บทที่ 328 การวิดีโอคอลครั้งนี้กลับเป็นวงจรคนเลวทั้งแก๊ง

"ใช่ ความลับของคุณไง"

เฉินหยูมองไปที่หน้าจอด้วยสายตาขบขัน

สีหน้าของเถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

ในใจเริ่มรู้สึกหวาดหวั่น

"ลองคิดดูดีๆ เมื่อปลายปีที่แล้ว คุณมีงานอดิเรกอะไรใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมาหรือเปล่า"

"ถ้าคุณคิดไม่ออก ผมพอจะบอกใบ้ให้ได้ อย่างเช่นช่วงเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของเถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

ไม่ต้องรอให้เฉินหยูเตือน เขาก็นึกขึ้นมาได้แล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของเถ้าแก่เหมยชอบเตะบอล เหล่าเพื่อนชาวน้ำก็ฟันธงได้เลยว่าเขาต้องทำเรื่องน่าละอายใจมาแน่ๆ

"เดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม... เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอล เชี่ยเอ๊ย พี่ชายคนนี้พนันบอลนี่หว่า!"

"แม่มเอ๊ย ที่แท้ก็ผีพนัน"

"ปีที่แล้วฉันก็เล่นไปเหมือนกัน สรุปเสียชานมไปหนึ่งแก้ว กาแฟหนึ่งแก้ว เบียร์หนึ่งลัง แล้วก็กุ้งเครย์ฟิชอีกสามจาน"

"แทงให้ทีมชาติ...แพ้ตลอด รับรองว่าได้เงินร้อยเปอร์เซ็นต์"

"การพนันกับยาเสพติดนี่มันเรื่องที่สวรรค์ไม่ให้อภัยจริงๆ"

"เสียแล้วก็คิดว่าตาหน้าต้องได้ พอได้แล้วก็คิดว่าตาหน้าต้องได้อีก"

"พี่ชายคนนี้มีทรัพย์สินตั้งหลายสิบล้าน คงเล่นไม่น้อยแน่ๆ"

เหล่าเพื่อนชาวน้ำที่ชื่นชอบฟุตบอลต่างพากันนึกขึ้นมาได้

ปลายปีที่แล้วเป็นช่วงที่มีการแข่งขันฟุตบอลระดับโลกพอดี

ดูจากชื่อไอดีก็เดาได้ไม่ยากว่าเถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลน่าจะชอบกีฬาฟุตบอลมาก

มีเงินแถมยังชอบฟุตบอล โอกาสที่จะเล่นพนันบอลก็มีสูงมากทีเดียว

"ผม... ผม..."

น้ำเสียงของเถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลเริ่มอึกอัก

เฉินหยูพูดแทรกเถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลขึ้นมาว่า "คนไข้ท่านนี้ไม่ต้องตื่นเต้นหรอก เรื่องของคุณเดี๋ยวก็มีหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมารับผิดชอบจัดการเอง"

"ตอนนี้เรามาคุยเรื่องเมื่อกี้กันต่อดีกว่า"

"ตอนนี้คุณเข้าใจหรือยังว่าทำไมภรรยาของคุณถึงต้องฆ่าคุณให้ได้"

เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลถามอย่างระมัดระวังว่า "เธอ... เธอพะวงว่าผมจะเล่นพนันจนหมดตัวเหรอ"

"แล้วสุดท้ายตัวเองก็จะไม่เหลืออะไรเลยใช่ไหม"

"ถูกต้อง"

เฉินหยูพูดว่า "คุณเกิดที่ชนบท นิสัยระมัดระวังตัว"

"เมื่อไม่กี่ปีก่อนคุณได้เงินก้อนโตมาในฐานะผู้ที่ได้รับค่าชดเชยจากการรื้อถอน คุณจัดการมันได้เป็นอย่างดี ไม่ได้เอาเงินก้อนนี้ไปผลาญเล่นมั่วซั่ว ซึ่งก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าคุณมีสติสัมปชัญญะดีพอ"

"แต่คำโบราณว่าไว้ พออยู่ดีกินดีก็มักจะคิดทำเรื่องอย่างว่า"

"เมื่อคุณไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองอีกต่อไป ชีวิตก็สุขสบายสงบสุข แถมที่บ้านยังมีภรรยาแสนสวย นิสัยที่เคยระมัดระวังตัวก็ย่อมเปลี่ยนไป"

"คนไข้ท่านนี้ คุณเห็นด้วยกับคำพูดของผมไหม"

เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก

"เห็นด้วยครับ"

ในตอนนี้ จิตใจของเถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลว้าวุ่นไปหมดแล้ว

เขายังไม่ทันได้ตั้งสติจากความตกตะลึงที่ภรรยาวางแผนซ้อนแผนเพื่อเตรียมฆ่าตัวเอง

จู่ๆ ก็โดนเฉินหยูแฉเรื่องที่ไปพัวพันกับการพนันบอลอีก

เปลี่ยนเป็นใครก็คงตกใจแทบตายกันทั้งนั้น

เพื่อนชาวน้ำที่ดูไลฟ์สดของเฉินหยูเยอะขนาดนี้ คงมีพวกเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบอยู่ด้วยแน่ๆ ใช่ไหม?

