ระหว่างที่กำลังจะหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้น ชาชีฮยอนก็ยื่นสมาร์ตโฟนมาให้ดู

เป็นบทความที่ลงในเดอะการ์เดียนพาดหัวว่า เพราะเหตุใด ‘ความงาม’ จึงเป็นผลงานของโกฮุน

ในเนื้อหาอ้างคำพูดของอเล็กซ์ ยูทูบเบอร์ผู้ดูแลช่องศิลปะเฉพาะทาง

ตอนแรกพอเห็นชื่ออ็องรี มาร์โซก็คิดว่าเขาคงก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว แต่ที่จริงแล้วเขาแค่พูดว่าความงามเป็นผลงานที่สมบูรณ์แบบ และเขาไม่ได้เป็นคนวาดก็เท่านั้น

ดูเหมือนความเข้าใจผิดของอเล็กซ์จะเป็นต้นเหตุทั้งหมด

“เรียกกระแสชัดๆ”

บังแทโฮแลบลิ้นอย่างหงุดหงิด

“ดูเหมือนจะพยายามเรียกความสนใจเพื่อยอดวิวในนิวทูป อุตส่าห์ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้ แอบผิดหวังเลยแฮะ”

“อืม…”

คุณปู่อ่านบทความอีกครั้งอย่างละเอียด แล้วครางเบาๆ

“คะแนนโหวตก็ห่างขึ้นอีก”

ชาชีฮยอนยื่นผลโหวตมาให้ดู

ก่อนหน้านี้ ความงาม กับ ระลอกคลื่นแห่งฤดูร้อน เคยมีผลโหวตต่างกันเพียง 20,000 คะแนน แต่ตอนนี้ห่างกันถึง 50,000 คะแนนแล้ว

ดูเหมือนจะได้รับผลกระทบจากความเข้าใจผิดที่ว่าผมเป็นคนวาดความงาม

จะทำยังไงดีนะ

ถึงสุดท้ายเรื่องจะถูกเปิดเผยในอีกไม่กี่วันก็เถอะ แต่ในเมื่อร่วมประกวดแล้วก็อยากทำให้ดีที่สุดเหมือนกัน

ไม่ถึงกับอยากชนะเลิศ แต่อย่างน้อยก็ไม่อยากแพ้ให้มาร์โซ

“แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?”

บังแทโฮลูบคางครุ่นคิดก่อนพูดขึ้น

“ถ้าจะกู้คืนความเสียหาย ก็ต้องเปิดเผยว่าทำอะไรส่งไป หรือไม่ก็ประกาศว่าไม่ได้วาด ความงาม …อ้อ”

ดูเหมือนจะคิดอะไรดีๆ ออก เขาจึงตบมือดังฉาด

“บางทีนี่อาจเป็นโอกาสก็ได้นะ”

ไม่รู้ว่าโอกาสแปลว่าอะไร เลยหันไปหาคุณปู่ ท่านอธิบายว่าเป็นเรื่องดีๆ นั่นเอง

บังแทโฮเชื่อมต่อคีย์บอร์ดอินฟราเรดเข้ากับแท็บเล็ต

“จะทำอะไรเหรอครับ?”

“จะปล่อยข้อมูลบางอย่าง”

เป็นเรื่องที่ผมเคยเซ็นสัญญาหนึ่งปีกับ Schmincke

เงื่อนไขคือต้องใช้แต่สีน้ำมันของ Schmincke ในงานปีนี้ ได้ค่าตอบแทน 600,000 ยูโร

แม้ว่าจะเคยออกอีเวนต์โปรโมต ถ่ายโฆษณาแล้วก็ตาม แต่จริงๆ ก็ไม่ได้มีผลงานเผยแพร่มากนัก

“ตอนนี้คนยังจับทางกันไม่ถูกอยู่ ถ้าความงามไม่ได้ใช้สี Schmincke ล้วนๆ ก็น่าจะพอเดาได้แล้วล่ะ”

“ครับ”

“อย่างน้อยถ้าคนรู้ว่าคุณไม่ได้วาด ก็ถือเป็นการเอ่ยชื่อ Schmincke อีกครั้ง จะได้มีเหตุผลไว้ต่อรองเงื่อนไขที่ดีกว่าในอนาคตไง”

“มันจะกลายเป็นแบบนั้นเลยเหรอครับ?”

“เพราะนี่คือการประกวดอาร์นูโว งานที่มีคนสนใจเป็นสิบล้าน จะได้กลายเป็นประเด็นได้ง่ายๆ ซะที่ไหนกัน”

แม้แต่ในสถานการณ์แบบนี้ก็ยังคิดเรื่องทำเงินได้

ผมว่าผมโชคดีที่ได้เจอคนอย่างเขาจริงๆ

บื๊อออ– บื๊อออ–

สมาร์ตโฟนสั่น

“เป็นมาร์โซครับ”

ทันทีที่กดรับ เขาก็ถามขึ้นมาทันที

–เห็นข่าวรึยัง?

