เมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ต้องร้องเพลง ชาชีฮยอนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่เพียงแค่ร้องท่อนฮุคตามเพื่อช่วยสร้างบรรยากาศ แต่ยังหมุนมุมกล้องอีกด้วย

ช่องแชตเต็มไปด้วย "555"

กำลังถ่ายทำอะไรอยู่หรือเปล่านะ

คุณปู่ที่อยู่อีกฝั่งของสมาร์ตโฟนยิ้มอย่างอิ่มเอม

ทรมานเหลือเกิน

บาดแผลในใจสมัยอนุบาลที่ถูกบังคับให้เต้นประกอบเพลงและร้องเพลงผุดขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่อาจให้อภัยนามแฝง “จุงจุง” กับ “จางมีแร”

“ต่อไปอย่าส่งเงินมาเลยครับ ผมไม่รับแล้ว”

พอขู่ไปแบบนั้น ไม่รู้ว่าดีใจกันตรงไหน ทุกคนก็พากันหัวเราะครึกครื้น

กำลังจะปรับมุมกล้องกลับคืน แต่ก็มีเสียงแจ้งเตือนการโดเนตดังขึ้นไม่หยุด

└ [แบคยูจิน ได้โดเนต 1,000 วอน]: ขออีกเพลง

└ แค่เห็นหน้าก็พอแล้ว 555

└ ไปอีกสักเพลงเถอะ

“ไม่ทำแล้วครับ”

└ [ผู้พิพากษาหลักภาษา ได้โดเนต 1,000 วอน]: คำอุทาน “โอเย” ที่อยู่ในเนื้อเพลงท่อนสุดท้าย ไม่ได้บรรจุในพจนานุกรมภาษาเกาหลีมาตรฐาน อย่างไรก็ตาม ในรูปคำนามหมายถึง “ความสกปรกและโสมม” มีระบุไว้

└ ร้องคู่กับอ็องรีเถอะ

└ พูดตรง ๆ เถอะ ให้ตั้ง 10,000 วอนแต่ร้องแค่เพลงเดียว มันเกินไปนะ

└ [จาง ฟร็องซัว มีแร ได้โดเนต 1,000 วอน]: จะเลี้ยงจาจังมยอนให้ เต้นด้วยกันเถอะ

└ [จีอู K ได้โดเนต 1,000 วอน]: อัปโหลดคลิปตัดต่อด้วย จะได้แนบในบทความข่าว

กำลังจะบอกจางมีแรว่าแค่จะกินจาจังมยอนผมก็ซื้อกินเองได้ แต่ดันตกใจเพราะแชตของคิมจีอู

ถ้าของแบบนี้ถูกลงข่าว ผมคงไม่กล้าเผยหน้าที่ไหนได้อีก

“เห็นนะครับ! จะไม่ให้สัมภาษณ์อีกเด็ดขาด!”

ผู้ชมพากันส่งอีโมจิรูปเปลวไฟขึ้นมาอีกครั้ง

“ปราบปรามสื่อ”

“เงียบไปเลย!”

เพราะปากของชาชีฮยอนทำให้ช่องแชตเต็มไปด้วยคำกล่าวหาว่าปราบปรามสื่อ

พอสงบอารมณ์ได้ ก็นั่งลงที่ที่เดิม

วางมีดคัตเตอร์ราบลง ปล่อยมือให้สบาย แล้วค่อย ๆ ขูดสีออกทีละนิด เมื่อสีหลุดออกก็เผยให้เห็นเส้นสีขาว

“ผิวลูกกวาดมันไม่เรียบใช่ไหมครับ ขูดแบบนี้ก็จะให้ความรู้สึกคล้าย ๆ กันครับ”

“ไม่คิดว่าสีน้ำจะทำแบบนี้ได้เลย”

ชาชีฮยอนดูอย่างประหลาดใจ

“ต้องคุมแรงมือให้ดี ๆ ครับ ไม่งั้นกระดาษอาจหลุดขึ้นมาด้วย”

กำลังทำงานอย่างตั้งใจ พอลองเช็กช่องแชตดู ทุกคนพากันบ่นว่ามองไม่เห็นเพราะหัวบัง

“ใกล้เสร็จแล้วครับ”

หยิบอะไหล่นาฬิกาที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา

“นี่อะไรน่ะ?”

