“ไอ้หลิวฮว๋านี่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ถูกเจียงเฉิงเตะโด่งออกมา บอกให้ไปขุดข่าวฉาวของ 《เดอะวอยซ์》 มาหน่อย ดันปล่อยออกมาแค่ข่าวเล็ก ๆ ที่ไม่เจ็บไม่คันแบบนี้ รีบไล่มันไปให้พ้น ๆ เลยดีกว่า ให้คุนเผิงจะจัดการเอาคืนยังไงก็เชิญตามสบายเถอะ!”

หลินเฟิ่งตัดสินใจตัดหางปล่อยวัดหลิวฮว๋า

หลินกง ผู้ที่ร่วมมือกับหลินเฟิ่งอย่างใกล้ชิดในช่วงนี้ ก็เริ่มอารมณ์ไม่ค่อยดีเหมือนกัน หลิวฮว๋าคนนี้ไม่เอาไหนแล้วยังไปถ่ายรูปหลินจือไป๋ให้ดูหล่ออีก

นี่เรียกว่าขุดข่าวฉาว 《เดอะวอยซ์》 เหรอ?

นี่มันชัด ๆ ว่าช่วยโปรโมตรายการเขา!

“เอาเถอะ จริง ๆ เราก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร เรื่องประชาสัมพันธ์ตอนนี้เราเป็นฝ่ายได้เปรียบอยู่แล้ว ยังไงคุณภาพผู้เข้าแข่งขันของพวกเขาก็แย่ ซึ่งเป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเราไปป้ายสีพวกเขานะ ตอนนี้ก็แค่รอให้พวกเขาประกาศวันออกอากาศ เมื่อไหร่พวกเขาเริ่ม เราก็พร้อมจะโจมตีทันที!”

หลินเฟิ่งแสยะยิ้มเย็นชา

ทางด้านรายการ 《ศิษย์อาจารย์》 ของหลินเฟิ่งที่เริ่มถ่ายทำแล้ว เธอก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะออกอากาศ เพราะยืนยันว่าจะชนกับ 《เดอะวอยซ์》 ให้ได้ หลินเฟิ่งเชื่อมั่นว่าความเชื่อมั่นในวงการบันเทิงของคุนเผิงจะต้องถูกทำลาย ส่วนคำแถลงของคุนเผิงที่ว่า "ไม่ว่าหน้าตาหรือความสูงจะเป็นอย่างไร ขอแค่มีเสียงและการร้องเพลงที่ดี" สำหรับหลินเฟิ่งแล้ว มันเป็นแค่ข้ออ้างที่ดูอ่อนแอเพื่อปกปิดความกลัว

ขณะเดียวกัน

ทางรายการ 《เดอะวอยซ์》 ที่กำลังเตรียมถ่ายทำในห้องส่งของเทียนกวงก็เข้าสู่ช่วงโค้งสุดท้ายแล้ว ผู้กำกับของรายการได้รายงานความคืบหน้ากับเจียงเฉิง

“อุปกรณ์ทุกอย่างพร้อมหมดแล้วครับ”

“เรื่องโปรโมตล่ะ?”

“เราตกลงกับสถานีโทรทัศน์เทียนกวงเรียบร้อยแล้วครับ พวกเขาจะให้เวลาประชาสัมพันธ์รายการประมาณวันละหนึ่งนาที เราส่งเนื้อหาโฆษณาให้ไปแล้วครับ”

“ดีมาก”

แม้ว่า 《เดอะวอยซ์》 จะเป็นรายการที่คุนเผิงผลิตเอง แต่การลงแค่ในเว็บไซต์อย่างเดียวก็ดูจะเป็นการเสียของเกินไป หลินจือไป๋จึงตัดสินใจให้ออกอากาศในสถานีโทรทัศน์เทียนกวง โดยให้ซูฉานที่มีอิทธิพลในบริษัทเป็นคนประสานงาน ทำให้เรื่องนี้สำเร็จได้ง่ายขึ้น

หลังจากนั้นก็เริ่มขั้นตอนถ่ายวิดีโอโปรไฟล์ผู้เข้าแข่งขัน ซึ่งจะใช้ฉายประกอบการแนะนำตัวก่อนขึ้นเวทีในรอบคัดเลือก

งานนี้มีความซับซ้อนพอสมควร

เพราะในรอบคัดเลือกมีผู้เข้าแข่งขันกว่าร้อยคน ซึ่งกล้องจะเน้นถ่ายเฉพาะผู้ที่ได้ “ระดับสองขึ้นไป” เท่านั้น เนื่องจากเวลาในรายการมีจำกัด ต้องคัดแต่เวทีที่ยอดเยี่ยมที่สุดมาออกอากาศ และการตัดสินใจว่าเวทีไหนยอดเยี่ยมเป็นหน้าที่ของหลินจือไป๋ ผู้กำกับดนตรีของรายการ

...

ไม่กี่วันต่อมา

การถ่ายวิดีโอโปรไฟล์เสร็จสิ้น เจียงเฉิงพูดกับหลินจือไป๋ว่า “ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว พรุ่งนี้ก็เริ่มถ่ายทำจริงได้เลย วันนี้เราต้องพยายามถ่ายให้ได้มากที่สุด จะได้มีเนื้อหาสำหรับสามตอนแรก”

“เข้าใจแล้ว”

แตกต่างจากรายการอื่น ๆ ช่วงต้นของ 《เดอะวอยซ์》 เป็นการถ่ายทำที่ดูซ้ำ ๆ เดิม ๆ เพราะเน้นรอบคัดเลือกที่มีแต่การหมุนเก้าอี้เพื่อเลือกผู้เข้าแข่งขัน แต่หลินจือไป๋มั่นใจว่ารายละเอียดการประกวดจะทำให้ผู้ชมสนุกได้

ในคืนเดียวกัน

ทางคุนเผิงได้ประกาศข่าวว่าการถ่ายทำ 《เดอะวอยซ์》 จะเริ่มขึ้นในวันรุ่งขึ้น และเปิดให้ผู้ชมลงทะเบียนเข้าชมการถ่ายทำสด แม้จะมีกระแสข่าวลบในช่วงนี้ แต่ความสนใจจากผู้ชมก็ยังล้นหลาม

ยิ่งไปกว่านั้น

ถึงแม้ผู้เข้าแข่งขันจะไม่มีคุณภาพตามข่าวลือจริง แต่แค่ชื่อเสียงของเหล่าโค้ชระดับซูเปอร์สตาร์อย่างจางซีหยาง โจวหานจิ้น ฉินเลี่ยน และหลี่เซียว ก็ดึงดูดคนได้ไม่น้อย

และในเช้าวันต่อมา

เวลาประมาณสิบเอ็ดโมง

ทีมงานรายการและโค้ชทั้งสี่ได้มารวมตัวกันที่ห้องส่ง หลินจือไป๋และเจียงเฉิงก็เดินทางมาถึงเช่นกัน

“ทดสอบระบบเวที”

“ไฟไม่มีปัญหา”

“ระบบเสียงปกติ”

“เตรียมไมโครโฟนสำรองไว้หลายตัว”

“ย้ายกล้องตัวที่สองไปทางขวาอีกนิด”

หลินจือไป๋ตรวจสอบทุกอย่างอย่างละเอียด ทีมงานทำการปรับแต่งจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหาใด ๆ

เมื่อเสร็จสิ้น เจียงเฉิงกล่าวขอบคุณทีมงานและประกาศว่า

“หลังจากทานข้าวกลางวันเสร็จ โค้ชทั้งสี่จะเริ่มแต่งหน้า และเราจะเปิดให้ผู้ชมเข้าสู่สตูดิโอ การถ่ายทำจะเริ่มตอนบ่ายโมง!”

