ในที่สุดคาบคณิตศาสตร์ที่แสนเหน็ดเหนื่อยก็สิ้นสุดลง

เพื่อปลอบประโลมจิตใจที่แห้งเหี่ยว ผมจึงเปิดอินเทอร์เน็ตหาภาพวาด

ปกติแล้วผมจะค้นหาด้วยชื่อจิตรกร ซึ่งนั่นทำให้ผมได้ดูแต่ผลงานของคนที่ผมรู้จัก

‘แล้วควรจะค้นหาว่ายังไงดีล่ะ’

ไม่รู้ว่าจะพิมพ์คำว่าอะไรดีเพื่อให้ได้ผลงานที่ดี ๆ เลยลองค้นหาด้วยคำว่า “ภาพวาดที่มีชื่อเสียง”

ผลการค้นหาอันดับแรกสุดคือภาพ <ราตรีประดับดาว> ของผมเอง

“ดูอะไรอยู่แล้วหัวเราะ?”

ชาชีฮยอนเข้ามาทัก

เจ้าเด็กที่เอาแต่ก้มหน้าอยู่กับแท็บเล็ตวาดภาพตลอดเวลาที่โรงเรียน ตอนนี้ดูเหมือนจะเริ่มสนิทกันมากขึ้นแล้ว เขาเริ่มเข้าหาก่อนเสียด้วยซ้ำ

“ราตรีประดับดาวน่ะ”

ผมหมุนแท็บเล็ตให้ดู เขาก็เบิกตาด้วยความประทับใจ

“สวยจัง”

ชาชีฮยอนเอียงคอสงสัย

“นี่คือต้นไม้เหรอ?”

“อืม ต้นไซเปรส”

“รูปร่างประหลาดแฮะ ใหญ่มากด้วย”

ดูเหมือนว่าเขาจะสนใจต้นไซเปรส ซึ่งหมายความว่า ภาพของผมได้ส่งสารบางอย่างไปถึงเขาแล้ว

“มันมีความหมายเชิงสัญลักษณ์นะ”

ชาชีฮยอนกระพริบตาปริบ ๆ

“ต้นไซเปรสเป็นสัญลักษณ์ของความตาย ผมวาดให้มันดูเหมือนจะพุ่งขึ้นไปแตะฟ้า เพราะคิดว่าถ้าตายแล้ว เราอาจจะได้ขึ้นไปถึงดวงดาวก็ได้”

เขายังคงทำหน้างง

“วินเซนต์เชื่อแบบนั้นน่ะ ว่าถ้าแก่ตายอย่างสงบ การเดินทางไปหาดวงดาวก็จะเริ่มต้นขึ้น”

พอพูดเรื่องของผมราวกับเป็นเรื่องของคนอื่น มันก็รู้สึกแปลก ๆ ยังไงชอบกล

“แต่ว่าตายมันน่าเศร้านี่นา”

“เขาไม่ได้อยากให้มองแบบนั้นน่ะ ดูสิ เขาวาดดาวให้สว่างขนาดนี้เลย”

“เพราะงั้นเขาถึงฆ่าตัวตายเหรอ?”

“ไม่ใช่เด็ดขาดเลยนะ”

ผมรีบปฏิเสธอีกครั้งด้วยความเป็นห่วงว่าเขาอาจจะเข้าใจผิดจนคิดอะไรแปลก ๆ

“ตอนวินเซนต์ยังมีชีวิตอยู่ เขาวาดภาพที่มีสัญลักษณ์ความตายอยู่บ่อย ๆ เพื่อให้ตัวเองถ่อมตัวและยอมรับต่อความตาย”

เขายังทำหน้าไม่เข้าใจอยู่ดี

“ก็เพราะทุกคนต้องจากโลกนี้ไปในวันใดวันหนึ่ง เขาเลยอยากใช้ชีวิตให้เต็มที่ และวินเซนต์ก็เชื่อว่า ถ้าพอใจกับชีวิตที่ใช้มาแล้ว จุดจบมันก็ไม่ใช่สิ่งเลวร้าย”

“สมัยนั้นคงมองเห็นดาวเยอะสินะ”

