การเลือกว่าจะไปทวีปไหน ต้องเริ่มจากการวิเคราะห์ลักษณะเด่นของแต่ละทวีปก่อน

ฉีโจว วัฒนธรรมคล้ายฮ่องกงในอดีตชาติ เพลงที่เรียกว่า “เพลงภาษาฉี” จริงๆ ก็คือเพลงภาษากวางตุ้งในอดีต

ฉู่โจว วัฒนธรรมคล้ายญี่ปุ่นในอดีตชาติ ภาษาในทวีปฉู่ก็คือสำเนียงแบบ “อิคุโยะ อาเมเตะ!” และที่นั่นอุตสาหกรรมอนิเมะเจริญรุ่งเรืองมาก

หานโจว วัฒนธรรมคล้ายเกาหลีในอดีตชาติ ภาษาในหานโจวมีลักษณะแบบ “ซารังเฮโย~” และที่นั่นนิยมไอดอลหนุ่มสาวในวงบอยแบนด์และเกิร์ลกรุ๊ป รวมถึงมีปรากฏการณ์แฟนคลับที่ค่อนข้างรุนแรง

เว่ยโจว วัฒนธรรมคล้ายโลกตะวันตกในอดีตชาติ ภาษาท้องถิ่นก็คือภาษาอังกฤษ และเทคโนโลยีก้าวหน้ามาก

เยี่ยนโจว วัฒนธรรมคล้ายรัสเซียในอดีตชาติ

จ้าวโจว มีความใกล้เคียงกับฉินโจวมาก ภาษาท้องถิ่นก็เป็นภาษากลางเช่นกัน แต่ที่นั่นมีความนิยมวัฒนธรรมดั้งเดิมสูงมาก

จงโจว มีความเป็นสากลสูง ไม่มีลักษณะเด่นที่ชัดเจน แต่มีสถานะพิเศษ เพราะเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของรัฐบาลโลกบนดาวบลูสตาร์

ดังนั้นจะไปทวีปไหนก่อนดี ลินจื้อไป๋ยังมีเวลาเพียงพอที่จะคิดตัดสินใจเรื่องนี้

ในช่วงเวลาเดียวกันนี้

รายการวาไรตี้ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในปัจจุบันอย่าง 《เดอะวอยซ์》 ได้ปิดฉากลงแล้ว!

แชมป์ซีซั่นแรกของ 《เดอะวอยซ์》 คือผู้เข้าแข่งขันชายจากทีมของหลี่เซียวที่ชื่อหานป๋อ

ชายคนนี้ในช่วงรอบคัดเลือกยังทำผลงานได้ธรรมดา แต่กลับยิ่งแข่งยิ่งดีจนได้เป็นม้ามืดสุดแกร่ง!

ในขณะที่โจวหานจิ้นตั้งเป้าว่าจะเอาชนะจางซีหยางในรายการนี้ แต่ผลปรากฏว่าลูกทีมของทั้งสองคนกลับไม่ได้แชมป์

ช่างเหมือนโชคชะตาเล่นตลกจริงๆ

คืนปิดซีซั่นของ 《เดอะวอยซ์》 จุดกระแสการพูดคุยกันอย่างล้นหลาม:

“สุดยอดมาก!”

“นี่คือรายการวาไรตี้ที่ฉันชอบที่สุด!”

“ขอบคุณ 《เดอะวอยซ์》 ที่อยู่เป็นเพื่อนฉันหลายเดือนนี้!”

“ดูทุกสัปดาห์ ไม่พลาดแม้แต่ตอนเดียว!”

“เสียดายที่หลัวเยี่ยนได้แค่ที่สอง!”

“เถียนเหว่ยได้ที่สี่ ฉันร้องไห้เลย ฮือๆ!”

“จ้าวโยวเยว่พลาดจังหวะไป ไม่งั้นอาจติดสี่อันดับแรก!”

“หานป๋อเหมาะสมกับตำแหน่งแชมป์ที่สุด!”

“คณตาจี๋เซียงยังติดอันดับ 15 คนสุดท้ายเลย!”

“รายการนี้สมจริงมาก!”

“รู้สึกว่าต่อไปคงไม่มีรายการแข่งขันเพลงใหม่ใดที่สามารถเอาชนะ 《เดอะวอยซ์》 ได้อีกแล้ว!”

“นี่คือจุดสูงสุด!”

“นี่คือหมุดหมายสำคัญของรายการเพลงบนดาวบลูสตาร์!”

“ถึงแม้จะเป็นคุณหลินเอง ก็ยากที่จะสร้างรายการเพลงซูเปอร์ฮิตแบบนี้ได้อีก!”

ความตื่นเต้น ความดีใจ ความเสียดาย

แต่ละคนล้วนมีความรู้สึกของตัวเอง!

พูดถึงเรื่องนี้ รายการนี้ยังช่วยให้คลี่คลายความขัดแย้งบางอย่างได้ด้วย โจวหานจิ้นที่เคยเป็นปฏิปักษ์กับจางซีหยาง กลับไม่มีความบาดหมางอีกต่อไป ทั้งสองคนกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกัน ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องยากมาก เพราะในวงการนักร้องระดับซูเปอร์สตาร์มักมีการแข่งขันที่ดุเดือด โดยเฉพาะเมื่อทั้งสองคนไม่ได้อยู่ในบริษัทเดียวกัน

นอกจากนี้

หลินจือไป๋กับโจวหานจิ้นก็ถือว่าได้เป็นเพื่อนกันด้วย เพราะตอนที่เพลงปีใหม่ของไป๋ตี้ดันขึ้นอันดับสอง โจวหานจิ้นช่วยอย่างเต็มที่

ดังนั้น

เมื่อรายการจบลง โค้ชทั้งสี่คนต่างก็รู้สึกอาลัย รวมถึงลินจื้อไป๋ที่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจ

หวังว่าในซีซั่นที่สองจะยังใช้โค้ชชุดเดิม แต่เหล่าศิลปินระดับแนวหน้าต่างมีตารางงานแน่นเอี้ยด ทำให้เป้าหมายนี้อาจเป็นเรื่องยากที่จะทำได้

แน่นอนว่า

เมื่อไหร่จะเริ่มซีซั่นที่สองยังไม่สามารถบอกได้ เพราะการหา “ผู้เข้าแข่งขันที่มีความสามารถโดดเด่น” นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

ในชาติก่อน รายการ 《เดอะวอยซ์》 ยิ่งนานวันยิ่งเสียความนิยมไป สาเหตุหลักไม่ได้มาจากรูปแบบรายการที่ไม่สดใหม่ แต่เป็นเพราะผู้เข้าแข่งขันที่มีความสามารถโดดเด่นเริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆ ซึ่งสิ่งที่ผู้ชมให้ความสนใจจริงๆ ก็คือคุณภาพของการแสดงบนเวทีของผู้เข้าแข่งขันนั่นเอง!

...