“นาฬิกาครับ”

“รู้ว่าเป็นนาฬิกา แล้วทำไมมีแค่นี้?”

“จะเอามาติดตรงนี้ครับ ของนายก็มีนะ เอาไปสิ”

ชาชีฮยอนกะพริบตาถี่ มองหน้าผมกับอะไหล่นาฬิกาสลับกัน

“ของแบบนี้ซื้อจากที่ไหน?”

“ที่ ‘ทาอิซโซ’ น่ะ”

“ทาอิซโซ?”

“อื้ม ทุกอย่างมีหมด”

ใน “ทาอิซโซ” มีทุกอย่างจริง ๆ

เจาะรูตรงกลางรูปภาพลูกกวาด แล้วติดตั้งเข็มชั่วโมง เข็มนาที และเข็มวินาทีที่แยกมาจากนาฬิกาแขวนเข้าตามลำดับ

หาอุปกรณ์ที่มีโครงสร้างเรียบง่ายที่สุดไว้แล้ว จึงไม่ได้ประกอบยากเท่าไร

ใส่ถ่านเข้าไปก็ทำงานได้ดี

“……ทำแบบนี้ถูกแล้วเหรอ?”

“อื้ม”

ชาชีฮยอนก็ทำออกมาได้ดี

└ รีฟอร์มนาฬิกาหรือ?

└ สวยนะแต่ไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร 55

└ อยากกินข้าวยำหมูแล้วล่ะ

└ ปรับเวลาให้ตรงกันด้วยนะ

└ เหมือนลูกแก้วเลย 555

└ ตอนนี้แค่ใส่ตัวเลขก็น่าจะพอแล้วล่ะ

└ เขาบอกว่าเป็นลูกกวาดไม่ใช่เหรอ

└ เป็นนาฬิกาที่ดูน่าอร่อยจริง ๆ

“ใช่ครับ เป็นนาฬิกาลูกกวาด ไม่วาดตัวเลขนะครับ ชีฮยอน ขอยืมนั่นหน่อย”

“อื้ม”

ทำให้ในหน้าจอเห็นนาฬิกาลูกกวาดของผมกับชาชีฮยอนวางคู่กัน

“เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซเคยแขวนนาฬิกาแขวนสองเรือนไว้คู่กันที่วิตนีย์เบียนนาเล่น่ะครับ ถึงจะไม่มีชื่อผลงาน แต่ชื่อรองคือ ‘คนรักที่สมบูรณ์แบบ’”

พอดูในช่องแชต บางคนก็รู้จัก บางคนก็ไม่รู้จัก

“เขาใส่ถ่านก้อนใหม่ให้พร้อมกันในนาฬิกาสองเรือนที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะ ๆ เพื่อให้เวลาเดินพร้อมกัน วันแรกที่เห็นก็ดูเหมือนจะเท่ากันเป๊ะ แต่ตอนที่ผมไปดูอีกทีเมื่อไม่นานนี้ หนึ่งเรือนหยุดไปแล้ว ส่วนอีกเรือนก็เดินอย่างอ่อนแรง”

“เรือนหนึ่งหยุดไปแล้วสินะ”

ชาชีฮยอนตอบกลับมาอย่างเหมาะสม ทำให้พูดต่อได้ง่าย

“ผมว่าคงตั้งใจไว้แบบนั้นแต่แรกแล้วล่ะ ถึงจะใช้เวลาอยู่ด้วยกัน แต่สุดท้ายก็ต้องมีฝ่ายหนึ่งจากไปก่อน”