เหมือนว่าเขาจะหมดความสนใจเพราะไม่เข้าใจ เลยเปลี่ยนเรื่อง

“เมื่อก่อนอากาศมันใสมากน่ะ เลยเห็นดาวได้ดี”

เขาเลยพูดในสิ่งที่เขารู้ เป็นปฏิกิริยาแบบเด็ก ๆ ซึ่งก็ถูกอยู่เหมือนกัน

ราตรีประดับดาว เป็นภาพที่ผมวาดตอนอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชที่แซ็งเรมี

ตอนนั้นจิตใจผมสับสนมาก จนกลายเป็นคนที่นอนหลับไม่เป็นเวลา ตื่นจนถึงเช้ามืด หรือนอนยาวจนถึงเย็น

แล้ววันหนึ่ง

ก่อนพระอาทิตย์จะขึ้น ผมเห็นดาวรุ่งที่ส่องสว่างเต็มหน้าต่าง

มันงดงามจนผมยืนจ้องอยู่นานจนมองไม่เห็นมันอีกต่อไป

มันคือความปรารถนา หรือไม่ก็ความโหยหา

“แล้วสิ่งแหลม ๆ นี้คืออะไร?”

คำถามของชาชีฮยอนเรียกผมกลับมาจากภวังค์

“โบสถ์น่ะ”

เขามองเห็นยอดโบสถ์ที่โดดเด่นในหมู่ตึกเตี้ย ๆ ได้อย่างดี

“พ่อของวินเซนต์เป็นบาทหลวงน่ะ เวลาเห็นโบสถ์เลยทำให้นึกถึงบ้านเกิด”

ชาชีฮยอนร้องอืมแล้วทำท่าคิด

“เขาคงอยากกลับบ้านสินะ?”

“……ก็คงงั้นล่ะ อาจจะกำลังนึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุขก็ได้”

ตามที่ชาชีฮยอนพูด ผมอาจจะให้ดาวรุ่งกับบ้านเกิดมีความหมายเดียวกันก็ได้

หรือที่ถูกคือ... ความสุขในอดีต

อาจจะเป็นเพราะตอนนั้นผมเหนื่อยล้าจนต้องเข้าโรงพยาบาลด้วยตัวเอง เลยอยากย้อนเวลากลับไปยังวันที่ครอบครัวมีความสุขโดยไม่มีความกังวล

“ฮุนอา”

ระหว่างที่ผมกับชาชีฮยอนคุยเรื่องภาพวาด เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

เด็กคนนั้นชื่อพัคฮย็อนอู เป็นเด็กหัวดีที่คอยนำบรรยากาศในห้องเรียน

ชาชีฮยอนเห็นเขาแล้วก็เบือนหน้าหนีแล้วกลับไปอยู่ในโลกของตัวเอง

แต่พัคฮย็อนอูก็ไม่ใส่ใจ

“มาเข้าชมรมลงทุนด้วยกันไหม?”

“ลงทุน?”

“อืม เราเน้นแค่หุ้นเท่านั้นน่ะ เล่นทั้ง KOSPI กับ NASDAQ เลย”

ผมจำได้ว่าคุณปู่เคยบอกว่าควรรู้เรื่องพวกนี้ไว้บ้าง

ตอนนั้นผมบอกว่าอยากแค่วาดภาพ คุณปู่เลยบอกว่าจะหาใครสักคนที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้มาแนะนำให้

“ฉันฝากให้คนอื่นจัดการให้อยู่”

“งั้นก็ได้นะ แต่ถ้าได้ลองเล่นเองดูจะรู้สึกว่าสนุกมาก แถมได้เรียนรู้อะไรเยอะเลย จริงไหม?”

พัคฮย็อนอูหันไปหาคนอื่นในกลุ่มเพื่อขอการสนับสนุน ซึ่งก็พยักหน้าเห็นด้วยกันหมด

ผมไม่ได้คิดจะเรียนรู้จริงจังนัก แต่ก็เกรงใจถ้าจะปฏิเสธน้ำใจแบบไม่มีเหตุผล

มิตรภาพสำคัญ และถ้าไม่รบกวนเวลาวาดรูปก็คงไม่เป็นไร

“มีเมื่อไหร่เหรอ?”

