การถ่ายทำรายการเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น คนส่วนใหญ่ยังไม่คุ้นเคยกันมากนัก เพราะยังไม่ได้สนิทกันแบบลึกซึ้ง แต่วันนี้ทุกคนต่างมีความประทับใจที่ชัดเจนต่อหลินจือไป๋เป็นอย่างมาก

ตั้งแต่วันแรกที่ถ่ายทำ เขาก็ฮุบธุรกิจใหญ่ของทีมงานรายการไปเรียบร้อยแล้วและตอนนี้ยังมาใช้กลอุบายจัดการเพื่อนร่วมทีมอีก

แบบนี้ไม่ใช่พ่อค้าตัวแสบหรอกหรือ?

"หึหึ"

เย่อิงหัวเราะอย่างเย็นชา

"งั้นนายคงคิดผิดแล้วล่ะ ฉันกำลังลดน้ำหนัก แค่ต้มอกไก่กับผักกาดขาวก็พอแล้ว ทำง่ายยิ่งกว่ามาม่าอีก แล้วนายทำอาหารเป็นเหรอ? ดูยังไงก็ไม่น่าจะทำเป็นเลยนะ"

สวนกลับ!

ต้องโต้กลับให้ได้!

เย่อิงมองหลินจือไป๋ด้วยความภาคภูมิใจ "คิดว่าฉันจะถูกนายจัดการได้ทุกครั้งงั้นเหรอ?"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนฉุกคิดขึ้นมา ใช่สิ! พวกเขาเป็นดารา จำเป็นต้องรักษาหุ่น กินอาหารลดน้ำหนักเป็นเรื่องปกติ ซึ่งประหยัดค่าใช้จ่ายที่สุด

และที่ทุกคนรู้กันดีว่าอาหารลดน้ำหนักทำง่ายมาก แค่ต้มอกไก่กับผักกาดขาว ใส่เกลือนิดหน่อยก็พอ ถ้ารู้สึกว่าจืดเกินไป ก็เติมซอสสลัดสักหน่อย

"ตามใจเธอเลย"

หลินจือไป๋หันไปถามหานเยว่ซวงกับฉู่ฉู่

"พวกเธอสองคนไม่ต้องการเชฟเหมือนกันเหรอ?"

ทั้งสองสาวส่ายหัวรัวเหมือนไม้ตีเชียร์ลีดเดอร์ ในซูเปอร์มาร์เก็ตนี้ทุกอย่างต้องใช้เงินซื้อ ทำให้ทุกคนเริ่มตระหนักว่าค่าเงิน "เหรียญดอกท้อ" มีค่ามากแค่ไหน

"ก็ได้"

หลินจือไป๋ไม่ได้บังคับ เขาตัดสินใจจ่ายอีก 10 เหรียญดอกท้อ ซื้อวัตถุดิบสำหรับอาหารเย็นของตัวเอง

เขาไม่ต้องลดน้ำหนัก เพราะกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน น่าจะเกี่ยวกับกรรมพันธุ์ ดังนั้นจึงเลือกซื้อทั้งเนื้อและผักครบครัน

"ใช้เงินเปลืองจริงๆ!"

โจวหานจิ้นเตือนว่า

"นายอาจจะหาเงินได้เยอะในวันนี้ แต่ถ้าหมดแล้ววันหลังจะทำยังไง?"

"ก็หาใหม่ไง"

หลินจือไป๋ยิ้ม

"เงินก็มีไว้ใช้ไม่ใช่หรือไง?"

ผู้กำกับกล่าวเสริม

"ทุกคนไม่ต้องกังวลเรื่องรายได้ เราจะมีงานให้หมู่บ้านทำ ซึ่งสามารถหาเหรียญดอกท้อได้ ดังนั้นตราบใดที่ขยันก็ไม่มีใครต้องอดตาย"

เย่จวินจี๋ถาม

"มีงานอะไรบ้าง?"