หลังจาก 《เดอะวอยซ์》 ปิดฉากอย่างเป็นทางการ วันเวลาของหลินจือไป๋ก็กลับมาเป็นช่วงเวลาที่แสนสบายอีกครั้ง

วันนี้

หลินจือไป๋ใช้เวลาว่างตรวจสอบข้อมูลบนหน้าต่างสถานะของตัวเอง

【การเขียนพู่กัน: 80】

【การร้องเพลง: 70】

【การเล่นเปียโน: 60】

【การเล่นกีตาร์: 50】

【การวาดภาพ: 36】

จากการลงแต้มเต็มที่ครั้งก่อน ทำให้ "การเขียนพู่กัน" กลายเป็นทักษะศิลปะที่เขาเชี่ยวชาญที่สุดในตอนนี้ และหลินจือไป๋ยังเหลือแต้มทักษะอีก 30 แต้ม หากเขาต้องการจะอัปอีกครั้งก็ทำได้ทันที แต่ตอนนี้ขออดใจไว้ก่อน เพราะแต้มเหล่านี้มีผลทันทีที่ใช้งาน เก็บไว้ใช้ในเวลาที่เหมาะสมจะดีกว่า

หลินจือไป๋เริ่มสังเกตเห็นรูปแบบบางอย่าง

เมื่อใส่แต้มเกิน 10 แต้มในคราวเดียว มีโอกาสที่จะกระตุ้นรางวัลพิเศษได้

ตัวอย่างเช่น ตอนที่หลินจือไป๋ใส่แต้ม 10 แต้มในทักษะการร้องเพลงในคราวเดียว ก็ได้รับรางวัล "เสียงหลากหลาย"

หรืออย่างตอนที่หลินจือไป๋ใส่แต้มทั้งหมดไปที่ "การเขียนพู่กัน" ก็ได้รับรางวัลส่วนหนึ่งของมรดกจาก "หวังซีจือ" เจ้าของฉายา "เทพแห่งอักษร"

ทั้งสองครั้งที่ได้รางวัลนี้มีจุดร่วมคือการใส่แต้มครั้งละมากๆ โดยเฉพาะครั้งที่สอง แต่อาจจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ อย่างไรก็ตาม หลินจือไป๋เชื่อในสิ่งนี้มากกว่าที่จะมองข้าม

ในช่วงบ่าย

หลังจากเลิกเรียน

หลินจือไป๋เตรียมตัวกลับบ้าน แต่กลับได้รับสายจากโจวไท่ ฝ่ายนั้นเริ่มต้นการสนทนาทันทีว่า

“อาจารย์ไป๋ตี้ครับ ผมมีเรื่องอยากปรึกษา”

“เรื่องอะไรครับ?”

“สุดสัปดาห์หน้าจะมี งานประมูลการกุศลของบลูสตาร์ จัดขึ้นที่ฉินโจว เป็นกิจกรรมที่รัฐบาลให้ความสำคัญมากครับ และในงานจะมีงานเลี้ยงอาหารค่ำเพื่อการกุศลด้วย ผมในฐานะผู้นำสมาคมกวีนิพนธ์ต้องรับผิดชอบเชิญเหล่านักกวีชั้นนำของฉินโจวให้นำผลงานเข้าร่วมประมูล ซึ่งเงินจากการประมูลจะบริจาคเพื่อการกุศลทั้งหมด

ผมก็เลยคิดว่า ในฐานะที่อาจารย์ไป๋ตี้ตอนนี้เป็นถึง “อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจว” และมีความสามารถด้านการเขียนพู่กันยอดเยี่ยมมาก ไม่ทราบว่าสนใจมาร่วมงานด้วยไหมครับ? ไม่ยุ่งยากเลย แค่มาร่วมงานเลี้ยงแล้วนำผลงานชิ้นหนึ่งเข้าร่วมประมูลก็พอครับ นอกจากจะช่วยงานการกุศลแล้ว ยังช่วยเสริมภาพลักษณ์ของอาจารย์ไป๋ตี้ด้วย”

งานเลี้ยงการกุศล?

หลินจือไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า

“ถ้าเป็นวันเสาร์หน้าก็น่าจะไม่มีปัญหาครับ”

“อาจารย์ไป๋ตี้ตกลงแล้วเหรอ!?”

โจวไท่ดีใจมาก “งั้นผมจะใส่ชื่ออาจารย์ไป๋ตี้ในรายชื่อทันทีเลยนะครับ! อ้อ แล้วก็อย่าลืมแจ้งด้วยว่าจะนำผลงานอะไรเข้าร่วมประมูล ทางเราจะไม่ก้าวก่ายเรื่องนี้ อาจารย์ตัดสินใจเองได้เลย”

โจวไท่หัวเราะ “แต่สถานการณ์ของอาจารย์ไป๋ตี้ค่อนข้างพิเศษนะครับ ไม่ใช่แค่ “อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจว” แต่ยังเป็นซูเปอร์สตาร์ที่ได้รับความนิยมมากๆ ต่อให้เอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้วมาประมูลก็ยังมีเศรษฐีมาร่วมประมูลแน่นอน แต่ผมว่าเราควรเลือกสิ่งที่สามารถทำราคาสูงได้ง่ายดีกว่า เพราะงานนี้หมุนเวียนจัดขึ้นในแต่ละทวีป และปีนี้ถึงคราวที่ฉินโจวของเราจัด ถ้าเงินบริจาคของเราแพ้ทวีปอื่นก็คงดูไม่ดีเท่าไหร่”

“เข้าใจแล้วครับ”

หลินจือไป๋ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะยังจำได้ดีว่าโจวไท่เคยช่วยเขาตอนงานประชันบทกวี และการทำงานเพื่อการกุศลก็เป็นเรื่องดี นอกจากจะช่วยคนที่ต้องการความช่วยเหลือ ยังช่วยส่งเสริมภาพลักษณ์ของเขาในฐานะศิลปินระดับสองที่กำลังพยายามจะก้าวขึ้นเป็นศิลปินระดับหนึ่ง การเข้าร่วมงานใหญ่ที่จัดโดยรัฐบาลแบบนี้ย่อมเป็นประโยชน์ต่อเขาอย่างมาก

ส่วนผลงานที่นำไปประมูล?

หลินจือไป๋คิดว่าอาจจะเขียนพู่กันจีนสักชิ้น แต่ก็ลังเล เพราะไม่แน่ใจว่าผลงานของเขาจะทำราคาได้เท่าไหร่ หากขายได้ราคาต่ำอาจจะดูน่าอาย

หลังจากคิดไปคิดมา เขานึกถึงของสะสมของพ่อที่บ้าน

...

คืนนั้น

หลินจือไป๋เข้าไปในห้องสะสมของพ่อ ซึ่งเต็มไปด้วยของโบราณมากมาย เขาดูของไปเรื่อยๆ สุดท้ายเลือกกระถางธูปโบราณชิ้นหนึ่ง

“เอาอันนี้แหละ”

หลินจือไป๋เดินออกมาพร้อมกระถางธูป แต่พ่อของเขายืนอยู่ที่ประตูด้วยสีหน้าตัดพ้อ

“บอกว่าจะไปร่วมงานการกุศลก็คงไม่ว่าอะไร แต่ทำไมต้องเอาของรักของพ่อไปด้วยล่ะ? นี่มันกระถางธูปโบราณอายุกว่าพันปีเลยนะ พ่อเพิ่งซื้อมาด้วยราคา 3 ล้านหยวนเมื่อปีที่แล้ว!”

