หนังศีรษะเริ่มคัน รู้สึกเหมือนสมองกำลังจะเติบโต!

ขณะที่ความทรงจำใหม่ๆ ไหลเข้าสู่จิตใจ หลินจือไป๋ก็เริ่มเข้าใจทุกอย่างทีละนิด

รางวัลแรกที่ได้รับคือเพลง “สะพานหักและหิมะตก”

นี่คือผลงานยุคแรกๆ ของศิลปินชื่อดังอย่าง เหล่าสวี่ แม้จะเป็นผลงานยุคแรก แต่เป็นที่รู้กันว่าผลงานยุคแรกของนักดนตรีหลายๆ คนมักจะทรงพลังที่สุด

เมื่อเพลง "สะพานหักและหิมะตก" ถูกปล่อยออกมาไม่นาน มันก็กลายเป็นกระแสอย่างรวดเร็วในโลกออนไลน์ ด้วยท่วงทำนองที่ไพเราะและเนื้อร้องที่ติดหู ผสานกับความสามารถในการเขียนเนื้อเพลงของเหล่าสวี่ ทำให้เพลงนี้ขึ้นสู่อันดับหนึ่งในแพลตฟอร์มเพลงต่างๆ อย่างรวดเร็ว

ในช่วงเวลานั้น หลายคนยังคงใช้เครื่องเล่น MP3 ฟังเพลงกันอยู่

ในเครื่องเล่น MP3 ของทุกคนต้องมีเพลงของเหล่าสวี่ติดอยู่เสมอ เขาเป็นอัจฉริยะที่มีทั้งทำนองและเนื้อร้องยอดเยี่ยม หากไม่มีความสามารถเพียงพอ คอนเสิร์ตของเขาคงไม่ขายบัตรหมดจนแฟนๆ แทบจะ "แตกคอกัน" ไม่ต้องพูดถึงผลงานของเขาที่ต่อมาก็ได้ถูกนำไปบรรจุในหนังสือเรียน เนื้อเพลงยังได้รับการยกย่องจากเหล่าศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยหลายคนอีกด้วย...

ในชาร์ตเพลงของบลูสตาร์ แทบทุกเดือนจะมีเพลงแนวจีนโบราณติดอันดับท็อป 10 อยู่เสมอ

เห็นได้ชัดว่าผู้คนในบลูสตาร์ชื่นชอบเพลงแนวนี้ หลินจือไป๋จึงเชื่อว่าผู้คนจะต้องชอบ "สะพานหักและหิมะตก" อย่างแน่นอน

แต่ที่บังเอิญก็คือ...

เพลงที่หลินจือไป๋กำลังจะปล่อยอย่าง “แสงจันทร์” ก็เป็นเพลงแนวจีนโบราณเช่นกัน แม้จะมีการร้องที่ไม่เหมือนใครก็ตาม

รางวัลที่สองที่ทำให้หลินจือไป๋ประหลาดใจคือ: ครั้งแรกที่เขาจับรางวัลได้รายการวาไรตี้ และปรากฏว่าเป็น “I am a Singer” รายการของสถานีหมางกั่วที่ยังคงได้รับความนิยมอย่างต่อเนื่อง แม้ต่อมารายการจะเปลี่ยนชื่อเป็น “Singer” แต่กฎเกณฑ์ส่วนใหญ่ยังคงเหมือนเดิม

กฎของรายการนั้นเรียบง่าย

เชิญนักร้องที่มีชื่อเสียงมาแข่งขัน และคัดออกทีละคนจนกว่านักร้องที่เก่งที่สุดไม่กี่คนจะได้เข้าชิงตำแหน่งแชมป์สุดท้าย

แม้กฎจะง่าย แต่ความนิยมของรายการไม่ใช่เรื่องเล็กๆ

ในเวลานั้น รายการเพลงทางโลกมักจัดการแข่งขันสำหรับนักร้องหน้าใหม่ ส่วนใหญ่แล้วนักร้องที่มีชื่อเสียงจะไปเป็นกรรมการ ไม่ใช่ผู้เข้าแข่งขัน ดังนั้นเมื่อ หงเถา ผู้กำกับรายการ "I Am a Singer" เชิญนักร้องชื่อดังเข้าร่วมรายการ นักร้องหลายคนปฏิเสธเพราะไม่อยากแข่งขัน

จนกระทั่งรายการนี้ออกอากาศและได้รับความนิยมอย่างถล่มทลาย!

