พออาร์แซงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โกฮุนก็พูดอย่างเป็นห่วง

"อย่าฝืนตัวเองเลยครับ"

"เมื่อกี้ก็พูดเพ้อเจ้อไม่หยุดเลยนะ ฉันคืออ็องรี มาร์โซนะ ฉันน่ะ"

"ไม่ได้บอกให้ไปเป็นกรรมการตัดสินสักหน่อยครับ"

โกฮุนขัดจังหวะคำพูดของอ็องรี

"ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นกรรมการไม่ได้ด้วย แค่อยากคุยเรื่องภาพวาดเฉย ๆ ครับ"

เด็กหนุ่มไม่อยากให้อ็องรี มาร์โซฝืนตัวเองอีกครั้งเพราะดื้อรั้นโดยไม่จำเป็น

แม้จะจบลงด้วยดี แต่เขาก็ไม่อยากให้เป็นเหมือนตอนที่จัดแจกลายเซ็นที่นิวยอร์กที่เขาฝืนร่างกายมากเกินไป

"ที่บอกว่าอย่าฝืนตัวเองน่ะ มันมีเหตุผลนะครับ ผมเลยตั้งใจจะบอกว่าอย่าเสียเวลามาเป็นกรรมการตัดสินเลย"

โกฮุนยักไหล่

ในขณะที่อ็องรี มาร์โซจ้องโกฮุน อาร์แซงก็เปิดปากขึ้น

"เอายังไงดีครับ?"

อ็องรีโบกมือส่งสัญญาณให้หยุด โกฮุนก็พยักหน้า

ต่อให้อ็องรี มาร์โซไม่มาเป็นกรรมการ พวกเขาก็ยังสามารถพูดคุยเรื่องผลงานกันได้เท่าที่ต้องการ

"ถ้ามาร์โซอยากเอาผลงานมาให้ดูเมื่อไหร่ก็บอกได้เลยนะครับ โทรมาก็ได้"

โกฮุนที่ไม่เคยฟังเขาสักคำตอนอยู่ในรายการ พอมาเสนอให้โทรหาเมื่อไหร่ก็ได้ ทำเอาเขาอึ้ง

เรื่องที่ถึงกับต้องอ้อนวอนถึงจะยอม ยังทำท่าเหมือนใจดีมาเสนอให้เฉย ๆ แบบนั้น มันน่าหงุดหงิด

"ตลกละ"

"ไม่ชอบเหรอครับ?"

"แน่นอนอยู่แล้ว!"

"แต่ผมอยากคุยเรื่องงานกับมาร์โซให้เยอะเลยนะครับ"

อ็องรี มาร์โซเบิกตาโพลง กัดฟันกรอด

ถึงจะเคยมีน้ำใจให้ขนาดนั้น แต่เจ้าเด็กนี่กลับมาทำให้เขาเสียหน้าซ้ำ ๆ แล้วยังจะมาบอกว่าอยากคุยเรื่องผลงานอีก ก็รู้สึกเหลือเชื่อไปเลย

"แต่จริง ๆ แล้วทำไมถึงไม่ทำล่ะครับ?"

"อะไร?"

"กรรมการไงครับ"

"ฉันจะทำไม่ทำแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย?"

"ถ้ามาร์โซทำ ก็จะเป็นที่พูดถึงนะครับ นักวาดคนอื่น ๆ ก็จะไม่รู้สึกต่อต้านเท่าไหร่ด้วย"

"อย่ามาอวยกันหน่อยเลย"

อ็องรี มาร์โซไม่อยากให้โกฮุนเป็นเหมือนคนอื่น ๆ ที่มาประจบเขา

"สุดท้ายก็เพราะเรื่องนิสัยใช่ไหมครับ?"

"ไอ้เด็กนี่ เอาแต่พูดเรื่องนิสัย ๆ! นิสัยฉันมันทำไม?!"

