ในฐานะเจ้าของสำนักพิมพ์ฉินโจว เมื่อหลินจือไป๋ออกคำสั่งด้วยตัวเองก็เห็นผลลัพธ์อย่างรวดเร็ว ไม่จำเป็นต้องส่งต้นฉบับอย่างเป็นทางการ บรรณาธิการทั้งหลายแทบไม่มีสิทธิ์ออกความคิดเห็นด้วยซ้ำ 《วันพีซ》 จึงถูกจัดแคมเปญโปรโมตขั้นสูงสุดทันที!

“ความสุขของการกวาดเรียบ!”

ตอนนี้หลินจือไป๋ในฉินโจวรู้สึกเหมือน “กวาดล้างแปดทิศ” ไร้ผู้ต้านทาน นึกย้อนไปเมื่อสามปีก่อน ตอนที่พยายามตีพิมพ์นิยายสั้นยังต้องหาวิธีใช้นามแฝงและรอฟังข่าวจากสำนักพิมพ์ว่าจะผ่านหรือไม่ เมื่อเทียบกับสถานการณ์ตอนนี้ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

แต่...

เมื่อการโปรโมตของ 《วันพีซ》 เริ่มใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ จนเหมือนทุ่มเงินไปมหาศาล แฟน ๆ ของปู๋เย่โหวและชาวเน็ตฉินโจวเริ่มรู้สึกแปลก ๆ

“หืม?”

“เหมือนจะเล่นใหญ่ไปหน่อยนะ!”

“ทำไมถึงเห็นโฆษณา 《วันพีซ》 ไปทั่วเลย?”

“ปู๋เย่โหวน่าจะเล่น ๆ ขำ ๆ ไม่ใช่เหรอ สำนักพิมพ์เฉินฮวาจริงจังขนาดนี้เชียว?”

“อาจจะเพราะอยากเอาใจปู๋เย่โหวมั้ง?”

“ก็ปู๋เย่โหวเป็นเสาหลักของสำนักพิมพ์เฉินฮวานี่นะ”

“อยู่ ๆ เสาหลักอยากวาดมังงะ สำนักพิมพ์เฉินฮวาก็ต้องจำใจโปรโมตเต็มที่แหละ ปู๋เย่โหวสำคัญมากนี่นา”

“ฮ่า ๆ ๆ ไป๋ตี้ โดนบังคับทำงานสินะ?”

“เรื่องนี้ทำให้นึกถึงปีที่แล้วเลย ที่เศรษฐีอันดับหนึ่งของฉินโจวเรียกซูเปอร์สตาร์ระดับท็อปแปดคนมาถ่ายหนัง แล้วเศรษฐีก็เป็นพระเอก ส่วนซูเปอร์สตาร์ทั้งแปดกลายเป็นตัวประกอบ โดนเศรษฐีใช้พลังเงินตราอัดเรียบในหนัง”

ชาวเน็ตพากันแซวสนุกสนาน

...

วงการมังงะ

นักวาดมังงะหลายคนก็สังเกตเห็นการโปรโมตมังงะของปู๋เย่โหว หลายคนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหมั่นไส้

“โห”

“นักวาดมังงะระดับท็อปในวงการเปิดตัวผลงานใหม่ ยังไม่ถึงขนาดนี้เลยมั้ง?”

“นี่ปู๋เย่โหวว่างมากเหรอ อยู่ดี ๆ มาวาดมังงะ คิดว่าอาชีพนักวาดมังงะไม่มีมาตรฐานหรือไง?”

“เขาเป็นนักเขียนนิยายกับบทละคร เข้าใจมังงะสักแค่ไหนกัน?”

“เข้ามาในวงการมังงะเพื่อกอบโกยแฟนคลับเหรอ?”

“ตอนนี้ดูเหมือนจะฮือฮา แต่สุดท้ายก็เหลือแต่ซากปรักหักพัง”

“ถ้าปู๋เย่โหวรับหน้าที่เขียนเนื้อเรื่องแล้วหาคนมาวาดแทน ยังดูมีหวังหน่อย เพราะหมอนี่ถนัดเรื่องนี้อยู่แล้ว”

“แต่จะวาดเอง?”