“ครับ”

–ฮ้า…

ไม่เหมือนเขาเลยที่ถอนหายใจแบบนี้

–พูดชัดๆ ตรงนี้เลยนะ ฉันไม่ได้วาด ความงาม

นึกถึงตอนที่เคยเห็นเขาอยู่กับมิเชลแล้วพูดอะไรเพ้อเจ้อเรื่องติดพนัน

อาจเป็นเพราะเขาไม่จำเป็นต้องโกหกใคร หรืออาจเป็นเพราะเขาเกลียดการโกหก เขาเลยพูดโกหกไม่เก่งเลย

เพราะเขาเงียบ ผมจึงพูดเพื่อปลอบใจ

“ผมรู้ครับ”

–……ว่าไงนะ?

“ก็แค่อเล็กซ์เข้าใจผิดไปเองไม่ใช่เหรอครับ?”

–ใช่ไง เจ้าเวรนั่นมันแต่งเรื่องขึ้นมาทั้งนั้น

“ครับ”

เขาเงียบไปอีก

“ไม่มีอะไรจะพูดอีกเหรอครับ?”

–……ฉันแค่อยากให้เรามีเงื่อนไขที่เท่าเทียมกัน

“ผมเข้าใจครับ”

เหมือนที่เขาไม่อยากแพ้ผม ผมเองก็ไม่อยากแพ้เขา

ไม่สิ จะว่าให้ถูกคือ ผมไม่อยากทำให้เขาผิดหวังต่างหาก

การได้รับการยอมรับจากศิลปินผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขามันช่างน่าปลื้มใจเหลือเกิน

“เราก็ไม่ใช่คนที่จะเข้าใจผิดกันเพราะเรื่องแค่นี้อยู่แล้ว อย่ากังวลเลยครับ”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน อาจจะโมโหไปแล้วก็ได้

ก็ในเมื่อมีข่าวลือว่าผลงานที่ผมตั้งใจวาดถูกเข้าใจว่าเป็นรูปอื่น

แถมผลโหวตอาจจะเสียหายไปบ้างด้วย

แต่ผมรู้ดีว่า มาร์โซอยากแข่งกับผมแบบยุติธรรม และเขาเป็นคนซื่อตรง

เขาไม่ใช่คนที่จะใช้เล่ห์กลตื้นๆ แบบนั้น

–……เข้าใจแล้ว

“ผมก็เตรียมรับมือกับทางนี้อยู่เหมือนกันครับ”

–พูดถึงเรื่องนั้น…

เขาหยุดพูดไป

ผมเงี่ยหูฟังด้วยความสงสัย แล้วก็ได้ยินเสียงจริงจังของเขา

–ระลอกคลื่นแห่งฤดูร้อน เดี๋ยวฉันจะบอกเองว่าฉันวาด

อยู่ๆ ก็ฟังไม่เข้าใจ เลยย้อนถาม

“ว่าไงนะครับ?”

–ฉันจะบอกว่าฉันวาด ระลอกคลื่นแห่งฤดูร้อน งั้นก็แฟร์ดีแล้วไง

ไม่รู้ว่าเขาฉลาดหรือโง่กันแน่ อยากให้เลือกสักอย่างเดียว

“พูดอะไรออกมาน่ะครับ หยุดเถอะครับ”

–ทำไมล่ะ

“จะทำไมอีกล่ะครับ? แบบนั้นมันจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้”

–จะไม่เปลี่ยนได้ไงล่ะ ก็ตอนนี้คนโหวตภาพฉันเพิ่มเพราะชื่อเธอเลยไม่ใช่เหรอ

“คงจะใช่ครับ”

–งั้นเธอก็เอาชื่อฉันไปใช้ด้วยสิ

นี่มันตรรกะอะไรกันเนี่ย

–พูดอะไรก็ไม่มีใครเชื่อแล้ว เหลือแค่วิธีนี้เท่านั้น เดี๋ยวฉันจัดการเอง แค่รับรู้ไว้ก็พอ

“อย่าทำเรื่องให้ยุ่งยากกว่านี้ได้ไหมครับ!”

...

“อย่าทำ! บอกว่าอย่าทำไงครับ!”

ทันทีที่โกฮุนตวาดและตัดสายโทรศัพท์ไป อ็องรี มาร์โซก็นิ่งค้าง มองสมาร์ตโฟนในมือด้วยใบหน้าครุ่นคิด

“ว่าไงบ้าง?”