ผู้กำกับยิ้ม

"มีหลายอย่างเลยเช่นคอกแกะทางทิศตะวันตก ทุกคนสามารถให้อาหารแกะหรือทำความสะอาดคอก เราจะคำนวณค่าจ้างตามน้ำหนักมูลสัตว์ที่เก็บได้"

ทุกคน: "....."

ไม่มีใครอยากทำงานนี้แน่นอน!

สรุปว่าประหยัดเงินไว้ก่อนจะดีกว่า!

แต่ละคนเริ่มคิดคำนวณก่อนซื้ออาหารมื้อเย็น ส่วนใหญ่เลือกประหยัดค่าใช้จ่าย แต่ก็มีบางคนที่ใช้เงินอย่างสบายๆ เช่นหลานเย่และฉีเทียนเหวินซึ่งเป็นทายาทเศรษฐีและมีอาชีพมั่นคง คนพวกนี้ไม่จำเป็นต้องทนลำบาก

และแล้ว

ทุกคนก็ซื้อวัตถุดิบเสร็จและแยกย้ายกลับบ้านของตัวเอง

บ้านสีน้ำเงินอยู่ใกล้สุด หลินจือไป๋เดินไม่กี่ก้าวก็ถึง

บ้านสีขาวอยู่ไม่ไกลนัก เดินอีกนิดก็ถึง

แต่บ้านสีเหลืองและบ้านสีแดงอยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ ต้องเดินอ้อมสะพานไปไกลถึง 500 เมตร!

"โคตรไกล!"

ทีมสีแดง

โจวหานจิ้นมองไปทางบ้านสีแดง

"นี่ต้องเดินเป็นกิโลเลยนะ!"

หลี่เซียวก็รู้สึกเหมือนกัน

"แปลว่าต่อไปเราจะต้องเดินไปกลับหนึ่งกิโลทุกครั้งที่มาซื้อของ?"

เย่เจิ้นหัวเราะขื่นๆ

"รวมไปกลับกิโลนึงเลยนะ ต่อไปถ้าเจียนเจียมีอะไรจะซื้อ ฉันช่วยซื้อนะ"

ฉีเจียนเจียไม่ได้ตอบอะไร

ทีมสีเหลือง

เย่จวินจี๋ก็ตกตะลึง

"พวกเราก็อยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำเหมือนกัน!"

หลงอีหลางมองแม่น้ำแล้วพูด

"รายการไม่คิดจะให้พวกเรามีเรือข้ามฟากหน่อยเหรอ?"

หลานเย่บ่น

"รู้งี้เลือกทีมสีน้ำเงินดีกว่า พวกนายรู้มาก่อนแล้วใช่ไหมว่าทีมนี้อยู่ใกล้ที่สุด?"

หนิงหลิงใจเย็นกว่าเพื่อน

"ก็ถือว่าเป็นการออกกำลังกายไปในตัวละกัน"

หลินจือไป๋หัวเราะ

"ตอนเลือกบ้าน ทุกคนไม่ได้ดูทำเลหรือสิ่งแวดล้อมรอบๆ เลยเหรอ?"

"นายคำนวณไว้หมดแล้วใช่ไหมว่าบ้านสีน้ำเงินอยู่ใกล้ที่สุด!?"

เย่อิงจ้องหลินจือไป๋ตาเขม็ง

เธอแอบดูโพยของเขาเลยเลือกบ้านสีน้ำเงินตามไปด้วย ที่แท้เขาวางแผนไว้ตั้งแต่แรก!

"สมแล้วที่เป็นพ่อค้าตัวแสบ!"

เลือกตามเขาไม่มีผิดหวังจริงๆ!

ฝั่งทีมสีแดงและสีเหลืองได้ยินแบบนี้แล้วก็ยอมรับเลยว่า

"เจ้าเด็กนี่มันร้ายกาจจริงๆ!"

แต่แรกพวกเขาคิดว่าเลือกบ้านหลังไหนก็เหมือนกัน เลยเลือกแบบสุ่มโดยไม่ทันนึกถึงเรื่องทำเลหรือระยะทางเลยแม้แต่น้อย

"เด็กน้อยจริงๆ!"