“อาจจะแค่วาดเล่น ๆ ดื้อ ๆ ตามใจเจ้าตัวนั่นแหละ”

...

นักวาดมังงะพากันบ่นหมั่นไส้

ชาวเน็ตก็ดูไปขำไป

แฟนคลับก็พากันแซวสนุกสนาน

ไม่มีใครเชื่อว่าปู๋เย่โหวจะวาดมังงะออกมาดีได้!

แต่ไม่ว่าใครจะมองยังไง การโปรโมตก็ยังดำเนินต่อไปไม่หยุด พร้อมกับการพิมพ์และกระจาย 《วันพีซ》 สู่ร้านหนังสือการ์ตูน แม้ว่าร้านส่วนใหญ่จะไม่ค่อยกระตือรือร้นเท่าไร แต่ก็ยังรับหนังสือเข้าร้านมาบ้างเล็กน้อย

เพราะปู๋เย่โหวมีแฟนคลับนี่สิ!

แฟนคลับของเขาอาจจะซื้อหนังสือโดยไม่สนใจเนื้อหามังงะเลยด้วยซ้ำ ไม่ได้แคร์ว่าปู๋เย่โหวจะเป็นนักวาดมืออาชีพหรือไม่

หลินจือไป๋ก็ไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดยังไง

เพราะจริง ๆ แล้วที่คนอื่นพูดก็ไม่ผิด หลินจือไป๋ก็แค่วาดมังงะเล่น ๆ ไม่ได้คิดจะเอาจริงเอาจังในวงการมังงะหรือทำให้เป็นอาชีพหลักหรอก แต่ในโลกก่อน 《วันพีซ》 มีอิทธิพลมากขนาดนั้น ในเมื่อเขาได้มันมาจากการสุ่มกาชา จะไม่วาดก็น่าเสียดายไม่ใช่เหรอ?

ที่สำคัญที่สุดคือ

หลินจือไป๋ต้องการปูทางสำหรับการบุกตลาดฉู่โจวในอนาคต!

เขาได้ทำการสำรวจตลาดของทุกทวีปในบลูสตาร์แล้วและรู้ว่าที่ฉู่โจวนั้น อุตสาหกรรมอนิเมะและมังงะเฟื่องฟูมาก

แม้ว่าหลินจือไป๋จะวางแผนบุกตลาดฉีโจวก่อน แต่เขาก็ต้องไปฉู่โจวในอนาคตแน่ ๆ การมีสถานะเป็นนักวาดมังงะก็ถือเป็นการปูพื้นฐานล่วงหน้าได้ดีทีเดียว

ว่าแต่...

เหมือนตอนนี้หลินเป่าเป็นคนดูแลบริษัทการ์ตูนในเครือเฉินฮวากรุ๊ปใช่ไหม?

ถ้าสำนักพิมพ์เฉินฮวาตีพิมพ์ 《วันพีซ》 ได้ก็เท่ากับแย่งตลาดที่อาเป่าดูแลอยู่ด้วย แล้วทำไมจะไม่ทำล่ะ?

และแล้ว...

ไม่กี่วันต่อมา สำนักพิมพ์เฉินฮวาก็จัดจำหน่าย 《วันพีซ》 รวมเล่ม สามเล่มแรกออกมาในที่สุด

รวมเล่ม สามเล่ม

แต่ละเล่มมีสิบตอน

ครอบคลุมเนื้อหาจนถึงตอนที่สามสิบพอดี!

...

หลินเป่าก็ได้ยินข่าวว่าผู้เขียนนิยายและบทละครระดับท็อปอย่างปู๋เย่โหวกำลังจะปล่อยผลงานมังงะออกมาเหมือนกัน

แต่หลินเป่าไม่ได้ใส่ใจอะไร

"ถึงฉันจะเป็นแฟนของปู๋เย่โหว แต่การ์ตูนกับนิยายนี่มันคนละเรื่องเลยนะ"

หลินเป่าคิดแบบนั้น

แต่พอถึงวันที่ 《วันพีซ》 วางขาย หลินเป่ากลับเผลอเดินเข้าไปในร้านการ์ตูนโดยไม่รู้ตัว

"ดูเร็ว!"