มีใครบางคนพิมพ์ในแชตว่า งั้นก็ไม่ใช่คนรักที่สมบูรณ์แบบน่ะสิ

“มองแบบนั้นก็ได้ครับ แต่ผมว่ากอนซาเลซที่สามารถพูดได้ว่าเขาสมบูรณ์แบบทั้งที่รู้ความจริงแบบนั้น มันเท่ดีนะครับ นั่นหมายความว่าเวลาที่อยู่ด้วยกันมันสมบูรณ์แบบทั้งหมดเลยน่ะสิ”

พอได้รู้จักผ่านคุณปู่และสื่อ ก็ยิ่งเข้าใจความหมายของผลงานชิ้นนั้นลึกซึ้งขึ้นอีก

“เดี๋ยวนี้บางทีก็สงสัยว่า ‘คนรักที่สมบูรณ์แบบ’ หมายถึงคู่รักจริง ๆ หรือเปล่านะครับ”

“หมายความว่ายังไง?”

“ทุกวันนี้ศิลปะเรียกกันว่าศิลปะร่วมสมัยใช่ไหมครับ หมายถึงศิลปะของยุคสมัยเดียวกัน ถึงจะใช้คำว่าร่วมสมัยเรียกรวมกันแบบนั้น แต่จริง ๆ แล้วศิลปินแต่ละคนก็ใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน”

“อา”

“ถึงจะมีความร่วมสมัยที่ต่างคนต่างมีอิทธิพลต่อกัน แต่สุดท้ายแล้ว แต่ละคนก็จะค่อย ๆ ปิดตาลงทีละคน”

“น่าเศร้านะ”

“มันเลี่ยงไม่ได้หรอกครับ”

เพราะเวลาที่แต่ละคนได้รับอนุญาตนั้นแตกต่างกัน จุดเริ่มต้นและจุดจบก็ไม่เหมือนกัน

แม้อย่างนั้น ที่เรายังสามารถเรียกศิลปะของยุคนี้ว่า “ศิลปะร่วมสมัย” ได้ ก็เพราะผมได้รับอิทธิพลจากคุณปู่, จางมีแร, อ็องรี มาร์โซ และเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ นั่นแหละ

เช่นเดียวกับที่อ็องรี มาร์โซได้รับอิทธิพลจากคุณปู่และผม

เพราะเราส่งแรงบันดาลใจอันแรงกล้าให้แก่กันและกัน

แม้ว่าเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซจะตายไป จิตวิญญาณของเขาก็จะยังคงอยู่ในมุมหนึ่งของหัวใจผม

“ไม่แน่ใจว่ามีใครเห็นข่าวรึเปล่านะครับ กอนซาเลซมีคนที่ชื่อว่าหลุยส์อยู่คนหนึ่ง เขาป่วยมากครับ”

เพราะเรื่องที่กอนซาเลซป่วยยังดูเหมือนจะเป็นความลับ จึงพูดถึงแค่เรื่องของหลุยส์ที่มีรายงานในข่าวเท่านั้น

└ ฉันก็เห็น

└ กลายเป็นว่าเขาสร้างผลงานโดยนึกถึงคนรักที่กำลังจะตายสินะ

└ ผลงาน "Untitled" (Perfect Lovers) คือการคารวะนี่เอง

└ วันนี้คือรายการโฆษณาเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซเหรอ?

└ เฮ้อ ฉันเป็นห่วงจริง ๆ กลัวจะมีคนมาทำร้ายฮุนเพราะเรื่องนี้

└ เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซเป็นพวกหน้าซื่อใจคด อยากเป็นเกย์ก็ทำคนเดียวสิ จะต้องเปิดเผยด้วยเหรอ? ทั้ง ๆ ที่เป็นคนมีอิทธิพลขนาดนั้น?