“หลังเลิกเรียนประมาณชั่วโมงหนึ่ง มีห้องชมรมด้วยนะ”

การที่โรงเรียนในเกาหลีจัดห้องชมรมให้กับเด็กประถมอายุแค่ 10 ขวบแบบนี้ อาจเรียกได้ว่าเป็นความใส่ใจของโรงเรียน… หรือจะเรียกว่าเป็นพลังของค่าเล่าเรียนก็คงได้

“โอเค ลองดูสักครั้งก่อนแล้วกัน”

“จริงเหรอ? งั้นพรุ่งนี้มาเลยนะ!”

“อืม ได้”

ช่วงเวลาพักแสนหวานก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว และชั่วโมงวิทยาศาสตร์ที่โหดร้ายก็มาถึง

โชคดีที่เนื้อหาเริ่มต้นด้วยเรื่องที่ผมรู้จัก วัตถุสามารถแบ่งได้เป็นของแข็ง ของเหลว และแก๊ส ผมจึงรู้สึกเบาใจไปพักหนึ่ง

แต่ไม่นานก็มีคำศัพท์ที่ฟังไม่เข้าใจเลยอย่าง ของไหลวิกฤต, ของไหลวิกฤติยิ่งยวด, พลาสมา, การควบแน่นแบบเฟอร์มิออน, ตัวนำยิ่งยวด, ของไหลยิ่งยวด โผล่มาเต็มไปหมด และแน่นอน ผมก็รู้สึกท้อแท้อีกครั้งตามระเบียบ

ผมกัดฟันอดทนโดยหวังพึ่งช่วงพักกลางวันที่กำลังจะมาถึง และในที่สุด ชั่วโมงวิทยาศาสตร์ที่ยาวนานก็จบลง

“ขอบคุณครับ/ค่ะ!”

เสียงใสร่าเริงของเด็ก ๆ ดังก้องพร้อมกับการเริ่มต้นของเวลาอาหารกลางวัน

ผมไม่มีแรงจะลุกขึ้นเลยเอาหน้าฟุบลงบนโต๊ะ

เมื่อหันไปมองด้านข้าง ผมเห็นชาชีฮยอนที่ปกติจะชวนไปกินข้าว กำลังฟุบหน้าลงกับโต๊ะเช่นกัน

ผมคิดว่าเขาน่าจะกำลังวาดรูปอยู่เลยลองชะโงกดู แต่เขากลับห่อตัวมากกว่าเดิม

“ไปกินข้าวกันเถอะ”

ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

“ไม่หิวเหรอ? วันนี้มีนมช็อกโกแลตด้วยนะ”

เขายังคงฟุบอยู่ไม่ขยับ ผมเลยเริ่มเป็นห่วงว่าเขาจะป่วยหรือเปล่า เลยเขย่าเขาเบา ๆ

“ไม่สบายตรงไหนเหรอ?”

ผมเห็นน้ำตาคลออยู่ในดวงตาของเขา

“ไม่สบายตรงไหนเหรอ ไปห้องพยาบาลกันนะ”

“ไม่ป่วย”

“งั้นร้องไห้ทำไมล่ะ?”

“ไม่ได้ร้อง!”

ผมไม่เข้าใจเลยว่าเขาเป็นอะไร

ผมลูบหลังเขาเบา ๆ เพื่อปลอบใจ

“ถึงไม่บอกฉันก็ไม่รู้หรอก บอกพี่มาสิ”

“…ใครเป็นพี่กัน”

“ฉันอายุ 11 นายอายุ 10 ใช่มั้ย?”

ในเกาหลีเรื่องอายุนั้นสำคัญมาก แม้จะดูเข้าใจยากในบางครั้ง แต่วินาทีแบบนี้มันก็ค่อนข้างสะดวกดี

“โกหกน่า”

“จริงนะ”

ผมค้นข่าวเก่าของตัวเองในอินเทอร์เน็ตมาให้ดู บทความที่คิมจีอูเขียนไว้ตอนแรกมีบอกวันเกิดชัดเจน

“เห็นไหม? เรียกพี่สิ”

“ไม่เอา”

“งั้นก็ถือว่าเราเป็นเพื่อนกัน เพื่อนกันไม่มีอะไรต้องปิดกันหรอก”

ชาชีฮยอนทำหน้าบูดบึ้งอยู่พักนึงก่อนจะพึมพำออกมา

“ก็บอกว่าจะไปเล่นกับพวกเขาไม่ใช่เหรอ”

“อืม”

“หือออ…”

แล้วเขาก็ฟุบหน้าลงอีกครั้ง คราวนี้ถึงกับร้องไห้สะอึกสะอื้น ผมเลยลูบหลังเขาเบา ๆ

ผมไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

“ไม่ให้ไปเล่นเหรอ?”