"นี่มังงะของปู๋เย่โหวใช่มั้ย?"

"ใช่ ฉันเห็นโปรโมทมาก่อนหน้านี้ ชื่อ 《วันพีซ》"

"ไม่รู้จะสนุกมั้ยนะ"

"ฮ่าฮ่า นายยังคาดหวังอยู่เหรอ?"

"ก็ไม่เชิงคาดหวังหรอก แค่สงสัยเฉยๆ ขอลองดูหน่อยละกัน"

"ก็ตามใจ"

"ฉันไม่สนใจหรอก"

"ฉันก็อยากดูเหมือนกันว่ามังงะของปู๋เย่โหวจะเป็นยังไง"

แฟนมังงะตัวจริงไม่ได้สนใจ 《วันพีซ》 เลย

แต่แฟนคลับของปู๋เย่โหวยังไงก็อดไม่ได้ที่จะเปิดดูด้วยความอยากรู้

ผลก็คือ แค่ดูไปไม่กี่หน้า แฟนคลับของปู๋เย่โหวก็หัวเราะออกมา

"นี่มันวาดอะไรเนี่ย!"

"ตัวละครนี่หน้าตาประหลาดชะมัด!"

"วาดแบบนี้ได้ไงเนี่ย!"

"พี่แกควรกลับไปเขียนนิยายหรือบทละครดีกว่านะ"

"มังงะมันไม่เหมาะกับเขาจริงๆ"

"นี่มันการ์ตูนตลกเหรอ?"

"แต่ฉันรู้สึกว่ามันออกแนวมังงะต่อสู้นะ?"

"พล็อตเรื่องไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่ลายเส้นนี่มันหลุดโลกเกินไป!"

"ปู๋เย่โหวเก่งเรื่องการเขียนอยู่แล้ว ดังนั้นเนื้อเรื่องคงไม่แย่หรอก แต่ฝีมือวาดรูปนี่ต้องปรับปรุงเยอะ!"

ต้องยอมรับว่า

ในโลกเดิมช่วงแรก 《วันพีซ》 ไม่ได้โด่งดังนัก ส่วนหนึ่งก็เพราะสไตล์การวาดนี้แหละ

แต่หลินจือไป๋ก็ยังคงใช้สไตล์การวาดแบบโอดะ เพราะมันเข้ากับเรื่องราวที่สุด

ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลแฮะ

หลินเป่ายืนดูอยู่สักพักก็ยิ้มออกมา แล้วก็หยิบ 《วันพีซ》 ขึ้นมาเปิดดูบ้าง เนื้อหาของมังงะก็ปรากฏต่อหน้าเขา

มนุษย์ยางยืด?

ผลปีศาจ?

ยุคสมัยแห่งโจรสลัด?

นี่มันกลิ่นอายมังงะแอ็กชันแนวโชเน็นชัดๆ

แต่ลายเส้นนี่มันแปลกจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่แฟนคลับของปู๋เย่โหวถึงหัวเราะกัน

หลินเป่าก็หัวเราะออกมาเหมือนกัน

"ถ้ามังงะนี้ดังขึ้นมาได้ ฉันจะไลฟ์สดกินขี้เลย!"

คิดแบบนั้น หลินเป่าก็อ่านต่อไป ไม่ใช่เพราะเนื้อเรื่องน่าติดตามหรอก แต่เพราะอยากขำเล่นๆ

แต่พออ่านไปเรื่อยๆ

สีหน้าของหลินเป่าก็เริ่มเปลี่ยนไป

หืม!

มีอะไรไม่ชอบมาพากล!

ทำไมยิ่งอ่านยิ่งได้กลิ่นอายมังงะโชเน็นที่แท้ทรู!?