“ผมไปทำงานการกุศล เป็นการสะสมบุญนะครับ”

หลินจือไป๋ยิ้ม พร้อมยืนยันว่ากระถางโบราณที่มีมูลค่ากว่า 3 ล้านหยวนนี้เหมาะสมที่สุดสำหรับงานนี้

พ่อถึงกับทำหน้าลำบากใจ

“เธอเป็นพ่อเพลงแห่งฉินโจวนะ จะเอาเครื่องดนตรีที่ใช้เป็นประจำไปประมูลก็ได้นี่ ใครๆ ก็อยากได้ คงทำราคาได้ดีแน่นอน เพราะในงานอาจมีเศรษฐีที่เป็นแฟนคลับนายอยู่ด้วย”

“แบบนั้นมันดูไม่มีความจริงใจเลยครับ”

หลินจือไป๋รู้สึกว่าหากนำเครื่องดนตรีที่เขาเคยใช้ไปประมูล คนที่ซื้อคงไม่ได้ซื้อเพราะเครื่องดนตรีจริงๆ แต่ซื้อเพราะเขา

แต่สิ่งที่บรรดาเศรษฐีเหล่านั้นซื้อจริงๆ อาจไม่ใช่ตัวสินค้าที่นำมาประมูล แต่เป็นมูลค่าเพิ่มที่ติดมากับตัวดาราเอง

หลินจือไป๋รู้สึกว่าการนำของโบราณมาเข้าร่วมประมูลจะดูเหมาะสมกว่า เพราะราคามันค่อนข้างมั่นคงและชัดเจน

“ตกลงแล้วครับ”

คุณพ่อที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมรับ ก็ได้แต่ถอนหายใจยอมให้ลูกชายตัวน้อยนำของสะสมอันล้ำค่าออกไป

ครอบครัวที่เหลือเมื่อรู้ว่าหลินจือไป๋จะเข้าร่วมงานเลี้ยงการกุศลต่างก็ตื่นเต้นและพูดคุยหยอกล้อกัน

หลินเซิ่งเทียนเข้ามาดูใกล้ๆ และหัวเราะออกมา “พ่อใหญ่ใจดีจริงๆ รอบนี้เสียหนักเลยนะ”

“ควรให้เขาจ่ายเงินเองนะ”

หลินซีแกล้งแหย่ “ตอนนี้น้องชายอาจจะรวยกว่าพ่อเสียอีก!”

คุณแม่หัวเราะและพูดขึ้น “แน่นอนอยู่แล้ว! แค่มูลค่าของสำนักพิมพ์เฉินฮวาอย่างเดียวก็ตั้งหลายหมื่นล้านแล้ว ไหนจะรายได้จากการแต่งเพลงในช่วงไม่กี่ปีมานี้อีก…”

ทั้งครอบครัวหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

ในเสียงหัวเราะนั้น คุณพ่อพูดขึ้นว่า “งานเลี้ยงการกุศลครั้งนี้มีระดับสูงมากนะ คุณปู่ของลูกก็จะเข้าร่วมด้วยเหมือนกัน ถ้าเจอกันก็อย่าลืมไปทักทายล่ะ”

“คุณปู่ก็ไปด้วยเหรอครับ?”

หลินจือไป๋แปลกใจ เพราะเพิ่งได้ยินเรื่องนี้

“จะเป็นไปไม่ได้ได้ยังไง? คุณปู่ของลูกเป็นถึงเศรษฐีระดับสูงสุดของฉินโจวเลยนะ การจะเข้าร่วมงานเลี้ยงการกุศลระดับโลกแบบนี้ไม่เห็นจะแปลกเลย! ไม่ใช่แค่คุณปู่ของลูกหรอก เศรษฐีใหญ่ๆ จากทั่วโลกแทบจะทุกคนก็จะมาร่วมงานนี้ด้วย เดี๋ยวนี้เศรษฐีคนไหนไม่ทำการกุศล ก็จะโดนคนพูดนินทาลับหลังแน่นอน” คุณแม่พูดขึ้น

หลินเซิ่งเทียนพูดแหย่ขึ้นว่า “ระวังนะ กลับไปแล้วพบว่าคุณปู่ประมูลเอาเครื่องหอมนี้ไป”

หลินซีพึมพำว่า “ความเป็นไปได้ก็สูงนะ ท่านปู่ช่วยสนับสนุนหลานชายตัวเองก็ดูสมเหตุสมผลดี”

“งั้นก็ดีเลย” คุณพ่อพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ถ้าท่านประมูลไป ฉันก็จะไปขอคืนจากที่คฤหาสน์ซีเฉิง รับรองว่าท่านต้องคืนให้แน่ๆ เพราะถึงอย่างไรท่านก็ไม่ได้ใส่ใจของสะสมเล็กๆ น้อยๆ ของฉันหรอก”

หลินจือไป๋หัวเราะเบาๆ

บางทีอาจจะเป็นเพราะเขา คุณพ่อกับคุณปู่ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ดีขึ้น

เมื่อก่อนคุณพ่อไม่เคยพูดเล่นแบบนี้เลย แม้แต่ตอนป่วยก็ยังไม่อยากไปโรงพยาบาลของคุณปู่

……

วันถัดมา

ทางการได้ประกาศข่าวเกี่ยวกับงานเลี้ยงการกุศลครั้งนี้ออกมา

《งานประมูลการกุศลครั้งนี้จะจัดขึ้นที่เมืองจิ่งในฉินโจว!》

《ปรมาจารย์ด้านวรรณกรรมหลายท่านยืนยันเข้าร่วมงาน!》

《เหล่าดาราชั้นนำของฉินโจวจะมารวมตัวกันในงานเลี้ยงการกุศลครั้งนี้!》

《เศรษฐีระดับโลกยืนยันเข้าร่วมงานเลี้ยงการกุศลครั้งนี้!》

《ถึงเวลาอีกครั้งกับงานเลี้ยงการกุศลของบลูสตาร์ "พ่อใหญ่" ทั้งหลายจะมารวมตัวกัน!》

คำว่า “พ่อใหญ่” ในที่นี้เป็นคำล้อเลียน

เพราะในโลกออนไลน์ หลายคนชอบเรียกบรรดาเศรษฐีว่า “พ่อใหญ่” เหมือนกับที่โลกก่อนผู้คนชอบเรียก “พ่อหม่า” (แจ็ค หม่า) หรือชื่อที่คล้ายกัน

ในโลกนี้ก็เช่นกัน มีเศรษฐีระดับ “หม่า” หรือคนที่รวยยิ่งกว่านั้นที่จะมาร่วมงานประมูลการกุศลนี้ด้วย

ด้วยเหตุนี้

ทุกครั้งที่มีงานประมูลการกุศลของบลูสตาร์ มักจะได้รับความสนใจจากทุกทวีป และยังมีการถ่ายทอดสดไปทั่วโลก

และดูเหมือนว่าจะมีเพียงองค์กรหลักของบลูสตาร์เท่านั้นที่มีความสามารถในการจัดการถ่ายทอดสดระดับโลกแบบนี้

องค์กรอื่นที่ไม่ใช่หน่วยงานของทางการ หากต้องการถ่ายทอดสดทั่วโลกนั้นยากมาก เพราะระหว่างทวีปต่างๆ ยังมีข้อจำกัดหลายอย่าง

ยกตัวอย่างเช่น

ภาพยนตร์หรือซีรีส์จากฉินโจว หากต้องการเผยแพร่ไปยังทวีปอื่น ก็ต้องได้รับการอนุมัติจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องของทวีปนั้นก่อน

เหมือนกับโลกก่อน

ที่ผลงานจากต่างประเทศต้องเจรจาเพื่อเข้าสู่ตลาดภายในประเทศ เช่นกรณี "นโยบายจำกัดการเผยแพร่ของเกาหลีใต้" ก็เกิดจากกฎเกณฑ์ในลักษณะนี้

ยิ่งไปกว่านั้น

การแข่งขันด้านวัฒนธรรมระหว่างทวีปในโลกของบลูสตาร์นั้นเข้มข้นมาก

ด้วยเหตุนี้ ตลาดบันเทิงของแต่ละทวีปจึงมักดำเนินการแยกกัน

เพราะตลาดภายในทวีปใหญ่พอที่จะรองรับอยู่แล้ว การพึ่งพาตนเองจึงเป็นไปได้

ในขณะที่วัฒนธรรมจากทวีปอื่นต้องการเข้ามา มักจะถูกหน่วยงานของทวีปนั้นสร้างข้อจำกัดไว้มากมาย เพื่อเป็นการปกป้องตลาดท้องถิ่น ทุกคนจึงไม่รู้สึกว่ามันเป็นปัญหาอะไรเลย

...

