“คุณกำลังจะจ้างวาดคอนเซ็ปต์อาร์ตหรือครับ?”

บังแทโฮถามอย่างไม่สามารถปิดบังความตกใจได้

คำว่า “คอนเซ็ปต์อาร์ต” ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่หากเดาความหมายจากคำศัพท์ก็อาจหมายถึงภาพวาดแนวคิด หรือภาพวาดในเชิงจินตนาการ

“ฉันดูผลงานของโกฮุนมาตลอดเลยนะคะ”

คริสติน นอร์แมนไม่ได้ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่กับคำถามของบังแทโฮ แต่กลับพูดต่อแทน

“มันให้ความรู้สึกแบบยุคปลายศตวรรษที่ 19 แต่ก็ยังคงความทันสมัย ฉันคิดว่ามันเข้ากับโปรเจกต์นี้ค่ะ”

นอร์แมนประสานมือเข้าด้วยกันอย่างสบายๆ

“คุณเคยอ่านอาร์แซน ลูแปง ไหมคะ?”

“ไม่ครับ”

“เป็นนิยายที่เขียนโดยนักเขียนชื่อมอริส เลอบล็อง เมื่อปี 1909 ค่ะ บทภาพยนตร์นี้อิงจากหนึ่งในตอนของซีรีส์เรื่องนั้น ชื่อตอนว่าปราสาทปริศนา”

เป็นนิยายที่ออกมาหลังจากผมเสียชีวิตไปแล้วราว 20 ปี

จากชื่อมอริส เลอบล็อง และตัวละครที่สมมติขึ้น ดูท่าจะมีฉากหลังอยู่ที่ฝรั่งเศส

“เวลาอ่านเรื่องนี้ ฉันนึกถึงโคลด มอแนนะคะ เพราะลูแปงเคยทำกิจกรรมอยู่แถบรูออง”

โคลด มอแน ศิลปินผู้เริ่มต้นเผยแพร่ลัทธิอิมเพรสชั่นนิสม์อย่างแพร่หลาย

ผมเคยเห็นภาพที่เขาวาดไว้ที่พิพิธภัณฑ์ออร์เซย์

ถึงแม้ตอนนั้นจะมีเวลาจำกัดและมุ่งไปดูงานของโลเทร็คเป็นหลัก แต่ก็ยังอุตส่าห์แวะมองภาพของมอแนเอาไว้บ้าง

นอร์แมนเปิดสมาร์ตโฟนแล้วโชว์ภาพหนึ่งขึ้นมา

เป็นภาพหน้าผาริมทะเลยามพระอาทิตย์ขึ้น

จากแสงและสีที่ถ่ายทอดทั้งลมและคลื่น ดูยังไงก็เป็นภาพของโคลด มอแน

‘…ไม่สิ’

หากพิจารณาว่าเวลาผ่านไปนาน สีของภาพอาจซีดจางลงได้

โดยเฉพาะสีแดงที่ใช้ในยุคนั้นมักจะซีดง่าย

เช่นเดียวกับภาพของผม

ถ้าแต่เดิมมีสีแดงกระจายอยู่บนผิวน้ำมากกว่านี้ ภาพนี้อาจแสดงฉากพระอาทิตย์ตกก็ได้

พอดูดีๆ รูปร่างของเมฆ และทิศทางของลม

บริเวณรอบพระอาทิตย์ก็ถูกวาดให้มืดลง คงจะต้องมองว่าเป็นภาพพระอาทิตย์ตก

‘เป็นงานของมอแนแน่นอน’

หน้าผาสีดำที่วาดไว้ทำให้รู้สึกถึงความแปลกประหลาด

“ชื่อภาพนี้คือ พระอาทิตย์ตกที่หน้าผาเอเทรตาต์ค่ะ เป็นฉากหลังของเรื่องปราสาทปริศนา”

เป็นฉากที่ใช้ในนิยายปราสาทปริศนาอย่างนั้นหรือ

แม้จะไม่เคยอ่านนิยายมาก่อน แต่แค่เห็นภาพนี้ก็พอจินตนาการบรรยากาศได้

แม้แต่คนที่ไม่เคยไปหน้าผาเอเทรตาต์ หากได้เห็นภาพนี้ก็คงเข้าใจเนื้อหานิยายได้ลึกซึ้งขึ้น

แต่ในเมื่อเป็นภาพยนตร์ ซึ่งเป็นงานด้านภาพเคลื่อนไหวแล้ว จะใช้ภาพวาดเพื่ออะไร?