ถ้าไม่ยอมรับ คงโดนข้อหาขัดขืนและโดนลงโทษหนักแน่

เหล่าเพื่อนชาวน้ำคาดไม่ถึงเลยว่า การวิดีโอคอลครั้งนี้กลับเป็นวงจรคนเลวทั้งแก๊ง

เขาที่ดูเหมือนจะเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจและยอมตามใจภรรยาทุกอย่าง ที่แท้ก็เป็นผีพนันที่ซ่อนตัวอยู่

มิน่าล่ะ ภรรยาของเถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลถึงได้วางแผนจะกำจัดเขาทิ้งทันที

ของพรรค์นี้อย่างการพนัน พอได้ลองแตะแล้ว มันจะเริ่มจากเล็กไปใหญ่ จากน้อยไปมากเสมอ

อย่าว่าแต่หลายสิบล้านเลย ต่อให้มีเป็นร้อยล้านก็ไม่พอเสียหรอก

"ผมสารภาพ ผมขอสารภาพทั้งหมดเลย"

ไม่รู้ทำไม เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลถึงรู้สึกว่ามีสายตาเฉียบคมนับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองเขาผ่านหน้าจอ

ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว

เขาเลยตัดสินใจสารภาพจนหมดเปลือก มีอะไรก็พูดออกมาให้หมด

ปลายปีที่แล้ว เป็นช่วงที่ฟุตบอลโลกเปิดฉากพอดี

เพื่อนสมัยเด็กที่บ้านเกิดสองสามคนมาหาเขา แล้วชวนไปดูบอลด้วยกันที่ไนต์คลับ

ถือโอกาสพาเขาไปดูของเล่นใหม่ๆ ด้วย

ไม่ได้เจอกันมาพักหนึ่ง ประกอบกับตัวเขาเองก็ชอบฟุตบอลอยู่แล้ว เลยตามไปโดยไม่ได้คิดอะไรมาก

นึกไม่ถึงเลยว่าการไปครั้งนี้ จะเป็นการเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ให้กับเขา

เพื่อนสมัยเด็กกลุ่มนี้ก็เหมือนกับเขา คือเป็นผู้ที่ได้รับค่าชดเชยจากการรื้อถอน

พอมีเงินแล้ว แต่ละคนก็เล่นสนุกกันสุดเหวี่ยง

ไนต์คลับแห่งนี้ไม่ได้มีแค่จอขนาดใหญ่ยักษ์ให้ดูบอลเท่านั้น

แต่ยังมีกิจกรรมอีกอย่างที่รู้กันแค่ในหมู่คนกลุ่มเล็กๆ

นั่นคือการพนันบอล

ทนแรงยุยงของทุกคนไม่ไหว เขาเลยกึ่งรับกึ่งสู้ ควักเงินออกมาแสนหยวนเพื่อลองเล่นขำๆ

เดิมทีคิดไว้ว่าเล่นจบตานี้ ไม่ว่าจะได้หรือเสียก็จะไม่เล่นอีกแล้ว

ใครจะไปคิดว่า เล่นแค่ตาเดียวก็หน้ามืดซะแล้ว

คืนนั้นเขาทายถูกหมดทั้งสองคู่

เงินที่ลงไปเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวในพริบตา

"การแข่งขันรอบหลังๆ เงินที่ผมลงไปก็มีทั้งได้และเสีย โดยรวมแล้วก็ถือว่าเท่าทุน"

"พอการแข่งขันจบลงทั้งหมด ผมก็แค่เล่นบ้างเป็นบางครั้ง จำนวนเงินก็ไม่ได้เยอะอะไร"

เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสารว่า "หมอเฉิน เรื่องของผมสารภาพหมดแล้วครับ"

"ตั้งแต่ผมรู้จักการพนันบอลจนถึงตอนนี้ ก็เสียไปแค่ไม่กี่ล้านเอง"

เหล่าเพื่อนชาวน้ำพากันเดาะลิ้นด้วยความประหลาดใจ

ไม่กี่ล้าน ใช้คำว่าแค่เนี่ยนะ?