ความตื่นเต้นของเนื้อเรื่องก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หลังจากตัวละครนักล่าโจรสลัด "โซโร" ปรากฏตัว!

"ถ้ามังงะนี้ดังขึ้นมาได้ ฉันจะสระผมแบบกลับหัวแทน!"

หลินเป่าเปลี่ยนคำสาบานใหม่ การไลฟ์สดกินขี้มันดูไม่มีมารยาทเกินไป

...

ในค่ำคืนที่วันพีซวางจำหน่าย

บนโลกออนไลน์

ความคิดเห็นจำนวนมากเริ่มปรากฏขึ้น!

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่เหรอมังงะของปู๋เย่โหว เดี๋ยวฉันถ่ายรูปให้ดูหน่อย มาดูงานวาดนี้กัน"

"ปู้!"

"นี่มันวาดบ้าอะไรกันเนี่ย!"

"นี่คือตัวเอกลูฟี่เป็นมนุษย์ยางยืด ฉันไม่เคยเห็นตัวเอกแบบนี้มาก่อน บอกว่าเป็นมังงะโชเน็นสายแอ็กชัน แต่การต่อสู้นี่ไม่มีความสวยงามเลย ดูแขนที่ยืดออกไปสิ!"

"เวอร์เป็นบ้าเลย!"

"นี่มันเกินไปแล้ว!"

"เห็นไหมล่ะ งานอดิเรกก็คืองานอดิเรก!"

"ท่านโหวครับ อย่าใช้งานอดิเรกไปท้าทายอาชีพของนักวาดมังงะมืออาชีพเลย!"

"พูดตามตรงนะ ฉันยังตกใจอยู่เลย อย่างน้อยปู๋เย่โหวก็มีพื้นฐานการวาดรูปอยู่บ้างนะ ลองดูสตอรี่บอร์ดพวกนี้สิ ดูแล้วเหมือนจะเข้าท่าดีใช่มั้ย แต่สไตล์การวาดนี่แหละที่แปลกมาก จนเข้าไม่ถึงเนื้อเรื่องเลย!"

ยังไงซะนี่ก็คือมังงะของปู๋เย่โหว

แถมยังมีการโปรโมตอย่างหนักหน่วงก่อนหน้านี้

ดังนั้นพอมังงะออกมา การพูดคุยในโลกออนไลน์ก็ยังคงมีอยู่อย่างกว้างขวาง

เพียงแต่คำวิจารณ์นั้นช่างรุนแรงจนแทบทนดูไม่ได้ ไม่มีใครรับได้กับสไตล์การวาดแบบนี้ ถึงขั้นมีชาวเน็ตจำนวนมากเข้าไปคอมเมนต์ใต้บัญชีของปู๋เย่โหวว่า:

"ท่านโหวครับ ฟังผมหน่อย"

"เรามาคุยกันดี ๆ อย่าวาดมังงะเลย!"

"เขียนนิยายสักเล่มเถอะ!"

"หรือไม่ก็เขียนบทละครอีกสักเรื่อง!"

"มังงะไม่เหมาะกับท่านจริง ๆ !"

"ฉันพยายามทนดูไปหลายตอนแล้ว สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจริง ๆ"

"เอ่อ มีแค่ฉันคนเดียวเหรอที่รู้สึกว่ามันก็โอเคนะ?"

"ใช่ มีแค่คุณเท่านั้นแหละ!"

"ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยวันพีซก็พิสูจน์ได้ว่าท่านโหววาดรูปเป็นจริง ๆ แค่การออกแบบตัวละครในมังงะนี่แหละที่ต้องปรับปรุงเรื่องรสนิยมหน่อย!"

...