กำลังจะถามคำถามนั้นพอดี

คริสติน นอร์แมนก็อธิบายขึ้นมาก่อน

“คอนเซ็ปต์อาร์ตเป็นเหมือนแนวทางก่อนถ่ายทำภาพยนตร์ค่ะ เพื่อสร้างภาพในจินตนาการให้ชัดเจนขึ้น จะได้ใช้เป็นแนวทางตอนถ่ายทำ”

อาจจะตีความได้ว่าเธอกำลังขอให้ผมนำวรรณกรรมออกมาให้เป็นรูปธรรมในโลกนี้

“ขอประทานโทษครับ”

บังแทโฮพูดขึ้นมา

“แม้งานของฮุนจะให้กลิ่นอายเหมือนยุคนั้นก็จริง แต่เขาไม่เคยวาดคอนเซ็ปต์อาร์ตมาก่อนเลยนะครับ”

เป็นเรื่องจริง

“แถมงานนี้ยังต้องอาศัยความถูกต้องตามประวัติศาสตร์ แต่ฮุนยังเด็กมากนะครับ”

แต่ถ้าเรื่องความถูกต้องทางประวัติศาสตร์แล้วล่ะก็ ผมมั่นใจที่สุดในโลก เพราะเป็นเพียงคนเดียวที่เคยมีชีวิตอยู่ในยุคนั้นจริงๆ

ปัญหาคือ ผมไม่เคยทำงานแนวนี้มาก่อน และยังไม่รู้แน่ชัดว่าพวกเขาต้องการอะไรกันแน่

คริสติน นอร์แมนมองผมกับบังแทโฮสลับกัน

“คุณบังแทโฮทำหน้าที่เป็นตัวแทนของคุณโกฮุนด้วยหรือคะ?”

“ไม่ครับ ยังไม่ถึงขนาดนั้น”

“ยัง?”

“เรากำลังจะเริ่มทำงานด้วยกันครับ”

บังแทโฮเป็นคนตอบแทน

แววตาของนอร์แมนมีแววสนใจเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าเธอสนใจ ผมจึงคิดว่าควรคุยเองตรงๆ จะดีกว่า แล้วก็ถามออกไป

“หมายความว่าคุณต้องการให้ผมวาดภาพจากนิยายเรื่องนี้ใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะ”

“เรื่องความถูกต้องทางประวัติศาสตร์ ผมสามารถศึกษาเพิ่มเติมได้ครับ ถ้าขาดตรงไหนก็เรียนรู้ได้”

นอร์แมนพยักหน้าเบาๆ

“แต่ผมยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องมีภาพวาดด้วย ผู้กำกับเองก็น่าจะมีภาพในใจอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ”

ถ้าเขาตัดสินใจจะสร้างเป็นหนัง ก็คงจินตนาการไว้แล้วว่าตัวเอกหน้าตาเป็นยังไง ฉากหลังเป็นแบบไหน

“ใช่ค่ะ ฉันกำลังหาคนที่จะถ่ายทอดภาพที่อยู่ในหัวฉันออกมา เพื่อให้ทีมงานและนักแสดงเข้าใจร่วมกันได้”

“การจะอธิบายด้วยคำพูดมันมีขีดจำกัด คอนเซ็ปต์อาร์ติสต์ก็คือคนที่จะถ่ายทอดภาพในหัวของผู้กำกับให้เห็นเป็นรูปธรรมค่ะ”

คุณปู่เสริมคำอธิบายให้

‘ฮืม’

