【ระบบกำลังโหลด 99%...】

หลินจือไป๋ดันแว่นขึ้นเล็กน้อย พลางมองตัวอักษรกึ่งโปร่งใสสีแดงอ่อนที่ลอยอยู่ตรงหน้าด้วยอาการตะลึงงัน

แถบความคืบหน้าปริศนานี้เหมือนจะฝังอยู่ในสายตาของเขา ตั้งแต่เริ่มโหลดจากศูนย์จนถึงวันนี้ ผ่านมาแล้วสามวัน

สามวันก่อน

หลินจือไป๋ฉลองวันเกิดอายุครบ 17 ปีอย่างเป็นทางการ

หลังจากใช้เวลาฉลองวันเกิดกับครอบครัวเสร็จ เขาก็กลับเข้าห้องเพื่อเอนหลังพักผ่อนตามปกติ แต่ไม่ทันได้ล้มตัวนอนสบาย ๆ ได้ไม่นาน อาการปวดศีรษะก็เริ่มขึ้น

นี่เป็นปัญหาเก่าของหลินจือไป๋

อาการปวดหัว วิงเวียน อ่อนเพลีย ฝันบ่อย นอนไม่หลับ เหงื่อออกตอนกลางคืน และความจำเสื่อม... ล้วนเป็นอาการที่เขาเผชิญอยู่ทุกวันตั้งแต่สามปีก่อน หลังจากที่เขาได้รับบาดเจ็บศีรษะจากกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง

แพทย์วินิจฉัยว่าสมองของเขาได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ส่งผลให้ความดันในกะโหลกศีรษะไม่สมดุล และด้วยเทคโนโลยีการผ่าตัดสมองในปัจจุบันของบลูสตาร์ ไม่สามารถรักษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ

หลินจือไป๋ไม่อยากให้ครอบครัวเป็นห่วง เขาจึงลุกขึ้นไปกินยาแก้ปวด

แต่ใครจะรู้ว่า คราวนี้อาการปวดรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

มันเหมือนมีแมลงเล็ก ๆ เจาะไปมาอยู่ในศีรษะ กระเพาะปั่นป่วนจนอาเจียน และหูอื้ออย่างหนัก

เมื่อเขารู้สึกว่าอาการผิดปกติและอยากเรียกให้ครอบครัวพาไปโรงพยาบาล เขาก็หมดสติไปเสียก่อน

ประมาณหนึ่งชั่วโมงผ่านไป

หลินจือไป๋ฟื้นขึ้นมาอย่างช้า ๆ และพบว่าจิตใจของเขาราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา ทว่าทันใดนั้นเอง เขาก็เข้าใจเรื่องราวเกี่ยวกับ "ชีวิตก่อนหน้า" ของตนเองอย่างน่าประหลาด!

“นี่ฉัน...ข้ามมิติแล้วหรือ?”

ในวินาทีที่ความทรงจำจากชีวิตก่อนหน้าตื่นขึ้น สมองของหลินจือไป๋สับสนจนเขาเกือบเชื่อว่าตนเองคือผู้ที่เดินทางข้ามมิติมาจากโลก

แต่เมื่อเขาสงบจิตใจและไตร่ตรองดีแล้ว เขาก็รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่การข้ามมิติ

เพราะเขาใช้ชีวิตอยู่ในบลูสตาร์มา 17 ปีแล้วอย่างแท้จริง

นี่ควรจะเรียกว่า การกลับชาติมาเกิดมากกว่า?

ส่วนแถบความคืบหน้าปริศนาในสายตาของเขา ปรากฏขึ้นในตอนที่ความทรงจำจากชีวิตก่อนหน้าเริ่มฟื้นคืน...

ขณะกำลังคิดถึงเหตุการณ์เหล่านี้

หลินจือไป๋ไม่ได้สังเกตว่าแถบความคืบหน้าตรงหน้าได้ถึง 100% แล้วโดยไม่มีเสียงใด ๆ

“ติ๊ง!”

เสียงกลไกหนึ่งดังขึ้นในหู ดึงหลินจือไป๋กลับมาสู่ความจริง

“ระบบโหลดสำเร็จแล้ว เฟยหงพร้อมให้บริการคุณ!”

“ระบบ?”

หลินจือไป๋ลองเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

เสียงกลไกตอบกลับมา “โฮสต์สามารถเรียกระบบนี้ว่าเฟยหง”

เฟยหง?

หัวใจของหลินจือไป๋เต้นแรง

เขาอยากจะมองแถบความคืบหน้าอีกครั้ง แต่กลับพบว่าสายตาของเขาพร่ามัวจนมองอะไรแทบไม่เห็น

เกิดอะไรขึ้น?