เขาพยักหน้าเบา ๆ

“ทำไมล่ะ?”

เขาไม่ตอบอีก ผมเริ่มหงุดหงิดนิด ๆ

“ถ้าร้องไห้อีก ฉันจะไม่เล่นกับนายแล้วนะ”

“……”

“หยุดร้องไห้”

“…หยุดแล้ว”

ผมเช็ดน้ำตาให้เขา เขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“ฉันก็…ฉันก็อยากเล่นเหมือนกันนะ”

“งั้นก็เล่นด้วยกันสิ”

ทันทีที่พูดจบ ผมก็เข้าใจขึ้นมาทันที

สำหรับชาชีฮยอน ผมคือเพื่อนคนแรก และเป็นเพื่อนคนเดียวที่สามารถวาดภาพด้วยกันได้

ถ้าผมไปเล่นกับเพื่อนคนอื่น เขาอาจจะกลัวว่าจะไม่ได้วาดรูปกับผมอีก เลยรู้สึกเศร้าใจ

เพื่อเปลี่ยนอารมณ์ ผมเลยแหย่เล่น

“ชอบฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“เกลียดจริง ๆ เลย”

เขาฟุบหน้าลงอีก

ล้อเล่นไม่ขึ้นเลยจริง ๆ

“งั้นก็มาด้วยกันสิ มีเพื่อนเยอะ ๆ จะได้ดีออก”

“…พวกนั้นไม่ชอบฉัน”

งั้นเองสินะ

ตอนอยู่กับผมเขาสดใสมาก แต่พออยู่ในห้องเรียนเขากลับดูเหมือนแปลกแยก

อย่างตอนที่พักฮย็อนอูเดินเข้ามา เขาก็รีบกลับไปนั่งที่ เผลอ ๆ จะโดนแกล้งอยู่ก็ได้

“ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่นี่ไง”

“ถ้านายไปเล่นกับเขา นายก็จะไม่ชอบฉันเหมือนกัน”

“ไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก ไม่ต้องกังวลนะ”

“ฮย็อนอูแกล้งเหรอ?”

ชาชีฮยอนลังเลแล้วพยักหน้า

“แกล้งยังไงเหรอ?”

“บอกว่าฉันน่ารำคาญ แล้วก็เมินฉัน”

เขาอาจจะดูน่าหงุดหงิดในบางครั้ง แต่เขาเป็นเด็กที่มีจิตใจอ่อนไหวมาก

ยิ่งอยู่ในวัยที่อารมณ์แปรปรวนง่ายแบบนี้ ยิ่งต้องดูแลอย่างอ่อนโยน

“เข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ”

“แล้วจะทำยังไง?”

“แสดงความรักเข้าไว้ แล้วทุกอย่างจะผ่านไปได้เอง”

สีหน้าของชาชีฮยอนดูเต็มไปด้วยความกังวล

“ในพระวรสารมัทธิวก็บอกไว้ว่า ถ้ามีใครตบแก้มขวา ก็ให้หันแก้มซ้ายให้เขาด้วย ให้เรารักศัตรู และอธิษฐานเผื่อคนที่เบียดเบียนเราด้วย”

“ไม่เอา!”

...

