วันถัดมา

“โอ้”

“อะไรน่ะ?”

“ไม่รู้สิ ดูเหมือนจะเป็นด้วงนะ”

“จะจับมันทำไม อย่าจับสิ อาจจะอันตรายก็ได้”

“ไม่เป็นไรหรอก”

“……จะกินเหรอ?”

“……ไม่กินหรอก ดูสิ เท่มากเลยนะ”

“อ๊า ไม่เอา! น่าขยะแขยง!”

โกซูยอลมองดูเด็กทั้งสองคนด้วยความเอ็นดู

พอเด็ก ๆ บอกว่าอยากจับแมลง เขาก็ไปซื้อกล่องใส่แมลงกับตาข่ายจับแมลงจากร้านเครื่องเขียนในเมืองมาให้ แล้วทั้งเช้าพวกเขาก็ไม่หยุดวิ่งไปทั่วเลย

หมวกฟางที่ใส่ให้ดูเหมือนจะใหญ่ไปหน่อย คอยจะหล่นลงมาตลอด

บื๊งงง– บื๊งงง–

ตอนที่กำลังจะไปเอาหมวกกันแดด โทรศัพท์ของโกซูยอลก็ดังขึ้น

เป็นสายจากมาร์ติน แยนเซน เพื่อนเก่าของเขา เขาจึงรับด้วยความยินดี

“มาร์ติน”

-อุตส่าห์มาถึงเกาหลีแล้ว ไปไหนมาซะไกล?

“ฮ่าฮ่า กำลังพักร้อนกับฮุนน่ะ นายก็ลองพาหลานไปเที่ยวบ้างสิ จะได้ไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเลย”

-ไอ้เด็กนั่นวัน ๆ เอาแต่เล่นเกม จะน่ารักอะไรนักหนาถึงต้องพาไปเที่ยว?

โกซูยอลหัวเราะร่า

-ที่จริงมีเรื่องจะขอร้องจากฮุนหน่อยน่ะ

“เรื่องขอร้อง?”

-อืม กำลังทำสารคดีเกี่ยวกับแวนโก๊ะอยู่ อยากสัมภาษณ์ฮุนเกี่ยวกับขั้นตอนการค้นพบผลงานสุดท้ายของเขาน่ะ

“เรื่องนั้นไม่ยากหรอก เดี๋ยวถามให้ ฮุน!”

“ครับ?”

“มานี่แป๊บสิ คุณปู่มาร์ตินมีเรื่องอยากขอร้องหน่อย”

พอโกซูยอลเรียก โกฮุนก็วิ่งตื๋อมาหาแล้วรับโทรศัพท์ไป

“มาร์ติน?”

-โอ้ ใช่ เที่ยวสนุกไหม?

“เมื่อกี้ผมจับด้วงเท่ ๆ ตัวหนึ่งได้ด้วยครับ”

-……ด้วง?

“ครับ กำลังจะหาว่าชื่ออะไร”

แม้มาร์ตินจะไม่เข้าใจว่าโกฮุนพูดอะไร แต่ก็รับรู้ได้จากน้ำเสียงที่ตื่นเต้นว่าเด็กชายกำลังมีความสุข

-หึหึ งั้นก็หาชื่อมาเล่าให้ฟังด้วยนะ

“ได้เลยครับ มีเรื่องอะไรเหรอครับ?”

โกซูยอลถอดหมวกฟางที่โกฮุนใส่ออก

-คือกำลังทำสารคดีเกี่ยวกับวินเซนต์ แวนโก๊ะน่ะ

“อืม……”

-ทำไมเหรอ?

“เปล่าครับ พูดต่อเถอะครับ”

-กำลังคิดว่าจะใส่บทสัมภาษณ์ของเธอลงไปด้วยน่ะ พวกความเห็นเกี่ยวกับแวนโก๊ะ หรือเรื่องตอนที่ค้นพบสถานที่ที่เขาวาดภาพสุดท้ายอะไรแบบนั้น

โกฮุนตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่ช่วงนี้เขาเพิ่งมีประสบการณ์อับอายจากการปรากฏตัวในสื่ออยู่หลายครั้ง

-พอจะช่วยได้ไหม?