และท่ามกลางข่าวต่าง ๆ ที่ปล่อยออกมา

สมาคมกวีนิพนธ์ก็ได้เผยข่าวหนึ่งออกมาเช่นกันว่า:

"ไป๋ตี้จะนำของประมูลเข้าร่วมงานการกุศลครั้งนี้!"

ทันที!

แพลตฟอร์มจี๋กวงก็เต็มไปด้วยการพูดคุยอย่างร้อนแรง!

"ไป๋ตี้ก็จะเข้าร่วมงานนี้ด้วยเหรอ!?"

"โห!"

"ดาราฉินโจวที่เข้าร่วมงานนี้ ส่วนใหญ่ก็ต้องเป็นระดับซูเปอร์สตาร์ทั้งนั้น!"

"ไป๋ตี้ไม่ใช่แค่ระดับสองเหรอ?"

"แต่ไป๋ตี้ไม่ได้ไปร่วมในฐานะดารานี่สิ เขาไปในฐานะ ‘อัจฉริยะอันดับหนึ่งของฉินโจว’ และมีสมาคมบทกวีหนุนหลัง!"

"แบบนี้ยิ่งมีหน้ามีตากว่าซูเปอร์สตาร์เสียอีก!"

"ที่สำคัญคือคำว่า ‘อัจฉริยะอันดับหนึ่งของฉินโจว’ ฟังแล้วมันดูทรงเกียรติสุด ๆ!"

"คิดอีกแบบก็ได้ จริง ๆ ไป๋ตี้ก็สามารถใช้ฐานะเศรษฐีระดับต้น ๆ เข้าร่วมได้นะ แบบนี้ไม่ต้องเอาของประมูลไปด้วย แค่ยกป้ายในงานก็พอแล้ว"

"ความคิดดีมาก!"

"ถึงไป๋ตี้จะไม่รวยเท่าบรรดา ‘พ่อใหญ่’ ทั้งหลาย แต่ไม่กี่ล้านนี่เขาจ่ายได้แน่นอน"

"ไม่รู้ว่าปีนี้ฉินโจวจะสามารถระดมทุนได้ยอดบริจาคสูงสุดหรือเปล่า"

"ปีที่แล้วเว่ยโจวใช่ไหมที่ระดมทุนได้มากที่สุด?"

"ทุกปีงานเลี้ยงการกุศลนี้ก็เหมือนการแข่งขันระดมทุนระหว่างทวีป ซึ่งการแข่งขันแบบนี้ถือว่าดี เพราะคนที่ได้รับประโยชน์ก็คือผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ"

ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน

ไม่กี่วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

วันพฤหัสบดี

หลินจือไป๋โทรหาเลขาจิน ขออนุญาตใช้เครื่องบินส่วนตัวเดินทางไปจิ่งเฉิงเพื่อเข้าร่วมงานการกุศล

ที่จริงก็เพราะเครื่องบินสะดวกดี

ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่ได้นั่งเครื่องบินไปประชุมสมาคมบทกวี หลินจือไป๋รู้สึกว่ามันคุ้มค่าและประหยัดเวลา

แต่ครั้งที่แล้วมันยังมีเจตนา "อวด" อยู่บ้าง ส่วนครั้งนี้คือเพราะต้องการความสะดวกจริง ๆ

“ไม่มีปัญหาครับ”

เลขาจินตอบกลับ “งั้นคุณชายมาที่คฤหาสน์ซีเฉิงในอีกสองวันนะครับ”

……

วันรุ่งขึ้น

หลินจือไป๋เดินทางถึงคฤหาสน์ฝั่งซีเฉิง

เลขาจินพาเขาไปยังสนามบินส่วนตัวของคฤหาสน์

พอเห็นเครื่องบินตรงหน้า หลินจือไป๋รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาทันที “ทำไมไม่ใช่เครื่องบินลำเล็กแบบคราวที่แล้วล่ะครับ?”

สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเขาคือเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวสุดหรู ซึ่งดูดีกว่าครั้งก่อนมาก

บนเครื่องบินมีแอร์โฮสเตสหลายคนคอยให้บริการ

ลำนี้ดูแล้วแค่ค่าดูแลรักษาปีกเดียวก็น่าจะเป็นล้าน!

“ลำนี้บินเร็วกว่า”

เลขาจินพยายามกลั้นหัวเราะและเร่งให้เขาขึ้นเครื่อง

เมื่อขึ้นไปบนเครื่อง หลินจือไป๋ก็รู้ทันทีว่าทำไมถึงแปลกๆ

เพราะคุณปู่ก็นั่งอยู่ในเครื่องแล้ว!

คุณปู่กำลังอ่านหนังสืออย่างจริงจัง ในขณะที่ด้านหน้าเขามีถ้วยชาอุ่น ๆ อยู่หนึ่งถ้วย

แสดงว่าครั้งนี้จะเดินทางไปจิ่งเฉิงพร้อมกันสินะ?

หลินจือไป๋พอรู้อยู่แล้วว่าคุณปู่ก็จะเข้าร่วมงานการกุศลนี้ แต่เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะต้องเดินทางไปพร้อมกัน

“คุณปู่ครับ”

หลินจือไป๋ทักทายก่อน แม้จะไม่ได้รู้สึกอึดอัด แต่ความที่ไม่ได้อยู่กับคุณปู่บ่อย ๆ เลยทำให้รู้สึกเกร็งเล็กน้อย

“นั่งสิ”

คุณปู่พูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือ

หลินจือไป๋เลือกที่นั่งตามใจ และเพิ่งจะนั่งลง คุณปู่ก็หันมามองเขาแวบหนึ่ง

หลินจือไป๋ยิ้ม รู้ทันทีว่าคุณปู่ต้องการอะไร เขาจึงลุกไปนั่งตรงข้ามคุณปู่แทน และสั่งชาจากแอร์โฮสเตส

"ฟู่ ฟู่~"

หลินจือไป๋เป่าแล้วดื่มชาไปครึ่งแก้ว คุณปู่วางหนังสือลงและพูดขึ้นว่า:

“เตรียมของประมูลเรียบร้อยไหม?”

“เรียบร้อยแล้วครับ” หลินจือไป๋ตอบ

“เป็นอะไรล่ะ?” คุณปู่ถามด้วยความสนใจ

“เป็นของโบราณชิ้นเล็ก ๆ ที่คุณพ่อแอบหยิบไปจากบ้านน่ะครับ”

คุณปู่ขมวดคิ้ว “ทำไมไม่เขียนพู่กันสักชิ้นไปประมูล?”

เหมือนคุณปู่จะไม่พอใจ?