"ก็แค่สงสัยเลยถาม แต่พอถามก็บอกให้เงียบ พอพูดตรง ๆ ก็หาว่าอวยอีก จะไม่ให้คิดว่าเป็นเพราะนิสัยได้ยังไงล่ะครับ?"

พอโกฮุนไม่ยอมแพ้เลยสักคำ ความอดทนบาง ๆ ของอ็องรี มาร์โซก็ถึงขีดจำกัด

"นายบ้าไปแล้วเหรอ? กล้าทำแบบนี้กับฉันแล้วคิดว่าจะรอดเหรอ?"

"ไม่ได้บ้าครับ"

"...ว่าไงนะ?"

"ผมไปตรวจมากับคุณปู่ที่โรงพยาบาลจิตเวชมาแล้วครับ เขาบอกว่าผมปกติ"

"พูดอะไรของนาย?"

"ก็บอกว่าไม่ได้บ้าไงครับ"

ท่าทีหน้าตาเฉยของโกฮุนทำเอาอ็องรี มาร์โซถึงกับพูดไม่ออก ได้แค่สูดลมหายใจเข้า ไม่รู้จะทำยังไงดี

"ไม่ใช่เรื่องนั้นซะหน่อย!"

"ใจเย็น ๆ แล้วค่อย ๆ คุยกันนะครับ เราออกนอกเรื่องกันอยู่เรื่อยเลย แล้วตกลงว่าทำไมไม่ทำล่ะครับ?"

"ฮึ่ก"

เสียงหัวเราะเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของมิเชล พลาตินี

นอกจากแม่ เชรี กาโด กับตัวเองแล้ว ยังไม่เคยเห็นอ็องรี มาร์โซโดนใครเล่นงานจนหมดทางสู้แบบนี้เลย

เห็นสองคนนี้พูดคุยกันอย่างสนุกสนานแล้ว มันก็น่ารักจนอดยิ้มไม่ได้

อ็องรี มาร์โซส่ายหัว

"ไม่พูดละ"

"แต่ผมอยากคุยนะครับ"

"บอกว่าไม่ไง"

"ตอนที่มาทำตัวน่ารำคาญว่าอยากเจอผมตลอดนั่นน่ะ เมื่อไหร่ล่ะ?"

"ฉันไปทำตอนไหน!"

"ก็อย่างเวลาทำรายการไงครับ ชอบเข้ามาแทรกอยู่เรื่อย"

"แทรกอะไรกัน! นายเองก็ไม่ได้สนใจฉันเลยไม่ใช่รึไง?"

"งั้นที่งอนอยู่เพราะเรื่องนั้นเหรอครับ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าแค่กฮ่าฮ่า!"

มิเชลที่นั่งฟังอยู่ถึงกับกลั้นไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

อ็องรีขึ้นเสียงจริงจัง

"ขำอะไรนักหนา!"

"อึ่ก อื้อฮึฮึฮึฮึ"

แม้เขาจะโกรธแต่มิเชลก็ยิ่งขำ เพราะแค่เห็นหน้าก็กลั้นไม่อยู่แล้ว

ไม่นานหลังจากนั้น

พออาหารเตรียมเสร็จ มิเชลที่กลับมาเป็นปกติแล้วก็ถามโกฮุน

"นึกว่าไม่ชอบมาร์โซซะอีก"

"ก็จริงครับ"

อ็องรีกระแอมแสดงความอึดอัด แต่ทั้งสองคนก็ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

"แล้วทำไมถึงเปลี่ยนความคิดล่ะ?"

โกฮุนใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"มีหลายเหตุผลครับ แต่คิดว่าเขาเท่ดี"

มิเชลแววตาเป็นประกายขึ้นมาแสดงความสนใจ อ็องรีก็เงี่ยหูฟัง

"สมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสน่ะครับ ได้ยินว่าช่วยเหลือศิลปินที่ลำบากอยู่ใช่ไหมครับ?"

"ใช่แล้ว?"

