การเอาชนะ อองรี มาร์โซ สำหรับผมไม่มีความหมายอะไร

เพียงแค่หวังว่าเขาจะไม่ผิดหวังในตัวผม

ผมไม่อยากให้เขาเห็นด้านแย่ๆ และอยากทิ้งความทรงจำดีๆ เอาไว้ ดังนั้นพูดว่าอยากชนะหรือก้าวข้ามเขาคงไม่ตรงนัก จะบอกว่าไม่อยากแพ้คงแม่นยำกว่า

ไม่สิ

คำว่าอยากเดินไปด้วยกัน น่าจะใกล้เคียงกว่า

เหมือนกับใน <อัญมณีของมาร์โซ> <เงา> และ <ความงาม> ครั้งนี้ ที่ผมได้ทำความเข้าใจมาร์โซ

แล้วกระบวนการที่เขาได้รู้จักผมก็คงชวนให้เพลิดเพลินไม่น้อย

พอมองย้อนกลับไป คำพูดของบลานช์ก็ไม่ใช่ว่าจะผิดเสียทีเดียว

หลังจาก <กระสุน> ผมก็คุยกับมาร์โซมากขึ้น เราสองคนคงเผลอๆ ส่งอิทธิพลต่อกันและกันโดยไม่รู้ตัวก็ได้

อย่างน้อยผมก็หลงใหลในความคมชัดของอองรี มาร์โซมาตลอด

ทั้งทักษะที่ยอดเยี่ยมจนเชื่อได้ว่ามือของเขาได้รับพรจากพระเจ้า รวมถึงวิธีที่เขายืนหยัดตรงและสื่อสารอย่างชัดเจน

รวมถึงท่าทีที่เขาพยายามไม่หยุดยั้งเพื่อจะทำสิ่งนั้นให้เสร็จสิ้น ผมชอบทั้งหมดนั้น

จากเรื่องคราวก่อน ผมก็ได้ยืนยันแล้วว่าเขาเองก็มีใจคล้ายผม

จะไม่ส่งผลต่อกันได้อย่างไรเล่า

เด็กคนนี้ บลานช์ ฟาฟร์ ก็คงมีใจไม่ต่างจากผมนัก

ต่างจากคำพูดไร้เดียงสาว่าจะเอาชนะอองรี มาร์โซ น้ำเสียงและแววตาตรงๆ ของเธอกลับจริงจัง

ไม่เหมือนแค่ความรู้สึกแข่งขันธรรมดา

แม้ไม่รู้เหตุผล แต่ความอยากยืนในระดับสายตาเดียวกับศิลปินผู้หายากอย่างอองรี มาร์โซนั้น ดูบริสุทธิ์ดี

สักวันหนึ่งเธอคงตัดสินใจความรู้สึกของตัวเองได้อย่างชัดเจน เพราะงั้นตอนนี้ไม่ต้องรีบร้อนถามให้แน่ใจหรอก

“ใช่แล้ว ฉันจะเอาใจช่วยนะ”

ผมยิ้มให้ หวังให้โชคดีอยู่กับเธอ

“ห้ามเชียร์สิ”

ผมเอียงคอ ไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร

“สมาชิกฝ่ายต่อต้านมาร์โซ ต้องไปสู้แนวหน้าทุกคน”

“...ฝ่ายต่อต้านมาร์โซ?”

“กลุ่มที่ต่อต้านมาร์โซไง”

“ฉันไม่เคยเข้าร่วมอะไรแบบนั้นนะ”

“งั้นเริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลย”

ผมพบว่าคนทำศิลปะที่มีสติดีๆ นั้นไม่ค่อยมีอยู่แล้ว แต่เธอคนนี้นิสัยช่างเป็นเอกลักษณ์จริงๆ

“จะสู้เหรอ สู้ยังไงล่ะ หืม สองคนเนี่ยนะ เริ่มเมื่อไหร่”

คิมจีอูยิงคำถามพรั่งพรูรัวๆ ราวกับเป็นสพ็อนจ์บ็อบ

“ไม่สู้ค่ะ”

* * *

กลายเป็นว่า ผมเดินตามการนำทางของบลานช์ ฟาฟร์ มาจนถึงด้านหลังของมหาวิหารนอเทรอดาม

ในพื้นที่เล็กๆ ราว 33 ตารางเมตร มีงานแขวนอยู่สามชิ้น แต่สายตาผมไม่อาจละจาก <งดงามที่สุด> ของบลานช์ ฟาฟร์ ได้เลย