คนธรรมดาทั้งชีวิตอาจจะหาเงินจำนวนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่พอออกจากปากเขา กลับกลายเป็นคำว่าแค่ซะงั้น

คนเรานี่นะ มีทั้งเงินทั้งเวลาว่างไม่ได้จริงๆ

ไม่อย่างนั้น ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะสรรหาทำเรื่องอะไรบ้าง

เฉินหยูเหลือบมองคอมเมนต์ที่หลั่งไหลเข้ามาบนหน้าจอ แล้วยิ้มบางๆ "หลังจบการวิดีโอคอลครั้งนี้แล้ว ก็โทรไปมอบตัวซะนะ"

"สารภาพด้วยตัวเอง จะได้สิทธิ์ในการลดหย่อนโทษ"

"ส่วนเรื่องไส้ติ่งอักเสบของคุณ เดี๋ยวหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะช่วยเลือกโรงพยาบาลที่เหมาะสมเพื่อทำการผ่าตัดให้เอง"

เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลพยักหน้าไม่หยุด

เขารับปากว่าพอวางสายปุ๊บ จะรีบโทรไปมอบตัวทันที

"หมอเฉิน ภรรยาผม... เธอจะโดนจับเพราะเรื่องนี้ไหมครับ"

จนถึงตอนนี้เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลก็ยังรู้สึกตัดใจจากภรรยาไม่ลงอยู่บ้าง

"สิ่งที่ผมพูดไป ล้วนเป็นการคาดเดาและวิเคราะห์ถึงอนาคตทั้งสิ้น"

"ส่วนจะโดนจับไหม ผมก็บอกไม่ได้เหมือนกัน"

เฉินหยูพูดขึ้นว่า "เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องไลฟ์สด อีกเดี๋ยวก็คงแพร่สะพัดไปทั่วท้องถิ่นของคุณแล้วล่ะ"

"บ้านพ่อตาแม่ยายของคุณคงวุ่นวายกันน่าดู ภรรยาของคุณก็คงเจอเรื่องยุ่งยากเข้าบ้างไม่มากก็น้อย"

"เฮ้อ"

เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลถอนหายใจอย่างจนปัญญา

ถึงเฉินหยูไม่บอกเขาก็เข้าใจดี

เรื่องวุ่นวายขนาดนี้ ไม่ตกเป็นเป้าสายตาสิถึงจะแปลก

ถึงภรรยาจะอยากให้เขาตาย แต่ก็ไม่ได้ทิ้งหลักฐานมัดตัวไว้โดยตรง

การใช้เมนูอาหารต่างๆ ที่สามารถกระตุ้นให้ไส้ติ่งอักเสบ เพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเองทีละก้าว

เรื่องพรรค์นี้มันก็เหลือเชื่อมากพออยู่แล้ว

จะเอามาเป็นหลักฐานได้ไหม เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลเองก็ไม่แน่ใจนัก

"คนไข้ท่านนี้ คุณยังมีอะไรอยากจะถามอีกไหม"

เฉินหยูถามยิ้มๆ

"ผม..."

เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลกัดริมฝีปาก

ดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้ถามอีกแล้ว

ภรรยาก็อยากให้เขาตาย พ่อตาแม่ยายก็ไม่ใช่คนดีอะไร

ตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนดีนักหรอก

การวิดีโอคอลครั้งนี้เป็นวงจรคนเลวทั้งแก๊งจริงๆ นั่นแหละ

รู้อย่างนี้แต่แรก สู้หาผู้หญิงธรรมดาๆ ที่อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนแต่งงานด้วยยังจะดีซะกว่า

ขณะเดียวกัน เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลก็นึกถึงเรื่องอีกเรื่องขึ้นมาได้

ทั้งคู่แต่งงานกันมาสามปีแล้ว แต่ท้องของภรรยาก็ยังไม่มีวี่แววอะไรเลย

เกรงว่า...

"หมอเฉิน ถึงคุณจะทำให้ผมต้องเข้าไปนอนซังเต แต่ผมก็ยังต้องขอบคุณคุณอยู่ดี"

ก่อนวางสาย เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลก็เปย์คาร์นิวัลให้เฉินหยูอีกยี่สิบอัน

ไปมอบตัวแล้วเข้าไปนอนในนั้นสักพักก็ดีเหมือนกัน

อย่างน้อยก็จะได้คิดอะไรให้หัวโล่งๆ

ชั่วคราวนี้จะได้ไม่ต้องไปปวดหัวกับเรื่องอื่นอีก