"ได้ยินมาว่ามาร์โซเป็นคนออกงบให้เองเลย รู้สึกว่าเท่มาก ๆ เลยครับ"

โกฮุนมีความรู้สึกพิเศษต่อสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส

สมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสที่กอทีเย, เดอลาครัว, มาแน ก่อตั้งขึ้นในปี 1861 นั้น ถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อต่อต้านสถาบันศิลปะแห่งราชวงศ์ซึ่งครองอำนาจในวงการศิลปะขณะนั้น

สำหรับเขาที่เคยถูกวิจารณ์อย่างรุนแรงจากกระแสหลักในวงการศิลปะในศตวรรษที่ 19 และถูกละเลยในเวลาต่อมา สมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสคือความหวัง

ความเชื่อว่าสักวันหนึ่ง วงการศิลปะจะต้องเกิดการเปลี่ยนแปลง

จิตรกรที่เคยมีชีวิตอยู่ในนามของวินเซนต์ แวนโก๊ะ ได้แรงใจจากความกล้าหาญของรุ่นพี่เหล่านั้น และเดินหน้าสร้างสรรค์ผลงานต่อไป

สถานที่แห่งนั้นที่คิดว่าสูญสลายไปแล้ว ได้ถูกสถาปนาขึ้นใหม่โดยชาวองต์, ดูร็อง และโรแด็ง และในตอนนี้ได้รับการบริหารโดยมีอ็องรี มาร์โซเป็นผู้นำ

สำหรับผู้ที่สืบทอดจิตวิญญาณอันสูงส่งเหล่านั้น เขารู้สึกนับถือเป็นอย่างยิ่ง

"ผมก็อยากรวยมาก ๆ แล้วสร้างกลุ่มแบบนั้นเหมือนกันครับ อยากช่วยเหลือคนลำบากเหมือนคุณมาร์โซ"

มิเชลยิ้มบาง ๆ

พอเขามองอ็องรีในแง่ดี แม้จะไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะผู้ที่ชื่นชอบศิลปินชื่ออ็องรี มาร์โซ ก็ทำให้เธอดีใจเหลือเกิน

"พูดอะไรของนาย"

อ็องรีพูดแทรกขึ้นมา

"ฉันไม่ใช่อาสาสมัคร จะไปช่วยใคร?"

"มันไม่ใช่โนเบลเลส โอบลีจู เหรอครับ?"

"ไม่มีรสนิยมนั้นหรอก"

โกฮุนกระพริบตาแล้วหันไปถามมิเชล

"นี่เขาเขินอีกแล้วเหรอครับ?"

มิเชลกลั้นหัวเราะพลางส่ายหน้า

"แค่ไม่พอใจที่พวกในสมาคมทำตามอำเภอใจน่ะค่ะ"

เพราะคำอธิบายของอ็องรี มาร์โซมีการละไว้หลายจุด อาร์แซงจึงออกมาช่วยอธิบาย

"สมาชิกเดิมของสมาคมมีปัญหาเยอะครับ อย่างการล็อกผลการประกวดศิลปะเพื่อฮุบงบประมาณของรัฐ หรือให้สิทธิ์การใช้พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแค่กับศิลปินในสมาคมเท่านั้นเป็นต้น"

โกฮุนพยักหน้า

เหมือนกับตอนที่ซื้อผลงานของศิลปินโนเนมเพื่อจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์มาร์โซ สุดท้ายก็เป็นเรื่องที่ดีอยู่ดี

"ถึงกับบังคับให้ศิลปินต้องเข้าสมาคมถ้าอยากจัดแสดงในลูฟวร์เลยครับ"

"เพราะงั้นถึงเข้าไปเหรอครับ?"