มิเชล พลาตินีที่ยืนอยู่ข้างๆ ถามด้วยความเป็นห่วง

“เขาบอกว่าอย่าทำ”

“นั่นไงล่ะ ฉันก็ว่าแล้ว นายจะยุติธรรมไปถึงไหนกัน”

มิเชล พลาตินีตำหนิอังรี

อังรีเสนอความคิดแสนเพี้ยน ว่าควรจะบอกว่าผลงานระลอกคลื่นแห่งฤดูร้อนเป็นของตัวเอง เพื่อให้ความเข้าใจผิดเรื่องโกฮุนวาดความงามดูเป็นธรรม แต่เขาก็ถูกสั่งห้ามโดยตรงจากเจ้าตัว

ตามคาด โดนปฏิเสธ

มิเชลที่พูดต่อเนื่องอยู่พักใหญ่ ก็สังเกตว่าอังรีมีสีหน้าไม่ดีนัก

ทั้งที่ปกติ หากอะไรไม่เป็นไปตามใจ เขาคงโวยวายลั่นไปแล้ว แต่ครั้งนี้กลับสงบนิ่งผิดปกติ

‘หรือฉันพูดแรงไป?’

ด้วยความเป็นห่วง มิเชลจึงลดเสียงลง

“เป็นอะไรน่ะ?”

อังรีกำมือแน่นแล้วคลายออกซ้ำไปมา ก่อนพูดเสียงต่ำ

“เขาบอกว่าไม่ใช่”

“อะไรไม่ใช่?”

ด้วยบุคลิกสุดโต่งของเขาที่มักเข้าใจผิดได้ง่าย คำพูดของโกฮุนยังคงติดอยู่ในหัว

"เราสองคนไม่ใช่คนที่จะเข้าใจผิดกันเพราะเรื่องแบบนี้นี่ครับ"

“…เขาบอกว่าไม่ใช่”

ชายผู้เคยตื่นเต้นถึงขีดสุดในช่วงเช้า บัดนี้กลับจมอยู่ในความคิดลึกๆ

...

ในอีกด้านหนึ่ง

คิมจีอูที่ตกใจเมื่อรู้ว่าความงาม อาจเป็นผลงานของโกฮุน ได้มุ่งหน้าไปยังแกลเลอรีใกล้สถานีตำรวจ

‘แปลกจัง’

ยิ่งดูผลงานความงาม เธอก็ยิ่งสับสน ไม่สามารถหาคำตอบที่ชัดเจนได้

ตอนแรกเธอไม่รู้สึกเลยว่าเป็นผลงานของโกฮุน เลยคิดว่าอเล็กซ์อาจแค่เดาเพื่อเรียกยอดวิวเท่านั้น แต่พอมองอย่างพินิจพิเคราะห์ ก็เริ่มรู้สึกถึงความคล้ายคลึงอยู่บ้าง

โกฮุนมักใช้สีตรงข้ามอย่างสร้างสรรค์ เช่น สีทองลึกลับของแล็กเกอร์ในความงามกับม่านสีน้ำเงินเข้มที่สื่อถึงความมืด ก็ให้ความรู้สึกเช่นนั้น

แม้องค์ประกอบ, พื้นผิว, และวิธีการสื่อถึงสิ่งต่างๆ จะต่างไปจากเดิม แต่ก็มีอะไรบางอย่างที่ชวนให้นึกถึง

‘หรือเป็นเพราะเราคิดไปเองว่าโกฮุนเป็นคนวาด?’

“ว่าไงครับ ดูแล้วคิดว่าเป็นของโกฮุนไหม?”

“สีทองลึกลับนั่น ถ้าไม่ใช่ศิลปินเอเชียก็คงถ่ายทอดได้ยากจริงๆ ค่ะ”

เมื่อได้ยินเสียงถาม คิมจีอูก็หันไป

เธอกำลังคุยกับทอม เจมส์ นักวิจารณ์ศิลปะชื่อดัง และทีมของเขา

“บางคนถึงขั้นเปรียบเทียบกับคลิมท์เลยนะครับ”

“ฮะๆ ถ้าจะพูดแบบนั้น… ถึงทั้งคู่จะใช้ทองเหมือนกัน แต่ก็ต่างกันสุดขั้ว ทองของคลิมท์ดูเจิดจ้า แต่ของชิ้นนี้กลับสงบ… ผมว่า ‘งดงาม’ คงจะเหมาะกว่าครับ”

“โกฮุนก็ใช้ทองเก่งนะคะ”

“ใช่เลย แม้จะต่างจากทองในผลงานนี้ แต่ในทานตะวัน ผลงานเปิดตัวของเขาก็แสดงการใช้ทองได้อย่างน่าทึ่ง”