เย่อิงหัวเราะสะใจ เมื่อยิ่งเห็นฉีเจียนเจียต้องอยู่ทีมสีแดงและเดินไกลทุกวันก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้น

ฉีเจียนเจียเหลือบมองหลินจือไป๋

วงการบันเทิงนี้มีดาราครึ่งหนึ่งที่เป็นพวก "เบบี้ซินโดรม" ทำอะไรไม่เป็นเลย

แต่หลินจือไป๋กลับเจ้าเล่ห์และมีเล่ห์เหลี่ยมมากต้องระวังให้ดีโดยเฉพาะตอนที่เย่อิงไปอยู่ข้างเขาแบบนี้...

...

บ้านสีน้ำเงินเป็นบ้านสองชั้น มีห้องนอนชั้นละสองห้อง แต่ละห้องมีขนาดและการจัดวางเหมือนกัน ต่างกันแค่โทนสีของการตกแต่งเท่านั้น ทุกคนเลือกห้องของตัวเองตามสไตล์ที่ชอบ

"ให้สุภาพสตรีเลือกก่อน"

สุดท้ายหลินจือไป๋เป็นคนเลือกคนสุดท้ายและได้อยู่ห้องชั้นล่าง ซึ่งชั้นล่างนี้ยังมีหานเยว่ซวงพักอยู่ด้วย

"พวกเราทำอาหารกันเถอะ"

เย่อิงและฉู่ฉู่ซื้ออกไก่และผักสลัดมาทำเมนูลดน้ำหนัก ทั้งคู่เปิดมือถือหาสูตรอาหารกันอย่างขะมักเขม้น

"ฉันจะกินทีหลัง"

หานเยว่ซวงซื้อแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมา เธอคิดว่าจะกินอะไรง่ายๆ คืนนี้

หลินจือไป๋ก็เข้าครัวไปเช่นกัน มีเตาทำอาหารสองตัว แต่ละคนก็ทำของตัวเองไป

แต่...

มองเนื้อซี่โครงหมูกับเนื้อวัวตรงหน้า หลินจือไป๋ถึงกับชะงัก

เขาไม่เคยทำอาหารมาก่อน! ของพวกนี้ต้องทำยังไง!?

"อาจารย์หลินทำอาหารเป็นเหรอ?"

ฉู่ฉู่เห็นเขาจ้องวัตถุดิบอยู่นาน เลยอดถามไม่ได้

"ต้องลองหาวิธีทำในเน็ตไหม?"

"ไหวไหมเนี่ย?"

เย่อิงเห็นเขานิ่งไปเลยอดขำไม่ได้

"นายทำอาหารไม่เป็นใช่ไหม? ยังจะมาทำเป็นเชฟอีก!"

"ฉันแค่คิดว่าจะทำเมนูอะไรดี"

หลินจือไป๋เหลือบตามองเย่อิง แล้วตัดสินใจใช้ระบบเปิดร้านค้าและแลก "หนังสือทักษะทำอาหารระดับสูง"

ซ่า!

รู้สึกคันๆ ที่หัว!

กำลังจะมีสมองเพิ่มขึ้นแล้ว!

ไม่กี่วินาทีต่อมา หลินจือไป๋รู้สึกเหมือนตาสว่างขึ้นมาในทันที!

สมองเขาตอนนี้เต็มไปด้วยสูตรอาหารหลากหลายเมนูสำหรับซี่โครงหมูและเนื้อวัว

จากที่ไม่เป็นอะไรเลย ตอนนี้เขากลายเป็นเชฟระดับห้าดาว!

"โอเค วันนี้ทำ ‘ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน’ กับ ‘เนื้อผัดพริกสด’ ก็แล้วกัน"

วัตถุดิบที่เขาซื้อมาครบหมดแล้ว เครื่องปรุงก็มีพร้อม ลงมือทำได้เลย!