"ก็เลยจัดการเลยไง ไอ้พวกจองหองพวกนั้น"

อาร์แซงไม่ได้พูดถึงว่าอ็องรี มาร์โซขับไล่พวกที่กระทบต่อศักดิ์ศรีของเขายังไง

เขาคิดว่าโกฮุนยังเด็กเกินไปที่จะได้ยินจุดจบที่น่าเวทนาของพวกนั้น

โกฮุนก็ไม่ได้ถามต่อ

เขาเลือกที่จะย้อนกลับไปพูดถึงสิ่งที่อยากถามอ็องรี มาร์โซอีกครั้งแทน

"แม้จะบอกว่าทำงานศิลปะอย่างอิสระก็เถอะ แต่เรื่องที่ยังไม่มีการแต่งตั้งกรรมการตัดสิน ก็มีคนพูดกันเยอะนะครับ"

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้ว

ถึงจะพยายามคัดเลือกคนที่พอมีสายตาอยู่บ้าง แต่การจะให้ครบหนึ่งร้อยคนก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

"หนึ่งร้อยคนเหรอครับ?"

โกฮุนตกใจถามกลับ

"เป็นระบบที่ตั้งขึ้นเพื่อความยุติธรรมครับ"

มิเชลอธิบาย

อ็องรี มาร์โซยึดอำนาจสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสในปี 2024 และได้ทำการปฏิรูประบบการจัดการกิจกรรมต่าง ๆ อย่างใหญ่โต ซึ่งรวมถึงระบบการตัดสินประกวดผลงานด้วย

เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครคนใดคนหนึ่งมีอำนาจมากเกินไป และเพื่อให้ความเห็นส่วนตัวของกรรมการมีความเป็นกลางมากขึ้น จึงเพิ่มจำนวนกรรมการให้มากเข้าไว้

ขณะฟังคำอธิบาย โกฮุนก็เกิดความสงสัยขึ้นมาอย่างหนึ่ง

"ถึงจะเยอะ แต่แค่ร้อยคน ไม่น่าจะหายากขนาดนั้นไม่ใช่เหรอครับ?"

"คนดี ๆ ตายหมดแล้ว"

"อะไรนะครับ?"

โกฮุนตกใจมาก

"ก็ตายเพราะแก่ไง"

"..."

"ที่เหลือก็มีแต่พวกงี่เง่า บ้างก็ทำตัวเป็นศิลปินแต่เอาอะไรมาขายก็ไม่รู้ หรือไม่ก็พวกที่พอคนดังมาก็ปรบมือไว้ก่อน"

แม้จะไม่นับคุณปู่ เขาเองก็ได้พบเจอกับศิลปินเก่ง ๆ หลายคน อย่างจางมีแร, อ็องรี มาร์โซ, เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ, แพคดงจุน จึงยากจะยอมรับคำพูดนั้น

"แต่ก็ยังมีคนทำงานดี ๆ อยู่เยอะไม่ใช่เหรอครับ"

"โกซูยอลเคยแต่โชว์ของดีให้ดูล่ะสิ"

อ็องรี มาร์โซพูดด้วยท่าทีเสียดสี

"ก็อย่างที่นายว่า ไม่ใช่ว่ามีแต่พวกงี่เง่าหรอก นักวิจารณ์ก็เหมือนกัน ปัญหาคือมันต้องไปหาคนดี ๆ จากในกองขยะ 99 คนไงล่ะ"

"......"

โกฮุนตกอยู่ในภวังค์ความคิด

แน่นอนว่าศิลปะที่เขาได้สัมผัสมาจนถึงตอนนี้ ล้วนเป็นผลงานชิ้นเอกที่จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ที่ดำเนินการโดยรัฐ หรือไม่ก็ผลงานที่คัดเลือกมาอย่างเข้มงวดจากเทศกาลทรงอิทธิพลอย่างวิตนีย์เบียนนาเล่

เด็กหนุ่มพยักหน้าเมื่อนึกถึงสิ่งที่คุณปู่กับคุณน้ากังวล

“อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้นะครับ”

“แค่คุณมาร์โซมองแบบเอนเอียงไปหน่อย ยังมีศิลปินหนุ่มสาวที่มีอุดมการณ์ดี ๆ อยู่นะ นักวิจารณ์ด้วย แค่หาคนที่ตรงกับตารางเวลามันยากเท่านั้นเอง”

มิเชลเสริมอธิบาย

“ถ้าสรุปก็คือ จะจัดการปัญหาที่อาจเกิดขึ้นในกระบวนการตัดสินด้วยการเพิ่มจำนวนกรรมการ แต่ปัญหาคือหาคนให้ได้มากขนาดนั้นมันยากใช่ไหมครับ?”