└ ดูสิ ㅠ ไอ้บ้านั่นมาอีกแล้ว

└ ใช้คำว่าบ้าเลยก็ไม่ถูกมั้ง ถ้าดูข่าวที่เพิ่งออก กอนซาเลซก็เป็นเอดส์เหมือนกัน ตอนจบของเกย์มันไม่ดีหรอกนะ มีคนที่ออกมายอมรับว่ารู้สึกเสียใจด้วย

“ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ จริง ๆ ผมก็กลัวเหมือนกัน เพราะแค่พูดอะไรออกไป ก็อาจจะทำให้ถูกเกลียดแบบไม่จำเป็นได้”

มันจะไม่กลัวได้ยังไง

ผมคือคนที่ขายงานศิลปะผ่านชื่อเสียง ภาพลักษณ์ และความนิยม

ไม่ว่าจะเป็นการขายภาพวาด หรือการไลฟ์แบบนี้ รวมถึงโฆษณาเหมือนที่ทำสัญญากับ Schmincke ทั้งหมดล้วนตั้งอยู่บนความสนใจของผู้คน

ถ้าภาพลักษณ์ในสายตาสาธารณชนแย่ลง ผมก็จะสูญเสียแหล่งรายได้ไป

แล้วจะตกลงไปในเหวลึกอีกครั้ง

เพราะแบบนั้น ผมจึงกลัวที่จะลุกขึ้นมาสนับสนุนเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ

ถ้าฟังจากคุณปู่กับจางมีแร คนที่เกลียดพวกเขามีมากกว่าที่คิด

แม้แต่ตัวผมเองก็ไม่ได้เป็นมิตรกับเรื่องรักร่วมเพศขนาดนั้น

แต่ว่า สิ่งไหนถูกต้อง มันชัดเจนเกินไป

“คุณบอกว่าตอนจบของเกย์ไม่ดีใช่ไหมครับ ก็อาจจะใช่ก็ได้ครับ”

อย่างระมัดระวัง

แต่ก็พูดอย่างชัดเจน

“แต่ผมคิดแบบนี้ครับ ว่าจำเป็นเหรอ ที่เราต้องเลือกสิ่งที่ ‘ดีกว่า’ แล้วสิ่งที่ว่าดีนั้น ใครเป็นคนกำหนดกันแน่”

บังแทโฮออกคำเตือนแก่ผู้ชมบางคนที่เริ่มทะเลาะกันในแชต

ผมขอร้องในช่องแชตว่าอย่าไล่พวกเขาออก แล้วจึงพูดต่อ

“คุณปู่กับน้ามีแรบอกผมครับ เหตุผลที่ ‘อิสรภาพ’ มีค่าก็ไม่ใช่เพราะมันให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า แต่เพราะมันมีคุณค่าในตัวของมันเอง”

ในศตวรรษที่ 19 ฝรั่งเศสมีคนมากมายที่สละชีวิตเพื่อแสวงหาอิสรภาพ

พวกเขารู้ดีว่าอิสรภาพต้องมาจากการแสวงหาด้วยตัวเอง ไม่ใช่จากใครคนอื่น

กระบวนการนั้นไม่ง่ายเลย

มีคนที่พูดเรื่องอิสรภาพแต่กลับโลภในอำนาจ และในกระบวนการนั้น หมูกลายร่างเป็นจักรพรรดิที่ใส่หน้ากากมนุษย์

พลเมืองฝรั่งเศสที่ฆ่าขุนนางทั้งหมดเพื่อให้ได้มาซึ่งอิสรภาพ ก็ต้องเผชิญความพ่ายแพ้ในสงครามที่ตามมา เพราะขาดผู้นำ และได้เรียนรู้ความจริงอีกข้อหนึ่ง

ว่าอิสรภาพที่พวกเขาปรารถนาอย่างแรงกล้า มาพร้อมกับความรับผิดชอบ

อิสรภาพของผม มีเพียงผมเท่านั้นที่สามารถใช้ได้ และมีเพียงผมเท่านั้นที่ต้องรับผิดชอบ

เพราะแบบนั้น เราจึงไม่สามารถรับผิดชอบแทนผู้อื่นได้ และการพรากอิสรภาพของผู้อื่นจึงเป็นอาชญากรรม