เริ่มจากหุงข้าว

หมักเนื้อวัว

ลวกซี่โครงหมูให้สะอาด

เตรียมเครื่องปรุง

หั่นต้นหอม กระเทียม ขิง เตรียมทุกอย่างให้พร้อม

ขณะที่หลินจือไป๋จัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยและทำอย่างคล่องแคล่ว

ฉู่ฉู่และเย่อิงก็ยังนั่งหาสูตรน้ำจิ้มอยู่

แม้แต่ทำอกไก่ต้มธรรมดา ทั้งสองยังต้องค้นหาขั้นตอนทุกขั้นตอน และก็งงกับเรื่องพื้นฐานเช่น "เกลือหนึ่งช้อนคือกี่กรัม?"

แม้จะลำบากแต่สุดท้ายอกไก่ต้มก็ทำเสร็จ แม้จะใช้เวลาถึงครึ่งชั่วโมง

ในขณะที่หลินจือไป๋ทำเมนูที่ซับซ้อนกว่ายังใกล้เสร็จแล้ว

"ทิ้งไว้ให้เย็นก่อน"

"แล้วค่อยฉีกเป็นเส้น"

สองสาวนั่งที่โต๊ะอาหารชั้นล่าง สวมถุงมือและเริ่มฉีกไก่เป็นเส้น

ส่วนหานเยว่ซวงกำลังต้มน้ำเตรียมบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและถามขึ้นว่า

"แล้วอาจารย์ไป๋ล่ะ?"

"อยู่ข้างในนู่น กำลังยุ่งอยู่เลย"

เย่อิงสงสัย

"ทำไมเธอเรียกเขาว่า 'ไป๋ตี้' ล่ะ?"

หานเยว่ซวงตอบ

"ก็เป็นชื่อในวงการของเขา ฉันเรียกจนชินแล้ว อีกอย่างเขาก็เป็นหนึ่งในเจ้าของบริษัทฉันด้วย"

ฉู่ฉู่หัวเราะ

"ไป๋ตี้... ตี้ที่แปลว่าจักรพรรดิน่ะเหรอ? ชื่อโคตรเท่เลย!"

เย่อิงพยักหน้า

"ถ้ารู้แบบนี้ฉันควรตั้งชื่อในวงการเป็น 'หนวี่ตี้' (จักรพรรดินี) ไปเลย จะได้เท่สุดๆ!"

หานเยว่ซวงหัวเราะ

ในขณะที่คุยกัน ไก่ก็ฉีกเสร็จเรียบร้อย

เย่อิงเสนอ

"เยว่ซวง เธอกินบะหมี่ใช่ไหม? เอานี่ไปใส่เพิ่มสิ จะได้มีเนื้อไก่ด้วย"

"ดีเลย ขอบคุณนะ!"

"งั้นพวกเรามากินกันเถอะ!"

"ให้เจ้าพ่อค้าในครัวอิจฉาตายไปเลย!"

แต่แล้ว...

ฟิ้ววว~

กลิ่นหอมโชยออกมา!

หลินจือไป๋เดินออกจากครัว พร้อมกับอาหารสองจานและข้าวสวย

"ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน"

สีสันแดงเข้มเป็นประกาย กลิ่นหอมของหมูทอดกรอบและซอสหวานอมเปรี้ยวลอยคละคลุ้ง

เนื้อซี่โครงชุ่มฉ่ำราดด้วยซอสที่เข้มข้นและมีกลิ่นหอมของกระเทียม

โรยหน้าด้วยต้นหอมสีเขียวสดเพิ่มความสวยงาม

"เนื้อวัวผัดพริกสด"

เนื้อวัวหั่นเป็นเส้นขนาดพอดี

ซอสถั่วเหลืองเคลือบผิวเนื้อทำให้ดูนุ่มฉ่ำ

พริกสดหั่นเท่าๆ กัน เพิ่มความเผ็ดและความหอม

สีสันสดใส กลิ่นหอมหวน น่ากินสุดๆ!

หลินจือไป๋หยิบมือถือมาถ่ายรูป

"บันทึกไว้หน่อย นี่คือมื้อแรกที่ฉันทำเอง"

จากนั้นเขาก็ลองตักเนื้อวัวผัดพริกสดใส่ปาก

อื้มมม!

