"ไอ้ลูกเวร กลับจากอังกฤษก็ไม่ยอมบอกฉันสักคำ ถ้าฉันไม่รู้จากหนังสือพิมพ์ ก็คงนึกว่าแกไม่เอาบ้านนี้แล้ว!"
ตู้หย่งเซี่ยวก้าวเท้าเข้าบ้านได้เพียงข้างเดียว ผู้เป็นแม่ หลี่ชุ่ยเหลียน ก็เริ่มถือไม้ขนไก่ตวาดใส่เขา
ผู้เป็นพ่อ ตู้ต้าเพ่า แอบดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ
น้องชาย ตู้หย่งซุ่น กินแฮมอังกฤษชิ้นโตที่ตู้หย่งเซี่ยวหอบหิ้วกลับมาจากอังกฤษ พลางหัวเราะแหะๆ อย่างโง่งม
น้องสาวคนเล็กอุ้มตุ๊กตาบาร์บี้ที่ตู้หย่งเซี่ยวซื้อกลับมาจากอังกฤษ ส่ายหน้า แสดงท่าทีว่าหมดหนทางช่วยพี่ชายคนโต
ห้าคนที่กลับมาพร้อมกับตู้หย่งเซี่ยว นำโดยเหวินหัวโต ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
"ไม่ใช่ครับแม่ ฟังผมอธิบายก่อน "
"อธิบายบ้าอะไร! ฉันรู้ว่าแกได้ดีแล้ว ไม่เอาบ้านนี้แล้ว รังเกียจว่าพวกเราน่าอายใช่ไหมล่ะ?" หลี่ชุ่ยเหลียนแกว่งไม้ขนไก่ไปมา "ไม่อย่างนั้นแกกลับมาตั้งหลายวันแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่กลับบ้านเลย!"
"ไม่ใช่ครับแม่ ผม "
"ผมบ้าอะไรล่ะ!" หลี่ชุ่ยเหลียนง้างไม้ขนไก่ขึ้นสูงเล็งไปที่ก้นของตู้หย่งเซี่ยว แล้วฟาดลงมาเบาๆ "รู้ไหมว่าพวกเราคิดถึงแกแค่ไหน แกยังมาเล่นเกมหายตัวอีก? รู้ไหมว่าพวกเราเป็นห่วงแกแค่ไหน แกยังทำตัวเป็นต้าอวี่แก้ปัญหาน้ำท่วม ผ่านหน้าบ้านสามครั้งแต่ไม่ยอมเข้าบ้าน! ฉันจะตีแกให้ตาย!"
พวกห้าขุนพลเสือที่ตามตู้หย่งเซี่ยวมาด้วยต่างเบิกตากว้างอ้าปากค้าง ตู้หย่งเซี่ยวในตอนนี้ช่างแตกต่างจากผู้กำกับตู้ที่ต่อสู้กับเหล่ายอดฝีมือในห้องประชุมเมื่อก่อนหน้านี้ราวกับเป็นคนละคน
"พวกเราควรช่วยไหม?"
"ช่วยบ้าอะไรล่ะ นี่มันเรื่องในครอบครัวลูกพี่!"
เหวินหัวโตและพวกส่งสายตาให้กัน แล้วสงวนท่าทีไม่ขยับเขยื้อน
ตู้หย่งเซี่ยวเห็นท่าทางของ "บรรดาขุนพลคู่ใจ" แล้วก็รู้ว่าพึ่งพาไม่ได้ ทำได้เพียงหลบอยู่หลังผู้เป็นพ่ออย่างตู้ต้าเพ่า ดึงเขาออกมาเป็นเกราะกำบัง
ต่อหน้าคนนอก ตู้ต้าเพ่ายังคงให้ความสำคัญกับอำนาจหน้าที่ ปกติแล้วเขาไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงดังต่อหน้าภรรยาด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้กลับคว้าไม้ขนไก่เอาไว้ "อย่างไรเสียอาเซี่ยวก็เป็นตำรวจ แถมยังเป็นสารวัตร คุณไปตีเขาแบบนี้ จะไม่โดนคนอื่นหัวเราะเยาะเอาหรือ?"
"ฉันไม่ตีเขา แล้วจะให้ตีคุณหรือไง?" หลี่ชุ่ยเหลียนตวาด
"ตีผมยิ่งไม่ได้ใหญ่!" ตู้ต้าเพ่าแสดงความแมนออกมา "ถึงอย่างไรผมก็เป็นหัวหน้าครอบครัวนี้! จะยอมให้คุณพูดว่าจะตีก็ตีได้อย่างไร?" พูดจบเขาก็ขยับเข้าไปใกล้ แล้วกระซิบเสียงเบาว่า "ไว้หน้ากันหน่อยสิ! คนดูอยู่ตั้งเยอะ ต่อให้จะตี ก็รอให้พวกเขากลับไปก่อนค่อยตี!"
