"วันที่ 22 เมษายน อาจารย์ราชันย์ร้อยหน้า จะมาซ้อมที่สถานีโทรทัศน์เทียนกวงหนึ่งวัน"

"วันที่ 23 เมษายน เราจะเริ่มการถ่ายทำรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 อย่างเป็นทางการ และคุณจะเป็นผู้เข้าแข่งขันในรอบแรก"

"รอบแรกจะมีผู้เข้าแข่งขันที่สวมหน้ากากทั้งหมดเจ็ดคน"

"เมื่อร้องเพลงจบแล้ว ผู้เข้าแข่งขันสองคนที่ได้รับคะแนนโหวตต่ำสุดจากผู้ชมในสตูดิโอจะต้องถูกคัดออก"

จินเสี่ยวเฟิง โทรติดต่อราชันย์ร้อยหน้า

ในสายโทรศัพท์เขาอธิบายกฎของรายการ ซึ่งจริง ๆ แล้ว หลินจือไป๋รู้หมดแล้ว เพราะเป็นคนกำหนดกฎพวกนี้ด้วยตัวเอง

แต่เพื่อให้สมจริง หลินจือไป๋ก็แกล้งทำเป็นเพิ่งได้ยินครั้งแรก และตอบกลับว่าไม่มีปัญหาสำหรับการเป็นผู้เข้าแข่งขันในรอบแรก

ในชีวิตก่อนของหลินจือไป๋ รายการ 《หน้ากากนักร้อง》 มีสองเวอร์ชัน

เวอร์ชันจีน: ผลตอบรับไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ความนิยมไม่เทียบเท่ากับ 《ฉันคือนักร้อง》

เวอร์ชันเกาหลี: เป็นต้นฉบับของ 《หน้ากากนักร้อง》 และประสบความสำเร็จมาก มีอิทธิพลอย่างมหาศาลในเกาหลี แม้กฎจะแตกต่างจากเวอร์ชันจีน เพราะข้อจำกัดด้านศิลปินที่ยินดีเข้าร่วมรายการในจีนมีน้อยกว่า

แถมในเวอร์ชันจีน หน้ากากของนักร้องก็ดูไม่ค่อยประณีต ยังมีส่วนที่ทำให้ผู้ชมเดาตัวตนได้ง่าย

นอกจากนี้ คณะกรรมการผู้ทายตัวตนในเวอร์ชันจีนก็มักจะแกล้งทำเป็นเดาไม่ออก ทั้ง ๆ ที่ตัวเองและผู้ชมรู้หมดแล้วว่าคือใคร ทำให้ผู้ชมรู้สึกถูกดูถูกสติปัญญาจนหมดสนุกในที่สุด

ตรงกันข้ามกับเวอร์ชันเกาหลี ที่การปกปิดตัวตนนักร้องทำได้ยอดเยี่ยมมาก ทั้งการเปลี่ยนเสียง หน้ากาก และชุดที่ใส่จนแม่แท้ ๆ ยังจำไม่ได้

หลินจือไป๋ได้ปรับปรุงรายการเวอร์ชันของเขาเอง โดยผสมผสานข้อดีจากทั้งสองเวอร์ชัน พร้อมปรับเปลี่ยนกฎให้ยืดหยุ่น เหมาะกับสถานการณ์ของฉินโจว

"อ้อ ใช่ครับ" จินเสี่ยวเฟิงพูดขึ้นในสาย "หลังจากร้องเพลงจบ คณะกรรมการจะพูดคุยกับคุณเพื่อพยายามเดาตัวตน เพื่อป้องกันเสียงพูดของคุณถูกจับได้ เราจะเตรียมเครื่องเปลี่ยนเสียงให้ คุณอยากได้เสียงแบบไหนครับ? มีหลายแบบเลย เช่น เสียงหนุ่มใหญ่ เสียงโลลิ เสียงสาวมั่น หรือเสียงเด็กผู้ชาย"

"ไม่จำเป็นหรอก" หลินจือไป๋หัวเราะ

ตัวเขาเองก็เป็นเครื่องเปลี่ยนเสียงที่มีชีวิตอยู่แล้ว!