...

วันนี้ 《เดอะวอยซ์》 เริ่มถ่ายทำอย่างเป็นทางการ ข่าวนี้แพร่สะพัดไปยังโลกภายนอกแล้ว

เหล่าแฟน ๆ ของ 《ศิษย์อาจารย์》 ต่างพากันเสียดสีประชดประชัน

“แก้ปัญหาเรื่องผู้เข้าแข่งขันได้แล้วเหรอ? ถึงได้รีบถ่ายทำแบบนี้ ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนนะ”

“นี่คงเป็นการเร่งให้เป็ดขึ้นโรงเชือดล่ะมั้ง”

“เมียขี้เหร่ยังไงก็ต้องเจอแม่ผัววันหนึ่งแหละ”

“อยากรู้จริง ๆ ว่า ถ้า 《เดอะวอยซ์》 ล้มเหลว เหล่าผู้สนับสนุนที่หนุนคุนเผิงอยู่จะมีสีหน้ายังไง”

“ผู้เข้าแข่งขันของรายการนี้น่าจะหมดหวังแล้ว แค่หวังพึ่งโค้ชทั้งสี่ให้พอดูได้เท่านั้นเอง”

“ไม่ใช่แค่ปัญหาเรื่องผู้เข้าแข่งขัน แต่ฝีมือในการทำรายการของคุนเผิงก็ต้องตั้งคำถามด้วย ไม่มีประสบการณ์ในการทำรายการเองมาก่อนเลยนี่นา”

“ฉันเพิ่งดูการถ่ายทำตอนแรกของ 《ศิษย์อาจารย์》 มาเมื่อไม่กี่วันก่อน ผลออกมาดีมากเลยนะ ทั้งผู้เข้าแข่งขันผู้ชายหล่อ ผู้หญิงสวย ดูแล้วเพลินตาสุด ๆ”

“ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่า 《เดอะวอยซ์》 จะเอาอะไรไปสู้กับเขา”

“ถึงจะมีจางซีหยางอยู่ในรายการนี้ ฉันก็ไม่คิดจะดู แล้วก็ไอ้โจวหานจิ้นนั่นอีก คนนี้ก็เห็นข่าวเรื่องทำตัวใหญ่โตเยอะเหลือเกิน จะมาอวยว่าเป็นคนจริงใจอะไรล่ะ ความจริงแค่ไม่มีมารยาทเท่านั้นเอง”

กลุ่มแฟน ๆ ของ 《ศิษย์อาจารย์》 เหล่านี้ค่อนข้างจะใส่อารมณ์ส่วนตัวเข้าไปด้วย

ความขัดแย้งระหว่างสองรายการ แก่นแท้แล้วก็เป็นการขยายความขัดแย้งระหว่างเหล่านักร้องและผู้มีชื่อเสียงของทั้งสองฝ่าย และแน่นอนว่าแฟน ๆ พูดกันแบบไม่ค่อยจะมีเหตุผลเท่าไหร่

ในทางกลับกัน กลุ่มคนทั่วไปที่ไม่ใช่แฟนรายการกลับมีมุมมองที่เป็นกลางมากกว่า เพราะทุกคนรู้ว่าเบื้องหลังของ 《เดอะวอยซ์》 คือจวินหลิน

จวินหลิน นักวางแผนลึกลับของคุนเผิง ไม่ว่าจะเป็นโฆษณาหรือรายการวาไรตี้ที่เขาทำ ล้วนประสบความสำเร็จอย่างมาก จนมีคนไม่น้อยสงสัยว่าในเมื่อผู้เข้าแข่งขันของ 《เดอะวอยซ์》 ไม่แข็งแกร่งเท่ารายการคู่แข่ง เขาจะใช้วิธีไหนพลิกสถานการณ์ได้

“เพราะเขาคือจวินหลินยังไงล่ะ”

“ใครบอกว่าฝีมือดีแค่ไหนก็ทำอะไรไม่ได้ถ้าไม่มีวัตถุดิบดี ๆ ตอนนั้นโฆษณาน้ำผลไม้ เขย่าก่อนดื่ม ก็ไม่มีดารามาโปรโมต จวินหลินยังทำให้โฆษณานั้นฮิตได้ แล้วก็หมากฝรั่งอี้ต๋าอีก ออกมาโด่งดังโดยไม่ต้องใช้ดาราเหมือนกัน”

“ตอนนี้ 《เดอะวอยซ์》 กำลังเจอปัญหาเรื่องผู้เข้าแข่งขัน”

“คงมีแค่จวินหลินเท่านั้น ที่จะคิดวิธีลดจุดด้อยของ 《เดอะวอยซ์》 ลงได้”

แม้แต่คนทั่วไปก็โดนกระแสข่าวลบพัดพาไปด้วย ดูเหมือนว่าปัญหาคุณภาพของผู้เข้าแข่งขันใน 《เดอะวอยซ์》 กลายเป็นข้อสรุปที่ทุกคนยอมรับกันไปแล้ว จนหลายคนคิดว่าตอนนี้มีแต่จวินหลินเท่านั้นที่จะแก้ไขสถานการณ์นี้ได้

ในระหว่างนั้น

หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จหลี่เซียว หนึ่งในโค้ชได้โพสต์ข้อความบนโซเชียลมีเดีย

“อีกสักครู่ พวกเราสี่คนจะเปิดเวทีด้วยการร้องเพลงใหม่ของไป๋ตี้นะคะ”

ประเด็นถูกเปลี่ยนไปทันที

ความสนใจของชาวเน็ตเปลี่ยนจากปัญหาผู้เข้าแข่งขันของ 《เดอะวอยซ์》 มาเป็นการรอคอยเพลงใหม่ของ ไป๋ตี้

จนทุกคนเกือบลืมไปแล้วว่าไป๋ตี้เป็นผู้กำกับดนตรีของ 《เดอะวอยซ์》 อยู่ มีเพลงใหม่ออกมามันก็ไม่แปลกอะไรนี่นา

แม้จะมีบางคนสงสัยว่า ทำไมถึงเลือกเพลงใหม่ของ ไป๋ตี้ แทนที่จะเป็นเพลงใหม่ของฉู่ฉือ แต่กระนั้นโพสต์นี้ก็สร้างกระแสความตื่นเต้นได้ไม่น้อย

หลังโพสต์เสร็จ หลี่เซียวนั่งหัวเราะดูคอมเมนต์จนยิ้มไม่หุบ เพราะรู้อยู่แล้วว่าแค่เอ่ยชื่อไป๋ตี้ ก็ทำให้ความสนใจเปลี่ยนไปทางอื่นได้ทันที

12.30 น.

ที่สตูดิโอถ่ายทำ

ผู้ชมเริ่มทยอยเข้ามา บรรยากาศคึกคัก บางคนรู้จักกันก็พูดคุยกันไปพลาง มองหาคนดังกันไปพลาง

“ทำไมยังไม่เห็นจางซีหยางเลยล่ะ?”