“ตอนนั้นก็ถูกพูดถึงว่าเป็นงานศิลปะน้ำมันแบบเอเชียมากๆ ด้วยค่ะ”

“อืม… บางทีอาจจะใช่ก็ได้ ถ้าใช่จริงก็น่าอัศจรรย์มาก”

“ยากจะเชื่อว่าโกฮุนจะมีฝีมือการถ่ายทอดได้ถึงระดับนี้ในตอนนี้เลยนะครับ”

“ก็มีเหตุผลเหมือนกันนะ”

“ก็เขาเป็นหลานของโกซูยอลไงล่ะ”

“ฮะๆ จริงด้วยสินะครับ”

คิมจีอูฟังแล้วเอียงคอสงสัย

ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่ไม่เชื่อว่าโกฮุนจะเป็นคนวาด แต่ทุกคนก็เริ่มหาจุดเชื่อมโยงบางอย่าง

มีนักข่าวใจร้อนบางราย ถึงกับเขียนบทความว่าความงาม เป็นผลงานที่โกฮุนสร้างเพื่ออุทิศให้แก่อ็องรี มาร์โซ โดยอ้างความสัมพันธ์อันใกล้ชิดของทั้งสอง

‘เป็นไปได้จริงเหรอ’

คิมจีอูกำลังจะออกจากแกลเลอรีเพื่อตามหาคำตอบจากปากโกฮุน

แต่แล้วก็ได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงพูดแผ่วเบา

“มาร์โซเป็นคนวาดนะ”

ด้วยความที่เคยทำสัมภาษณ์กับอ็องรี มาร์โซ และงานประกวดอาร์นูโว เธอจึงเริ่มเรียนภาษาฝรั่งเศสบ้าง และเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นได้ทันที

เมื่อหันไป ก็เห็นเด็กหญิงผมสีเงินยวงจ้องมอง ความงาม อย่างลึกซึ้ง

“บลานช์ ฟาฟร์?”

เด็กอัจฉริยะจากฝรั่งเศส บลานช์ ฟาฟร์ ผู้ที่ติดอันดับ Top 10 ของการประกวดหลายครั้งในช่วงต้น จนถึงขณะนี้

เมื่อเธอได้ยินชื่อของตนจากคนแปลกหน้า เธอจึงหันมามอง

“อ๊ะ ขอโทษนะ พอดีตกใจน่ะ”

“ค่ะ”

บลานช์ ฟาฟร์ไม่ได้ใส่ใจนัก แล้วหันกลับไปจ้องความงามต่อ

สำหรับศิลปินรุ่นเยาว์อย่างเธอ อ็องรี มาร์โซคือกำแพงยักษ์ที่สูงตระหง่านเหมือนเบอร์นาร์ด บัฟเฟต์ในอดีต

เธอกำหมัดแน่น เผชิญหน้ากับผลงานชิ้นนี้ซึ่งเปรียบเสมือนกำแพงที่ต้องข้ามให้ได้

เธอจ้องมันด้วยความแน่วแน่ เพื่อกลบความหวาดหวั่นที่ผุดขึ้นมาจากความคลุมเครือในใจ

คิมจีอูที่มองสีหน้ามุ่งมั่นนั้น เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“เมื่อกี้พูดว่ามาร์โซวาดใช่ไหม?”

“ค่ะ”

“หมายถึงอ็องรี มาร์โซนั่นน่ะเหรอ?”

บลานช์ ฟาฟร์พยักหน้าเบาๆ คิมจีอูรีบหยิบนามบัตรขึ้นมา

“ฉันมาจากสำนักข่าวเยฮวาของเกาหลี ถ้าไม่รบกวน อยากขอสัมภาษณ์สั้นๆ หน่อย ได้ไหม?”

คิมจีอูยิ้มแบบมืออาชีพ

เพราะแม้แต่ในเกาหลียังโดนถามเสมอว่า ‘เยฮวาคือที่ไหน?’ เธอจึงกังวลว่าเด็กสาวอัจฉริยะที่กำลังโด่งดังในวงการศิลปะยุโรปจะยอมให้สัมภาษณ์หรือเปล่า

“คิมจีอู?”

เมื่อบลานช์ ฟาฟร์อ่านชื่อภาษาอังกฤษบนบัตร เธอก็เงยหน้าขึ้นถาม

“ใช่ ฉันเอง คิมจีอู!”

คิมจีอูยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม

“ตกลงค่ะ”

“จริงเหรอ? ตอนนี้ว่างไหม ไปคาเฟ่แถวนี้ก็ได้”

คิมจีอูถึงกับออกอาการตื่นเต้นสุดๆ ที่ได้โอกาสสัมภาษณ์ศิลปินดาวรุ่งของวงการศิลปะฝรั่งเศสแบบตัวต่อตัว