หลินจือไป๋ที่มีสายตาสั้นกว่า 800 รู้สึกใจหาย เขาพยายามกระพริบตาแรง ๆ แต่สิ่งที่เห็นนอกแว่นก็ยังคงพร่ามัว แถมยังรู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างประหลาด

เขาเผลอยกมือถอดแว่นออก

ซวบ!

ในวินาทีที่ถอดแว่นออก

สายตาของหลินจือไป๋กลับคมชัดขึ้นทันที!

ทุกสิ่งในห้องกลายเป็นภาพที่ชัดเจนขึ้น แม้กระทั่งตัวอักษรเล็ก ๆ บนโปสเตอร์ที่ติดอยู่บนผนัง ซึ่งปกติไม่เคยมองเห็น ก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนในตอนนี้

หลินจือไป๋ตกตะลึงจนหัวใจเต้นรัว

“สายตาของฉัน...หายดีแล้วเหรอ?”

ในตอนนั้นเอง เสียงกลไกไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง...

ระหว่างการโหลดระบบตรวจพบว่าโฮสต์เคยได้รับบาดเจ็บที่สมอง ส่งผลให้เกิดภาวะแทรกซ้อนร้ายแรงต่อร่างกาย จึงได้เปิดใช้งานโหมดป้องกันอัตโนมัติ ระบบได้ทำการรักษาร่างกายของเจ้าของระบบอย่างครบถ้วนแล้ว ขณะนี้ร่างกายของโฮสต์กลับสู่สภาพปกติของคนทั่วไป รวมถึงสายตาที่กลับมาชัดเจนอีกครั้ง

ฟื้นฟูสุขภาพ!?

หลินจือไป๋แทบไม่สามารถอธิบายได้ว่าในวินาทีนี้มีความคิดหลากหลายเพียงใดวิ่งผ่านหัวเขา

หลังจากเงียบไปพักใหญ่

หลินจือไป๋ถอนหายใจลึกอย่างช้า ๆ ในที่สุดก็สงบใจที่เต้นระรัวลงได้

เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง

"ต่อไปนี้ เฟยหงจะทำการแนะนำฟังก์ชันของระบบโดยย่อ เจ้าของระบบสามารถรับเสียงชื่นชมและความศรัทธาจากผู้อื่นผ่านวิธีการต่าง ๆ เมื่อสะสมค่าความโด่งดังถึงจำนวนที่กำหนด จะได้รับสิทธิ์ในการสุ่มรางวัลจากระบบ ซึ่งรางวัลจะเป็นผลงานศิลปะและวรรณกรรมจากโลกใบเดิมของคุณ"

ผลงานจากโลก?

หลินจือไป๋รู้สึกตื่นเต้น

แม้จะฟื้นความทรงจำจากชาติที่แล้ว แต่ด้วยระยะเวลาที่ผ่านไปหลายสิบปี เขาจำได้เพียงเรื่องคร่าว ๆ เท่านั้น

ตัวอย่างเช่น

เขาจำศิลปินชื่อดังบางคนจากโลกเก่าได้ และจำผลงานบางชิ้นของพวกเขาได้บ้าง เช่น ทำนองของท่อนฮุคหรือเนื้อร้องเพียงไม่กี่ประโยค แต่แค่นั้นก็ถือว่าน้อยมาก

แต่ตอนนี้เมื่อมีระบบ

เขาไม่ต่างอะไรกับการครอบครอง "คลังศิลปะขนาดยักษ์" ที่ชื่อว่า "โลก"!

การแนะนำของระบบยังไม่จบ

"นอกเหนือจากโหมดสะสมชื่อเสียงแลกรางวัล ระบบจะสุ่มมอบภารกิจให้เจ้าของระบบเป็นระยะ เมื่อทำภารกิจสำเร็จ จะได้รับแต้มทักษะแบบสุ่ม"

"แต้มทักษะคืออะไร?"

"แต้มนี้สามารถใช้ในการพัฒนาทักษะ เช่น การร้องเพลง การเล่นดนตรี หรือแม้แต่ทักษะชีวิตอื่น ๆ เจ้าของระบบจะได้ทราบเมื่อใช้งาน"

หลินจือไป๋ครุ่นคิด

แต้มทักษะนี้ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ใช้ยกระดับทักษะส่วนตัวของเขา?