หลินจือไป๋ไม่เข้าใจเหตุผล แต่ก็ยังตอบกลับไป “ของโบราณน่าจะมั่นคงกว่าครับ”

“เปลี่ยนเป็นงานเขียนเถอะ” คุณปู่พูดเสียงเรียบ “มันมั่นคงกว่าของโบราณของเธออีก”

หลินจือไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดาออกว่าคุณปู่คิดอะไรอยู่

คุณปู่อยากให้เขาใช้โอกาสนี้สร้างชื่อเสียงในวงการงานเขียนผ่านงานการกุศลนี้ใช่ไหม?

เขาเดาได้เลยว่าคุณปู่ต้องวางแผนมาแล้ว

เมื่อเขานำงานเขียนไปประมูลในงาน จะต้องมีเศรษฐีบางคนเสนอราคาสูงจนถึงขั้น “ราคาสูงลิ่ว”

และเศรษฐีคนนั้นคงจะเป็นคนที่คุณปู่เตรียมไว้ล่วงหน้า!

วิธีนี้เหมือนกับที่เศรษฐีมักอุปถัมภ์ศิลปินเพื่อสร้างชื่อเสียงให้พวกเขา

แต่เป้าหมายของคุณปู่คือสร้างชื่อเสียงให้ตระกูลหลินผ่านการมี “ศิลปินผู้เชี่ยวชาญงานเขียนระดับโลก” ที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง

ซึ่งเป็นเกียรติสำหรับตระกูลหลินทั้งหมด

แต่…

หลินจือไป๋ยิ้มและพูดขึ้น “เชื่อใจผมเถอะครับ”

คำพูดนี้หมายความว่า เขาไม่ต้องการใช้วิธีนี้สร้างชื่อในวงการงานเขียน

ไม่ใช่ว่าเขารู้สึกว่าเป็นเรื่องต่ำเกินไป แต่เพราะเขามั่นใจว่าฝีมืองานเขียนของตัวเองดีพอ ไม่จำเป็นต้องพึ่งแผนการของคุณปู่

ตอนนี้เขาได้รับมรดกทางฝีมือจากหวังซีจือถึง 70% แล้ว

หากในอนาคตเขาได้รับมรดกทั้งหมดจากเทพอักษร งานของเขาจะไม่มีวันขาดคุณค่าอย่างแน่นอน!

...

เปลือกตาของหลินเจามู่ยกขึ้นเล็กน้อย

นี่คือการปฏิเสธแผนของเขาอย่างนั้นหรือ?

ในบ้านนี้ นอกจากเจ้าหลานคนนี้ คงไม่มีใครกล้าพูดคำว่า "ไม่" กับเขาอีกแล้ว

หลินเจามู่มั่นใจว่าด้วยความฉลาดของหลินจือไป๋ เขาไม่มีทางที่จะไม่เข้าใจนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของตนเอง เขาเงยหน้ามองหลานชายของเขา

ใบหน้าของหลานชายคนนี้ คล้ายกับตอนเขายังหนุ่มอย่างมาก

พูดถึงเรื่องหน้าตา หลินจือไป๋น่าจะเป็นลูกหลานที่หน้าตาคล้ายเขามากที่สุดในบรรดาทั้งหมด

อาจจะเพราะเหตุผลนี้ แม้หลินจือไป๋จะไม่ได้ตอบรับแผนการของเขา แต่หลินเจามู่ก็ไม่ได้โกรธ เพียงแค่พูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า:

"ออกเดินทางกันเถอะ"

“เตรียมเครื่องบินขึ้นได้เลยครับ”

เลขาจินพยักหน้าและแจ้งฝ่ายปฏิบัติการให้เตรียมเครื่องบินออกเดินทาง

เมื่อเครื่องบินส่วนตัวลงจอด หลินจือไป๋กำลังคิดว่าจะไปพักที่โรงแรมที่ทางการเตรียมไว้หรือไม่ แต่คำพูดเดียวของคุณปู่ก็ทำให้เขาเปลี่ยนใจทันที:

“ไปกินข้าวกับฉันหน่อย”

“ได้ครับ”

หลินจือไป๋ไม่ได้คัดค้านอีก ในเมื่อเดินทางมาถึงจิ่งเฉิงพร้อมคุณปู่แล้ว เขาก็คิดว่าอะไรก็ตามที่คุณปู่จัดการไว้ เขาควรให้ความร่วมมือให้ดีที่สุด

เพราะนิสัยของคุณปู่ค่อนข้างจะดื้อรั้น

เขาเป็นคนที่ชินกับการเป็นผู้สั่งการ ถึงแม้จะเป็นเรื่องในครอบครัว เขาก็ยังชอบจัดการทุกอย่างตามความคิดของตัวเอง ซึ่งเป็นนิสัยของผู้นำใหญ่ ไม่ได้สนใจว่าคนรุ่นหลังจะคิดยังไง

หลินจือไป๋ในฐานะหลานชายคนโปรด บางครั้งก็ต่อต้านบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็ยอมตาม

ยิ่งไปกว่านั้น การกระทำของคุณปู่ที่ดูเหมือนจะเผด็จการนั้น จริง ๆ แล้วเขาทำเพื่อตัวหลินจือไป๋ทั้งสิ้น

เพราะ "ไปกินข้าวด้วยกัน" ในความหมายของคุณปู่ คือการพาเขาไปเข้าร่วมมื้ออาหารมื้อพิเศษที่มีระดับสูงมาก

คนที่มาร่วมโต๊ะล้วนแต่เป็น "ตัวพ่อ" ในวงการต่าง ๆ

ไม่ว่าจะเป็นมหาเศรษฐีอสังหาริมทรัพย์ของฉินโจว เจ้าของแพลตฟอร์มจี๋กวง ประธานบริษัทเฟยซินและตัวแทนจากกลุ่มทุนระดับสูง

รวมทั้งหมดแปดคน รวมถึงคุณปู่ด้วย

คนเหล่านี้ต่างทักทายกัน แต่พอเห็นหลินจือไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจเล็กน้อย

“คุณหลินพาหลานมาด้วยหรือครับ?”

เจ้าของเฟยซินพูดขึ้น เขาเป็นคนที่เรียกได้ว่าเป็นตำนานในวงการอินเทอร์เน็ตของฉินโจว “หลาน ๆ ของผมยังเป็นแฟนคลับไป๋ตี้เลย”

“น่าสนใจ”

เจ้าของแพลตฟอร์มจี๋กวงพูดยิ้ม ๆ

ขณะที่มหาเศรษฐีอสังหาฯ พูดขึ้นกึ่งล้อเล่นว่า: “ฉันรู้จักคุณมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคุณพาหลานชายมา หรือกำลังเลือกผู้สืบทอดรุ่นที่สาม?”

