คำสั่งทหารหลายฉบับถูกส่งออกไปอย่างต่อเนื่อง หลังจากนั้นภายในกระโจมบัญชาการก็กลับคืนสู่ความเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของม้าศึกจากกององครักษ์เกราะเหล็กที่เย็นชาดังแว่วมาจากภายนอก
ซินจั๋วมองไปยังบ่อชมจันทร์อีกครั้ง แต่ก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ
เขาจึงตัดสินใจนั่งขัดสมาธิ หลับตาลงเพื่อพักผ่อนจิตใจ
จนกระทั่งเที่ยงวันที่สอง มีข่าวรายงานเข้ามาว่า
อวี้ฉือซั่วเจินนำกำลังเข้ายึดคลังเสบียงและยุทโธปกรณ์ของกองทัพพันธมิตรตะวันตกที่เมืองจีเว่ยได้สำเร็จ ทั้งชุดเกราะ อาวุธ และเสบียงอาหารมีจำนวนมากมายจนน่าตกใจ ตามการคำนวณของเจ้าหน้าที่พลาธิการ ปริมาณเหล่านี้เพียงพอสำหรับกองทัพห้าแสนนายให้อยู่รอดได้ถึงสามเดือน
กองทัพห้าแสนนายอยู่ได้สามเดือนงั้นหรือ?
ลำพังกองทัพซีฉินเองก็มีนับแสนนาย เมื่อรวมกับเชลยจากดินแดนตะวันตกอีกแปดแสนคน และทหารที่เหลือรอดจากโรคระบาดที่อ่าวชิงหูอีกสองแสนกว่าคน รวมแล้วมีจำนวนถึงหนึ่งล้านหนึ่งแสนกว่าคน
นี่ไม่ใช่เรื่องที่กองทัพล้านกว่าคนจะประทังชีวิตอยู่ได้ถึงหนึ่งเดือนครึ่งเลยสักนิด
ตกบ่าย มีข่าวรายงานเข้ามาอีกว่า ไป๋เสวียนจีและสยงจ่างพร้อมกับหญิงสาวอีกสี่คนเดินทางถึงกุยเว่ยโจวแล้ว ข่าวความพ่ายแพ้ของกองทัพดินแดนตะวันตกแพร่กระจายไปถึงที่นั่น ทำให้ทั้งหนึ่งโจวหกฟู่ยอมจำนนทันทีที่ทราบข่าว
จากนั้นที่ชิวหลิงโจว ทั้งหนึ่งโจวแปดฟู่และหมู่บ้านเผ่าต่างๆ ของดินแดนตะวันตกอีกเจ็ดสิบสองแห่ง ต่างก็เกิดควันไฟสัญญาณลุกโชน มีการลุกฮือขึ้นต่อต้านเกิดขึ้นทุกหนแห่ง และมีผู้คนจำนวนมากที่หันมาเข้ากับฝ่ายซีฉิน
สถานการณ์โดยรอบดูดีไปเสียหมด จะมีก็แต่เรื่องของทหารแตกทัพและเชลยจากดินแดนตะวันตกที่ยังไม่มีข่าวคราวความคืบหน้า
ซินจั๋วยังคงรอคอยอย่างอดทน และการรอนั้นก็ยาวนานไปจนถึงดึกสงัดของวันที่สาม
เจียงสิบสามรีบรุดมาถึงและก้มตัวรายงานว่า "เรียนต้าตูตู พวกข้าน้อยพบการต่อต้านสิบเจ็ดจุด ใช้เวลาสองวันหนึ่งคืนจึงปราบปรามได้ทั้งหมด ทหารพันธมิตรดินแดนตะวันตกส่วนใหญ่ติดโรคระบาดจนไม่มีแรงจะหนี รวมจำนวนเชลยได้ทั้งหมดหนึ่งล้านสองหมื่นคน เหลือเพียงแม่ทัพใหญ่ซือลวี่ฉี เจ้าชายจิงหลวี่จีแห่งแคว้นกุ่ยฟาง เจ้าหญิงซือซืออันแห่งแคว้นกูโม่ และเจ้าชายอันลู่เฟยอิงแห่งแคว้นอันซี พร้อมองครักษ์ส่วนตัวสองพันนายที่หลบหนีไปยังตระกูลเจ๋อและตระกูลอวี้ฉือที่ทุ่งม้าหยวนซึ่งอยู่ห่างออกไปหนึ่งพันหลี่ขอรับ!"