“แน่นอนครับ แต่เนื้อหาเกี่ยวกับอะไรเหรอครับ?”

-ก็จะเป็นการเล่าเรื่องชีวิตทั้งหมดน่ะ คิดว่าเป็นหนังสือประวัติแบบละเอียดก็ได้ อย่างตอนเด็ก ๆ ทำสารานุกรมแมลง หรือชอบวาดภาพเพราะได้รับอิทธิพลจากคุณแม่อะไรทำนองนั้น

โกฮุนรู้สึกโล่งใจ

ถ้าเป็นเนื้อหาแบบนั้นก็คงไม่มีอะไรให้อาย

-คือ… มันอาจจะเร็วไปหน่อยสำหรับเธอ แต่ก็จะมีเรื่องรัก ๆ ด้วยแหละ ฮ่าฮ่าฮ่า!

“ไม่เอาครับ”

โกฮุนพูดเสียงแข็ง

...

[การเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงของการประกวด SNBA]

วันที่ 11 สมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส (SNBA) ได้ประกาศการเปลี่ยนแปลงที่จะมีขึ้นในปีนี้

การประกวด SNBA ซึ่งผู้ที่ได้รางวัลอันดับต้น ๆ จะได้รับสิทธิ์เข้าร่วมจัดแสดงนิทรรศการพิเศษของหอศิลป์แห่งชาติฝรั่งเศส ได้เปลี่ยนชื่อเป็นการประกวดนวศิลป์

นวศิลป์คือรูปแบบศิลปะที่เคยได้รับความนิยมทั่วโลกในช่วงปี ค.ศ. 1890–1910

เชวาซง ซีมง (67) ประธานสมาคม SNBA อธิบายว่า เป็นการแสดงถึงความคาดหวังต่อการเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่ในแวดวงศิลปะ

ไม่ใช่แค่เปลี่ยนชื่อเท่านั้น SNBA ยังกล่าวอีกว่า จะยกเลิกวิธีการตัดสินแบบเดิม และเปลี่ยนให้ผู้ชมทุกคนกลายเป็นกรรมการ โดยสามารถเลือกผลงานศิลปะที่ชื่นชอบได้ด้วยตนเอง

ผลงานที่เข้าร่วมจะแสดงให้ชมตั้งแต่วันที่ 30 พฤศจิกายน ถึง 6 ธันวาคม ในเขตลูฟวร์และโฮเต็ลเดอวิลของกรุงปารีส และจะถูกเปิดให้โหวตผ่านแอปพลิเคชัน

ผู้ชมสามารถรับชมผลงานทั้งในสถานที่จริงและในแกลเลอรีออนไลน์ และสามารถโหวตได้มากที่สุดสิบผลงาน

ผลงานที่ได้รับคะแนนโหวตมากที่สุดสิบอันดับแรก จะได้รับโอกาสจัดแสดงในนิทรรศการพิเศษของหอศิลป์แห่งชาติฝรั่งเศส

เป็นเรื่องที่ไม่ปกติที่ไม่ได้มีการแบ่งประเภทผลงาน

SNBA ระบุว่า การประกวดนวศิลป์มุ่งสู่การแข่งขันที่ปลอดจากข้อจำกัดทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นแนวทาง ขนาด หรือหัวข้อ

เงินรางวัลรวมของการประกวดนวศิลป์คือ 2.5 ล้านยูโร ซึ่งถือว่าเป็นจำนวนที่มากที่สุดในบรรดาการประกวดศิลปะทั้งหมด

ผู้ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านยูโร และจะมีรางวัลแจกให้กับผู้เข้าแข่งขันในสิบอันดับแรก

เมื่อ SNBA ประกาศเกี่ยวกับการประกวดนวศิลป์ ศิลปินทั่วโลกต่างจับตามอง

เงินรางวัล 1 ล้านยูโร และโอกาสในการจัดแสดงที่นิทรรศการพิเศษของหอศิลป์แห่งชาติฝรั่งเศส เป็นสิ่งที่ศิลปินทุกคนต้องการ