นักร้องเก่าๆ ที่ตกกระแสก็กลับมาโด่งดังอีกครั้ง

นักร้องที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงก็กลายเป็นที่รู้จัก

นักร้องที่เคยปฏิเสธ หงเถา ก็เริ่มเสียใจและอยากเข้าร่วมในซีซันถัดมา แต่การเข้าร่วมรายการกลับยากขึ้นกว่าเดิม

เช่นเดียวกับบนโลก ในบลูสตาร์ยังไม่มีรายการวาไรตี้เพลงแบบนี้

นี่อาจเป็นเหตุผลที่หลินจือไป๋จับรางวัลได้รายการนี้

“ดูเหมือนฉันจะช่วยพี่ชายได้แล้ว”

พี่ชายของหลินจือไป๋ หลินเซิ่งเทียน เป็นหนึ่งในผู้บริหารของแผนกวาไรตี้โชว์ที่เฉินฮวา ก่อนหน้านี้เมื่อคุยกับพี่สาว หลินจือไป๋ก็ได้ยินมาว่าพี่ชายของเขากำลังเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบาก

หากพี่ชายสามารถจัดการ "I Am a Singer" ได้สำเร็จ ก็น่าจะพลิกสถานการณ์ในบริษัทได้อย่างสวยงาม แม้จะไม่สามารถเลื่อนตำแหน่งได้ แต่อย่างน้อยสถานะในบริษัทก็จะสูงขึ้น

คิดมาถึงตรงนี้

หลินจือไป๋จึงหันไปดูรางวัลสุดท้ายซึ่งก็คือ หนังสือรวมเรื่องสั้น "ZOO"

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หนังสือรวมเรื่องสั้นนี้ชื่อสามารถแปลตรงตัวได้ว่า "สวนสัตว์" ซึ่งในโลกก่อนมีห้าเรื่องจากหนังสือเล่มนี้ที่ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ในญี่ปุ่น

ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ชื่อ โอตสึ อิจิ เขาเป็นนักเขียนอัจฉริยะชื่อดังในญี่ปุ่น และ "สวนสัตว์" ก็เป็นหนึ่งในผลงานที่โดดเด่นที่สุดของเขา

โอตสึ อิจิ เริ่มต้นเขียนผลงานตั้งแต่อายุสิบเจ็ด และผลงานเปิดตัวก็ได้รับคำชื่นชมจากนักอ่านและนักวิจารณ์มากมาย

สไตล์การเขียนของเขาแตกต่างหลากหลาย

โดยเขามีความชำนาญในการเขียนเรื่องสั้น

และที่น่าสนใจคือหลินจือไป๋เองก็อายุสิบเจ็ดเช่นกัน เพิ่งปล่อยผลงานเปิดตัวอย่าง "เก้าอี้มนุษย์" ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมาก

หากมองข้ามข้อเท็จจริงบางประการ ทั้งสองคนก็มีความคล้ายคลึงกันในแง่หนึ่ง

หลายคนชอบเปรียบเทียบ โอตสึ อิจิ กับ ฮิงาชิโนะ เคโงะ เนื่องจากทั้งคู่เป็นนักเขียนที่ขายดีและมีองค์ประกอบของการสืบสวนในงานเขียนมากมาย

อย่างไรก็ตาม คนส่วนใหญ่เชื่อว่าฮิงาชิโนะ เคโงะ เหนือกว่าเล็กน้อย

ฮิงาชิโนะ เคโงะ เป็นนักเขียนที่มีผลงานออกมาอย่างต่อเนื่อง ทั้งเรื่องสั้น เรื่องยาว และเรื่องขนาดกลาง

ในขณะที่โอตสึ อิจิ ไม่ค่อยเขียนเรื่องยาวนัก แม้แต่เรื่องขนาดกลางก็มีไม่มาก แต่เรื่องสั้นของเขานั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและน่าทึ่งอย่างยิ่ง

ในเวลาต่อมา

โอตสึ อิจิ ก็ได้รับฉายาว่าอัจฉริยะ ซึ่งเกี่ยวข้องกับสไตล์การเขียนของเขา

โอตสึ อิจิ ชอบใช้โทนที่มืดมน โดยมีสไตล์เนื้อหาที่น่าสะพรึงกลัวและโหดร้ายเย็นชา

โดยเฉพาะใน "สวนสัตว์"*หนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มนี้

มีหลายเรื่องที่ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่า "วิปริต" แต่ก็ทำให้ผู้อ่านรู้สึกอยากอ่านต่อไป

แต่เมื่อหลินจือไป๋เข้าใจข้อมูลเหล่านี้ เขาก็รู้สึกประหลาดใจ

เพราะ "เก้าอี้มนุษย์" นั้นว่าด้วยจิตใจและพฤติกรรมของคนที่วิปริตจนมีคนคิดว่าตัวเขาเองเป็นพวกวิปริตไปแล้ว แล้วระบบก็ยังให้เขาจับได้ผลงานประเภทนี้อีก?

นี่มันเหมือนเติมเชื้อไฟเลยนะ

หรือว่าฉันโดนเฟยหงจัดการแล้ว?