เป็นผีเสื้อที่เพิ่งสลัดคราบออกจากดักแด้

ไม่มีฉากหลัง

ในเวลายาวนานที่ไม่มีใครมองเห็น ตัวหนอนขัดเกลาตัวเองไม่หยุดหย่อน

แม้ต้องทนกับความเจ็บปวดจากการที่สรีระและองค์ประกอบภายในเปลี่ยนแปลงไปทั้งระบบ ก็ยังต้องเงียบงันรอคอยเวลา ไม่อาจกรีดร้องสักครั้งเพราะกลัวจะถูกใครสักคนจับกิน

เมื่อเตรียมพร้อมทุกอย่างเสร็จแล้ว ก็จำเป็นต้องฉีกและสลัดรังไหมที่ห่อหุ้มตัวเองออกมา

หากสลัดพันธนาการนั้นไม่ได้ ตัวหนอนก็จะตายอยู่ตรงนั้น

เหมือนอย่างตอนหลุดออกมาจากไข่

กว่าจะได้เป็นผีเสื้อ ก็ต้องซ่อนกายอยู่ในกลีบตูมของดอกไม้ หลบอยู่หลังใบไม้แห้ง ผ่านการลอกคราบมาหลายครั้ง

ต้องยอมเสี่ยงเอาชีวิตเข้าแลก เปลี่ยนแปลงตัวเอง จึงจะได้ครอบครองปีก

เมื่อหลุดพ้นจากดักแด้ได้หมดจด ปีกที่ตอนนี้ยังคงขดม้วนอยู่ก็จะกางออกอย่างเต็มที่

มันต้องสวยงามแน่

“……”

มีเหตุผลที่บลานช์ ฟาฟร์เป็นที่จับตามอง

ด้วยความพยายามธรรมดาทั่วไป คงไม่อาจถ่ายทอดภาพผีเสื้อที่สลัดตัวออกจากดักแด้ได้อย่างมีชีวิตชีวาขนาดนี้

ต้องอุทิศเวลาอย่างยาวนาน จึงจะสามารถบรรจุความปรารถนาอันแรงกล้าของตัวหนอนที่อยากกลายเป็นผีเสื้อ ลงไปในรอยแตกและลงบนปีกได้

“สวยจัง”

ชาชีฮยอนก็เอ่ยชม

“ในธรรมชาติ กรณีที่ตัวหนอนกลายเป็นผีเสื้อได้จริงๆ น่ะ มีไม่บ่อยหรอก”

บลานช์ ฟาฟร์พูด

ตัวหนอนที่ฟักจากไข่ต้องคลานไปมา และระหว่างการลอกคราบหลายครั้งกับช่วงเป็นดักแด้ ก็ถูกเปิดเปลือยต่อหน้าศัตรูตามธรรมชาติ

ไม่ใช่แค่นก ถ้าบังเอิญถูกแตนเบียนที่วางไข่ไว้ในดักแด้เข้า ร่างมันก็จะถูกลูกแตนเบียนแทะกินจากข้างใน

ไม่มีสิ่งใดคอยช่วยเหลือตัวหนอน

“ผีเสื้อมันสวย แต่เรามักได้เห็นแต่ตัวที่รอดชีวิตน่ะสิ เพราะเราไม่เห็นตัวหนอนที่ตายคากิ่งไม้”

คำพูดของบลานช์ ดูจะยังยากสำหรับชาชีฮยอน

แต่หมอนี่ก็ควรต้องรู้ไว้

ว่าตัวหนอนมากมายที่อยากกลายเป็นผีเสื้อนั้น ถูกปล้นชิงความฝันไปด้วยเหตุผลนานัปการ

ในฐานะจิตรกรก็ไม่ต่างอะไรจากตัวหนอน

นี่คือปัญหาที่เด็กวัยเพิ่ง 15 ขวบต้องมาครุ่นคิดอย่างจริงจัง

ถึงจะมีพรสวรรค์

ถึงจะพยายาม

ต่อให้สิ่งแวดล้อมเกื้อหนุน ก็ยังมีคนที่ไม่ได้รับการยอมรับเพราะตัวแปรที่คาดไม่ถึงและปัจจัยที่ไม่อาจอธิบายได้

ผู้คนที่ไม่อาจแสดงปีกอันสง่างาม ไม่อาจเชื่อมรักของใคร ไม่เพียงแค่เก็บเกี่ยวผลสำเร็จไม่ได้ แม้แต่กลายเป็นผีเสื้อก็ยังทำไม่ได้ ความคับแค้นของพวกเขาจะไหลไปสู่ที่ใดกัน