รสชาติเข้มข้น หอมกำลังดี

เนื้อวัวที่หมักด้วยแป้งมันมีสัมผัสนุ่มละมุน ละลายในปากแบบกำลังดี

รสเผ็ดเบาๆ จากพริกสดช่วยกระตุ้นรสชาติให้ถึงขีดสุด

อืม...

หลินจือไป๋พยักหน้าพอใจก่อนจะคีบซี่โครงหมูอีกชิ้นใหญ่เข้าปาก

เนื่องจากเวลามีจำกัด เขาใช้หม้อแรงดันช่วยทำให้เนื้อซี่โครงนุ่มจนแทบละลายในปาก แค่ใช้ตะเกียบแซะเบาๆ เนื้อก็หลุดออกจากกระดูกทันที เมื่อผสานกับรสชาติเปรี้ยวหวานอย่างลงตัว มันแทบไม่ต่างจากอาหารที่เขาเคยกินในภัตตาคารระดับห้าดาวเลย

"หอมจนมึนไปเลย!"

หลินจือไป๋กล่าววิจารณ์อาหารตัวเองอย่างพออกพอใจ

กลิ่นหอมของอาหารร้อนๆ ที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ทำให้ฉู่ฉู่ที่กำลังมองดูจานซี่โครงหมูเคลือบซอสเป็นมันเงาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

หมอนี่ทำอาหารเป็นจริงๆ น่ะเหรอ?

ไม่ใช่แค่ทำเป็น แต่ฝีมือยังระดับสูงอีกด้วย!

ทั้งหน้าตาอาหารและกลิ่นหอมที่โชยมา บอกได้เลยว่าฝีมือนี่ไม่ใช่เล่นๆ

เย่อิงที่กำลังกินอกไก่ต้มอยู่ ก็เริ่มจะไม่ไหวกับกลิ่นยั่วน้ำลายของจานเนื้อผัดพริกสด

เธอเป็นคนชอบกินเผ็ดอยู่แล้ว ยิ่งได้กลิ่นแบบนี้ ความอยากอาหารก็พุ่งขึ้นทันที

ในตอนแรกเธอยังคิดว่าอกไก่ต้มที่ทำเองรสชาติดีพอใช้ได้ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันจืดสนิทไปเลย!

"เจ้านาย!"

หานเยว่ซวงมองจานอาหารของหลินจือไป๋ด้วยสายตาอ้อนวอน เธอแทบกลืนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของตัวเองไม่ลงแล้ว

นี่มันเหลื่อมล้ำเกินไปไหม!?

ดิคเกนส์เคยกล่าวไว้ว่า

"ฉันอาจจะอดทนต่อความมืดมิดได้ ถ้าฉันไม่เคยพบเจอแสงสว่างมาก่อน แต่เมื่อฉันได้เห็นแสงสว่างแล้ว ความมืดมิดก็ยิ่งดูโหดร้ายขึ้นมาอีก!"

ประโยคนี้ใช้กับสาวๆ ทั้งสามคนได้เป็นอย่างดี

ถ้าไม่มีอาหารของหลินจือไป๋อยู่ตรงนี้ ไม่ว่าจะเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหรืออกไก่ต้ม พวกเธอคงกินได้โดยไม่มีปัญหาอะไร

แต่ตอนนี้...

เมื่อมีการเปรียบเทียบที่ชัดเจน บะหมี่และอกไก่ที่อยู่ตรงหน้าพวกเธอกลับไร้ซึ่งความน่ากินไปในพริบตา

โดยเฉพาะเย่อิง

เธอเหมือนเด็กข้างบ้านที่มองเห็นคนอื่นได้กินอาหารอร่อยๆ จนแทบจะร้องไห้ออกมา ทั้งวันพวกเขายุ่งกับการเดินทางจนแทบไม่ได้กินอะไรดีๆ และพอตกเย็นก็ดันต้องกินอกไก่ที่ต้มจนแข็งกระด้าง...

"เจ้านาย~~~!"