หลี่ชุ่ยเหลียนแค่นเสียงเย็นชาหนึ่งที ถึงได้ยอมถอยทัพ
เหวินหัวโตและพวกเห็นว่าไม่มีละครให้ดูแล้ว ก็รีบเดินเข้าไปทักทาย
"สวัสดีครับพี่เหลียน!"
"สวัสดีครับพี่เพ่า!"
ตู้ต้าเพ่าเอามือไพล่หลัง "สวัสดีทุกคน! มาถึงที่นี่ก็ถือว่าเป็นแขก เข้าบ้านไปดื่มชากันก่อน!"
"ไม่เป็นไรครับ พวกเราไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของผู้กำกับตู้ดีกว่า!"
"ใช่ครับ วันนี้ผู้กำกับการใหญ่เหนื่อยมามากแล้ว พวกเราไม่รบกวนแล้วครับ!"
"เอ๊ะ?" ตู้ต้าเพ่าชะงัก "พวกคุณพูดว่าอะไรนะ? ผู้กำกับอะไรกัน?"
เหวินหัวโตและพวกชะงักไป มองหน้ากันไปมา แล้วหันไปมองตู้ต้าเพ่าพร้อมกัน "นี่พวกคุณไม่รู้หรือครับ?"
"รู้อะไรล่ะ?" ตู้ต้าเพ่าทำหน้าสงสัย
หลี่ชุ่ยเหลียนก็ชะงักเช่นกัน "นั่นสิ หมายความว่ายังไง?"
"ความหมายของพวกเราก็คือ " เหวินหัวโตรวบรวมความกล้าชี้ไปที่ตู้หย่งเซี่ยว "ลูกพี่ของพวกเรา อ๊ะ ไม่ใช่สิ สารวัตรตู้ของพวกเรากลับมาจากสกอตแลนด์ยาร์ด ได้เลื่อนขั้นเป็น... ผู้กำกับการใหญ่แล้วครับ!"
ตุ้บ!
ตู้ต้าเพ่าที่กำลังเอามือไพล่หลังวางมาดลูกพี่ใหญ่ถึงกับเซถลา ตกใจจนเกือบล้มลงไปกองกับพื้น
หลี่ชุ่ยเหลียนที่ถือไม้ขนไก่ก็สั่นสะท้านเช่นกัน มองลูกชายอย่างไม่อยากจะเชื่อ เมื่อกี้เธอเกือบจะตีผู้กำกับไปแล้วงั้นหรือ?
ไม่ทันให้สองสามีภรรยาตั้งสติได้ เหวินหัวโตก็พูดกระตุ้นอีกครั้ง "ยังมีอีกนะครับ ผู้กำกับตู้ของเรายังได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นบารอนที่อังกฤษด้วย!"
จวงติ้งเสียนพูดเสริมขึ้นมาประโยคหนึ่ง "บารอนชั้นหนึ่งแห่งจักรวรรดิอังกฤษครับ!"
ตุบ!
ครั้งนี้ตู้ต้าเพ่าทรุดลงไปนั่งยองๆ กับพื้นอย่างหมดสภาพ ลูกตาแทบจะถลนออกมา
หลี่ชุ่ยเหลียนยิ่งตกตะลึงจนตาค้าง รู้สึกเพียงว่ามือที่กำไม้ขนไก่เริ่มกระตุก... ปวดราวกับเป็นตะคริว!
"ฉันบอกแล้ว ฉันบอกแล้ว!" ตู้ต้าเพ่าตื่นเต้นจนพูดจาไม่รู้เรื่อง ตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนแล้วดึงภรรยามาพูดว่า "อาเซี่ยวบ้านเราคือดาวเหวินชวี่จุติลงมา เห็นไหม ตอนนี้เขาเป็นถึงผู้กำกับการใหญ่ แล้วยังเป็นบารอนอะไรนั่นอีก! บารอนเชียวนะ ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเป็นขุนนางอะไรก็เถอะ แต่ฟังดูน่าเกรงขามมาก!"
หลี่ชุ่ยเหลียนตกใจจนชาไปทั้งตัว เธอมองลูกชายพร้อมพึมพำในปาก "หรือว่านี่จะเป็นเวรกรรม?"
ตู้ต้าเพ่า "เอ๊ะ เวรกรรมอะไร?"
"เมื่อกี้ฉันแค่เอาไม้ขนไก่ฟาดก้นเขาเบาๆ ทีเดียว ตอนนี้มือฉันก็... เป็นตะคริวอย่างหนักเลย!"
"จริงเหรอ? รีบให้ฉันดูหน่อย!" ตู้ต้าเพ่ารีบคว้ามือภรรยามาอย่างปวดใจแล้วบีบนวดให้อย่างแรง
ตอนนั้นเอง ตู้หย่งซุ่นคนซื่อก็คาบไส้กรอกแฮมเดินเข้ามา "พี่ บารอนคืออะไรอ่ะ? อร่อยไหม?"
ตู้หย่งเซี่ยวยังไม่ทันตอบ ตู้ต้าเพ่าก็หันขวับไปตบหัวลูกชายคนซื่อหนึ่งฉาด "กินบ้าอะไร! รู้จักแต่กิน! บารอนนั่นน่ะคือ คือว่า..."