แม้แต่การประกวดอาร์ตนูโวที่บรรดาคนฝีมือฉกาจต่างมารวมตัวกัน คะแนนก็ยังแตกออกเป็นหลายทาง

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผลงานถึงหกชิ้นที่ไม่ได้คะแนนแม้แต่คะแนนเดียว

“แต่ปีกมันมองไม่ค่อยออกน่ะ ถ้ากางออกคงจะสวยกว่านี้”

ชาชีฮยอนเปลี่ยนประเด็น

ถ้าจะโชว์ความงามภายนอกของผีเสื้อให้ชัดเจน ก็ควรจะวาดอย่างที่ชีฮยอนว่า แต่สิ่งที่บลานช์อยากสื่อคงเป็นอีกเรื่อง

“กำลังจะบอกว่า เหตุผลที่ผีเสื้อสวยงามน่ะ ไม่ใช่เพราะสีหรือเพราะลวดลายหรอก”

พอหันไปมองตรวจดู ก็เห็นฟาฟร์พยักหน้ารับ

บางทีเด็กคนนี้อาจกำลังฉายภาพตัวเองลงบนผีเสื้อที่กำลังจะหลุดพ้นจากดักแด้ก็ได้

ระหว่างทางได้ยินชาชีฮยอนบอกแว่วๆ ว่าเหมือนผ่านเรื่องราวมามากมาย ดูท่าว่าจะได้รับความกล้าจากผีเสื้อ

เป็นภาพวาดที่สัมผัสได้ถึงเจตจำนงอันแข็งแกร่งดุดัน เหมือนแววตาของเจ้าเด็กนั่น น่าชื่นชมจริงๆ

“ทำเอาอยากเอาใจช่วยเลยนะเนี่ย”

คุณปู่ก็พยักหน้าด้วยสีหน้าพอใจ

ผมสงสัยว่าคิมจีอูจะมองยังไง เลยเหลือบไปดู ก็เห็นเธอทำหน้าจริงจัง ไม่เอะอะโวยวายเหมือนทุกที

แล้วในทันใดนั้น เธอก็กอดบลานช์แน่นแล้วส่ายหน้าไปมา

“จะทำไงดีล่ะเนี่ย เอาจริงนะ เธอทำได้แน่ ทำได้อยู่แล้ว พี่คนนี้รับประกันให้เลย”

แม้คิมจีอูจะตื้นตันใจจนออกอาการ แต่บลานช์ก็ไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวมากนัก

สีหน้าแทบไม่เปลี่ยน จะตอบรับก็ไม่ จะปฏิเสธก็ไม่

“ทีนี้ตาก็ถึงตาเธอแล้ว ลองให้ดูบ้างสิ”

พอได้เห็นผลงานแบบนี้แล้ว ผมคงซ่อนเอาไว้คนเดียวไม่ได้หรอก

“เอาสิ ไปกัน”

* * *

อีกด้านหนึ่ง

บังแทโฮที่ยังอยู่ที่โรงแรม ได้ขอความช่วยเหลือไปยังบริษัทผู้ผลิตสียี่ห้อ Schmincke และสำนักข่าวเยอรมนี ดีเวลท์ ซึ่งติดต่อกันเป็นประจำ รวมถึงลอนดอน ไทมส์ และสำนักข่าวฝรั่งเศส เลอมงด์

ก็เพื่อปล่อยข้อมูลใบ้ว่างาน “ความงาม” ไม่ใช่ผลงานของโกฮุน พร้อมทั้งโยนเบาะแสที่บอกลักษณะเด่นของโกฮุนไว้เล็กน้อย

-งั้นแปลว่าลายเส้นต่างจากที่ผ่านมาโดยสิ้นเชิง แล้วก็ใช้สีของ Schmincke งั้นเหรอ?

“ครับ”

-แล้ว…… ไม่ได้วาดผู้หญิงคนนั้นด้วย?

“ถูกต้องครับ”

มีเสียงจิ๊ปากเบาๆ เล็ดลอดมาจากปลายสาย

-เขียนลงไปน่ะไม่ยากหรอก แต่คิดว่าจะสร้างกระแสได้ขนาดนั้นไหม?