เสียงของหานเยว่ซวงจู่ๆ ก็ออดอ้อนขึ้นมาจนทำให้หลินจือไป๋ขนลุก

"อะไร?"

"ให้ฉันกินซี่โครงหมูสักชิ้นได้ไหม?"

"ได้สิ"

หลินจือไป๋ตอบตกลงทันที

หานเยว่ซวงดีใจสุดขีดรีบยื่นตะเกียบไปคีบซี่โครง แต่แล้ว...

"เดี๋ยว"

หลินจือไป๋ยกมือกันไว้ก่อน

"วัตถุดิบพวกนี้ ฉันใช้เงินไปสิบเหรียญดอกท้อ"

หานเยว่ซวงทำเป็นไม่เข้าใจ

"แล้วไง?"

"มื้อนี้คิดเธอห้าเหรียญดอกท้อ ส่วนค่าทำอาหารฉันให้ฟรีวันนี้ แต่ครั้งหน้าต้องคิดค่าบริการแล้วนะ"

"เจ้านาย!"

หานเยว่ซวงตกใจ ห้าเหรียญเลยเหรอ!?

หลินจือไป๋ยิ้ม

"เธอลองชิมก่อนก็ได้ ถ้าคิดว่าไม่คุ้มก็ไม่ต้องจ่าย"

"ตกลง!"

หานเยว่ซวงรีบคีบซี่โครงหมูใส่ปาก คิดว่าจะกินแล้ววิ่งหนีไปแต่ทันทีที่เคี้ยวไปคำแรก...

เธอถึงกับหยุดนิ่ง

น้ำซอสที่เข้มข้นแตกตัวในปาก รสเปรี้ยวหวานที่ลงตัวกระตุ้นต่อมรับรสอย่างรุนแรง!

เนื้อที่เปื่อยนุ่มละลายในปากทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ!

อร่อยเกินไป!

เธอรีบกินอย่างรวดเร็วและอยากจะคีบเพิ่มอีก แต่...

"ห้าเหรียญ"

หลินจือไป๋เตือนเสียงเรียบ

"ตกลง! ตกลง!"

หานเยว่ซวงยอมจ่ายทันที เธอหลงรักซี่โครงหมูจานนี้ไปแล้ว ต่อให้ต้องไปทำงานเก็บขี้แกะพรุ่งนี้ เธอก็ยอม!

หลินจือไป๋ยิ้ม เขารู้อยู่แล้วว่าหานเยว่ซวงเป็นดาราต้องเคยกินอาหารระดับห้าดาวมาแน่ๆ

แต่พอคนเราอยู่ในสภาพหิวโหย ประสาทรับรสจะถูกขยายออกไปอย่างมาก ทำให้อาหารธรรมดากลายเป็นของอร่อยระดับสุดยอดได้

"ฉันเอาด้วย!"

ฉู่ฉู่ที่นั่งดูอยู่ไม่ไหวแล้ว เธอเห็นหานเยว่ซวงทำหน้าเหมือนขึ้นสวรรค์ตอนกินซี่โครงหมู แค่มองก็รู้แล้วว่าต้องอร่อยแน่ๆ

"ห้าเหรียญเหมือนกันนะ"

หลินจือไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม

ในที่สุดกับดักก็สำเร็จ!

ที่เขาอุตส่าห์ไปเรียนทักษะทำอาหารมาก็เพื่อให้พวกขี้เหนียวสามคนนี้ยอมจ่ายเงิน!

แน่นอนว่าสำคัญที่สุดคือเขากินไม่หมด เขาไม่ใช่คนกินจุ

"ห้าเหรียญก็ห้าเหรียญ!"

ฉู่ฉู่ยอมจ่ายและรีบคีบซี่โครงหมูเข้าปากทันที

ทันทีที่กินเข้าไป เธอก็เข้าใจในทันทีว่าทำไมหานเยว่ซวงถึงหลงใหลอาหารนี้ขนาดนั้น

ถึงแม้ว่าเธอจะเคยกินซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานมาหลายครั้ง แต่...