"แบบนี้ไม่ดีมั้งครับ" จินเสี่ยวเฟิงรีบพูด "ถึงคุณจะมั่นใจว่าปกปิดได้ดี แต่ก็ยังมีคนที่อาจฟังออกอยู่ดีนะครับ อย่างเช่นเรื่องที่คุณคือราชาเพลงโจว ตอนนี้คนอื่นๆ อย่างแพนด้าและเมนคูนก็รู้แล้วนะครับ"

"งั้นเหรอ?"

หลินจือไป๋ตอบกลับด้วยเสียงที่เลียนแบบจินเสี่ยวเฟิงได้เหมือนเป๊ะ: "คุณคิดว่าผมต้องการเครื่องเปลี่ยนเสียงจริง ๆ เหรอ?"

"คะ-คะ-คุณ…!" เสียงของจินเสี่ยวเฟิงเต็มไปด้วยความตกใจ!

เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!?

ทำไมจู่ๆ เสียงของราชาเพลงโจว ถึงเหมือนเสียงตัวเขาเองได้ขนาดนี้!?

หลินจือไป๋หัวเราะ: "ตราบใดที่ผมไม่อยากให้ใครฟังออก ก็ไม่มีใครฟังออกได้หรอก"

คำพูดนี้เคยเป็นคำพูดของโจวหานจิ้น ซึ่งหลินจือไป๋นำมาพูดเลียนแบบ พร้อมยังใช้เสียงของจินเสี่ยวเฟิงตลอดการสนทนา

"คุณไม่ใช่โจวหานจิ้นจริง ๆ ใช่ไหม!?"

ในที่สุดจินเสี่ยวเฟิงก็เข้าใจได้แล้วว่า ราชันย์ร้อยหน้าคือยอดฝีมือด้านการเลียนเสียง!

เขาสามารถเลียนเสียงของตัวแทนเจียงได้ หรือแม้แต่เลียนเสียงของเขาเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ เช่นนี้เสียงของโจวหานจิ้น ก็คงเลียนแบบขึ้นมาด้วยเหมือนกัน!

“คุณเก่งกว่าเครื่องเปลี่ยนเสียงจริง ๆ ครับ! แบบนี้คงต้องให้คุณเล่นเสียงบนเวทีตามใจเลย… แต่กรุณาอย่าเลียนเสียงผมอีกเลยนะครับ ผมฟังแล้วขนลุก!”

จินเสี่ยวเฟิงยอมแพ้อย่างหมดรูป!

เขาเริ่มจินตนาการว่าการมีราชันย์ร้อยหน้าในรายการ จะสร้างผลกระทบแบบไหน และมันคงเต็มไปด้วยความสนุกและเซอร์ไพรส์แน่นอน!

...

สองสัปดาห์ต่อมา

วันซ้อมมาถึง

หลินจือไป๋ เดินทางไปยังสถานีโทรทัศน์เทียนกวงอีกครั้ง แน่นอนว่าเขาได้แปลงโฉมเป็นราชันย์ร้อยหน้า ตั้งแต่ก่อนเดินทางมา

วันนี้เป็นวันซ้อมหลัก หลินจือไป๋ต้องเตรียมเพลงของตัวเอง และพูดคุยกับวงดนตรีเพื่อปรับจูนการแสดง

ในรายการแบบนี้ ไม่สามารถใช้เพียงแค่ดนตรีประกอบได้ แต่ต้องมีการแสดงสดร่วมกันระหว่างนักร้องและวงดนตรี ซึ่งการซ้อมจึงเป็นสิ่งสำคัญมาก

วงดนตรีที่เข้าร่วมล้วนเป็นระดับแนวหน้าของฉินโจว อุปกรณ์ก็เป็นระดับสูงสุด

หลังจากปรึกษากับวงดนตรีเสร็จ หลินจือไป๋ก็เริ่มซ้อมซ้ำไปซ้ำมา

เหตุผลของการซ้อมหลายครั้ง

คือเพื่อให้คุ้นชินกับเวที เพราะถึงแม้หลินจือไป๋จะเคยร้องเพลงในสตรีมมิ่งในฐานะฉู่ฉือมาก่อน แต่การแสดงสดบนเวทีแบบจริงจัง นี่เป็นครั้งแรกของเขา

นี่เป็นการแข่งขันจริง หลินจือไป๋ไม่มีประสบการณ์เวทีมาก่อน จึงต้องใช้โอกาสในวันซ้อมนี้เพื่อปรับตัวให้เร็วที่สุด

"ราชาเพลงโจว คุณเลิกแสดงเถอะครับ วันนี้แค่ซ้อม ไม่ใช่การถ่ายทำจริง ไม่ต้องทำเหมือนว่าคุณเพิ่งขึ้นเวทีครั้งแรกก็ได้!"