“โค้ชยังไม่เข้ามานะ”

“ฉันอยากถ่ายรูปกับหลี่เซียวจัง!”

“ลืมไปเถอะ เขาไม่ให้ถ่ายรูปตอนถ่ายทำนะ”

“แล้วคนที่ยืนอยู่บนเวทีนั่นล่ะ ใครกัน?”

“น่าจะเป็นพิธีกรนะ ดูเหมือนเขากำลังจัดการความเรียบร้อยอยู่”

“พิธีกรไม่มีชื่อเสียงเลยเหรอเนี่ย? รายการลงทุนใหญ่ขนาดนี้ ดึงเอาระดับนักร้องดัง ๆ มาตั้งสี่คน แต่กลับไม่มีเงินจ้างพิธีกรดัง ๆ หรือไง?”

“งบประมาณน่าจะลงไปกับโค้ชหมดแล้วล่ะมั้ง”

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่บอกว่าคุณภาพผู้เข้าแข่งขันไม่ดี แม้แต่พิธีกรก็ดูธรรมดา ๆ แต่ช่างเถอะ วันนี้ฉันมาก็เพราะโจวหานจิ้นเท่านั้นแหละ”

พิธีกรบนเวทีคือหวงลี่

แม้เขาจะไม่รู้ว่าผู้ชมกำลังพูดถึงเขาอย่างไร แต่เขาก็พอเดาได้จากบรรยากาศว่า ตัวเขาไม่ใช่คนมีชื่อเสียง ไม่งั้นคงมีคนทักทายเขาแล้ว ความรู้สึกผิดหวังมีเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงพูดจัดการสถานการณ์อย่างกระตือรือร้น

“เพื่อน ๆ ด้านหลังอย่าดันนะครับ!”

“เพื่อน ๆ ข้างหน้าเดินเร็วขึ้นได้หน่อย!”

“โปรดรักษาความสะอาดในพื้นที่ที่นั่งของคุณด้วยนะครับ!”

“ในบัตรเข้าชมของแต่ละคนมีเลขที่นั่งอยู่แล้ว โปรดนั่งตามที่ระบุไว้นะครับ นั่งลงแล้วตรวจสอบอีกครั้ง รายการยังไม่ได้เริ่ม ไม่ต้องรีบร้อนครับ”

ในกลุ่มผู้ชม

มีเจ้าหน้าที่พาผู้ชมกลุ่มพิเศษสิบกว่าคนเข้ามา

คนกลุ่มนี้มาจากแบรนด์ผู้สนับสนุนหลักทั้งสี่ของ 《เดอะวอยซ์》

เพราะในช่วงนี้กระแสข่าวเกี่ยวกับรายการไม่ค่อยดีนัก แบรนด์ผู้สนับสนุนจึงกังวลและส่งตัวแทนมาดูสถานการณ์ที่หน้างาน

ท้ายที่สุดแล้ว แต่ละแบรนด์ลงทุนไปกว่า 500 ล้านหยวน เป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ของรายการ ทางทีมงานจึงให้การต้อนรับอย่างดี

...

เมื่อกลุ่มตัวแทนผู้สนับสนุนเข้ามานั่งที่นั่งแล้ว พวกเขาก็เริ่มพูดคุยกันเบาๆ

“พิธีกรนี่หน้าคุ้นๆ นะ”

“ฉันเหมือนเคยเห็นเขาในรายการอะไรสักอย่าง ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อ หวงลี่?”

“ดังไหม?”

“ไม่น่าจะมีชื่อเสียงนะ ดูจากปฏิกิริยาของผู้ชม ไม่มีใครสนใจเขาเลย”

“สถานการณ์ดูไม่ค่อยดีเลย พวกเราลงทุนไปตั้งเยอะ ทำไม 《เดอะวอยซ์》 ไม่จ้างพิธีกรที่มีชื่อเสียงมาสร้างสีสันหน่อยล่ะ?”

“พิธีกรต้องเป็นคนที่อ่านโฆษณานะ”

“พิธีกรที่ไม่มีชื่อเสียงแบบนี้ อ่านโฆษณาไปก็คงไม่มีใครสนใจฟัง”

“เอาไว้หลังจากนี้ พวกเราคงต้องคุยกับตัวแทนของเจียงแล้วล่ะ นี่เพิ่งจะตอนแรกเอง ถ้าจำเป็นจริงๆ คงต้องเปลี่ยนพิธีกร และถ้าขาดงบ พวกเราอาจเพิ่มเงินลงทุนก็ได้ ยังไงซะถ้ารายการ 《เดอะวอยซ์》 ไปไม่รอด อย่างน้อยเราก็ถือว่าช่วยคุนเผิงไว้ แล้วให้จวินหลินช่วยตอบแทนในเรื่องโฆษณาทีหลังก็ยังดี”

“อืม เรื่องมันเป็นแบบนี้จริงๆ”

กลุ่มผู้สนับสนุนเหล่านี้ไม่พอใจพิธีกร

เพราะสำหรับแบรนด์โฆษณา พิธีกรที่มีชื่อเสียงจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของการโฆษณาได้มากกว่า พิธีกรที่ไม่มีชื่อเสียงอย่างหวงลี่ กลายเป็นเหมือนแค่เครื่องมือที่ไม่มีใครสนใจ แม้จะอ่านโฆษณาไปก็ตาม

หลังจากผู้ชมเข้ามานั่งจนเต็มแล้ว

เจียงเฉิง ที่เฝ้าดูอยู่หลังเวทีกล่าวขึ้นว่า “ดูเหมือนจะพร้อมแล้ว เริ่มได้แล้วนะ”

“อืม”

ผู้กำกับหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาและพูดว่า “ทุกฝ่ายเตรียมพร้อม นับถอยหลังหนึ่งนาที ให้พิธีกรเริ่มควบคุมเวทีก่อน!”

...

บนเวที

เสียงในหูฟังของหวงลี่ดังขึ้น เขากล่าวว่า “อีกหนึ่งนาที รายการของเราจะเริ่มขึ้นแล้วครับ และเปิดรายการด้วยโชว์จากเหล่าโค้ชของเรา กับเพลงใหม่ของไป๋ตี้ที่ชื่อว่า 《วีรบุรุษแท้จริง》!”

เวลาผ่านไปหนึ่งนาที

หวงลี่ หันหลังและเดินออกจากเวที

ทันใดนั้น ไฟสว่างขึ้นเหมือนดอกไม้ไฟ พร้อมกับเสียงดนตรี และร่างของจางซีหยางปรากฏตัวขึ้นจากเวทีที่ยกตัวขึ้น!

จางซีหยาง ถือไมโครโฟนไว้ในมือ เสียงของเขานุ่มนวลมั่นคง “ในหัวใจของฉัน เคยมีความใฝ่ฝันหนึ่ง ให้เสียงเพลงลบความปวดร้าวทั้งหมดของเธอ...”

จากนั้น

เสียงผู้หญิงดังขึ้นมา “ดวงดาวพร่างพราว ผู้ใดคือวีรบุรุษจริงแท้ ผู้คนธรรมดา กลับทำให้ฉันซาบซึ้งยิ่งกว่า...”