หลินเจามู่เลี่ยงที่จะตอบคำถามเกี่ยวกับ "ผู้สืบทอด" และนั่งลงกับทุกคน

หลินจือไป๋รอให้ทุกคนเข้าที่ก่อนแล้วจึงนั่งตาม เขารู้ดีว่าในมื้ออาหารแบบนี้ เขาคือ "รุ่นหลาน"

มาในฐานะ "หลานชายของหลินเจามู่"

พนักงานเริ่มเสิร์ฟเครื่องดื่ม หลินจือไป๋ต้องคอยรินเครื่องดื่มให้กับทุกคน หากมีใครถามอะไร เขาก็ต้องตอบให้ได้

แม้บทสนทนาของคนกลุ่มนี้จะดูเหมือนจับต้นชนปลายไม่ถูก เดี๋ยวพูดถึงเซมิคอนดักเตอร์ เดี๋ยวพูดถึงอสังหาริมทรัพย์ และเคล็ดลับการทำธุรกิจ แต่คนเหล่านี้ก็ยังหันมาชวนหลินจือไป๋พูดคุยเป็นระยะ

โชคดีที่หลินจือไป๋ตั้งใจรับมือกับสถานการณ์อย่างดี จึงไม่มีข้อผิดพลาด

หลินเจามู่พูดน้อยมาก ไม่รู้ว่าเพราะหลานชายอยู่ด้วยหรือเพราะเขาเป็นคนเงียบอยู่แล้ว

ที่จริง หลินเจามู่กำลังสังเกตหลานชายของตัวเองอยู่เงียบ ๆ

เมื่อเห็นหลินจือไป๋รับมือกับทุกคนได้อย่างราบรื่น แถมยังพูดคุยกับเหล่าเจ้าสัวได้อย่างอิสระ หลินเจามู่ก็เผลอยกเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง

ประสบการณ์ชีวิตของคนคนหนึ่ง ไม่สามารถเสแสร้งได้ง่าย ๆ

ท่าทีของหลินจือไป๋ในการเข้าสังคมและการจัดการกับคนอื่นนั้น ไม่ใช่สิ่งที่คนในวัยเขาควรมี!

เป็นเพราะสมองเคยได้รับบาดเจ็บและผ่านความยากลำบากมาก่อนหรือเปล่า เขาจึงโตเกินวัยมากขนาดนี้?

แม้แต่ลูกชายของเขา หากต้องมารับมือกับกลุ่มคนนี้ในตอนนี้ ก็อาจจะทำได้ไม่ดีเท่าเขาเสียด้วยซ้ำ

ความรู้สึกแบบเดียวกันนี้เกิดขึ้นกับคนที่เข้าร่วมมื้ออาหารด้วย ทุกคนต่างสงสัยว่า หลินเจามู่เลี้ยงหลานชายคนนี้มาได้ยังไง?

ทั้งสุขุม!

ทั้งเหมาะสม!

และพูดจาอย่างมีกาลเทศะ!

เมื่อพวกเขานึกถึงเรื่องราวและความสำเร็จของหลินจือไป๋ ก็อดอิจฉาหลินเจามู่ไม่ได้

หลานชายคนนี้ช่างเป็น "เพชรเม็ดงาม" ของตระกูลหลินจริง ๆ

ชื่อเสียงของไป๋ตี้ในฉินโจวนั้นไม่ใช่เล็กน้อย

แม้แต่คนใหญ่คนโตในฉินโจว ก็รู้จักเขาในฐานะหลานชายของหลินเจามู่ และให้ความสนใจในตัวเขามากขึ้นอีกหลายระดับ

...

งานเลี้ยงกินเวลาสองชั่วโมง

ตอนแยกย้าย หลินจือไป๋ได้รับนามบัตรของเหล่า "จิ้งจอกเฒ่า" เหล่านี้มาด้วย

พูดตรง ๆ การเข้าสังคมกับคนกลุ่มนี้มันช่างเหนื่อย หลินจือไป๋แทบจะเหงื่อซึม

บนรถ ระหว่างทางกลับโรงแรม

หลินเจามู่ที่น้อยครั้งจะยิ้มกลับเผยรอยยิ้มขึ้นมา “หลานสาวของเฒ่าหวัง...”

“ท่านอย่าแกล้งผมเลยครับ”

หลินจือไป๋ไม่ได้ปฏิเสธเรื่องการแต่งงานทางการเมือง แต่เงื่อนไขคือต้องมีความรู้สึกที่ตรงกัน เขาพูดด้วยน้ำเสียงปลง ๆ ว่า “บ้านเราไม่คิดจะเล่นเรื่องการคลุมถุงชนแล้วใช่ไหมครับ?”

“...”

รอยยิ้มของหลินเจามู่ชะงักไปเล็กน้อย ยังพูดไม่ทันจบ หลานชายคนนี้ก็มาปฏิเสธอีกแล้ว

แต่เขาก็ไม่ได้โกรธอะไร วันนี้พฤติกรรมของหลินจือไป๋อยู่ในสายตาเขาตลอด และเขาพึงพอใจอย่างมาก จนไม่คิดจะถือสาอะไรกับท่าทีแบบนี้ แถมการที่หลานชายพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ ก็ถือว่าเป็นการแสดงความสัมพันธ์ที่อบอุ่นระหว่างปู่หลานไม่ใช่หรือ?

สิ่งที่เขากังวลเพียงอย่างเดียวคือ:

ความสัมพันธ์ของหลินจือไป๋กับลุง ๆ ของเขาดูเหมือนจะไม่ค่อยดีนัก

ถ้าผู้สืบทอดของเฉินฮวากรุ๊ปเป็นหลานชายคนนี้ หลังจากที่เขาจากไป ตระกูลของพี่น้องทั้งหลายจะมีที่ยืนในอนาคตหรือเปล่า?

บางทีเขาควรจะเริ่มเตรียมการบางอย่าง

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลินเจามู่พูดว่า “เรื่องนี้ฉันไม่บังคับ แค่อยากบอกว่าเธอมีตัวเลือกนี้อยู่ ซึ่งอาจช่วยให้เธอลดเวลาการพยายามไปได้หลายปี”

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย

ก็จริง ด้วยสถานะ ผลงานและหน้าตาของตัวเขาเอง ต่อให้เป็นตระกูลที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลกว่าตระกูลหลิน ก็คงอยากได้เขาไปเป็นลูกเขย

ในเรื่องนี้หลินจือไป๋ไม่เคยคิดน้อยเนื้อต่ำใจ

แม้ว่าหน้าตาจะได้มาจากพ่อแม่ ผลงานมาจากระบบ และสถานะมาจากเฉินฮวากรุ๊ป

แต่ในฐานะ "ตัวโกงเกม" หลินจือไป๋ไม่ใช่คนชอบซึมเศร้า เพราะเขามีข้อได้เปรียบพิเศษก็ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องรู้สึกด้อยค่าใช่ไหม?

หลินเจามู่เห็นว่าหลานชายแค่ยิ้มก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะตราบใดที่หลานชายคนนี้มีความสามารถเพียงพอ การแต่งงานกับตระกูลใหญ่หรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร เพราะบ้านหลินเองก็คือตระกูลใหญ่ในตัวเองอยู่แล้ว

ระหว่างทาง

รถแล่นผ่านร้านเล็ก ๆ ริมถนน

หลินเจามู่เรียกให้รถจอด และหันไปถามหลินจือไป๋ว่า

“หิวไหม?”