"ตระกูลเจ๋อ ตระกูลอวี้ฉือ..."
ซินจั๋วพอจะมีความรู้เกี่ยวกับตระกูลผู้ทรงอิทธิพลในเมืองหน้าด่านที่มีประวัติยาวนานหลายร้อยปีเหล่านี้อยู่บ้าง นอกจากตระกูลเจ๋อและตระกูลอวี้ฉือแล้ว ยังมีตระกูลหลิน ตระกูลกูซู และตระกูลซัว!
ตระกูลทหารเหล่านี้มีลูกหลานและยอดฝีมือด้านวรยุทธ์มากมาย ทั้งยังมีทหารกองหนุนส่วนตัวที่ดุร้ายยิ่งนัก หากไม่นับตระกูลเจียงแล้ว พวกเขาคือตระกูลที่มีอำนาจมากที่สุดในดินแดนซีฉินและดินแดนตะวันตก แม้แต่หลินฮ่าวเทียน อวี้ฉือจวิน และเจ๋อเถิงคุนในกองทัพซีฉิน ก็ล้วนเป็นลูกหลานของตระกูลเหล่านี้
เมื่อหลายเดือนก่อนที่กองทัพซีฉินพ่ายแพ้ยับเยินจนเสียทุ่งม้าสามพันหลี่และระเบียงเก้าสายน้ำซีเหอไป ย่อมต้องมีส่วนมาจากความสะเพร่าหรือการทำงานแบบขอไปทีของตระกูลเหล่านี้อย่างแน่นอน!
ได้ยินว่าพวกเขาถึงขั้นยอมสวามิภักดิ์ต่อกองทัพดินแดนตะวันตกไปแล้วด้วย!
แววตาของซินจั๋วไหววูบเล็กน้อย เขาคลี่ยิ้มโดยไม่พูดถึงเรื่องนี้แม้แต่คำเดียว เพียงแต่ถามว่า "เชลยทั้งหมดอยู่ที่ไหน?"
เจียงสิบสามตอบว่า "ทั้งหมดอยู่ที่บริเวณตั้งแต่หาดทรายขาวไปจนถึงอ่าวชิงหูขอรับ"
...
รุ่งเช้าของวันถัดมา
กระโจมบัญชาการของจวิ้นอ๋องซีฉินเคลื่อนพล โดยมีกององครักษ์เกราะเหล็กแปดร้อยนายและทหารม้าเหล็กซีฉินเจ็ดพันนายห้อมล้อม มุ่งหน้าตรงไปยังหาดทรายขาว
พวกเขาเดินทางไปถึงในช่วงเที่ยง
ยังไม่ทันจะเข้าใกล้ ก็มองเห็นกระโจมที่ฉีกขาดเรียงรายเป็นทางยาว และเหล่าทหารดินแดนตะวันตกที่ดูหดหู่ดำมืดเป็นแถบๆ ถูกต้อนให้มารวมตัวกันราวกับหมูและสุนัข
"กุบกับ กุบกับ..."
เจียงกู้เอิน หลินฮ่าวเทียน ทั่วป๋าเค่อตี๋ เจียงอวี้ซี และเจียงหมานเอ๋อร์ พร้อมด้วยเหล่าแม่ทัพกลุ่มใหญ่ ควบม้าฝ่าฝุ่นคลุ้งเข้ามาต้อนรับ
"ต้าตูตู!"
สีหน้าของทุกคนมีความตึงเครียด ความฮึกเหิม และความเลื่อมใสเพิ่มมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ในศึกตัดสินที่มีทหารนับล้านในวันนั้น มีทั้งกลยุทธ์ที่พลิกผัน ความอันตราย และการบุกโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนรายละเอียดหลายอย่างเลือนหายไป แต่การบุกตะลุยของกองกลางของต้าตูตูและเงาร่างกิเลนที่น่าสะพรึงกลัวนั้น เป็นสิ่งที่ไม่มีใครสามารถมองข้ามได้
พวกเขากล้าพูดได้เลยว่า ในศึกครั้งนี้ ความดีความชอบกว่าครึ่งต้องยกให้ต้าตูตูเพียงผู้เดียว
ซินจั๋วพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมยิ้มกล่าวว่า "ทุกท่านลำบากแล้ว!"