ทำไมของหมอนี่มันอร่อยกว่าที่เคยกินมาทั้งหมด!

กร้วม!

ฉู่ฉู่กินเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนลืมมารยาทไปเลย สุดท้ายก็ใช้มือเปล่าหยิบมากินอย่างไม่สนใจว่าเลอะมือไปหมด!

เย่อิงถึงกับไปไม่เป็นเลย

"ฉันต้องทนกินอกไก่แห้งๆ แล้วมองพวกเธอกินกันอย่างเอร็ดอร่อยงั้นเหรอ?"

มันจะอร่อยขนาดนั้นเลยหรือ?

เย่อิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วพูดอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักว่า

"ฉันลองชิมหน่อยได้ไหม..."

"จ่ายเงินมาก่อน"

หลินจือไป๋ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

เย่อิงเริ่มอึกอัก: "ก็แค่ลองชิมนิดเดียวเอง..."

"ไม่ได้"

หลินจือไป๋ปฏิเสธทันที

"ของมีจำกัด ห้าเหรียญดอกท้อ ขาดไม่ได้แม้แต่เหรียญเดียว"

"ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด! นี่นายมุดเข้าไปในกองเงินเลยหรือไง!"

เย่อิงบ่นกระหน่ำแต่สุดท้ายท้องของเธอก็ส่งเสียงร้องประท้วงออกมา

"กินก่อน แล้วเดี๋ยวฉันจ่าย!"

เธอพูดอย่างดื้อรั้นก่อนจะรีบคีบเนื้อวัวผัดพริกสดขึ้นมาคำโต

เธอเป็นคนกินเผ็ดเก่งอยู่แล้ว จึงคีบเนื้อวัวพร้อมพริกสดเข้าปากในคำเดียว พอความเผ็ดหอมแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น เย่อิงถึงกับเคลิ้มไปชั่วขณะ

"ยังคิดว่าฉันทำอาหารไม่เป็นอยู่ไหม?"

หลินจือไป๋ยิ้มแหย่เธอ

เย่อิงเคี้ยวเนื้อวัวกลืนลงคอแล้วเชิดหน้าตอบว่า

"ก็... พอถูไถไปได้"

แต่ในขณะเดียวกัน...

มือเธอก็ยังคีบอาหารเข้าปากอย่างต่อเนื่อง

ยิ่งกินยิ่งเร็ว

ยังไม่วายพูดไปด้วย

"รสชาติก็พอใช้ได้นะ"

ฉู่ฉู่ที่มองอยู่ถึงกับทนไม่ไหว: "เธอกินช้าๆ หน่อยสิ!"

หานเยว่ซวงก็เริ่มร้อนใจ: "แบ่งให้พวกเรากินบ้าง!"

แต่เย่อิงทำเป็นไม่ได้ยิน

"ก็แค่พอกินได้... ฉันแค่กินไปเรื่อยๆ..."

นี่มันไม่ใช่แค่กินไปเรื่อยๆ แล้ว! นี่มันกินสองจานรวด!

แม้แต่ทีมงานที่กำลังถ่ายทำอยู่ก็เริ่มรู้สึกทรมานเพราะพวกเขาก็ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเช่นกัน

แต่มันอร่อยจริงๆ!

สิบกว่านาทีผ่านไป อาหารบนโต๊ะหมดลงจนไม่เหลือแม้แต่หยดน้ำซอส

ในทางกลับกัน...

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับอกไก่ฉีกแทบไม่มีใครแตะ เหลืออยู่ในจานเหมือนเป็นตัวตลก มีแค่หลินจือไป๋ที่พยายามฝืนกินไปบ้างเพื่อไม่ให้เสียของ

หลังจากกินอิ่มแล้ว

ทั้งสี่คนเอนหลังพิงโซฟาสบตากันแล้วเงยหน้ามองเพดาน

เหมือนกำลังเผชิญกับความว่างเปล่าหลังจากถึงจุดสุดยอดของชีวิต

เย่อิงมีแผน!