“พวกนักวิจารณ์กำลังหัวหมุนหางานของฮุนอยู่นะครับ ต่อให้เป็นเบาะแสเล็กน้อยก็คงจำเป็น”

การประกวดอาร์ตนูโวได้มอบโจทย์ใหญ่ให้แก่ผู้เชี่ยวชาญในวงการศิลปะด้วยเช่นกัน

ตั้งแต่วันเปิดงาน บรรดานักวิจารณ์ต่างพยายามค้นหาผลงานของศิลปินชื่อดัง และใช้การประกาศว่าเจอผลงานของใครเพื่อสั่งสมชื่อเสียงของตน

ด้วยเหตุนั้น ผลงานที่ได้คะแนนสูงส่วนใหญ่จึงถูกเปิดเผยตัวศิลปินแล้ว

ทว่า สำหรับคำถามว่าใครคือผู้วาด “ความงาม” ซึ่งกำลังนำโด่งอันดับหนึ่งอยู่นั้น ความเห็นยังแตกออกเป็นหลายทาง

ด้วยคำพูดของอเล็กซ์และอินฟลูเอนเซอร์บางคน ทำให้หลายคนยกให้โกฮุนเป็นผู้สร้าง “ความงาม” และยอมรับว่ามีส่วนคล้ายอยู่ชัดเจน แต่คนที่พูดด้วยความมั่นใจยังมีไม่มาก

เพราะถ้าจะบอกว่า “ความงาม” เป็นผลงานของโกฮุน ฝีมือการพรรณนาก็พุ่งขึ้นไปสู่ระดับที่ไม่น่าเชื่อเกินไปนัก

แถมอารมณ์โศกละมุนเฉพาะตัวก็ยังไม่รู้สึกได้ด้วย

-ก็จริง แต่ว่าจะบอกว่าแตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง มันกว้างเกินไปหน่อยนะ ว่าไงดี

บังแทโฮแลบลิ้นไล้เพดานปาก พลางครุ่นคิดกับคำถามของนักข่าว

-ก็ไม่ใช่ข่าวร้ายสำหรับโกฮุนหรอกนะครับ ถ้าดูตามกระแสปีนี้ แค่รู้ว่าเป็นงานชิ้นไหนก็แทบการันตีว่าติดอันดับต้นๆ ได้สบายๆ แล้ว

นักข่าวกำลังถามว่าโกฮุนส่งผลงานอะไรมา

ตามที่เขาว่ามา ก็จริง มันไม่ใช่เรื่องเสียหายสำหรับโกฮุนเลย

ปีนี้โกฮุนสร้างความฮือฮาไปทั้งวงการศิลปะด้วยผลงาน “ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง” และ “หน้ากาก” จนขึ้นแท่นเป็นศิลปินชื่อดังไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยประวัติครอบครัวในฐานะหลานชายของโกซูยอล และลูกชายของโกแฮซองกับอีซูจิน ผ่านโศกนาฏกรรมในวัยเยาว์ แถมยังมีเกร็ดเรื่องราวกับอองรี มาร์โซ เขาจึงตกเป็นศูนย์กลางกระแสอยู่เสมอ

ตอนนี้ก็มีผู้คนจำนวนมากกำลังตระเวนทั้งบนเกาะซีเต้และในนิทรรศการเสมือนจริง เพื่อตามหาว่าโกฮุนเอางานอะไรมา

ถ้าข้อมูลที่ว่าโกฮุนเป็นคนวาด “ระลอกคลื่นฤดูร้อน” ถูกยืนยัน แน่นอนว่าจะส่งผลดีต่อคะแนนโหวต

บังแทโฮเองไม่เปิดเผยชื่อผลงานก็ยังรักษาอันดับ 2 เอาไว้ได้จนถึงตอนนี้ จึงคิดว่าบอกในจังหวะเหมาะๆ เพื่อชิงอันดับ 1 ก็น่าลองอยู่

‘ไม่สิ’

แต่ก็ฝืนยัดเยียดสิ่งที่โกฮุนไม่ต้องการไม่ได้

ถึงจะยังเด็ก แต่เขาก็มีเกณฑ์และเป้าหมายของตัวเองชัดเจน

“ฮะฮะ คุณก็น่าจะรู้ดีว่าเรื่องนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้”

นักข่าวที่รู้ดีถึงความสัมพันธ์ระหว่างบังแทโฮกับโกฮุน จับน้ำเสียงได้ว่าเขากำลังปฏิเสธแบบอ้อมๆ อยู่

“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ถึงจะพูดว่าชดเชยก็คงฟังดูแปลกๆ แต่หลังพิธีปิดเดี๋ยวผมจัดเวลานัดคุยให้เป็นการส่วนตัว คุณค่อยคุยกับฮุนอย่างช้าๆ และเป็นกันเอง ดีไหมครับ”

-ส่วนตัว?