"ต้าตูตูก็ลำบากเช่นกันขอรับ!"
แม่ทัพเฒ่าเจียงกู้เอินทำความเคารพตามระเบียบทหารด้วยสีหน้าจริงจัง "ศึกครั้งนี้เป็นความดีความชอบของต้าตูตูโดยแท้!"
ซินจั๋วส่ายหน้า "ข้าไม่ใช่เทพเซียน คนเพียงคนเดียวจะมีความดีความชอบอะไรกัน? ท่านแม่ทัพเฒ่าชมเกินไปแล้ว ข้าเขินจนหน้าแดงหมดแล้ว"
ทุกคนหัวเราะเบาๆ อวี้ฉือจวินจึงกล่าวว่า "พวกข้าน้อยตรวจนับอย่างละเอียดแล้ว มีเชลยทั้งหมดหนึ่งล้านสองหมื่นสามพันแปดร้อยเก้าสิบสามคน เพียงแต่..."
เขาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มขื่น "เพียงแต่โรคระบาดกำลังระบาดหนัก เกรงว่าหากรวมคนจำนวนมากไว้ด้วยกันเช่นนี้จะเกิดความวุ่นวาย ทหารซีฉินของพวกข้าน้อยต้องใช้ผ้าชุบปัสสาวะปิดจมูกกันทุกคนเลยขอรับ!"
"ไม่วุ่นวายหรอก โรคระบาดมีฤทธิ์เพียงห้าวัน ตอนนี้ก็น่าจะสลายไปหมดแล้ว!" ซินจั๋วควบม้าทะยานไปยังค่ายเชลยที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
เหล่าแม่ทัพที่อยู่เบื้องหลังชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจพลันเกิดความรู้สึกเย็นเยียบ พวกเขาทราบเรื่อง "โรคระบาด" และได้ยินเรื่องของจางกว่างผู่กับอีกสองคน รวมถึงนายกองอีกสิบเก้านายแล้ว ต้าตูตู... ไม่เพียงแต่สร้างโรคระบาดขึ้นมา แต่ยังคำนวณเวลาที่มันจะหายไปได้อย่างแม่นยำด้วยหรือ?
นี่คือการคำนวณที่เหนือชั้นเพียงใด? ในสมัยที่แม่ทัพเฒ่าเจียงเวินยังมีชีวิตอยู่ ท่านเป็นดั่งมังกรในหมู่มนุษย์ แต่ก็ยังมิอาจเทียบชั้นการวางแผนของบุตรชายผู้นี้ได้
เขาอายุเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น!
ทุกคนสบตากัน ก่อนจะรีบควบม้าตามต้าตูตูไป
เมื่อถึงค่ายเชลย สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือความหดหู่ ความหวาดกลัว ความไม่มั่นคง และอาการอ่อนแรงจาก "โรคระบาด" ที่แผ่ซ่านไปทั่ว เชลยพันธมิตรดินแดนตะวันตกกว่าล้านคนที่เรียงรายยาวหลายสิบหลี่ จากที่เคยแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยจิตสังหาร บัดนี้กลับดูซูบซีดไร้เรี่ยวแรง ราวกับลูกแกะที่รอการถูกเชือด แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า
ทหารดินแดนตะวันตกจำนวนมากได้รับบาดเจ็บสาหัส ถูกเพื่อนทหารประคองไว้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ประคองหรือผู้บาดเจ็บ ต่างก็มีท่าทางเหม่อลอย
ในจำนวนนั้นยังมีกลุ่มแม่ทัพหญิงและทหารหญิงที่ชุดเกราะฉีกขาดจนเผยให้เห็นทรวงอกขาวนวล แต่พวกนางกลับไม่คิดจะปกปิด ราวกับว่าเมื่อความตายมาเยือน เรื่องจารีตหรือความอับอายก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป
ไกลออกไปคือเหล่าทหารยอมจำนนที่นั่งระเกะระกะอยู่สุดลูกหูลูกตา ท่ามกลางความเงียบสงัดราวกับป่าช้า
ซินจั๋วเคยสงสัยว่า เหตุใดเชลยที่มีจำนวนมากกว่าผู้คุมหลายเท่าตัว ถึงยอมถูกเชือดโดยไม่ขัดขืน หากพวกเจ้าใช้แม้แต่ฟันกัด ก็อาจจะเอาชนะศัตรูได้ไม่ใช่หรือ?