พร้อมกับที่เสียงนั้นจบลง

ฉินเลี่ยน ก้าวขึ้นบนเวที โบกมือให้ผู้ชมด้วยรอยยิ้ม ทุกท่าทางและการเคลื่อนไหวเผยถึงความเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับแนวหน้า!

และแล้ว

โจวหานจิ้น ก็โผล่ลงมาจากด้านบนเวทีด้วยระบบโรยตัว พร้อมถือกีตาร์อยู่ในมือ เขาเริ่มบรรเลงและร้องเพลง “เมื่อไร้ซึ่งความแค้น ย่อมไร้ซึ่งความเจ็บปวด หวังเพียงทุกหนแห่งบนโลกนี้ เต็มไปด้วยเงาแห่งความรัก...”

ท้ายที่สุด

หลี่เซียว ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางแสงไฟ ก้าวเดินอย่างมั่นคงไปยังเวที “แลกเสียงเพลงของพวกเรา กับรอยยิ้มจากใจของเธอ ขอให้เส้นทางชีวิตของเธอต่อแต่นี้ โดดเด่นยิ่งกว่าเคย!”

เสียงของเหล่าโค้ชทั้งสี่ประสานกัน

บทเพลงไต่ระดับขึ้นถึงจุดสูงสุด

โจวหานจิ้น เปล่งเสียงอย่างเต็มที่ “เกาะกุมทุกๆ นาทีในชีวิต!”

ฉินเลี่ยน ร้องออกมาอย่างทรงพลัง “ทุ่มเทพลังทั้งหมด เพื่อไล่ตามความฝันในหัวใจ!”

หลี่เซียว เงยหน้ามองขึ้นไป “ไม่ผ่านพายุฝน ย่อมไม่อาจพบรุ้งงาม?”

โจวหานจิ้น ชูกำปั้นขึ้นด้วยพลัง “ไม่มีใครประสบความสำเร็จโดยไม่ตั้งใจ!”

ท้ายที่สุด

ทั้งสี่คนร้องเพลงพร้อมกัน “เกาะกุมทุกๆ ความรู้สึกในชีวิต โอบกอดเพื่อนรักด้วยไมตรี ให้ถ้อยคำจากใจและน้ำตาแห่งความปีติ ไหลรินอยู่ในหัวใจของฉันและเธอ!”

เสียงผู้ชมกึกก้องไปทั่ว!

สองนักร้องชายระดับซูเปอร์สตาร์และสองนักร้องหญิงระดับซูเปอร์สตาร์ร่วมกันร้องเพลง 《วีรบุรุษแท้จริง》 ทำให้เวทีในวันนี้ยิ่งใหญ่อลังการที่สุด ผู้ชมที่มาวันนี้เกือบทั้งหมดเป็นแฟนของโค้ชทั้งสี่ จึงส่งเสียงเชียร์อย่างบ้าคลั่ง บางคนถึงกับกรีดร้องจนแทบจะกลบเสียงดนตรี!

“เปิดตัวได้ยอดเยี่ยมมาก”

หลินจือไป๋ ที่ยืนอยู่หลังเวทีพยักหน้าอย่างพอใจ เขาสังเกตว่าแม้แต่ละคนจะมีสไตล์การร้องที่แตกต่างกัน แต่ทั้งสี่คนก็ทำงานร่วมกันอย่างมีประสิทธิภาพ ร้องประสานเสียงและเสริมกันจนเพลงนี้ออกมาไร้ที่ติ!

“เพราะมาก!”

“นักร้องระดับซูเปอร์สตาร์ทั้งสี่คนอยู่บนเวทีเดียวกัน มันคือไพ่ตายชัดๆ!”

“เพลงนี้ก็เพราะสุดๆ!”

“ไป๋ตี้นี่เก่งจริงๆ เนื้อเพลงเรียบง่ายแต่ไพเราะถึงใจ!”

“เพลงนี้ต้องดังแน่ๆ!”

“ฮ่าๆ เพลงของไป๋ตี้ มีที่ไหนที่ไม่ดังบ้าง ยิ่งเพลงนี้ร้องโดยกลุ่มนักร้องระดับนี้ มันเพอร์เฟ็กต์!”

“ยังฟังไม่จุใจเลย!”

“นี่ไม่ใช่คอนเสิร์ตนะ แค่เปิดตัวของโค้ชเท่านั้น เดี๋ยวต่อไปก็เป็นการแข่งขันของผู้เข้าแข่งขันแล้ว”

“แต่จะไว้ใจผู้เข้าแข่งขันได้ไหมนะ”

ผู้ชมส่วนใหญ่ตั้งใจมาดูโค้ช ไม่มีใครคาดหวังอะไรจากผู้เข้าแข่งขัน เพราะกระแสข่าวก่อนหน้านี้พูดชัดเจนแล้วว่า รายการนี้ไม่มีผู้เข้าแข่งขันที่โดดเด่นมากนัก

...

เมื่อโชว์เปิดตัวจบลง เหล่าโค้ชก็เข้าที่นั่ง

จางซีหยางและโจวหานจิ้น นั่งด้านซ้ายและขวา ส่วนตรงกลางเป็นที่ของฉินเลี่ยนและหลี่เซียว สองนักร้องหญิงระดับซูเปอร์สตาร์

พิธีกรหวงลี่ ปรากฏตัวบนเวทีอีกครั้ง

“สวัสดีทุกท่านครับ ผมคือพิธีกรหวงลี่และนี่คือรายการ 《เดอะวอยซ์》 รายการประกวดร้องเพลงระดับมืออาชีพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในฉินโจว ซึ่งได้รับการสนับสนุนพิเศษจากแบรนด์ชั้นนำทั้งสี่ ได้แก่ช็อคโกแลตหลานฝู หมากฝรั่งอี้ต๋า ชานมเซียงเว่ยเหม่ย และ สวนผลไม้เชียนเว่ย! นี่คือการถ่ายทอดสดตอนแรกของเราบนคุนเผิงวิดีโอ!”

เสียงของหวงลี่ดังชัดเจน เปี่ยมด้วยพลัง!

แต่พอได้ยินคำว่า “รายการประกวดร้องเพลงระดับมืออาชีพที่ยิ่งใหญ่ที่สุด” ผู้ชมบางคนก็อดขำไม่ได้ เพราะรู้กันดีว่าช่วงนี้คุนเผิงกำลังแข่งขันกับเฉินฮวาวิดีโอ ซึ่งรายการ 《เดอะวอยซ์》 นี่ก็เหมือนกำลังแซะรายการคู่แข่งอย่าง 《ศิษย์อาจารย์》 ว่าตัวเองเหนือกว่าชัดๆ

หลังกล่าวเปิดงานเสร็จ

หวงลี่ ยิ้มลึกลับ “ก่อนที่การแข่งขันจะเริ่ม ผมมีเซอร์ไพรส์เล็กๆ มอบให้กับ ‘ครอบครัว’ ของเราทุกคนครับ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วทั้งฮอลล์

“ครอบครัว?!”

“ใครเป็นครอบครัวแกล่ะ?”