“ส่วนตัว”

ทั้งการรู้ว่าโกฮุนส่งงานอะไร และโอกาสสัมภาษณ์เดี่ยวกับโกฮุน ล้วนพลาดไม่ได้

เมื่อบังแทโฮปฏิเสธที่จะเปิดเผยโดยพฤตินัย ทางเลือกของนักข่าวจึงเหลือเพียงอย่างเดียว

-ก็ได้ เข้าใจครับ ทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้หรอก

“ขอบคุณครับ”

-ต้องรักษาสัญญาด้วยนะครับ

“แน่นอนครับ ผมจะติดต่อไปวันมะรืนนี้”

บังแทโฮถอนหายใจยาวหลังวางสาย

ตั้งแต่เที่ยงมัวแต่โทรศัพท์อย่างเดียว พอเงยหน้ามองนอกหน้าต่างก็เริ่มมืดแล้ว

‘ตอนนี้คงเริ่มทยอยขึ้นมาแล้วล่ะ’

บังแทโฮเปิดสมาร์ตโฟนแล้วไล่หาสำนักข่าวที่ติดต่อไปเป็นเจ้าแรก

ก็เป็นไปตามคาด

มีบทความขึ้นมาว่า คนที่วาด “ความงาม” ไม่ใช่โกฮุน

ไม่ใช่แค่นั้น สำนักข่าวอื่นๆ ก็แทบจะคัดลอกต้นฉบับไปลง โดยโพสต์ห่างกันไม่กี่นาที

ที่เลอมงด์ ซึ่งเพิ่งคุยกันไปเมื่อ 30 นาทีก่อน มีผู้เชี่ยวชาญชื่อดังคนหนึ่งอธิบายลักษณะเฉพาะของสียี่ห้อ Schmincke พร้อมยืนยันว่าข้อมูลที่แพร่กันอยู่ตอนนี้ไม่ตรงกับความจริง

‘คงแค่นำชื่อมาแปะเฉยๆ นั่นแหละ’

ในเวลาแค่ 30 นาทีจะไปหาคนมาเขียนบทความคงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นจึงชัดว่าไปยืมชื่อของนักวิจารณ์ที่ทำงานกันอยู่เป็นประจำมาใช้เท่านั้นเอง

‘งั้นงานเตรียมพื้นก็เสร็จแล้วสินะ ได้เวลาแล้ว’

บังแทโฮหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง

เสียงรอสายดังอยู่ไม่กี่ครั้ง ก่อนจะมีเสียงทุ้มแหบๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นอย่างยินดี

-นั่นแทโฮไม่ใช่หรือ!

“ฮะฮะ พี่ครับ สบายดีนะครับ?”

-อ่า ก็ดีสิ แน่นอนเลย กาแฟคราวก่อนที่ส่งมา อร่อยมาก ขอบใจนะ ขอบใจ

“แน่นอนอยู่แล้ว ของหายากขนาดนั้นนะครับ”

-ฮะๆ ใช่ คราวหน้าเมื่อไหร่จะมาเบอร์ลิน เดี๋ยวจะไม่ให้ผิดหวังเลย อ้อ แล้วตกลงเมื่อไหร่จะได้เจอกันล่ะ?

“คงอีกไม่นานนี้แหละครับ เอ่อ แต่พี่ครับ ทำไมยังไม่เล่าเรื่องฮุนอีให้ฟังเลยล่ะ ใจร้ายจัง”

-หืม?

“ก็จริงไหมล่ะ พี่น่ะไม่มีทางดูไม่ออกว่างานไหนของฮุนอี ผมเลยคิดว่าผมไปทำอะไรให้พี่ไม่พอใจรึเปล่า”

-เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น

“ช่วยหน่อยเถอะครับ ปีนี้ผมเพิ่งเริ่มเอง อยากให้ฮุนอีปิดปีนี้ได้สวยๆ ช่วยแนะนำดีๆ ให้หน่อยนะครับ”

-อือ ต้องสิ อือ อือ …เอ่อ อย่าเข้าใจผิดนะ ฟังก่อน จริงๆ ฉันหาจนเจอแล้วล่ะ

“อ่า โทรจาก SNBA มาพอดี ต้องรับสายแล้วครับ พี่ ขอโทษด้วยนะครับ เดี๋ยวผมติดต่อไปอีกที”

ทำทีเหมือนมีสายเข้าทั้งที่ไม่มี บังแทโฮรีบตัดสายแล้วกดโทรไปยังอีกหมายเลขหนึ่ง

“ท่านผู้จัดการ ตอนนี้อยู่ปารีสใช่ไหมครับ?”