บังแทโฮที่เปิดสำนักงานใหม่ในยงซานกู กวาดตามองรอบ ๆ

เขารู้ตัวดีว่าไม่น่าจะสามารถจ่ายค่าเช่ารายเดือนได้ไปตลอด จึงตัดสินใจซื้อสำนักงานเล็ก ๆ ด้วยเงินเก็บที่มีและเงินกู้ยืม

เพราะค่าเช่ารายเดือนเป็นเงินที่หายไปเปล่า ๆ และห้องที่ให้เช่าแบบวางมัดจำล่วงหน้าก็แทบจะหาไม่ได้แล้ว ดังนั้นเขาจึงคิดว่าการซื้อขาดน่าจะคุ้มค่ากว่า

พอวางโต๊ะ เก้าอี้ และชั้นหนังสือไม่กี่ชิ้น พื้นที่ก็แน่นจนแทบไม่มีที่แขวนรูป แต่สำหรับบังแทโฮแล้ว นี่คือสำนักงานส่วนตัวแห่งแรกในชีวิตของเขา

“เฮ้อ...”

เขาถอนหายใจพลางรวบรวมความตั้งใจ

“ยินดีด้วยนะคะ ท่านประธาน”

อีฮันนาเดินมาชนไหล่เขาเบา ๆ พลางแสดงความยินดี ความแร้นแค้นของสำนักงานไม่ได้สำคัญอะไรเลยสำหรับเธอ

ตรงกันข้าม สามีของเธอที่กล้าลาออกจากงานมั่นคงเพื่อวิ่งตามความฝันนั้นช่างดูน่าภาคภูมิใจ

เธอเชื่อมั่นว่าสามีที่เธอเลือกเอง ไม่ว่าจะอีกหนึ่งปี สามปี หรือสิบปี ก็จะไม่ยอมแพ้และต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน

“นี่”

อีฮันนายื่นสมุดบัญชีธนาคารและบัตรเอทีเอ็มให้สามีโดยวางซ้อนกัน

บังแทโฮเบิกตากว้าง

“อะไรเนี่ย?”

“ก็จะเริ่มทำธุรกิจใช่ไหม ต้องใช้เงินทุน เอาไปใช้เลย”

เธอพูดพร้อมดันสมุดบัญชีและบัตรใส่หน้าอกของบังแทโฮ

เขามองภรรยาสลับกับสมุดบัญชี ก่อนจะค่อย ๆ เปิดมันดู

ยอดเงินในบัญชีคือ 221,890,000 วอน

“เดี๋ยว นี่มันอะไรเนี่ย?”

มันเป็นจำนวนเงินที่เขาคาดไม่ถึง

แม้จะรู้ว่าอีฮันนาเป็นนักเขียนนิยายออนไลน์ที่ได้รับความนิยมพอสมควร แต่พวกเขาต่างคนต่างดูแลรายได้ของตัวเอง จึงทำให้เขาตกใจมาก

“ถ้าไม่คืนฉันจะฟ้องนะ ยังไงก็ต้องคืนให้ได้”

“ไม่ ๆ แบบนี้ไม่ได้หรอก”

บังแทโฮส่ายหัว

“ฉันจะรับเงินนี้ได้ยังไง”

“ทำไมล่ะ? กลัวว่าจะคืนไม่ได้เหรอ?”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย ฉันก็เห็นอยู่ว่าเธอทำงานหนักแค่ไหน จะให้ฉันรับเงินไปเฉย ๆ ได้ยังไงล่ะ”

บังแทโฮยัดสมุดบัญชีและบัตรกลับคืนใส่มือของอีฮันนา

“ขอบคุณมากนะ ฉันรู้สึกมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย”

เขาแสดงความซาบซึ้งอย่างสุดหัวใจต่อภรรยาที่มอบเงินเก็บทั้งชีวิตให้กับเขาโดยไม่ลังเล

อีฮันนามองสามีที่กอดเธอด้วยสายตาขุ่น ๆ

“แล้วแบบนี้จะทำธุรกิจยังไงกัน?”

“หือ?”

“ถ้านักลงทุนมาหาก็ต้องให้เกียรติสิ ต้องบอกเขาว่าจะใช้เงินลงทุนยังไง ว่าบริษัทเรากับนักเขียนเรามีศักยภาพขนาดไหน อะไรแบบนั้นน่ะ”

“ก็จริงอยู่... จริงแหละ...”

“เริ่มใหม่สิ คิดว่ากำลังเจอกับนักลงทุนคนแรก นักเขียนอีฮันนา”

อีฮันนากอดอก เงยหน้าขึ้นอย่างจริงจัง

บังแทโฮกลั้นหัวเราะแล้วเริ่มต้นบทบาทสมมติ

“ขอบคุณที่มาเยี่ยมนะครับ นักเขียนอีฮันนา”

“ยินดีค่ะ ได้ยินว่าบริษัทของคุณเป็นบริษัทจัดการศิลปินใช่ไหม?”