“ผมไม่ได้จะบอกว่าคนที่ไม่ชอบรักร่วมเพศผิดนะครับ แค่…ผมคิดว่าพอเข้าใจได้ว่า คนที่กำลังจะสูญเสียคนรักสร้างผลงานแบบนั้นด้วยความรู้สึกแบบไหน และก็เลย…อยากจะเป็นกำลังใจให้ครับ”

ผมเป็นใครกัน ถึงจะไปรู้สึกสงสารเขา

เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซคือศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ ที่ต่อสู้ตลอดชีวิตเพื่อเชื่อมโยงศิลปะเชิงแนวคิด ซึ่งเข้าใจยากกับสาธารณชน

สิ่งที่ผมสามารถทำได้ ไม่ใช่การปลอบใจเขาอย่างบุ่มบ่าม แต่เป็นการเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ

ไม่ใช่การพูดคำสวยหรูเหมือนนักการเมืองพรรคเดโมแครตในอเมริกาที่อ้างว่าจะปกป้องเขา

ไม่ใช่การห่อหุ้มด้วยถ้อยคำสวยหรู แต่เป็นการไม่ปล่อยให้เขาโดดเดี่ยว

ในแบบที่ไม่หนักหนาสำหรับผมหรือเขา แต่เหมือนลูกกวาดที่อร่อย

“ไม่วาดตัวเลขก็น่าจะดีกว่า!”

ชาชีฮยอนที่จ้องนาฬิการูปลูกกวาดอยู่อย่างตั้งใจเงยหน้าขึ้นพูด

อยากรู้ว่าเขาคิดยังไงจึงถามไป เขาก็พูดสิ่งที่เหมือนกับที่ผมคิด

“ไม่รู้ว่าจะหยุดเมื่อไหร่”

...

รู้สึกว่าได้ผ่านพ้นช่วงเวลาสำคัญมาได้อีกครั้งหนึ่ง

“เฟอร์ดินานโด”

พอลืมตาขึ้น ผู้จัดการก็รีบไปเรียกหมอ

แพทย์ประจำตัวถามคำถามสองสามข้อก่อนจะยืนยันสิ่งที่ได้เตรียมใจไว้แล้ว

ไม่รู้ว่าจะเป็นพรุ่งนี้ หรืออีกหนึ่งสัปดาห์ แต่อย่างน้อยตอนนี้ รู้สึกว่า หากหลับไปอีกครั้ง คงจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก

ฉันรู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถอยู่กับหลุยส์ให้มากกว่านี้ได้ แม้เพียงแค่นาทีเดียว ในขณะที่ยังพอมีสติอยู่บ้าง

แต่ก็ดีแล้ว ที่อย่างน้อยฉันก็ได้เตรียมทุกอย่างไว้แล้ว

หากผู้จัดการสินทรัพย์ของมูลนิธิหลุยส์ยังทำหน้าที่ของพวกเขาได้ดี ผลงาน <79㎏> และ <34㎏> ก็จะยังถูกจัดแสดงอยู่

และในทุกปี จะมีศิลปินที่ลำบากได้รับความช่วยเหลือ

“หลุยส์”

“หืม?”

“……อยากคุยกับหลุยส์”

พอพูดออกไปด้วยความลำบาก ผู้จัดการก็ส่ายหน้าอย่างเศร้า

เขาใจร้อนเกินไป

ดูเหมือนเขาจะจากไปก่อนโดยไม่แม้แต่จะเอ่ยคำอำลา

“พูดตรง ๆ เลยเถอะ บอกผมมา”

ผู้จัดการกลืนคำพูดอยู่หลายครั้ง

“เขาหมดสติแล้ว คงไม่ไหวแล้วล่ะ”

“……งั้นเหรอ”