หลินจือไป๋ไม่ต้องการที่จะเป็นแค่นักเขียนแนวเดียว

แต่เมื่อคิดดูอีกที เขาก็รู้สึกว่ามันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร

เพราะในอนาคตยังมีโอกาสจับรางวัลอีกมากมาย และประเภทของนวนิยายก็คงหลากหลาย ดังนั้นเขาจะไม่ถูก

จำกัดว่าเป็นนักเขียนประเภทไหน ยิ่งไปกว่านั้นสไตล์ของโอตสึ อิจิยังมีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง:

มันง่ายต่อการสร้างแฟนคลับที่ภักดีอย่างแท้จริง!

เมื่อเรื่องสั้นเหล่านี้เผยแพร่ออกไป หลินจือไป๋ก็จะมีแฟนคลับที่ภักดีต่อตัวเอง

และเมื่อถึงเวลานั้น แฟนคลับเหล่านั้นก็จะกลายเป็นฐานที่มั่นของหลินจือไป๋ในวงการนวนิยาย

"งั้นก็เริ่มจากการเขียนเรื่องสยองขวัญ..."

หลินจือไป๋หยุดคิดเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนคำพูด

"เขียนเรื่องสยองขวัญต่อไปเพื่อสร้างฐานแฟนคลับ แล้วค่อยเปลี่ยนไปเขียนเรื่องอื่น"

ไม่มีปัญหาเลย

นอกจากนี้ หนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ก็ไม่ได้มีแต่เรื่องมืดมนสยองขวัญทั้งหมด ยังมีบางเรื่องที่ค่อนข้างอบอุ่นใจด้วยซ้ำ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้

หลินจือไป๋เริ่มวางแผนเกี่ยวกับการจัดการรางวัลทั้งสาม

จะดีที่สุดถ้าเขาสามารถค่อยๆ เผยแพร่เรื่องสั้นจาก "สวนสัตว์" ผ่านทางแพลตฟอร์มอย่าง น่าเซินบุ๊คส์ ไปทีละเรื่อง

หนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มนี้มีทั้งหมด 11 เรื่อง

แต่ละเรื่องไม่มีความเกี่ยวข้องกันโดยตรง ดังนั้นการเผยแพร่ทีละเรื่องก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อประสบการณ์การอ่านของผู้อ่าน

สำหรับรายการวาไรตี้

หลินจือไป๋จะต้องดูว่าพี่ชายมีเวลาและสามารถจัดการผลิตและบันทึกรายการได้หรือไม่ เพราะเขาไม่คิดจะมอบแผนรายการวาไรตี้ที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ให้กับคนอื่น

ส่วนเพลง หลินจือไป๋ตั้งใจจะเก็บไว้ก่อน

ตอนนี้ยังไม่มีความจำเป็นต้องรีบปล่อยเพลงใหม่ เพราะเพลงที่สามของเขา "แสงจันทร์" จะปล่อยอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้

ใช่แล้ว

พรุ่งนี้ก็วันที่ 3 แล้ว

ทีมงานภาพยนตร์จะจัดงานโปรโมตครั้งใหญ่

มีข่าวว่านักร้อง ซุนกู่ จะมาร้องเพลง "แสงจันทร์" แบบสดๆ ในงานด้วย

เมื่อปล่อยเพลงออนไลน์ควบคู่ไปกับการโปรโมตออฟไลน์ ก็น่าจะช่วยให้เพลงนี้ได้รับความสนใจอย่างมาก เพื่อเตรียมการ หลินจือไป๋ยังได้ตรวจสอบเวลาแน่นอนกับพี่สาวแล้วด้วย

“งานจะเริ่มพรุ่งนี้เช้า 9 โมง”

พี่สาวยิ้มแล้วพูดว่า “อยากไปงานโปรโมตที่จัดออฟไลน์ไหม?”

หลินจือไป๋ปฏิเสธ จากนั้นจึงโทรหาเจียงเฉิงเพื่อบอกว่า “เราสามารถทำงานร่วมกับน่าเซินบุ๊คส์ต่อไปได้”

เพราะแน่นอนว่าเรื่องสั้นใน "สวนสัตว์" มีสไตล์ที่ชัดเจนมาก

เรื่องราวเหล่านี้เหมาะที่จะเผยแพร่ในนิตยสารประเภท "สืบสวนและระทึกขวัญ" อย่างยิ่ง

"ได้เลยครับ"

เจียงเฉิงตอบรับ แต่ในใจยังสงสัยอยู่ เพราะก่อนหน้านี้หลินจือไป๋เพิ่งบอกว่าจะพิจารณาดูก่อนแท้ๆ

แม้จะรู้แล้วว่าหลินจือไป๋เป็นทายาทของตระกูลเศรษฐี แต่เจียงเฉิงก็ยังรู้สึกว่าหลินจือไป๋เต็มไปด้วยความลึกลับที่น่าค้นหา