แม้ทุกคนจะเข้าใจว่ามันแค่คำพูดเอ็นเตอร์เทน แต่ก็ฟังดูตลกดี เพราะในโลกก่อนหน้านี้ คำพูดแนวนี้ถูกใช้จนเกร่อในวงการสตรีมเมอร์

และแล้ว

ในขณะที่ผู้ชมยังหัวเราะกันอยู่ หวงลี่ก็พูดประโยคที่ทำให้ทุกคนในฮอลล์ช็อกไปตามๆ กัน! เสียงเขารัวเหมือนปืนกล!

“ช็อกโกแลตแท้ๆ จากช็อกโกแลตหลานฝู สัมผัสความละมุนได้แล้ววันนี้ ขอเชิญทุกท่านรับชมรายการประกวดร้องเพลงสุดยิ่งใหญ่จากคุนเผิงวิดีโอ น้ำผลไม้เชียนเว่ยเติมเต็มทุกความฝัน เขย่าก่อนดื่มรสชาติจะยิ่งอร่อย สวนผลไม้เชียนเว่ยเชียร์ 《เดอะวอยซ์》 อย่างเต็มที่ นักร้องตัวท็อปของเราจะได้เดินทางสู่เส้นทางดนตรีพร้อมการสนับสนุนจาก หมากฝรั่งอี้ต๋า เคี้ยวเพลิน รักษาฟัน และร่วมส่งข้อความโหวตนักร้องที่คุณชอบ รับคูปองส่วนลด 30% จากชานมเซียงเว่ยเหม่ยและยังมีสิทธิ์ลุ้นเป็นสมาชิกคุนเผิงวิดีโอฟรี นักร้องที่ได้รับคะแนนจากโค้ช 3 คนขึ้นไป จะมีโอกาสลุ้นเงินรางวัล 100,000 หยวนสำหรับสานฝันดนตรี!”

สองร้อยกว่าคำ ถูกพูดจบใน 15 วินาที!

ผู้ชมทั้งฮอลล์ทำหน้าตาเหมือนเห็นผี!

ตัวแทนแบรนด์ผู้สนับสนุนที่นั่งอยู่ก็อึ้งจนสูดลมหายใจแรง!

แม้แต่ จางซีหยาง โจวหานจิ้น หลี่เซียว และ ฉินเลี่ยน ก็ทำหน้างงเหมือนกันหมด!

“พิธีกรนี่มาจากไหน?”

“พูดเร็วขนาดนี้ยังหายใจทันเหรอ!?”

“ต่อให้เป็นนักร้องแร็ปยังทำไม่ได้เลย!”

แล้วสิ่งที่ตามมา...

เสียงโห่ร้องจากผู้ชมระเบิดขึ้นอีกครั้ง!

ถ้าโชว์เปิดตัวเมื่อครู่ทำให้ทุกคนประทับใจเพราะเป็นเพลงใหม่ของไป๋ตี้ ที่ร้องโดยซูเปอร์สตาร์สี่คน แบบนี้มันก็คาดเดาได้อยู่แล้วว่าจะต้องดัง แต่ครั้งนี้กลับเป็นการพูดโฆษณาของพิธีกรที่ทำให้ทั้งฮอลล์ปั่นป่วน!

“โว้ววว!”

“นี่มันไม่ใช่ 《เดอะวอยซ์》 แล้ว นี่มัน นักรัวลิ้น ชัดๆ!”

“พิธีกรคนนี้ชื่ออะไรนะ?”

“โคตรเจ๋ง! นี่คนหรือเปล่า? ความเร็วขนาดนี้แร็ปเปอร์ยังต้องยอม!”

“เหมือนชื่อหวงลี่ใช่ไหม? ฉันจะจำชื่อนี้ไว้! โฆษณานี่มันสะกดจิตคนฟังชัดๆ!”

“พระสวดมนต์ยังไม่รัวขนาดนี้เลย!”

“แต่ฉันฟังออกทุกคำที่เขาพูดนะ!”

“แล้วมันมีประโยชน์อะไร!?”

“ไม่รู้สิ แต่สมองฉันตามไม่ทันเลย เขาไปกินกระสุนมาหรือไง!?”

ตัวแทนแบรนด์สปอนเซอร์ที่นั่งอยู่ด้วยกันก็ถึงกับอึ้ง แต่ไม่นานก็เริ่มพูดคุยกัน

“แบบนี้ได้เหรอ?”

“พูดเร็วเกินไปแล้ว ใครจะตามทันว่าเขาพูดอะไร...”

“แต่คิดอีกมุม มันก็สร้างกระแสได้นะ ทุกคนจะอยากรู้ว่าเขาพูดอะไรไปบ้าง!”

“ใช่! ต้องแบบนี้แหละ!”

“นี่มันน่าสนใจกว่าแบบที่พูดช้าๆ แล้วคนฟังผ่านๆ ไปอีกนะ เห็นชัดเลยว่าความเร็วแบบนี้ทำให้คนรู้สึกตื่นเต้นกว่า!”

“เจียงเฉิง ไปหาพิธีกรคนนี้มาจากไหนกันนะ!”

“ตอนแรกเรายังคิดว่าต้องเปลี่ยนพิธีกรเป็นคนที่มีชื่อเสียงกว่านี้ แต่ตอนนี้บอกเลยไม่ต้องแล้ว แค่เขาคนนี้ก็พอ! สไตล์การโฆษณาแบบนี้ไม่เหมือนใคร!”

เหล่าตัวแทนแบรนด์พอใจมาก

แม้จะมีบางคนกังวลเรื่องความเร็ว แต่ก็ถูกโน้มน้าวได้ว่าสิ่งนี้สามารถสร้างกระแสและเป็นจุดขายของรายการได้! แถมตัวแทนของช็อคโกแลตหลานฝูยังเสนออีกว่า หลังรายการออกอากาศ ให้ช่วยกันสร้างแคมเปญออนไลน์ท้าทาย “คุณพูดโฆษณานี้ได้เร็วแค่ไหน?” เพื่อโปรโมตแบรนด์อีกด้วย!

ทุกคนเข้าใจตรงกัน

นี่แหละโอกาสทองที่จะทำให้แบรนด์เป็นที่จดจำ!

...

หลังจากที่หวงลี่พูดโฆษณาจบใน 15 วินาทีเต็ม ผู้ชมมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

ความสนใจและความตื่นเต้นดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ดีล่ะ!”

หวงลี่ ฮึกเหิมเต็มที่แล้ว กล่าวต่อด้วยเสียงสดใส

“ต่อไปนี้ เราจะเชิญผู้เข้าแข่งขันคนแรกขึ้นมาบนเวที ขอให้โค้ชทั้งสี่หันเก้าอี้ไปด้านหลังครับ!”

ทันทีที่พูดจบ เก้าอี้ของโค้ชหมุนกลับไปหันหลังให้เวที

บรรดาโค้ชทั้งสี่ที่เล่นเก้าอี้หมุนมาหลายวันแล้วต่างก็ทำหน้าตาเรียบเฉย โดยเฉพาะโจวหานจิ้นที่ดูจะชื่นชอบดีไซน์นี้เป็นพิเศษ

แต่ในทางกลับกัน ผู้ชมในฮอลล์พากันงง!

“อะไรเนี่ย?”

“เล่นอะไรแปลกๆ อีกแล้ว?”

“ทำไมโค้ชหันหลังให้เวทีล่ะ?”