หลินจือไป๋พยักหน้าอย่างไม่ลังเล เขาแทบไม่ได้กินอะไรในงานเลี้ยงเมื่อกี้ เพราะมัวแต่รับมือกับเหล่าจิ้งจอกเฒ่า

“งั้นก็กินหน่อย”

หลินเจามู่รู้ว่าหลานชายไม่ค่อยได้กินอะไร เปิดประตูรถแล้วนั่งลงที่ร้านเล็ก ๆ ริมทาง พร้อมสั่งเกี๊ยวน้ำสองชามจากเจ้าของร้าน

พอเจ้าของร้านเห็นรถหรูและกิริยาท่าทางของหลินเจามู่ ก็เกิดอาการตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบหันไปทำเกี๊ยวน้ำอย่างตั้งใจ

แต่ดูเหมือนเจ้าของร้านจะไม่รู้จักหลินจือไป๋

เพราะเขาไม่ใช่ดาราดังที่คนจะจำได้ง่าย เขาแค่เคยปรากฏตัวในรายการวาไรตี้สองสามครั้งเท่านั้น สำหรับคนวัยกลางคนที่หาเลี้ยงชีพด้วยการขายของริมทาง ใบหน้าของเขาจึงไม่คุ้นเคยเลย

หลังจากเกี๊ยวน้ำถูกเสิร์ฟ

หลินจือไป๋เติมน้ำส้มสายชูและน้ำพริกเผา พร้อมทั้งขอให้เจ้าของร้านเพิ่มต้นหอมและผักชีเข้าไปด้วย จากนั้นก็เริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย เขาเป็นคนที่ชอบรสจัด

ส่วนหลินเจามู่ก็กินเหมือนกัน แต่ดูสุภาพกว่ามาก และเขาก็ชอบรสชาติอ่อน ๆ แทบไม่ได้เติมอะไรเพิ่มเลย

แม้ว่าหลินจือไป๋จะหิวจัด แต่เขาก็ไม่ลืมพูดคุยกับคุณปู่ เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่ชัดเจนเพราะกำลังกินอยู่ “จริง ๆ ผมไม่คิดว่าท่านจะกินของพวกนี้ที่ขายข้างทางนะครับ”

หลินเจามู่ตอบว่า: “นี่เป็นครั้งแรก”

หลินจือไป๋หยุดชะงักไปเล็กน้อย

หลินเจามู่ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

สำหรับคนธรรมดา คุณปู่พาหลานชายมากินเกี๊ยวน้ำริมทางแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดามาก แต่สำหรับหลินเจามู่ นี่คือประสบการณ์ที่เขาอยากลองสักครั้ง

ข้าง ๆ

เลขาจินที่นั่งอยู่เงียบ ๆ มองภาพตรงหน้าด้วยความคิดในใจ

"คุณชายหลินคนเล็ก น่าจะเป็นตัวเลือกสุดท้ายของท่านประธานแล้วสินะ"

...

เช้าวันถัดมา

งานประมูลการกุศลจะเริ่มอย่างเป็นทางการในเวลา 6 โมงเย็น แต่ในช่วงบ่ายก็เริ่มคึกคักกันแล้ว โดยเฉพาะการเตรียมความพร้อมสำหรับเหล่าคนดังที่นำของมาร่วมประมูลเพื่อเดินพรมแดง

วันนี้คุณปู่ไม่ได้บังคับให้หลินจือไป๋ไปด้วย

หลินจือไป๋จึงพาผู้ช่วยที่เลขาจินจัดหามาให้ไปยังสถานที่พักของผู้จัดงาน หลังจากตรวจสอบยืนยันตัวตนเสร็จ เขาก็เดินเข้าไปด้านใน

“อยู่ไหน?”

หลินจือไป๋ส่งข้อความหาจางซีหยาง

“ห้องแต่งหน้ากลาง” จางซีหยางตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “อาจารย์ไป๋ตี้มาถึงแล้วหรือยัง?”

“ใกล้แล้ว”

การมาครั้งนี้ของหลินจือไป๋มีสองเหตุผล หนึ่งคือรอเวลาเริ่มงานประมูลการกุศล สองคือเจอเพื่อนเก่าอย่างจางซีหยาง

เหล่าซุปเปอร์สตาร์ตัวท็อปของฉินโจวไม่ได้มีมากนัก และงานการกุศลครั้งนี้ก็ดึงตัวพวกเขามาได้หมด

แน่นอนว่า งานกุศลใหญ่ ๆ แบบนี้จะขาดเหล่าดาราดังมาสร้างสีสันไม่ได้

ภายในห้องแต่งหน้ากลาง

โจวหานจิ้น จางซีหยาง หลี่เซียว และฉินเลี่ยน ต่างก็อยู่ที่นี่กันหมด

“อาจารย์ไป๋ตี้!”

พอหลินจือไป๋เดินเข้ามาในห้องแต่งหน้าใหญ่ โจวหานจิ้นก็โบกมือให้ทันที เสียงดังลั่นอย่างมีความสุข

ในห้องเต็มไปด้วยซุปเปอร์สตาร์แถวหน้าของวงการ

พอได้ยินคำว่า “อาจารย์ไป๋ตี้” ทุกคนก็มองมาที่หลินจือไป๋ด้วยความสนใจ

ซุปเปอร์สตาร์ระดับท็อปบางคนถึงกับลุกขึ้นมาแนะนำตัวก่อนด้วยตัวเอง “สวัสดีครับอาจารย์ไป๋ตี้ ยินดีที่ได้พบเป็นครั้งแรกครับ”

“สวัสดีครับ”

หลินจือไป๋ตอบรับอย่างสุภาพ ถึงแม้เขาจะไม่รู้จักทุกคน แต่ส่วนใหญ่ก็หน้าคุ้นกันอยู่ เพราะบ่อยครั้งที่เขาเห็นพวกเขาผ่านทีวีหรืออินเทอร์เน็ต

แต่เนื่องจากไม่ได้สนิทกัน พอแนะนำตัวเสร็จ เหล่าซุปเปอร์สตาร์ก็หันไปพูดคุยกันตามเดิม

“ผมดูไลฟ์งานประชันบทกวีของคุณแล้ว โคตรเท่!”

โจวหานจิ้นเป็นคนที่พอสนิทแล้วจะเปิดเผยตัวเองมาก พอหลินจือไป๋เดินเข้ามาใกล้ เขาก็พูดถึงงานประชันบทกวีด้วยท่าทีตื่นเต้น

“อาจารย์ไป๋ตี้มีพรสวรรค์จนทำให้ผมตกใจเลย!”

หลี่เซียวที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ผมชอบบทกวีชมเหมยของคุณมากเลยนะ”

ฉินเลี่ยน เองก็หัวเราะพร้อมยกมือปิดปาก “ระดับบทกวีของคุณ น่าจะเหนือกว่าการเขียนเนื้อเพลงไปแล้ว แค่ว่ากลุ่มนักปราชญ์พวกนั้นดูจะไม่แฟร์เท่าไหร่”

“พวกนั้นส่วนใหญ่ก็แค่พวกตามน้ำ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคนดีนะ”

จางซีหยางกล่าวขึ้นอย่างเห็นด้วย เห็นได้ชัดว่าเขาก็ติดตามงานประชันบทกวีเหมือนกัน เพราะเรื่องนี้เป็นกระแสใหญ่บนโลกออนไลน์

ผลงานบทกวีของหลินจือไป๋ในงานประชันนั้นกลายเป็นไวรัลในอินเทอร์เน็ต ถูกแชร์และวิเคราะห์ซ้ำ ๆ นับครั้งไม่ถ้วน

หลินจือไป๋ยิ้มรับโดยไม่พูดอะไร

ขณะนั้นมีเจ้าหน้าที่เดินเข้ามาถามหลินจือไป๋ว่าอยากแต่งหน้าหรือไม่

“ไม่ครับ”

หลินจือไป๋ส่ายหัว เขาไม่ชอบแต่งหน้า เพราะการลบเครื่องสำอางนั้นยุ่งยาก

เจ้าหน้าที่ถามอีกครั้ง “แล้วคุณจะเดินพรมแดงไหมครับ?”