รายการ “มาพูดคุยกันเถอะ” ซึ่งเดิมเป็นรายการพิเศษเกี่ยวกับวิตนีย์เบียนนาเล่ แต่ต่อมากลายเป็นรายการที่พูดคุยเกี่ยวกับวงการศิลปะโดยรวม ก็ได้หยิบยกการประกวดนวศิลป์ขึ้นมาพูดถึงเช่นกัน

-สวัสดีครับผู้ชมทุกท่าน ผมอูจิน ดำเนินรายการมาพูดคุยกันเถอะครับ

ผู้ดำเนินรายการ อูจิน กล่าวทักทาย

-เมื่อวาน สมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสได้ประกาศวิธีการดำเนินการและรายละเอียดของการประกวดนวศิลป์อย่างเป็นทางการ ทำให้กลายเป็นประเด็นร้อน วันนี้เราเชิญภัณฑารักษ์ไมเคิล ผิง มาร่วมพูดคุยกันครับ สวัสดีครับ คุณไมเคิล

-สวัสดีครับ

ไมเคิล ผิง ภัณฑารักษ์ที่เคยมีส่วนร่วมในการวางแผนงาน วิตนีย์เบียนนาเล่เข้าร่วมรายการด้วยท่าทีจริงจัง

-ก่อนอื่น ขนาดของการประกวดน่าประทับใจมากครับ รางวัลรวมทั้งสิ้น 2.5 ล้านยูโร ไม่พูดถึงไม่ได้เลยครับ

-ใช่ครับ เป็นจำนวนเงินที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ในการประกวดทั่วไปเลย รางวัลชนะเลิศ 1 ล้านยูโรนี่ แทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้จริง ๆ

-เท่าที่ผมทราบ โดยทั่วไปในกรณีแบบนี้ เงินรางวัลถือเป็นค่างานศิลปะใช่ไหมครับ แล้วในกรณีของการประกวดนวศิลป์ล่ะครับ?

-อย่างที่คุณรู้ครับ เป็นค่างานศิลปะ

-มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษที่เงินรางวัลถือเป็นค่างานศิลปะหรือเปล่าครับ?

-เป็นผลประโยชน์ร่วมกันครับ ศิลปินสามารถขายงานได้โดยแน่นอน ส่วนทางผู้จัดก็สามารถจัดแสดงผลงานที่มีคุณค่าได้

ไมเคิล ผิงยักไหล่

-แม้จะเป็นการประกวดระดับนานาชาติ แต่ก็ยังเป็นงานที่ดำเนินการภายใต้งบประมาณของสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส ดังนั้นพวกเขาเองก็ต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ และต่างจากการประกวดอื่น ๆ การที่ตั้งราคาซื้อผลงานไว้สูงก็คงจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่ครับ

-อย่างนั้นเองครับ ถ้ามองในมุมทั่วไปก็ถือว่าเป็นจำนวนเงินที่มากจริง ๆ แต่ในกรณีของศิลปินอย่างโกฮุน ซึ่งยืนยันเข้าร่วมแล้ว ก็มีบางคนที่กังวลอยู่นะครับ

-ศิลปินโกฮุนเป็นกรณีที่พิเศษจริง ๆ ครับ ศิลปินที่ยังมีชีวิตอยู่แล้วขายผลงานได้ตั้งแต่หลายล้านจนถึงหลายสิบล้านดอลลาร์นั้น มีน้อยมากครับ ไม่สามารถตั้งเงินรางวัลโดยคำนึงถึงศิลปินกลุ่มเล็ก ๆ เหล่านั้นได้ ดังนั้นผมคิดว่ามันไม่ใช่ว่าเงินรางวัลของการประกวดนวศิลป์นั้นน้อย แต่เป็นการตัดสินใจของศิลปินโกฮุนเองมากกว่าครับ

อูจินยิ้มเบา ๆ แล้วถามต่อ

-ไหน ๆ ก็พูดถึงศิลปินโกฮุนแล้ว ขอถามต่อเลยนะครับ เขาเข้าร่วมการประกวดไปทำไมกันเหรอครับ? ถ้าคิดแบบง่าย ๆ ก็คือเขามีรายได้และชื่อเสียงมากพออยู่แล้ว จะมาเข้าร่วมประกวดเพื่ออะไรอีก?