ที่บ้าน

หลินจือไป๋เองก็เห็นคำวิจารณ์เหล่านั้น แต่เขาไม่ได้ใส่ใจเลย

ในชาติก่อน ตอนที่วันพีซเพิ่งออกใหม่ ๆ ก็มีหลายคนบอกว่า รับไม่ได้กับสไตล์การวาดของการ์ตูนเรื่องนี้

แม้กระทั่งหลังจากที่การ์ตูนเรื่องนี้โด่งดังแล้ว

ก็ยังมีหลายคนที่บอกว่าอ่านไม่เข้าใจอยู่ดี

รวมถึงหลินจือไป๋เอง ในชาติก่อนตอนที่เขาเพิ่งเริ่มอ่านวันพีซ เขาก็ยังสงสัยว่าการวาดแบบนี้มันดังได้ยังไง

จนกระทั่งเขาลองอ่านต่อไปอีกหลายตอน

เมื่อเริ่มชินกับสไตล์การวาดนั้นแล้ว เขากลับรู้สึกว่าลูฟี่น่ารักมากเลยด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีตัวละครที่สไตล์การวาดดู “ปกติ” อยู่บ้าง เช่นแชงคูส ผมแดงหรือ โซโร เป็นต้น

พออ่านไปเรื่อย ๆ หลินจือไป๋ก็รู้สึกว่าสไตล์การวาดของวันพีซไม่มีปัญหาอะไรเลย นั่นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของโอดะต่างหาก!

ดังนั้นหลินจือไป๋จึงเลือกที่จะเพิกเฉยต่อเสียงวิจารณ์และเดินหน้าวาดเนื้อเรื่องวันพีซต่อไป

เมื่อเห็นว่าปู๋เย่โหวไม่ออกมาตอบโต้ ชาวเน็ตก็ยิ่งสนุกกันใหญ่

"พูดก็พูดเถอะนะ นี่คงเป็นครั้งแรกที่ปู๋เย่โหวได้สัมผัสกับความล้มเหลวล่ะมั้ง?"

"จริงด้วย!"

"ตอนที่ปู๋เย่โหวเขียนนิยายสั้นเรื่องแรก 《เก้าอี้มนุษย์》 ก็ได้รับเสียงชื่นชมถล่มทลาย!"

"หลังจากนั้นเขาเขียนบทละคร ก็สร้างปรากฏการณ์เรตติ้งกับ 《พุ่งทะยาน》 ทั้งที่ไม่มีใครคาดหวังเลย!"

"จะพูดว่าหลายปีที่ปู๋เย่โหวเข้าวงการมา ชีวิตเขาราบรื่นสุด ๆ เลยก็ว่าได้!"

"นิยายกับบทละครที่เขาเขียนออกมาฮิตทุกเรื่อง สะกดคำว่าล้มเหลวไม่เป็นเลย!"

"ขนาดเขียนให้ปี้เหยาตายหรือให้เซียวเหล่งนึ่งเสียความบริสุทธิ์ ก็ยังไม่กระทบยอดขายผลงานของเขาเลย!"

"ล้มเหลวแบบนี้แหละดี!"

"สมแล้วที่ไม่ยอมทำงานหลัก!"

แม้ว่าจะมีคนแซวกันมากมาย แต่ก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรและไม่มีใครพูดว่าปู๋เย่โหวหมดไฟหรือหมดความสามารถ

เพราะทุกคนคิดว่าปู๋เย่โหวก็แค่วาดเล่น ๆ เท่านั้นเอง

เขาแค่วาดเพื่อความสนุก 《วันพีซ》 จะล้มเหลวก็ไม่กระทบต่อสถานะของ "ท่านโหว" ในใจของแฟน ๆ หรือแม้แต่คนทั่วไปเลย

แต่แล้ว...

สามวันต่อมา

เมื่อบางคนที่มีความอยากรู้อยากเห็น พยายามจะไปซื้อ 《วันพีซ》 เพื่อดูว่าสไตล์การวาดมันจะ “หลุดโลก” แค่ไหน แต่กลับพบว่าหนังสือการ์ตูนในร้านแถวบ้านขายหมดเกลี้ยง...

ในที่สุดก็มีคนเริ่มรู้สึกแปลกใจ!

ไหนบอกว่า 《วันพีซ》 ล้มเหลวไง?

ทำไมไปหลายร้านแล้วถึงซื้อไม่ได้ล่ะ!?