ในความเป็นจริง การที่ทหารซีฉินแปดเก้าหมื่นนายสามารถจับเชลยได้กว่าล้านคนนั้นเป็นเรื่องที่น่าขันสิ้นดี
แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว
คนเหล่านี้สูญเสียความเชื่อมั่น สูญเสียความหวัง ทุกคนถูกปกคลุมด้วยความสิ้นหวัง และในใจเต็มไปด้วยความตระหนกตกใจหลังความพ่ายแพ้ยับเยิน เมื่อการปะทะกันซึ่งหน้าพ่ายแพ้แล้ว จะขัดขืนไปเพื่ออะไร?
หรือบางที พวกเขาอาจหวังให้มีใครสักคนนำทาง แต่คนที่พวกเขาหวังให้เป็นผู้นำ ก็หวังให้คนอื่นเป็นผู้นำเช่นกัน...
ความขัดแย้งในตัวเอง การปฏิเสธตัวเอง และอาการซึมเศร้าหลังสงครามเหล่านี้ เพียงพอแล้วที่จะทำลายความมั่นใจของพวกเขาจนหมดสิ้น
ขณะเดินต่อไป บางครั้งเขาก็เห็นทหารดินแดนตะวันตกกลุ่มหนึ่งห้อมล้อมใครบางคนอยู่ แม้จะดูหดหู่ แต่คนเหล่านั้นยังคงมีสง่าราศีอยู่บ้าง
ซินจั๋วพิจารณาคนเหล่านี้อย่างละเอียด แววตาเปลี่ยนจากเรียบเฉยเป็นซับซ้อน และสุดท้ายก็กลายเป็นความเย็นชา
เบื้องหน้าคือกระโจมบัญชาการที่ใช้คุมค่าย ซินจั๋วลงจากม้าแล้วเดินเข้าไป นั่งขัดสมาธิบนแท่นบัญชาการ
ครู่ต่อมา แม่ทัพหลักของกองทัพซีฉินหลายสิบคนเดินเรียงแถวเข้ามา ทำความเคารพแล้วนั่งขัดสมาธิแยกเป็นสองแถว
อวี้ฉือจวินประสานมือกล่าวว่า "เชลยเหล่านี้ควรจัดการอย่างไร ขอต้าตูตูโปรดตัดสินใจด้วยขอรับ!"
เหล่าแม่ทัพต่างเห็นพ้อง ซึ่งเป็นเรื่องปกติ เพราะการจับเชลยพันธมิตรดินแดนตะวันตกทั้งหมดเป็นคำสั่งของต้าตูตู จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่เข้าใจเจตนาที่แท้จริงของต้าตูตูเลย!
จะเอาทหารยอมจำนนจำนวนมากขนาดนี้ไปทำอะไร เลี้ยงไม่ไหวหรอก!
ซินจั๋วกวาดสายตามองสีหน้าของทุกคน แล้วยิ้มบางๆ "หากข้าจะรับทหารยอมจำนนเหล่านี้เข้ากองทัพ พวกท่านคิดเห็นอย่างไร?"
เหล่าแม่ทัพสบตากัน เจียงกู้เอินลุกขึ้นเป็นคนแรกและปฏิเสธทันที "เรื่องนี้ทำไม่ได้ขอรับ คนละเผ่าพันธุ์ย่อมมีใจที่แตกต่าง ทหารยอมจำนนจำนวนมากเช่นนี้ หากได้รับชุดเกราะและอาวุธ ในอนาคตย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดการทรยศ ยากจะควบคุมขอรับ!"
อวี้ฉือจวินลุกขึ้นกล่าวเสริม "หากต้าตูตูต้องการขยายกองทัพเพื่อฟื้นฟูจำนวนทหารซีฉินให้เหมือนแต่ก่อน สามารถเกณฑ์คนจากสามโจวสิบแปดฟู่ หรือสามร้อยแปดสิบหมู่บ้าน หรือแม้แต่จากทุ่งม้าสามพันหลี่และระเบียงเก้าสายน้ำซีเหอที่ยึดคืนมาได้ก็ยังได้ขอรับ! แต่ทหารยอมจำนนเหล่านี้ใช้ไม่ได้เด็ดขาด!"