เป็นสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน

แต่ในฐานะงานวาดภาพที่ได้รับการขอร้องเป็นครั้งแรก มันก็ทำให้รู้สึกสนใจอยู่ไม่น้อย

ด้วยความที่เรื่องราวเกิดขึ้นในยุคสมัยและสถานที่ที่ผมมีประสบการณ์ตรง ก็คงไม่ยากเกินไปนัก

ก็อยากลองทำดูเหมือนกัน

“ผมไม่สามารถให้คำตอบได้ตอนนี้ เพราะยังไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน แล้วผู้กำกับเองก็คงไม่ได้คิดถึงแค่ผมคนเดียวหรอกครับ”

นอร์แมนยิ้มบางๆ

“ใช่ค่ะ เพราะแบบนั้นเลยอยากให้คุณอ่านบทก่อน ถ้าชอบค่อยคุยกันต่อ”

“ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธครับ ผมจะลองอ่านดู”

ผมตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

เมื่อบทสนทนาเริ่มจบลง คุณปู่ที่ยังไม่ได้แสดงความคิดเห็นมาก่อนก็พูดขึ้นมา

“การมอบหมายงานให้เด็กแบบนี้คงเป็นภาระไม่น้อย คุณคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ล่ะครับ?”

ผมเองก็สงสัยเหมือนกัน

แม้จะเคยเห็นภาพวาดของผมแล้ว แต่การตัดสินใจมอบหมายงานที่มีตารางเวลาชัดเจนและข้อกำหนดมากมายให้กับเด็กนั้น มันเป็นความกล้าหาญไม่น้อย

“อายุสำคัญด้วยหรือคะ? ถ้ามีความสามารถ ฉันก็สามารถทำงานกับใครก็ได้”

น้ำเสียงและแววตาของนอร์แมนหนักแน่น

ท่าทีที่แสดงออกมานั้น ย่อมเกิดจากความมั่นใจในสายตาและสัญชาตญาณของตนเอง

“แต่เขาอาจจะไม่สามารถอยู่ต่างประเทศได้นาน เพราะต้องเรียนหนังสือ เรื่องนี้คุณคิดไว้แล้วหรือยัง?”

“ค่ะ ตอนแรกๆ อาจจะต้องอยู่ด้วยกันสักสองสามวัน แต่หลังจากนั้นก็สามารถพูดคุยกันทางโทรศัพท์ได้”

คุณปู่พยักหน้าเบาๆ ดูเหมือนอยากยืนยันให้แน่ใจเฉยๆ

“งั้นเดี๋ยวผมอ่านดูก่อนแล้วจะติดต่อกลับไปนะครับ”

“คุณจะต้องชอบแน่นอนค่ะ”

แววตาของคริสติน นอร์แมนเต็มไปด้วยความมั่นใจ

แม้จะไม่พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แต่กลับให้ความรู้สึกมั่นใจอย่างลึกซึ้ง ราวกับว่าเธอเชื่อเต็มร้อยว่าผมจะต้องชอบ และไม่มีทางที่บทจะน่าเบื่อ

แน่นอนว่าต้องมีอะไรให้เธอมั่นใจขนาดนั้น จึงคิดจะสร้างมันเป็นภาพยนตร์

เธอเป็นถึงผู้กำกับระดับตำนานของศตวรรษที่ 21

ทุกสายตา ทุกท่าทางของเธอแสดงถึงความมั่นใจ จนเผลอเชื่อเธอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เธอไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

ผมยื่นมือไปจับมือเธอเบาๆ แล้วสั่นมือเล็กน้อย

...

หลังจากรับประทานอาหารค่ำกับคนของพิพิธภัณฑ์ศิลปะแพอุม ผมก็กลับบ้าน

อาบน้ำด้วยน้ำร้อน แล้วมานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น

กำลังจะเริ่มอ่านบทที่ผู้กำกับนอร์แมนให้มา

คุณปู่ก็เดินเข้ามาพร้อมนมอุ่นแก้วหนึ่ง

“จะเริ่มอ่านแล้วเหรอ?”