"เดี๋ยวก่อน!"

จู่ๆ เย่อิงก็กระโดดขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายมองไปที่หลินจือไป๋

"นายถ่ายรูปอาหารไว้ใช่ไหม?"

"หืม?"

"อาหารที่นายทำเมื่อกี้!"

"ถ่ายไว้สิ"

"ส่งลงกลุ่มเลย!"

"หา?"

"ส่งลงกลุ่มแชทไง! ให้พวกนั้นเห็นแล้วอิจฉาตายไปเลย!"

ตั้งแต่ตอนแบ่งกลุ่ม ทีมงานรายการได้สร้างกลุ่มแชทรวมที่มีผู้เข้าแข่งขันทุกคนอยู่ในนั้นเพื่อใช้ในการสื่อสารและติดต่อกัน

แต่ดูเหมือนว่า...

เย่อิงแค่อยากจะสร้างความปั่นป่วนให้กับคนอื่นเท่านั้น!

หลินจือไป๋รู้สึกว่ามันจะดูยั่วยุเกินไป จึงส่งรูปให้เย่อิงเป็นการส่วนตัวแทน

"เฮะๆๆ!"

เย่อิงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะใช้สกิลแต่งภาพขั้นเทพใส่ฟิลเตอร์เพิ่มความน่ากินของอาหารเข้าไปอีก

จากนั้นเธอก็โพสต์ลงกลุ่มแชททันที!

กลุ่มแชทระเบิดทันทีที่ภาพถูกส่งไป

โจวหานจิ้น: 【??????】

ฉีเทียนเหวิน: 【นี่มันการก่อการร้ายทางอาหารชัดๆ!】

เย่จวินจี๋: 【บะหมี่รสพริกเสฉวนของฉัน จู่ๆ ก็ไม่อร่อยขึ้นมาเลย...】

หนิงหลิง: 【เธอมันร้ายกาจมาก รู้ตัวไหม! นี่ฝีมือใครทำเนี่ย!?】

ฉู่ฉู่: 【แน่นอนว่าต้องเป็น ‘เชฟหลิน’! อร่อยจนมึนไปเลย!】

หลานเย่: 【เป็นอาหารระดับภัตตาคารเลยนะ! นี่มันเหนือกว่าสเต็กที่ฉันกินซะอีก!】

จางซีหยาง: 【ฉันเลือกทีมผิดแล้วใช่ไหม...】

กู้สิง: 【พวกนายยังขาดคนทำความสะอาดบ้านอยู่ไหม?】

หลี่เซียว: 【!!!!!!!】

ฉินเลี่ยน: 【นี่มันโกงกันชัดๆ!】

ตอนนี้กำลังเป็นเวลาอาหารเย็นพอดี และผู้เข้าแข่งขันแต่ละทีมก็กำลังกินมื้อค่ำกันอยู่

แน่นอนว่าส่วนใหญ่เลือกซื้อของกินแบบประหยัด ทำให้มื้อเย็นของพวกเขาดูธรรมดาสุดๆ

แต่พอเห็นทีมสีฟ้าได้กินอาหารระดับห้าดาวแบบนี้ ทุกคนก็แทบกินข้าวไม่ลง

พวกเขาอุตส่าห์คิดว่าทนกินของราคาถูกได้แล้ว แต่พอเห็นรูป...

ความสมดุลในใจของพวกเขาก็พังทลายลงทันที!

เห็นกลุ่มแชทเต็มไปด้วยเสียงโอดครวญ เย่อิงหัวเราะลั่น

แต่ยังไม่พอ เธอถึงกับแท็กฉีเจียนเจียโดยเฉพาะ

เย่อิง: 【เจียนเจีย คืนนี้กินบะหมี่ใช่ไหม? ส่งรูปมาอวดหน่อยสิ! ฉันขอแนะนำรสเนื้อตุ๋นเผ็ดนะ อร่อยดี~】

สามวินาทีผ่านไป

ฉีเจียนเจีย: 【ราคาเท่าไหร่?】

เย่อิงเงียบไปทันที