ในตอนนั้น ระบบได้ให้ข้อมูลอีกครั้ง

"กำลังตรวจสอบข้อมูลปัจจุบันของเจ้าของระบบ"

ตัวอักษรกึ่งโปร่งใสสีแดงอ่อนเริ่มปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินจือไป๋

【ชื่อ: หลินจือไป๋】

【อายุ: 17】

【ชื่อเสียง: 86】

【เปียโน: 48】

【กีตาร์: 46】

【วาดภาพ: 35】

【การเขียนพู่กัน: 30】

【สรุป: อาจเป็นเพราะร่างกาย คุณมีทักษะอยู่บ้าง แต่ยังไม่ชำนาญนัก】

แน่นอนว่าไม่ชำนาญ

หลินจือไป๋ได้รับบาดเจ็บเมื่ออายุ 14 ปี

ก่อนบาดเจ็บ เขามีความสนใจหลากหลาย พ่อแม่ก็สนับสนุนเขาเต็มที่ โดยจัดหาครูสอนพิเศษให้

เริ่มจากเรียนเปียโน จากนั้นกีตาร์ เขียนพู่กัน และการวาดภาพ แต่เขาเรียนได้ไม่นานก็เกิดอุบัติเหตุ ทำให้ทักษะเหล่านี้หยุดชะงักไปสามปี

"ตอนนี้มีภารกิจอะไรให้ทำไหม?"

หลินจือไป๋ที่ไม่ได้สนใจอะไรเลยมาหลายปี รู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"ติ๊ง!"

เสียงระบบแจ้งเตือนขึ้น

"กำลังมอบภารกิจสำหรับผู้เริ่มต้น โปรดตรวจสอบรายละเอียดในข้อความ"

ทันใดนั้น

ตัวอักษรโปร่งใสอีกหลายบรรทัดก็ลอยขึ้นตรงหน้าหลินจือไป๋

【ชื่อภารกิจ: เริ่มต้นชีวิตใหม่】

【รายละเอียดภารกิจ: เมื่อชีวิตเริ่มต้นใหม่ ทุกอย่างเป็นไปได้ โปรดเริ่มต้นด้วยการสร้างตัวตนในฐานะนักแต่งเพลง และปล่อยเพลงแรกของคุณ】

【หมายเหตุ: ภารกิจนี้จะแนบผลงานเริ่มต้นทางดนตรีให้เจ้าของระบบ】

【คำแนะนำ: "ของขวัญเริ่มต้น" ถูกเก็บไว้ในคลังระบบแล้ว โฮสต์สามารถเรียกดูได้โดยใช้คำสั่งในใจ】

ของขวัญเริ่มต้น?

หลินจือไป๋ลองนึกคำว่า "เปิดคลัง" ในใจ

ทันใดนั้น หน้าต่างที่ดูเหมือนคลังส่วนตัวในเกมออนไลน์ก็ปรากฏขึ้น ระบบยังแบ่งประเภทไว้อย่างชัดเจน

มี 【เพลง】

มี 【บทละคร】

มี 【นิยาย】

มี 【รายการวาไรตี้】

มี 【การ์ตูน】

และมี 【เกม】

หลินจือไป๋ตาเป็นประกาย

เขานึกถึงคำกล่าวของนักเขียนบทละครชื่อดังจากโลกเก่า อันตอน เชคอฟ ที่ว่า "หากในฉากแรกของเรื่องมีปืนปรากฏอยู่ ในฉากสุดท้ายปืนกระบอกนั้นจะต้องยิง"

ทฤษฎีนี้ดูเหมือนจะใช้ได้กับระบบเช่นกัน

ในเมื่อคลังมีหมวดหมู่เหล่านี้ ต่อไปเขาคงต้องเข้าไปเกี่ยวข้องในแต่ละสาขา

นี่คือแผนที่จะทำให้เขากลายเป็นศิลปินอเนกประสงค์ใช่ไหม?

แต่ตอนนี้คือ "ฉากแรก"

ในแต่ละหมวดหมู่ยังว่างเปล่า มีเพียงในหมวด เพลง ที่มีเพลงเดียวปรากฏอยู่

ชื่อเพลง 《ดับทุกข์》

ในความทรงจำเกี่ยวกับโลกเก่า หลินจือไป๋เหมือนจะเคยได้ยินชื่อเพลงนี้ แต่เขาจำทั้งทำนองและเนื้อร้องไม่ได้

ทว่าทันทีที่เขามองเพลงนี้ในคลัง ความรู้สึกชาเบา ๆ ก็แผ่ซ่านในสมอง ก่อนที่ข้อมูลทั้งหมดของเพลงจะพรั่งพรูเข้าสู่ความทรงจำ

"คุณต้องการยอมรับภารกิจหรือไม่?"

"ยอมรับ"

เหมือนว่าชีวิตจะเริ่มต้นใหม่จากวินาทีนี้

หลินจือไป๋เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายราวกับมีดวงดาวนับล้านสะท้อนอยู่

หลายปีที่ผ่านมา

หลินจือไป๋เหมือนคนล่องลอย

แต่ตอนนี้ เขากลับเหมือนคนที่ได้เกิดใหม่ เดินออกจากหมอกหนา และสัมผัสกับแสงอาทิตย์แห่งอิสรภาพ

ราวกับว่าเมื่อเขาอ้าแขนออก

ก็สามารถโอบกอดอนาคตเอาไว้ได้…