“แบบนี้ก็เห็นหน้าผู้เข้าแข่งขันไม่ได้น่ะสิ!”

“นี่เป็นดีไซน์ของจวินหลินเหรอ?”

หวงลี่พูดอธิบายข้อสงสัยทันที

“ทุกท่านคงสงสัยว่าทำไมโค้ชถึงหันหลังให้เวที นี่คือแนวคิดสำคัญของรายการ 《เดอะวอยซ์》 ครับ! ในเวทีของเรา ‘เสียง’ คือสิ่งที่สำคัญที่สุด เรากำลังค้นหาเสียงที่ดีที่สุดและดนตรีที่แท้จริง! รูปลักษณ์ อายุ หรืออาชีพใดๆ ล้วนไม่สำคัญ โค้ชทั้งสี่ของเราจะฟังเพลง และถ้าชื่นชอบเสียงนั้นก็สามารถกดปุ่มเพื่อหมุนเก้าอี้กลับมาเลือกผู้เข้าแข่งขันได้ แต่หากผู้เข้าแข่งขันร้องจบแล้วไม่มีโค้ชคนใดหมุนเก้าอี้กลับมา นั่นหมายความว่าเขาหรือเธอจะต้องออกจากเวทีไปด้วยความเสียดาย...”

ผู้ชมในฮอลล์อึ้งไปตามๆ กัน!

นี่พวกคุณเล่นกันจริงเหรอเนี่ย!?

ก่อนหน้านี้ที่รายการโฆษณาว่า “เน้นเสียงเท่านั้น” คนก็ฟังผ่านๆ เพราะรายการประกวดร้องเพลงทุกที่ก็บอกว่าคัดเลือกจากเสียงไม่ใช่หน้าตา แต่ในความเป็นจริง ทุกคนก็รู้ว่าความหล่อความสวยยังมีส่วนอยู่ดี

แต่ตอนนี้

《เดอะวอยซ์》 กลับเล่นของจริง เพราะโค้ชหันหลังให้เวที ทำให้มองไม่เห็นหน้าผู้เข้าแข่งขันเลย!

“น่าสนใจดีนะ”

“ฟังดูสนุกเหมือนกัน”

“ดีไซน์แบบนี้คงทำมาเพื่อให้โค้ชตัดสินจากเสียงล้วนๆ จะได้ไม่ตัดสินคนจากรูปลักษณ์ใช่ไหม?”

“น่าจะใช่ แต่คิดอีกมุม โค้ชจะรู้จักผู้เข้าแข่งขันมาก่อนหรือเปล่านะ?”

“มีความเป็นไปได้อยู่”

“ถ้ารู้จัก ต้องมีพิรุธแน่ๆ!”

“โดยเฉพาะโจวหานจิ้น คนนี้ซื่อตรงมาก ปลอมตัวไม่เก่งหรอก!”

“รอดูกันดีกว่า ว่าดีไซน์นี้จะได้ผลยังไง”

“ฉันจะจ้องโค้ชทุกคน ถ้าพวกเขารู้จักผู้เข้าแข่งขันล่ะก็ ต้องโป๊ะแน่!”

ผู้ชมในฮอลล์รู้สึกมั่นใจว่าพวกเขาจะจับพิรุธได้

หลังจากอธิบายกติกาเสร็จ หวงลี่ก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าอย่างนั้น เราขอเชิญผู้เข้าแข่งขันคนแรกขึ้นเวที!”

พูดจบ หวงลี่ก็ออกจากเวทีเพื่อไปยังห้องส่งที่สองกับครอบครัวและเพื่อนของผู้เข้าแข่งขัน ซึ่งแม้ผู้ชมในฮอลล์จะไม่ได้เห็นภาพจากห้องส่งที่สอง แต่ตอนออกอากาศ ทีมงานจะตัดต่อภาพนั้นเพิ่มเข้ามา

ผู้เข้าแข่งขันคนแรกชื่อเถียนเหว่ย

เถียนเหว่ยเป็นคนซูเฉิง ก่อนหน้านี้เขาเคยเข้าร่วมการคัดเลือกของ 《เดอะวอยซ์》 แต่ถูกคัดออกในรอบแรก

ตอนนั้นเขาเสียใจมาก คิดว่ารายการนี้บอกว่าจะไม่สนใจรูปลักษณ์ แต่สุดท้ายคนที่ผ่านเข้ารอบกลับเป็นพวกหน้าตาดีทั้งนั้น

แต่แล้วก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น!

หลังจากเขาถูกคัดออก ก็มีคนชื่อจินเสี่ยวเฟิง ซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบการคัดเลือก ติดต่อเขาและบอกว่า

“ไป๋ตี้ ชื่นชอบคุณมาก คุณสามารถมาร่วมถ่ายทำ 《เดอะวอยซ์》 ได้เลย!”

ช่วงเวลานั้น เถียนเหว่ยดีใจจนบอกไม่ถูก!

แต่พอใกล้ถึงเวลาขึ้นเวที ความกังวลก็เริ่มเข้ามา เขาพยายามหายใจลึกๆ อยู่หลังเวที จนกระทั่งจินเสี่ยวเฟิงให้กำลังใจเขา

“เถียนเหว่ยขึ้นเวทีเลย สู้ๆ!”

“ผมจะทำได้จริงเหรอครับ?”

เถียนเหว่ยรู้สึกขาสั่นไปหมด เขารู้ว่ารายการและไป๋ตี้ให้โอกาสเขา แต่ผู้ชมจะยอมรับเขาได้ไหม? เขาแบบนี้จะเหมาะกับเวทีประกวดร้องเพลงจริงเหรอ?

จินเสี่ยวเฟิง หัวเราะเบาๆ “คุณไม่ต้องเชื่อผมก็ได้ แต่คุณต้องเชื่อในตัวไป๋ตี้ ใช่ไหม?”

ใช่! เขาเป็นคนที่ไป๋ตี้เลือกมาเอง!

เถียนเหว่ยกัดฟัน เดินถือไมโครโฟนขึ้นเวที!

เสียงปรบมือดังขึ้นทันทีเมื่อผู้ชมเห็นเขาเดินขึ้นมา แต่พอทุกคนมองชัดๆ ว่าเขาเป็นใครและหน้าตาเป็นยังไง สีหน้าของผู้ชมก็เปลี่ยนไป!

“นี่มัน ฟานไขว้กลับชาติมาเกิดหรือเปล่า!?”

เถียนเหว่ย สูงเกือบ 190 เซนติเมตร น้ำหนักไม่รู้เท่าไหร่ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาเป็น “ภูเขาเนื้อ” เคลื่อนที่ได้ พร้อมเคราหนวดเฟิ้มที่ดูดุดันและให้ความรู้สึกเหมือนแม่ทัพในยุคโบราณ!

...

เหมือนที่คุนเผิงบอกไว้ไม่มีผิด!

รายการนี้เขาไม่สนรูปลักษณ์จริงๆ!