ก็แค่อีกเรื่องหนึ่งที่เตรียมใจไว้ล่วงหน้าได้มาถึงแล้วเท่านั้น โชคดีที่ดูเหมือนจะไม่ต้องอยู่อย่างเดียวดายนานเกินไป

ควรจะคิดแบบนั้น

แต่มันก็แน่นอยู่ที่ลำคอ

เจ็บแน่นที่หน้าอก

เพราะเรามักจะอยู่ด้วยกันเสมอ

เพราะถึงตายเราก็ยังอยู่ด้วยกัน ฉันเลยคิดว่าไม่เป็นไร แต่พอนึกว่าจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มกวน ๆ นั่นอีก ก็แทบบ้า

ในเวลาเดียวกัน ความสงสัยก็ถาโถมเข้ามาว่า ฉันได้ทำทุกอย่างที่สามารถทำได้จริง ๆ แล้วหรือยัง

สิ่งที่ฉันทำมาตลอด 10 ปี จะกลายเป็นสิ่งที่ไม่มีความหมายและถูกลืมไปหลังจากที่ฉันตายหรือเปล่า

<79㎏> และ <34㎏> จะถูกมองว่าเป็นแค่ขยะหรือเปล่า

พอเดินทางมาถึงปลายทาง

ก็ไม่สามารถมั่นใจในสิ่งใดได้เลยแม้แต่อย่างเดียว

บื๊อออ— บื๊อออ—

ผู้จัดการตรวจดูโทรศัพท์แล้วถามขึ้นด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

“ท่านโกซูยอลครับ”

แม้แต่การพยักหน้าก็เป็นเรื่องลำบาก

-เฟอร์ดินานโด!

“…ซูยอล”

ผู้จัดการเป็นคนติดต่อให้หรือเปล่านะ?

หรือว่าผู้สื่อข่าวทราบเรื่องของฉันไปแล้ว แต่ก็แน่ล่ะ เป็นลมในระหว่างงาน ก็ต้องรู้กันอยู่แล้วสิ

ในหน้าจอ แววตาของซูยอลที่มองผ่านหน้าจอมือถือมาดูตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“ฉัน…”

เปลือกตาเริ่มจะปิดลงเรื่อย ๆ

“อยากให้ซูยอลทำงานมากกว่านี้”

ไม่รู้ว่าคำพูดของฉันสื่อไปถึงเขาหรือเปล่า

เสียงของฉันแทบจะไม่เปล่งออกมาแล้ว

“กับฮุน… แสดงโลกที่งดงามกว่านี้ให้คนอื่นได้เห็นอีก… ให้มากกว่านี้”

-นาย…

“ช่วยบอกฮุน… ขอบคุณด้วยนะ 79㎏ กับ 34㎏… ถ้าไม่ใช่เพราะ ‘ความสุขอันแสนหวาน’ ฉันคงไม่สามารถคิดมันขึ้นมาได้เลย”

ตอนแรกฉันรู้สึกว่าคำว่าโชโคลาติซึม มันดูเล่น ๆ

แม้จะไม่สามารถไปด้วยตัวเองเพราะสุขภาพไม่ดี แต่ก็รับรู้ได้ผ่านนิทรรศการเสมือนว่าแคโรไลน์ สตริคได้ตั้งชื่อไว้อย่างยอดเยี่ยมแค่ไหน

ความหวานที่ส่งมอบความสุข

ความรักที่บริสุทธิ์ไร้การเสแสร้งแม้แต่น้อย

ไม่มีอะไรเหมาะไปกว่าช็อกโกแลตในการสร้าง <79㎏> และ <34㎏>

แม้จะเปลี่ยนมาใช้ลูกกวาดเพราะปัญหาเรื่องน้ำหนักและการเก็บรักษา แต่ไอเดียนั้นก็มาจากแรงบันดาลใจจากโกฮุน

-ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ถ้ารีบล่ะก็…

“ซูยอล”

มีเรื่องที่สำคัญกว่าการพบกันอีกครั้ง

“…มันจะออกมาดีใช่ไหมครับ?”