“ครับ”

“ถ้าใช้เวลานั้นวาดภาพแล้วขายล่ะก็ คงจะได้เงินเยอะกว่านะ?”

ท่านพูดแบบไม่จริงจังนัก

“ผมไม่ได้วาดภาพเพื่อหาเงินหรอกครับ”

ผมต้องใช้เงินเพื่อวาดภาพ ไม่ใช่วาดภาพเพื่อหาเงิน

คุณปู่ยิ้มบางๆ แล้วนั่งลง

“ใช่ เราผ่านช่วงที่ต้องกังวลเรื่องเงินมาแล้ว ตอนนี้ควรทำในสิ่งที่อยากทำ”

นิทรรศการครั้งนี้ช่วยได้มากจริงๆ

จากภาพวาดห้าใบที่ส่งเข้าประมูล มีสามใบถูกประมูลไป

และจากภาพที่ตั้งราคาคงที่ไว้ 14 ชิ้น ขายไปได้ 12 ชิ้น

หลังหักค่าคอมมิชชันแล้ว รายได้อยู่ที่ประมาณ 11,400 ล้านวอน

หากหักภาษี 20% จะเหลือเงินเข้าบริษัทประมาณ 9,120 ล้านวอน

เมื่อรวมกับรายได้ของปีที่แล้ว ก็เกิน 10,000 ล้านวอนไปเรียบร้อย

ความฝันของผมคือการได้วาดภาพโดยไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน

และตอนนี้ฝันนั้นก็เป็นจริงแล้ว จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะยึดติดกับเงินอีก

แม้แต่ภาพที่ประมูลไม่สำเร็จหรือขายไม่ออก ก็ยังสามารถให้พิพิธภัณฑ์แพอุมยืมแสดง และสร้างรายได้เพิ่มอีกทางหนึ่ง

“ปู่จะไปนอนแล้วนะ พรุ่งนี้มีเรียน อย่านอนดึกเกินล่ะ”

“ครับ หลับฝันดีนะครับ”

หลังจากที่คุณปู่เข้าห้องไป ผมก็เปิดบทหน้าแรกเพื่ออ่าน

ค่ำคืนอันเงียบสงบ

เสียงประหลาดที่ดังขึ้นในยามดึก ทำให้หญิงสาวสองคน เรย์มงด์และซูซานน์รู้สึกตกใจ และเริ่มตรวจสอบคฤหาสน์อย่างระมัดระวัง

และในขณะที่พวกเธอทำเช่นนั้น พวกเธอก็พบกับชายแปลกหน้า

พร้อมๆ กับการพบร่างของท่านเคานต์เจฟเบรอ บิดาของซูซานน์ และพ่อบ้านชื่อฌ็อง ดาวาล ที่นอนสลบอยู่

ท่านเคานต์ยังมีชีวิตอยู่ แต่พ่อบ้านกลับถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยม

‘ไม่เหมาะให้เด็กอ่านเลยแฮะ’

ผมยักไหล่เบาๆ แล้วอ่านต่อ

เรย์มงด์หยิบปืนยาวออกมายิงชายที่กำลังหลบหนี และยิงเข้าเป้า

‘ฝีมือยิงปืนไม่ธรรมดาเลย’

ในยุคนั้น หากผู้หญิงคนหนึ่งสามารถใช้ปืนยาวได้ดี แสดงว่าบ้านเธอคงไม่ใช่แค่ร่ำรวย แต่ตัวเธอเองยังต้องเป็นคนที่คล่องแคล่วและกล้าแสดงออกมากทีเดียว

‘ถึงจะเป็นแค่นิยายก็เถอะ’

แต่ชายที่ถูกยิงกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงหมวกคนขับรถม้าหนึ่งใบ

ไม่ใช่การฆาตกรรมที่เกิดจากความแค้น และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาขโมยอะไรไป

เรื่องราวจึงเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความคลุมเครือ

น่าสนใจทีเดียว

แม้จะไม่ใช่นิยายเล่าเรื่องแบบปกติ แต่เป็นบทภาพยนตร์ที่มีแค่คำบรรยายฉาก เหตุการณ์ และบทสนทนาสั้นๆ ทว่าให้ความรู้สึกแตกต่างจากวรรณกรรมที่ผมเคยอ่าน

ตั้งแต่ต้นเรื่องก็เริ่มด้วยเหตุฆาตกรรม โดยไม่รู้แรงจูงใจของคนร้าย และมีเพียงหมวกใบเดียวเป็นเบาะแส

แม้จะสงสัยว่าเรื่องจะดำเนินไปอย่างไรต่อ

แต่ตัวละครในเรื่องกลับเริ่มต้นสืบคดีอย่างจริงจัง

เช่น สืบจากร้านขายหมวกว่าใครเป็นเจ้าของหมวก หรือวิเคราะห์เส้นทางหลบหนีของคนร้าย ฯลฯ

เป็นเรื่องที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อน จึงค่อยๆ ถูกดึงดูดเข้าสู่เรื่องราว

บางครั้งก็รู้สึกเศร้า

บางครั้งก็โกรธแค้นอาร์แซน ลูแปง

บางครั้งก็เอาใจช่วยและเห็นใจนักสืบหนุ่มอัจฉริยะชื่อ อิซิโดร์ โบตเรต์

แล้วไม่รู้ตัวเลยว่าฟ้าสางเสียแล้ว

สนุกมาก

‘ไม่น่าเชื่อว่านิยายแบบนี้มีอยู่ด้วย’

วงการวรรณกรรมเปลี่ยนแปลงไปมากจริงๆ

หลังจากผมตายไปแค่ 20 ปี กลับมีเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นแบบนี้เกิดขึ้นแล้ว

มันแตกต่างจากนิยายที่ผมเคยรู้จักซึ่งมักจะพูดถึงเรื่องชีวิต ความตาย ศักดิ์ศรี และบาป

แต่นิยายเรื่องนี้เข้าถึงได้ง่ายกว่า แต่กลับทำให้ใจเต้นแรงกว่า

เนื้อหาหลายส่วนทำให้รู้สึกคุ้นเคย เพราะเกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกับที่ผมเคยมีชีวิตอยู่

แต่ก็มีบางอย่างที่ทำให้ตกใจ อย่างเช่นการพูดถึงกริ่งไฟฟ้า

ดูเหมือนว่าพวกขุนนางในยุคนั้นจะเริ่มใช้มันกันแล้ว

ผมอาจวาดภาพสิ่งที่อยู่ในหัวออกมาได้ก็จริง

แต่ถ้าไม่ศึกษาและค้นคว้าให้ละเอียดก็คงไม่สามารถวาดได้อย่างถูกต้อง

ถึงอย่างนั้น ผมก็รู้สึกคาดหวังกับงานนี้มาก

ตื่นเต้น

ถ้าเรื่องนี้กลายเป็นภาพยนตร์และปรากฏต่อหน้าต่อตา มันจะน่าตื่นเต้นแค่ไหนกันนะ

พอกลับจากโรงเรียนวันนี้ จะลองวาดภาพตามจินตนาการที่ได้จากเรื่องนี้ดู

คิดแบบนั้นแล้วกำลังจะลุกขึ้น

คุณปู่ก็เดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น

“โถ่ ไอ้หนู! นี่ไม่ได้นอนเลยเหรอ?”

“สวัสดีตอนเช้าครับ”

“ไม่ได้นอนแบบนี้จะดีเหรอ ไม่ง่วงหรือไง?”

“มันสนุกเกินกว่าจะวางมือลงได้ครับ”

“เฮ้อ... แย่ละ แย่จริงๆ ต้องนอนเร็วตื่นเช้าถึงจะสุขภาพดีนะ”

แม้จะเป็นคำพูดที่ถูกต้อง แต่วันนี้มันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