ผู้เข้าแข่งขันคนแรกก็มาแบบนี้แล้ว บอกเลยว่าเส้นทางของเขาต่างจากรายการประกวดร้องเพลงที่เต็มไปด้วยภาพลักษณ์หวือหวาข้างนอกอย่างสิ้นเชิง จนคนดูแทบตั้งตัวไม่ทัน

“ต้องเอาให้เข้าถึงพื้นดินขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ไม่เลือกหล่อสวย ฉันก็เข้าใจนะ เพราะคนส่วนใหญ่มันก็เป็นคนธรรมดาๆ แต่พี่คนนี้ที่ดูเหมือนแม่ทัพโบราณขึ้นเวทีมา มันยังไงกันแน่?”

“แค่ดูจากรูปลักษณ์ก็รู้เลยว่าต้องร้องร็อคแน่ๆ!”

“ฮ่าๆ ถ้าพี่เขาร้องเร็กเก้ ฉันก็ไม่แปลกใจนะ”

“หมัดเดียวจากเขา ฉันคงจอดสนิท!”

“ว่าแต่ พี่เขามีขนหน้าอกไหม?”

“พวกเธอพอเถอะ!”

“ฟังเพลงกันดีกว่า!”

“อยากรู้จริงๆ ว่ารายการนี้จะเล่นอะไรอีก”

ถึงแม้ว่าจะมีคนบ่นอยู่ตลอดว่า รายการประกวดร้องเพลงส่วนใหญ่มันก็เหมือนประกวดนางงาม แต่ในความเป็นจริง มีสักกี่รายการที่ทำได้แบบไม่สนรูปลักษณ์จริงๆ?

ดังนั้น

พอเห็นว่าผู้เข้าแข่งขันคนแรกของ 《เดอะวอยซ์》 เป็นเถียนเหว่ยแบบนี้ คนดูจะไม่ผิดหวังเลยก็คงไม่ใช่ บางคนถึงกับพูดไม่ออก

ส่วนโค้ชที่หันหลังให้เวทีอยู่ กลับเห็นปฏิกิริยาของคนดูได้ชัดเจน

พวกเขารู้ทันทีว่าคนดูคงรู้สึกอะไรแปลกๆ

โจวหานจิ้น นั่งพิงเก้าอี้พยายามห้ามตัวเองไม่ให้ไขว่ห้าง ก่อนจะหันไปกระซิบกับหลี่เซียว

“เกิดอะไรขึ้น?”

หลี่เซียวพูดตอบแบบไม่ใส่ใจ “คุณหันไปดูก็รู้เองแหละ”

โจวหานจิ้นส่ายหัวแรงๆ “ล้อเล่นเหรอ? ฉันตั้งใจจะเอาแชมป์ให้ได้ ต้องเลือกคนที่เก่งที่สุดเท่านั้น!”

ยังไม่ทันรู้ว่าผู้เข้าแข่งขันคนนี้เก่งแค่ไหน เสียงดนตรีก็ดังขึ้นมา

ฉินเลี่ยนพูดขึ้นด้วยความแปลกใจ “นี่มันเพลงของฉู่ฉือ?”

จางซีหยาง พยักหน้า “ดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงร้อง”

เพลงนี้เป็นเพลงที่คนรู้จักกันดี เพราะดังมากจากรายการวาไรตี้ของคุนเผิง 《ถ้าไม่จริงใจอย่ามารบกวน》 สาวๆ ชอบร้องเพลงนี้เวลาไปคาราโอเกะ

ใช่แล้ว!

เพลงที่เถียนเหว่ยเตรียมมาคือเพลง "เสียดายไม่ใช่เธอ"

ทันทีที่เสียงอินโทรดังขึ้น หลายคนในฮอลล์ก็จำได้ทันทีว่าเป็นเพลงนี้!

“อ้าว!?”

“เปิดเพลงผิดหรือเปล่า?”

“นี่มันเพลงผู้หญิงนะ!”

“ที่สำคัญคือ เพลงนี้ต้องการเสียงที่อ่อนหวานถึงจะร้องได้ดี…”

“เพลงนี้กับลุคของผู้เข้าแข่งขันมันไม่เข้ากันเลย!”

“พูดแบบสุภาพเกินไปแล้ว นี่มันฟานไขว้ร้องเพลงรักชัดๆ!”

“ฉันกลัวว่าเขาจะตะโกนขึ้นมากลางเพลงจริงๆ!”

“เป็นไปได้นะ เดี๋ยวนี้คนชอบเปลี่ยนเพลงรักช้าๆ ให้เป็นร็อค”

แต่แล้ว...

เสียงของ เถียนเหว่ย ดังขึ้นมาเพียงแค่ประโยคแรก ทุกเสียงพูดคุยในฮอลล์ก็เงียบลงในทันที:

“ในตอนนี้ ฉันรู้สึกเหมือนสิ่งนี้มันคุ้นเคย

เหมือนเมื่อวานกับวันนี้กำลังฉายซ้อนกันอยู่...”

น้ำเสียงอบอุ่น!

แฝงความเศร้า!

อ่อนโยน!

และละเอียดอ่อนอย่างน่าเหลือเชื่อ!

เสียงของเถียนเหว่ยถ่ายทอดเสน่ห์แบบทุ้มลึกของนักร้องชายออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ การร้องที่นุ่มนวลจนถึงที่สุด ทำให้คนดูรู้สึกถึงคำว่า “บุรุษเหล็กที่อ่อนโยน” ได้ทันที!

คนดูทั้งฮอลล์ขนลุกไปหมด มองเถียนเหว่ยที่ร้องเพลงอยู่บนเวทีอย่างตกตะลึง รูปลักษณ์ที่ดูหยาบกร้านของเขาขัดแย้งอย่างสิ้นเชิงกับเสียงที่อ่อนโยนแบบนี้ มันเป็นสิ่งที่เกินจินตนาการ!

“เสียงนี้…”

“ฟังแล้วเหมือนถูกตีเข่าจนทรุด!”

“ฉันฟังผิดหรือเปล่า?”

“นี่มันเสียงที่ทำให้รู้สึกเหมือนหัวใจอบอุ่นขึ้นมาเลย!”

“แค่ฟังเสียง ก็เหมือนจะคิดว่าคนร้องต้องเป็นชายวัยกลางคนที่มีความเศร้าอยู่ในใจแน่ๆ”

“ขัดกับหน้าตาสุดๆ!”

เพลงนี้แฝงทั้งความอ่อนโยนและความเศร้าอย่างลึกซึ้ง และเถียนเหว่ยถ่ายทอดมันออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เมื่อถึงท่อนฮุค คนดูรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองถูกบีบเบาๆ:

“เสียดายไม่ใช่เธอ ที่เดินเคียงข้างฉันจนสุดทาง เราค่อยๆ ห่างหายจากทางเดินนั้นไป…”

เสียงของเขามันทั้งอบอุ่นและแสนเศร้า แม้จะดูเหมือนควบคุมอารมณ์ได้ แต่ลึกๆ กลับแฝงพลังอันพลุ่งพล่าน

ตอนนี้ คนดูทุกคนลืมเรื่องรูปลักษณ์ของเขาไปหมดแล้ว หรืออาจพูดได้ว่า

รูปลักษณ์ของเขาทำให้เวทีนี้พิเศษมากยิ่งขึ้นไปอีก!

...

และในขณะเดียวกัน

บรรดาโค้ชทั้งสี่ที่หันหลังให้เวทีก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันที!

โจวหานจิ้น ทำหน้าตาเหมือนคนท้องผูก มือเกือบจะกดปุ่มหมุนเก้าอี้แล้ว!