“ครับ ตอนนี้เราดูแลศิลปินชื่อโกฮุน ซึ่งเพิ่งสร้างสถิติใหม่ด้วยผลงาน ทุ่งข้าวสาลีในฤดูหนาว ที่ประมูลได้ถึง 14 ล้านดอลลาร์”

“เหรอคะ? แล้วแผนต่อไปคืออะไร?”

“เราจะจัดแสดงผลงานในวิตนีย์เบียนนาเล่ ซึ่งเป็นงานศิลปะที่ใหญ่ที่สุดในโลก ชื่อเสียงของโกฮุนจะยิ่งโด่งดังมากขึ้นแน่นอนครับ”

“แค่มีประวัติการจัดแสดงก็พอแล้วเหรอคะ?”

“แน่นอนว่าถ้าเขาไม่มีเวลาให้ผลงานก็เป็นปัญหา แต่โกฮุนเป็นศิลปินที่กำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว เขาสามารถวาดภาพได้วันละภาพเลยครับ”

“เขายังเด็กอยู่ใช่ไหม? งั้นก็น่าจะพัฒนาได้อีกมาก แต่เด็กเกินไปก็ไม่ดีเสมอไปหรอก ถ้าเกิดเบื่อขึ้นมากลางทางล่ะ? คุณก็ไม่มีศิลปินคนอื่นด้วย”

“แน่นอนว่ามีโอกาสเกิดภาวะหมดไฟ แต่โกฮุนไม่ใช่คนที่จะเลิกทำงานศิลปะง่าย ๆ ครับ”

“คุณเชื่อได้ยังไง?”

“ในบรรดาศิลปินชื่อดัง มีบางคนที่ไม่สามารถใช้ชีวิตได้เลยหากไม่ได้ทำงานศิลปะ โกฮุนก็เป็นหนึ่งในนั้นครับ”

“ฟังดูเหมือนว่าถ้าเขาไม่ทำงาน คุณก็ไม่มีแผนสำรอง?”

“การป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นคือหน้าที่ของผมและบริษัทซันฟลาวเวอร์ครับ”

“งั้นเหรอ? ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าคุณจะเก่งขนาดไหน โฮ่ะ โฮ่ะ โฮ่ะ…”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า…”

บทสนทนาของทั้งคู่จบลงด้วยเสียงหัวเราะ

บังแทโฮโอบเอวภรรยาแล้วยกเธอขึ้น

“ขอบคุณจริง ๆ นะ ขอบคุณมากเลย”

“ถ้าคิดจะชิ่ง ฉันจะฆ่าแกแน่”

“เอ่อ… คือว่า อาจจะฟังดูหน้าด้านก็เถอะ แต่ขอ ‘คีป’ ไว้ได้ไหม?”

“คีป?”

“ถ้าฉันเจ๊งจะได้ไปเกาะเธอกินไง…”

“อยากตายรึไง?”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ล้อเล่นน่า จริง ๆ แล้วฉันหาผู้ลงทุนไว้แล้วล่ะ กำลังเจรจาอยู่เลยยังไม่บอก”

“จริงเหรอ? ที่ไหน?”

อีฮันนาถามด้วยแววตาเปล่งประกาย

“Schmincke”

บังแทโฮคาดหวังว่าเธอจะตกใจสุด ๆ แต่กลับได้แค่สายตากระพริบปริบ ๆ ของอีฮันนา

“ไม่รู้จักเหรอ? แบรนด์สีที่ดังมากเลยนะ”

“หืม?”

“จริงดิ? ไม่รู้จักจริงเหรอ?”

“ก็คงเป็นอะไรทำนองนั้นล่ะ... สามีฉันนี่เท่จังเลย~”

“ไม่ได้นะ! ต้องแบบ ‘ว้าว! จริงเหรอ? สุดยอด!’ แบบนั้นสิ!”

“โอเค ๆ สามีฉันนี่เท่จังเลย~”

“…….”