คือว่าอยู่นานครึ่งค่อนวัน ก็คือไม่ออกว่าเป็นอะไรกันแน่
เหวินหัวโตที่อยู่ข้างๆ รีบพูดว่า "คือเรื่องที่ทำให้ตระกูลตู้มีหน้ามีตาไปชั่วชีวิตครับ!"
"ใช่! เป็นอย่างที่เจ้าหัวโตนี่พูดนั่นแหละ! จริงสิ นายชื่ออะไรนะ?"
"เอ่อ? ผมชื่อเหวินหัวโตครับ!"
"ใช่ๆๆ ฉันจำได้แล้ว! ในพวกนายห้าคนยังมีเจ้าฟันเหยินคนนึง แล้วก็มีไก่ตัวผู้อะไรสักอย่าง..."
"ไม่ใช่ครับ ผมไม่ได้ชื่อไก่ตัวผู้ ผมชื่อเฉียงตาเขครับ!"
"อ้อ ใช่ๆๆ ชื่ออาเฉียง! ดูความจำฉันสิ!" ตู้ต้าเพ่าตบหัวตัวเองแล้วรีบหัวเราะร่วน
"ยังมีผมด้วยครับ ผมชื่อจวีฟันเหยิน ไม่ได้ชื่อเจ้าฟันเหยิน! พี่เพ่า พี่ต้องจำให้แม่นๆ หน่อยนะครับ แฮะๆ!"
"จำได้แล้ว! จวีฟันเหยินไง จำง่ายจะตาย!" ตู้ต้าเพ่าตบหน้าอกตัวเอง "เอาเป็นว่า ต่อไปพวกนายอยู่ข้างกายอาเซี่ยวบ้านฉัน ต้องปกป้องเขาให้ดี คอยช่วยเหลือเขา ตอนนี้เขาได้เลื่อนขั้นเป็นผู้กำกับการใหญ่ นั่นมันระดับเดียวกับองครักษ์จั่นเจาเลยนะ! แล้วยังเป็นถึงบารอนแห่งจักรวรรดิอังกฤษ ฉันลองคิดดูแล้ว ยังไงก็คงเป็นอ๋องแปดจ้าวเต๋อฟาง อื้ม อาจจะระดับต่ำกว่าเขานิดนึง! เพราะงั้นพวกนายที่เป็นจางหลง จ้าวหู่ หวังเฉา หม่าฮั่น ก็ต้องดูแลเขาให้ดีๆ ล่ะ!"
เหวินหัวโตและพรรคพวกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "นั่นมันแน่อยู่แล้วครับ! พวกเราซื่อสัตย์ต่อพี่เซี่ยวมากๆ เลยล่ะครับ!"
"พูดได้ดี! ใครก็ได้ ไปซื้อกับแกล้มเหล้ามาหน่อย ฉันจะดื่มฉลองกับบรรดาองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์อย่างเหวินหัวโต เฉียงตาเข แล้วก็จวีฟันเหยินสักแก้ว!" ตู้ต้าเพ่าสั่งภรรยากับลูก "สรุปสั้นๆ คำเดียว ไม่เมาไม่เลิก!"
...
กลางดึก...
ตู้ต้าเพ่าที่เมามายถูกหลี่ชุ่ยเหลียนผู้เป็นภรรยาพยุงเข้ามาในห้อง ถอดรองเท้า ถอดเสื้อคลุมแล้วขึ้นเตียง
หลี่ชุ่ยเหลียนไปล้างหน้าล้างตา พอกลับมาก็เห็นตู้ต้าเพ่านั่งตัวตรงแหน่ว ทำเอาตกใจแทบแย่ นึกว่าเขาเป็นอะไรไป
ตู้ต้าเพ่าให้ภรรยาเอาน้ำมาให้ แล้วดื่มอึกใหญ่อย่างชื่นใจ จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า "อาเหลียน ทำไมฉันถึงรู้สึกร้อนใจอยู่ตลอดเวลาเลยก็ไม่รู้..."
"หมายความว่ายังไง อาเซี่ยวบ้านเราตอนนี้กลายเป็นผู้กำกับการใหญ่แล้ว นายกลับกลายเป็นโจรไปซะได้ ยังจะมาร้อนใจอะไรอีก?" หลี่ชุ่ยเหลียนพูดติดตลก
ตู้ต้าเพ่าถอนหายใจยาว "ดวงของอาเซี่ยวมันดีเกินไปแล้ว! เป็นทั้งผู้กำกับการใหญ่ เป็นทั้งบารอน ฟังเขาว่าโชคของคนเราน่ะมีจำกัด อาเซี่ยวบ้านเราจะใช้โชคดีไปจนหมด แล้วตอนนี้ถึงฆาตแล้วหรือเปล่า?"
"ถึงฆาตบ้าอะไรล่ะ!" หลี่ชุ่ยเหลียนเขกหัวสามีไปหนึ่งที "ต่อให้นายตาย เขาก็ยังอยู่ดีมีสุขย่ะ!"