หลินจือไป๋ส่ายหัวอีกครั้ง การเดินพรมแดงเป็นทางเลือกอิสระ จะเดินหรือไม่ก็ได้ สำหรับเขาแล้วมันไม่มีความน่าสนใจเลย

ทุกคนพูดคุยกันอยู่พักใหญ่

จู่ ๆ ห้องแต่งหน้าทั้งห้องก็เงียบลง

หลินจือไป๋รู้สึกแปลกใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงเงียบลง ทั้งที่เมื่อครู่ยังพูดคุยกันอย่างออกรส

จนกระทั่งเสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

“เดินพรมแดงกับฉัน”

เป็นเสียงของคุณปู่

หลินจือไป๋หันไปมองคุณปู่ด้วยความขบขันเล็ก ๆ แล้วพูดว่า “งั้นท่านจะแต่งหน้าด้วยไหมครับ?”

หลินเจามู่: “...”

เลขาจิน: “...”

เหล่าซุปเปอร์สตาร์ในห้อง: “...”

เอาเป็นว่า ถึงเขาจะเป็นคุณปู่ของคุณก็เถอะ แต่คำพูดนี้ มันดูจะไม่ค่อยเคารพกันเท่าไหร่นะ?

หลินเจามู่!

นี่คือหลินเจามู่นะ!

บุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการบันเทิงฉินโจว!

แม้คนเหล่านี้จะก้าวขึ้นมาถึงจุดสูงสุดในสายงานของตนเอง กลายเป็นซุปเปอร์สตาร์ระดับแนวหน้า แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเจามู่ ก็ยังคงเงียบกริบด้วยความเกรงกลัว อีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องแสดงบารมีใด ๆ เพราะแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้เหล่าซุปเปอร์สตาร์ตัวสั่นงันงกแล้ว

โดยเฉพาะดาราชั้นนำที่สังกัดบริษัทของเฉินฮวากรุ๊ป

พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะทักทาย มีเพียงบางคนที่รวบรวมความกล้าแล้วพูดเบา ๆ ว่า

“สวัสดีครับท่านประธานหลิน…”

จนกระทั่งหลินจือไป๋เดินออกจากห้องแต่งหน้าพร้อมคุณปู่ไปยังห้องพักพิเศษ ทุกคนในห้องถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“เล่นเอาหัวใจจะวายเลย”

เหล่าดาราพยายามระงับอาการหัวใจเต้นแรง แม้แต่โจวหานจิ้นที่ดูจะเปิดเผยที่สุดก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกดดัน

ทุกคนต่างรู้ดีว่าหลินจือไป๋คือหลานชายของหลินเจามู่

แต่จนกระทั่งวันนี้ ที่หลินเจามู่ปรากฏตัวเคียงข้างหลานชายของเขา ทุกคนถึงได้ตระหนักถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งระหว่างสองคนนี้ และสิ่งที่มันอาจจะบ่งบอก

“นี่แหละ คือบารมีของคนที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการบันเทิงฉินโจว” โจวหานจิ้นพูดขึ้นด้วยความอิจฉา

“ท่านประธานหลินไม่ใช่แค่บุคคลทรงอิทธิพล แต่ควรเรียกว่าจักรพรรดิของวงการบันเทิงฉินโจวเลยต่างหาก” ฉินเลี่ยนเสริมขึ้น

“อาจารย์ไป๋ตี้ยังกล้าล้อเล่นกับท่านประธานหลินอีกนะ” หลี่เซียวพูดพร้อมหัวเราะ “ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของคุณปู่กับหลานชายจะดีมากเลยทีเดียว”

“ก็สมเหตุสมผลอยู่ เพราะข่าวลือบอกว่าอาจารย์ไป๋ตี้คือหลานชายคนโปรดของท่านประธานหลินนี่นา”

ซุปเปอร์สตาร์อีกคนแทรกขึ้นมา

แต่จางซีหยางกลับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“เท่าที่ผมรู้มา ท่านประธานหลินไม่เคยพาสมาชิกครอบครัวคนไหนออกงานใหญ่แบบนี้เป็นการส่วนตัวเลยนะ”

คำพูดนี้ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที

แม้แต่คนที่ปกติไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ก็ยังจับสังเกตได้ถึงนัยสำคัญบางอย่าง

“นี่มันสัญญาณชัดเจนเลยไม่ใช่เหรอ?”

ซุปเปอร์สตาร์หลายคนที่สนิทกันสบตากันอย่างมีนัย

ถ้าข่าวลือเป็นความจริง หลินจือไป๋ก็เหมือนกลายเป็น "องค์รัชทายาทแห่งวงการบันเทิงฉินโจว" เลยทีเดียว!

หรือถ้าจะพูดให้ถูกกว่านั้น "องค์รัชทายาทแห่งตระกูลหลิน"!

ในเมื่อหลินเจามู่มีลูกชายและหลานชายมากมาย ใครจะได้สืบทอดตำแหน่งคือประเด็นที่คนทั้งวงการต่างจับตามอง

และตอนนี้ดูเหมือนว่าหลินจือไป๋ หลานชายคนสุดท้องของหลินเจามู่ กำลังโดดเด่นขึ้นมาเหนือกว่าคนอื่นทั้งในรุ่นที่สองและรุ่นที่สาม!

อีกด้านหนึ่ง

หลินจือไป๋เองก็กำลังสงสัยว่าคุณปู่ของเขาคิดอะไรอยู่

พาเขาขึ้นเครื่องบินมาร่วมงานนี้ แถมยังพาไปพบปะเจรจากับกลุ่มคนสำคัญ พาไปกินบะหมี่ริมทาง และวันนี้ก็จู่ ๆ โผล่มาชวนเขาเดินพรมแดงด้วยกัน

ทั้งหมดนี้ไม่เหมือนกับพฤติกรรมปกติของหลินเจามู่เลย

หลินจือไป๋คิดในใจว่าหรือคุณปู่จะไม่รู้ว่าการเดินพรมแดงด้วยกันแบบนี้จะส่งสัญญาณบางอย่างออกไป?

อย่างเช่น สัญญาณที่ว่า “หลินเจามู่มีความตั้งใจที่จะให้หลานชายคนนี้สืบทอดอาณาจักรเฉินฮวากรุ๊ป”

ในเมื่อหลินเจามู่ไม่เคยพาสมาชิกในครอบครัวคนไหนออกงานใหญ่แบบนี้มาก่อน

เดี๋ยวก่อน!

คุณปู่ต้องรู้แน่ ๆ ว่ามันมีนัยแบบนี้ ดังนั้นเขาทำแบบนี้โดยตั้งใจสินะ?

หลินจือไป๋มองแผ่นหลังของคุณปู่ ความคิดในใจเริ่มปั่นป่วน

บางครั้งคนที่อยู่ในสถานการณ์เองอาจจะมองไม่เห็นทั้งหมด แต่หลินจือไป๋ก็เริ่มเข้าใจความหมายพิเศษบางอย่างในที่สุด

ดูเหมือนว่าคุณปู่จะเริ่มพิจารณาเรื่องการให้เขาสืบทอดตำแหน่งในเฉินฮวากรุ๊ปอย่างจริงจังแล้วสินะ?

ถ้ามองจากมุมนี้ ทุกการกระทำของคุณปู่ในช่วงนี้ก็ดูสมเหตุสมผล เพราะสิ่งที่เขาทำทั้งหมดล้วนเป็นการปูทางให้หลินจือไป๋นั่นเอง!