“ใช่”

อ็องรีพยักหน้า

“งั้นใช้การโหวตดีไหมครับ?”

พอได้ยินข้อเสนอของโกฮุน อ็องรี มาร์โซก็เลิกคิ้วขึ้น

“พูดอะไรของนาย”

“ยังไงก็เป็นงานที่ทำขึ้นเพื่อแสดงให้คนรักศิลปะได้ชมอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ งั้นให้พวกเขาเป็นคนเลือกจะไม่ดีกว่าเหรอ? ถ้าเป็นวิธีแบบนั้น ผมก็น่าจะยอมรับได้ครับ”

“…….”

“ไม่รู้สิ ฟังดูเป็นความคิดที่ดีนะ แต่ว่าทางสมาคมน่าจะไม่ยอมรับง่าย ๆ หรอก เพราะมันก็เป็นสิทธิ์ของพวกเขาเหมือนกัน”

“ไม่ใช่แบบนั้น”

อ็องรีพูดแทรกคำของมิเชล

“แบบนั้นน่ะดีกว่าอีก”

เขาเองก็คิดเหมือนโกฮุน

แทนที่จะต้องไปหาคนที่ไว้ใจได้ด้วยความลำบาก การมอบหมายให้สาธารณชนเป็นผู้ตัดสินว่าใครดีกว่าย่อมมีความหมายมากกว่า

แต่เดิม การตั้งคณะกรรมการร้อยคนก็มีเป้าหมายเพื่อรวบรวมความเห็นส่วนตัวที่หลากหลายเข้าด้วยกันให้เกิดความน่าเชื่อถือในศิลปะที่ไม่มีความเป็นกลางอยู่แล้ว ยิ่งมีจำนวนมากเท่าไร ก็ยิ่งสมเหตุสมผล

มิเชลเองก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“พูดถึงแล้วก็…การแข่งออร์เคสตร้าปีก่อนก็ใช้วิธีให้แฟนโหวตนะ”

“การแข่งออร์เคสตร้า?”

“ไม่รู้จักเหรอ?”

“ไม่ครับ”

“เป็นเทศกาลที่สมาคมดนตรีคลาสสิกโลกจัดขึ้นทุกสี่ปี ปีที่แล้วจัดเป็นครั้งที่สอง”

โกฮุนพยักหน้า

“รอบแรกใช้วิธีผสมระหว่างคะแนนกรรมการกับโหวตจากแฟน ๆ แต่ปีที่แล้วจัดอันดับด้วยคะแนนโหวตจากแฟนล้วน ๆ ปฏิกิริยาจากสาธารณะก็ดีขึ้นมาก”

อ็องรี มาร์โซเคาะแก้วน้ำเบา ๆ พลางครุ่นคิด จากนั้นก็เอื้อมมือออกไป เขารับโทรศัพท์จากอาร์แซงแล้วโทรหาใครบางคน

“โทรหาใครเหรอครับ?”

“ท่านเชวาบง”

พอได้ยินชื่อประธานสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส มิเชลก็ถึงกับตกใจ

“นี่มันกี่โมงแล้ว ยังจะโทรไปอีกเหรอ?”

มิเชลดูเวลาแล้วพยายามห้ามอ็องรี

ตอนนี้ที่โซลยังไม่ถึงบ่ายโมงดี งั้นที่ปารีสก็คงยังเช้าตรู่เลย

ไม่นาน เสียงประหลาดใจของอาดิล เชวาบง ประธานสมาคมก็ดังออกมาจากโทรศัพท์

– อึ้ก!? มาร์โซคุง?

“หยุดจัดตั้งคณะกรรมการซะ”