-ไม่รู้เหมือนกันครับ ต้องถามเขาดูเอง แต่ถ้าจะเดา ผมคิดว่าตอนนี้โกฮุนไม่ได้ขาดอะไรเลย อาจจะมีบางคนคิดว่าเขายังไม่มีฐานที่มั่นคง แต่เขาก็ได้สร้างฐานที่มั่นคงจากวิตนีย์เบียนนาเล่ไปแล้ว ผมคิดว่าเขาเข้าร่วมการประกวดเพื่อประสบการณ์ เพราะมันเป็นโครงการที่มีจุดประสงค์ดี

-ในกรณีอื่น ๆ ล่ะครับ? ศิลปินที่มีชื่อเสียงก็มักจะเข้าร่วมการประกวดด้วยหรือเปล่า?

-ในงานใหญ่แบบการประกวดนวศิลป์ แน่นอนครับ ไม่มีเหตุผลอะไรที่พวกเขาจะไม่เข้าร่วม

-แล้วอย่างในกรณีของอองรี มาร์โซ หรือ จางมีแร ล่ะครับ?

-ผมอยากจะบอกว่าพวกเขาอยู่นอกเหนือจากนั้นครับ คงไม่รู้สึกว่ามีความจำเป็นที่จะต้องเข้าร่วมหรอกครับ

-ฮ่าฮ่า

-กลับจะเป็นภาระเสียมากกว่า ถ้าเกิดว่าไม่ได้รางวัลขึ้นมา ก็จะทำให้ชื่อเสียงตก และถึงจะได้รางวัลก็จะถูกวิพากษ์วิจารณ์กันอีกอยู่ดี

มีการคาดการณ์ว่าจะมีการร้องเรียนว่า เหล่าศิลปินที่ถึงจุดสูงสุดเหล่านี้จะไปแย่งโอกาสจากศิลปินคนอื่น หรือชื่อเสียงของพวกเขาส่งผลต่อการตัดสินหรือไม่

ไมเคิล ผิงอธิบายว่า บุคคลอย่างอองรี มาร์โซ และจางมีแร ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะต้องแบกรับภาระแบบนั้น

-งั้นคราวนี้ มาพูดถึงวิธีการตัดสินที่เป็นประเด็นกันครับ เข้าใจว่าตัดสินจากการโหวตของผู้ชมเท่านั้นใช่ไหมครับ?

-ใช่ครับ เฉพาะผู้ที่ซื้อตั๋วเท่านั้นที่จะสามารถยืนยันตัวตนแล้วเลือกผลงานที่ชอบได้สูงสุดสิบชิ้น

-รวมถึงในแกลเลอรีเสมือนด้วยใช่ไหมครับ?

-ใช่ครับ

-ดูเหมือนว่าจะเป็นการนำระบบที่ได้รับการพิสูจน์มาแล้วในวงการดนตรีมาใช้ แต่ผมได้ยินมาว่าในหมู่นักวิจารณ์และศิลปินก็มีเสียงคัดค้านอยู่มาก

-ครับ พวกเขายกเหตุผลหลัก ๆ มาสามข้อ หนึ่งก็คือจำเป็นต้องมีผู้เชี่ยวชาญ สองซึ่งก็เกี่ยวข้องกับข้อแรก คือกังวลว่าอาจจะกลายเป็นการประกวดความนิยม

-ฟังดูเป็นปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้จริง ๆ นะครับ

-ครับ นอกจากนี้ยังมีปัญหาเรื่องความเป็นไปได้ในการโกงคะแนนโหวตด้วย แต่ตอนนี้ก็พอแก้ไขได้ด้วยระบบที่ต้องยืนยันตั๋วก่อนถึงจะสามารถโหวตได้

-แล้วเหตุผลสุดท้ายคืออะไรครับ?