หลังจากซ้อมรอบที่ห้า มือกีตาร์ในวงพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจื่อน ๆ

เพราะวันนี้หลินจือไป๋ยังคงใช้เสียงเลียนแบบโจวหานจิ้นในการร้องเพลง วงดนตรีจึงเชื่อมั่นว่าราชันย์ร้อยหน้าก็คือราชาเพลงโจว

แต่ที่ทำให้หงุดหงิดคือ:

"คุณเป็นถึงราชาเพลง ประสบการณ์บนเวทีต้องเยอะมาก จะมาอ้างว่าไม่รู้ตำแหน่งกล้อง หรือยืนไม่ถูกที่แบบนี้ไม่ได้! จะเล่นเป็นมือใหม่ก็เกินไปหน่อย!"

หลินจือไป๋รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย มุมปากภายใต้หน้ากากกระตุกเบา ๆ "ผมไม่ได้แสดง ผมไม่ใช่โจวหานจิ้นจริง ๆ"

เขาไม่ได้แกล้งเลยสักนิด

เพราะหลินจือไป๋ ไม่มีประสบการณ์บนเวทีจริง ๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมองหาตำแหน่งกล้องยังไง หรือควรยืนตรงไหน

เว้นแต่ว่าเขาจะยอมยืนนิ่ง ๆ กลางเวทีเหมือน ผีผูกติดกับพื้น แล้วร้องเพลงไปจนจบ!

"โอเค ๆ"

มือกีตาร์ถอนหายใจ "ถึงคุณจะไม่ใช่โจวหานจิ้น แต่น้อยคนนักที่จะไม่มีประสบการณ์บนเวทีเลยนะครับ ศิลปินที่เราชวนมา แม้แต่พิธีกรยังมีพื้นฐานการแสดงบนเวทีเลย แล้วคุณร้องเพลงได้มืออาชีพขนาดนี้ เป็นไปได้ยังไงที่จะไม่มีประสบการณ์?"

หลินจือไป๋: "..."

สิ่งที่อีกฝ่ายพูดมามีเหตุผล แต่สถานการณ์ของเขาพิเศษมาก เพราะความสามารถในการร้องเพลงของเขาไม่ได้มาจากการฝึกฝนบนเวที แต่มาจาก ระบบที่เพิ่มความสามารถให้โดยตรง

อธิบายไปก็ไม่มีประโยชน์ หลินจือไป๋จึงต้องฝืนพูดออกไปว่า "ซ้อมกันต่อเถอะ"

"ได้ครับ..."

วงดนตรีไม่มีทางเลือกอื่น จึงต้องซ้อมต่อไปกับราชันย์ร้อยหน้า

จนกระทั่งผ่านไปอีกไม่กี่ชั่วโมง นักร้องคนอื่นก็เริ่มทยอยมาซ้อม

เพราะวงดนตรีไม่ได้ทำงานให้แค่เขาคนเดียว นักร้องคนอื่นก็ต้องซ้อมเหมือนกัน หลินจือไป๋จึงต้องยอมหลีกทาง

ขณะเดินออกจากห้องซ้อม

เขาเจอกับชายคนหนึ่งที่สวม หน้ากากสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์ เดินสวนเข้ามา

ดูจากรูปร่างน่าจะเป็นผู้ชาย

"เฮ้!"

มาสทิฟฟ์ทักทายก่อน "คุณคือราชันย์ร้อยหน้าใช่ไหม?"

หลินจือไป๋กระพริบตา "คุณรู้จักผมเหรอ?"

มาสทิฟฟ์หัวเราะ "มีเพื่อนผมบอกว่าราชาเพลงโจวกำลังปลอมตัวเป็นราชันย์ร้อยหน้าอยู่ที่นี่"

"ผมไม่ใช่"

"แน่นอนว่าคุณไม่ใช่"

มาสทิฟฟ์พูดต่อ "เพราะผมต่างหากที่เป็นโจวหานจิ้นตัวจริง!"

