงสไตล์โบราณได้ดีมากด้วย”

ก็จริง

แฟนๆ ชอบเอา ไป๋ตี้ กับ ฉู่ฉือ มาเปรียบเทียบกัน ซึ่งนี่ไม่ใช่สิ่งที่หลินจือไป๋ต้องการเลย มันเหมือนกับ “น้ำท่วมศาลเจ้ามังกร (大水冲了龙王庙)” — คนกันเองกลับมาตีกันเอง

แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ดาวดวงใหม่ที่เปล่งประกายในวงการเพลงฉินโจว ก็คือสองคนนี้ และจากความคิดเห็นของคนทั่วไป ดูเหมือนว่า ไป๋ตี้จะถูกยกย่องว่าน่าจะเหนือกว่านิดหน่อย

เหตุผลก็ชัดเจน ฉู่ฉือมีเพียงสองเพลง และทั้งสองเพลงเป็นเพลงสไตล์โบราณ ในขณะที่ไป๋ตี้มีถึงสี่เพลง ซึ่งครอบคลุมหลายแนวเพลง

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร “สองคนนี้” ก็มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะถูกนำมาเปรียบเทียบกันแล้ว

“ต้องพัฒนาทั้งสามตัวตนให้สมดุล”

เมื่อเห็นการจัดอันดับที่ชัดเจน หลินจือไป๋ก็รู้สึกว่าเขาสามารถวางแผนพัฒนาตัวตนทั้งสามได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ตอนนี้ตัวตนที่ตามหลังที่สุดคือ “ปู๋เย่โหว” ซึ่งจำเป็นต้องผลักดันให้อันดับสูงขึ้นอีก

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ขาดผลงานด้านวรรณกรรมแต่อย่างใด ตอนนี้ยังมีชื่อเสียงจากนิยายที่สะสมไว้มากมาย ซึ่งยังไม่ได้ใช้งาน

“ปู๋เย่โหว” ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการนี้

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินจือไป๋ก็ตัดสินใจนำเรื่องสั้นที่เหลือจาก 《ZOO》 ของ โอตสึ อิจิ มารวมเล่ม และส่งให้เจียงเฉิงเพื่อดำเนินการติดต่อกับ สำนักพิมพ์น่าเซิน

“จะรวมเล่มตีพิมพ์เหรอครับ?”

เมื่อเจียงเฉิงได้รับต้นฉบับ เขาก็รู้สึกประหลาดใจ: “ต่อไปจะไม่ลงเป็นตอนๆ แล้วเหรอครับ?”

“การลงเป็นตอนๆ ก็เพื่อสร้างชื่อเสียง”

หลินจือไป๋อธิบาย: “ตอนนี้ ‘ปู๋เย่โหว’ สร้างชื่อเสียงได้มากพอแล้ว ต่อไปเราจะก้าวเข้าสู่การเขียนนิยายขนาดกลางและยาว”

“เข้าใจแล้วครับ!”

เจียงเฉิงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา การเขียนเรื่องสั้นอาจทำให้คนรู้จักชื่อเสียงได้ แต่ด้วยข้อจำกัดด้านความยาว ทำให้เนื้อหาที่ลึกซึ้งหลายๆ อย่างไม่สามารถนำเสนอได้อย่างเต็มที่

แต่นักเขียนระดับตำนานส่วนใหญ่ มักสร้างชื่อจากนิยายขนาดกลางและขนาดยาว เพราะพวกมันสามารถสร้างเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่และส่งผลกระทบได้มากกว่า