จางซีหยาง หลับตาลงเล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับดูเหมือนกำลังดื่มด่ำในเพลงอย่างลึกซึ้ง

ฉินเลี่ยน พยายามระงับความตื่นเต้น พูดเบาๆ ว่า “เพราะมาก!”

หลี่เซียว ไม่ได้พูดอะไร แต่พยายามควบคุมสีหน้าของตัวเองในฐานะศิลปินระดับท็อป เพราะโทนเสียงนี้มันช่างน่าทึ่งเหลือเกิน!

ทั้งสี่โค้ชรู้สึกตื่นตะลึงกันหมด!

ต้องเข้าใจก่อนว่าเพลง “เสียดายไม่ใช่เธอ” ของฉู่ฉือ นี้ เป็นเพลงที่เขียนให้กับนักร้องหญิงระดับแนวหน้า การที่นักร้องชายจะร้องออกมาให้ได้ความรู้สึกแบบนี้ถือว่ายากมาก!

...

ในห้องส่งที่สอง

พ่อแม่ของเถียนเหว่ยก็มานั่งดูด้วย!

พวกเขาเป็นคนธรรมดาๆ ดูเรียบง่าย แต่ตอนนี้ทั้งสองคนนั่งจ้องการแสดงอยู่ที่หน้าเวทีด้วยความตื่นเต้นจนมือเหงื่อออกและอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาเบาๆ:

“หมุน!”

“หมุนสิ!”

“หมุน! หมุน! หมุน!”

แม้กระทั่งหวงลี่ พิธีกรของรายการ ก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้นมาด้วยเช่นกัน “เร็วเข้า! มันเพราะเกินไปแล้ว!”

และในที่สุด…

โค้ชหลี่เซียว ที่กำลังตั้งใจฟังเพลงอยู่ กัดฟันแล้วกดปุ่มอย่างแรง!

ปัง!

เก้าอี้หมุนกลับมาเผชิญหน้าเวทีในทันที!

ทั้งที่ก่อนหน้ารายการ ทีมงานได้เตือนเหล่าโค้ชไว้แล้วว่า จำนวนสมาชิกในทีมของแต่ละคนมีจำกัด การกดปุ่มต้องคิดให้รอบคอบที่สุด แต่เสียงของเถียนเหว่ยนี้ หลี่เซียวไม่อยากพลาดจริงๆ!

แต่ทันทีที่เก้าอี้หมุนมา และหลี่เซียวเห็นหน้าเถียนเหว่ย

เธอก็เบิกตากว้าง อ้าปากค้างเหมือนคนตกตะลึงจนแข็งทื่อ!

ความรู้สึกแบบนี้มันบรรยายยาก...

เหมือนกับคุณได้ยินเสียงสาวน้อยน่ารักแล้วจินตนาการไปไกล แต่พอหันไปเห็นหน้ากลับกลายเป็นคนละเรื่อง แต่ความแตกต่างคือเถียนเหว่ยไม่ได้หลอกใครและที่สำคัญ เขาร้องได้ดีมากจริงๆ!

“ฮ่าๆๆๆ!”

คนดูหัวเราะกันลั่น สีหน้าของหลี่เซียวในตอนนี้มันช่างตลกมากเกินไป!

ทันใดนั้น ผู้ชมทุกคนรู้สึกสนุกสุดๆ เข้าใจทันทีว่านี่แหละคือเสน่ห์ของรายการ 《เดอะวอยซ์》!

ทั้งสนุก! ทั้งคาดไม่ถึง!

นี่คือข้อดีของการที่ผู้ชมได้เห็นก่อนโค้ช เพราะผู้ชมรู้ตั้งแต่แรกว่าเถียนเหว่ยมีรูปลักษณ์แบบนี้และถูกเสียงของเขาชนะใจไปแล้ว ทำให้พวกเขารออย่างใจจดใจจ่อว่าโค้ชจะมีปฏิกิริยายังไงเมื่อหมุนเก้าอี้ไปเจอเขา!

และมันก็เป็นไปตามคาด

สีหน้าของหลี่เซียวในตอนนี้เหมือนหลุดจากการควบคุมอย่างสิ้นเชิง!

ในห้องส่งที่สอง

พ่อแม่ของเถียนเหว่ย ลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความดีใจ!

พิธีกรหวงลี่ก็ปรบมืออย่างตื่นเต้น!

และในตอนนั้นเอง…

ปัง! ปัง! ปัง!

จางซีหยาง หมุน!

โจวหานจิ้น หมุน!

ฉินเลี่ยน หมุนตาม!

โค้ชทั้งสี่หมุนเก้าอี้มาพร้อมกันหมด!

แต่ทันทีที่พวกเขาได้เห็นเถียนเหว่ยบนเวที ทั้งโจวหานจิ้น จางซีหยาง และฉินเลี่ยน ต่างเผยสีหน้า "ตกตะลึง" แบบเดียวกับหลี่เซียว!

“โอ้!”

“หมุนแล้ว!”

“หมุนครบทุกคนเลย!”

“ฮ่าๆๆๆ!”

“หมุนช้าไปหน่อยนะ แต่ก็ดี!”

“ฝีมือระดับนี้ไม่หมุนไม่ได้จริงๆ!”

ผู้ชมในฮอลล์หัวเราะกันจนเกือบกลิ้ง สนุกไปกับสีหน้าตกใจของโค้ชทั้งสี่คนจนบรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความมีส่วนร่วมเต็มที่!

ในตอนนี้ ทุกคนในห้องส่งต่างรู้สึกเหมือนได้รับการยอมรับร่วมกัน

เพราะพวกเขาหลงรักการแสดงของเถียนเหว่ย และตอนนี้โค้ชทั้งสี่ก็รักมันเช่นกัน!

บนเวที เถียนเหว่ยมองไปที่โค้ชทั้งสี่ที่หมุนมาพร้อมกัน น้ำตาคลอในทันที เขาไม่อยากเชื่อเลยว่า คนธรรมดาอย่างเขาจะได้รับการยอมรับจากนักร้องและศิลปินระดับตำนานมากมายขนาดนี้!

พวกโค้ชทั้งสี่คนนี้มีสถานะสูงขนาดไหน!

แต่เสียงร้องของเถียนเหว่ยก็ไม่ได้หวั่นไหวหรือถูกรบกวนเลยแม้แต่น้อย เขายังคงร้องเพลงจนจบทั้งเพลงอย่างมั่นคงราวกับกลัวว่าโค้ชจะหมุนเก้าอี้กลับไปเสียก่อน

และในวินาทีนั้น!

เสียงปรบมือดังสนั่น!

หลินจือไป๋ ที่กำลังดูการแข่งขันอยู่หลังเวทีก็ยิ้มและปรบมือด้วย

“ไม่เสียแรงที่คุณไป๋ตี้เลือกไว้!”

ผู้กำกับที่อยู่ใกล้ๆ กล่าวชมด้วยความทึ่ง เพราะเขามั่นใจว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่การแสดงนี้ถูกนำไปออกอากาศ ความแตกต่างระหว่างรูปลักษณ์และเสียงร้องของเถียนเหว่ยจะสร้างความประทับใจอย่างลึกซึ้งและตีใจผู้ชมทุกคนได้ในทันที!