หลินจือไป๋: "..."

นี่คุณจะมาแย่งบทโจวหานจิ้นไปจากผมเหรอ?

หลินจือไป๋ตัดสินใจไม่สนใจอีกฝ่าย เพราะรู้สึกว่ามาสทิฟฟ์ เริ่มเล่นมุกจนเกินเหตุ

การแข่งขันยังไม่เริ่ม แต่คนนี้ใส่เครื่องเปลี่ยนเสียงมาแล้ว มันไม่มีความจริงใจเลย

ทำไมไม่ซื่อสัตย์หน่อยล่ะ? เหมือนอย่างผม!

ถึงแม้เขาจะไม่อยากคุยกับมาสทิฟฟ์ แต่หลินจือไป๋ก็ยืนรออยู่หน้าห้องซ้อมเพื่อฟังการซ้อมของอีกฝ่าย "รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง" แต่เมื่อได้ฟังแล้วกลับต้องอึ้งไปทันที!

"จุดระเบิดใส่ชีวิต!"

"ระเบิดความอึดอัดให้พังยับ!"

"ความเสื่อมโทรมหรือความเฉื่อยชาไม่มีทางเกี่ยวกับฉัน!"

"ฉันเต้นรำอย่างสนุกสนานท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผา!"

"อาจจะมีช่วงนี้ที่ยุ่งเหยิงและวุ่นวาย!"

"แต่ท้องฟ้าของฉันยังคงเป็นสีฟ้าสดใส!"

เวรเอ๊ย!

นี่มันเพลงของโจวหานจิ้นนี่นา!

นี่มันเสียงของโจวหานจิ้นชัด ๆ!

ไม่สิ!

หมอนี่ต้องกำลังเลียนแบบโจวหานจิ้นแน่ ๆ!

ถึงจะเหมือนได้แค่ประมาณหกสิบเปอร์เซ็นต์ แต่กลิ่นอายมันออกมาเต็ม ๆ ที่สำคัญคือหมอนี่มีทักษะการร้องที่ดีมาก ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นราชาเพลงอีกคนหนึ่ง!?

หลินจือไป๋รู้สึกตกใจจนแทบพูดไม่ออก

นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!

ตัวเขาเองเลียนแบบโจวหานจิ้นก็แล้วไป แต่ไอ้เจ้าหมามาสทิฟฟ์นี่ก็ดันเลียนแบบโจวหานจิ้นเหมือนกันอีก!

และที่แย่กว่านั้น หมอนี่ดันมาเข้าร่วมซ้อมวันนี้ด้วย หมายความว่าเป็นนักร้องเปิดตัวในวันพรุ่งนี้เหมือนกัน!

หลินจือไป๋เริ่มคิดหนักว่าจะเปลี่ยนเสียงที่ใช้เลียนแบบดีไหม

นี่มันบ้าชัด ๆ!

รายการ 《หน้ากากนักร้อง》 จะกลายเป็นการแข่งขันเลียนแบบโจวหานจิ้นหรือไง?

แต่พอคิดดูอีกที หลินจือไป๋ก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนเสียงก็ได้ อย่างมากก็แค่มาแข่งกันว่าใครจะเลียนแบบได้เหมือนกว่ากัน

ใครกลัวใครกันล่ะ!

ก็เอาแบบนี้แหละ!

เลียนแบบโจวหานจิ้นน่ะ ฉันเป็นมืออาชีพเลยนะ เจ้ามาสทิฟฟ์ตัวเล็ก ๆ แค่นี้ จะมาแข่งกับฉันได้ยังไง?

ในห้องซ้อม

เสียงร้องที่ดู "เหมือนโจวหานจิ้นมาก" ทำให้วงดนตรีถึงกับอึ้งกันทั้งวง ทุกคนต่างมองไปยังเจ้ามาสทิฟฟ์บนเวทีด้วยสายตาเหวอ ๆ

ฉันคือใคร?

ฉันอยู่ที่ไหน?

ฉันกำลังทำอะไรอยู่?

จู่ ๆ พวกเขาก็รู้สึกกลัวว่า คืนนี้ตอนเปิดผ้าห่มตอนเข้านอน จะเจอโจวหานจิ้นนอนอยู่ข้าง ๆ แทน...