ฉันกลัว

วันที่ฉันตาย คงจะมีเสียงดังอื้ออึงอยู่บ้าง

บางทีอาจจะยังมีคนจำฉันได้อยู่หลังจากผ่านไปหนึ่งปีก็ได้

แต่หลังจากสิบปี ยี่สิบปีล่ะ?

จะไม่ถูกลบออกไปเพราะคนที่อิจฉาฉันหรือ?

ความกังวลเริ่มคืบคลานเข้ามาเรื่อย ๆ

-ฉันจะรับผิดชอบดูแลผลงานของนายเอง

ซูยอลให้คำมั่นอย่างน่าเชื่อถือ

ถ้าเป็นเขา ฉันเชื่อใจได้

จึงรู้สึกวางใจขึ้นมานิดหน่อย

“ขอบคุณครับ”

การวางลูกกวาดหนักเท่ากับน้ำหนักตัวของหลุยส์ไว้ตามพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ จะทำให้ผู้เข้าชมได้ลิ้มรสมันอย่างอิสระ

ฉันกับหลุยส์จะได้ดำรงอยู่ในหมู่พวกเขาตลอดไป

ตลอดไป… เหมือนกับความรักที่แม้จะตักออกไปเท่าไรก็ยังจะเติมเต็มในเช้าวันรุ่งขึ้นอีก

ขอให้คงอยู่ตลอดไป

-ฮุน ชีฮยอน ลองถือไว้นิ่ง ๆ แป๊บนึงได้ไหม?

ซูยอลหมุนกล้องให้เห็นเด็กหนุ่มสองคนที่กำลังถือ “นาฬิกา” อยู่

ข้างหนึ่งคือศิลปินอัจฉริยะที่ฉันได้รู้จักเมื่อปีที่แล้ว และอีกข้างเป็นเด็กที่ฉันไม่รู้จัก

ฉันแค่ยิ้มบาง ๆ ออกมา

“ยอดเยี่ยมเลยครับ”

ไม่คิดเลยว่า ผลงานศิลปะสุดท้ายที่ฉันจะได้เห็นจะเป็นการนำผลงานของฉันกลับมารังสรรค์ใหม่

แถมยังเป็นผลงานที่เด็กอัจฉริยะซึ่งจะเป็นผู้สร้างกระแสใหม่ในอนาคตมอบให้เพื่อเป็นเกียรติแก่ฉัน

ถึงแม้จะเคยทักทายกันเพียงครั้งเดียว แต่โกฮุนก็ถ่ายทอดตัวตนของฉันออกมาเหมือนเป็นคนที่รู้จักกันมานาน

น่าเสียดายที่ไม่อาจได้ใช้เวลาเดียวกับเด็กคนนั้น

ถ้ามีเวลาอีกสักหน่อย เราคงสามารถส่งต่อแรงบันดาลใจให้แก่กันได้มากกว่านี้

-ชื่อผลงานคือ “เฟอร์ดินานโดและหลุยส์” ครับ

ฉันรู้สึกตกใจที่ได้ยินคำพูดของศิลปินน้อย

-อันนี้คือเฟอร์ดินานโด ส่วนอันนี้คือหลุยส์ครับ

อา…

ใช่แล้ว

คงไม่ถูกลืมหรอก

ตราบใดที่เด็กคนนั้นยังจำฉันได้ แม้จะมีคนอิจฉาที่พยายามลบชื่อฉันไปจากโลกใบนี้ ร่องรอยของฉันก็จะยังคงอยู่ในโลกของโกฮุนและเด็กคนนั้น

“…เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ”

ขอให้อนาคตของเด็กคนนั้นเต็มไปด้วยความหวัง และกล้าหาญไม่หวั่นไหวต่ออุปสรรคใด ๆ

“ผมขอพักสักหน่อยนะครับ”

-ใช่แล้ว พรุ่งนี้เจอกัน

พรุ่งนี้

พรุ่งนี้สินะ…