-ว่ากระบวนการนั้นถูกดำเนินไปอย่างเผด็จการโดยอองรี มาร์โซ โดยไม่มีการถกเถียงกันอย่างเพียงพอครับ

ไมเคิล ผิงอธิบายต่อว่า อองรี มาร์โซเองก็ไม่อาจจะหลุดพ้นจากประเด็นความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในแวดวงศิลปะฝรั่งเศสได้

“ปิดไปเลย”

อองรี มาร์โซพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

ทันใดนั้นเสียงปิดทีวีก็ดังขึ้น และหน้าจอกลายเป็นใส

มิเชล พลาตินีที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าบึ้งตึงของอองรีสะดุดตาเธอ

“ให้ตายเถอะ”

มิเชลเข้าใจถึงความขุ่นเคืองของเขา

ไม่ใช่แค่ในฝรั่งเศส แต่ทั้งวงการศิลปะทั่วโลกต่างก็ออกความคิดเห็นเกี่ยวกับการประกวดนวศิลป์ จะไม่รู้สึกรำคาญก็คงแปลก

โดยเฉพาะกับคนที่อ่อนไหวอย่างเขา ก็คงจะยิ่งมากกว่าใคร

เธอปิดหนังสือแล้วเดินเข้าไปหาเขา หวังจะปลอบโยนสักเล็กน้อย

“บอกว่าเป็น ‘งาน’ แล้ว ‘หนึ่ง’ อีก มันอะไรอีกล่ะเนี่ย”

มิเชลเอียงคอด้วยความงุนงง

เพราะเขาพูดอะไรที่เข้าใจไม่ได้อย่างคำว่า ‘งาน’ หรือ ‘หนึ่ง’ พอเข้าไปใกล้ดูจึงเห็นว่าเขากำลังอ่านหนังสือที่เขียนด้วยภาษาเกาหลี

อองรีพูดกับมิเชล

“คนเกาหลีเขาอ่านเลขกันยังไงกันแน่? แค่ ‘หนึ่งวัน’ ก็พอแล้ว ทำไมต้องเรียกว่า ‘ฮารู’ ด้วย?”

“……ที่อารมณ์เสียเพราะเรื่องนี้เหรอ?”

“ไม่งั้นล่ะ?”

ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเนื้อหาทางทีวีเลย ซึ่งก็นับว่ายังดี

“เราเองก็ไม่ควรไปว่าคนอื่นเรื่องการนับเลขนะ”

“ยังไง”

มิเชลยักไหล่ ส่วนอองรีก็ส่ายหน้าแล้วก้มลงอ่านหนังสือภาษาเกาหลีอีกครั้ง

“แล้วอยู่ดี ๆ มาหัดภาษาเกาหลีทำไมเหรอ?”

“……”

“อย่าบอกนะ ว่าเพราะอยากดูรายการของฮุน?”

“……”

“ตายจริง พระเจ้า ชอบเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ไม่ใช่!”

อองรี มาร์โซพูดเสียงดังกลบ แล้วก้มหน้าดูหนังสือต่อ

เรื่องที่เลข 1 อ่านว่า ‘อิล’ กับ ‘ฮานา’ เขาก็พอเข้าใจได้

แต่ที่ไม่เข้าใจคือ ทำไมถึงพูดว่า ‘ฮัน มยอง’ (หนึ่งคน) แทนที่จะเป็น ‘อิล มยอง’ ถ้าจะเลือกคำใดคำหนึ่งก็ควรจะเป็น ‘ฮานา มยอง’ ไม่ใช่หรือ?

“เป็นเพเนโลเป้เหรอ?”

“เงียบไปเลย! บอกแล้วว่าไม่ใช่!”

อองรี มาร์โซตะโกนใส่เสียงดัง ส่วนมิเชลก็หัวเราะคิกคักพลางเดินออกจากห้องนอนไป