สองสัปดาห์ให้หลัง ผมกลับมาเยี่ยมชมแกลเลอรี่มาร์โซอีกครั้ง

มีคนมารวมตัวกันมากกว่าที่คิด โดยเฉพาะกลุ่มนักข่าวที่มาปักหลักอยู่หน้าทางเข้า โชคดีที่มีมิเชล พลาตินีช่วยพาเข้าไปทางประตูหลังเลยไม่ต้องวุ่นวายมากนัก

"ขอบคุณที่มาเยี่ยมนะคะ"

มิเชลกล่าวทักทายคุณปู่ และท่านก็ตอบกลับด้วยการโค้งศีรษะเบา ๆ

หลังจากวันนั้น เธอโทรมาถามไถ่อาการว่าเจ็บตรงไหนไหม แล้วยังส่งของขวัญมาให้ด้วย ต่างจากอ็องรี มาร์โซที่ใจร้ายกับเราเหลือเกิน

เธอยิ้มถามผมว่า

"สบายดีไหม?"

"ไม่ครับ"

เธอทำหน้าเศร้าเล็กน้อย

"ตกใจมากใช่ไหม? ไม่เป็นไรนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นอีก คุณตำรวจจะจัดการให้เอง"

ดูเหมือนเธอยังเป็นห่วงเรื่องที่อ็องรี มาร์โซเข้ามาทำร้าย

"ตรงนั้นไม่เท่าไรครับ แต่ผมไม่ได้ไปออร์แซกับลูฟวร์เลย"

"หา? ทำไมล่ะ เพราะพวกนักข่าวเหรอ?"

"ครับ"

อุตส่าห์มาถึงปารีสทั้งที กลับไม่ได้อะไรติดมือไปเลย ผมแค่อยากเดินชมงานเงียบ ๆ เหมือนตอนอยู่ที่อัมสเตอร์ดัม

เมื่อบอกความในใจไป มิเชลก็ปลอบด้วยคำพูดที่เหมือนจะให้กำลังใจแต่ก็แอบเจ็บนิด ๆ

"เดี๋ยวก็จะยิ่งดังมากกว่านี้อีกนะ ทำไงดีล่ะ?"

หวังว่าเมื่อข่าวซาลง ความสนใจก็จะลดลงตามไปด้วย จะได้กลับมาเงียบสงบเหมือนเดิม

"ทางนี้ค่ะ"

มิเชลเปิดประตูออกไป ยังเทอร์เรสเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

เป็นที่นั่งพิเศษที่มองลงไปเห็นการประมูลของแกลเลอรี่มาร์โซได้ทั่วทั้งห้อง

"จะรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ?"

"ไม่ต้องหรอก"

คุณปู่ยังดูไม่ค่อยหายโกรธ จึงปฏิเสธอย่างไม่มีเหตุผล

มิเชลเข้าใจและไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอแค่ก้มศีรษะรับคำ

"ฮุนนี่อยากดื่มอะไรไหม?"

"โคล่าครับ"

"แย่จัง ไม่มีโคล่า มีแต่น้ำผลไม้นะ ได้ไหม?"

"ได้ครับ"

พอมิเชลออกไป ผมก็หันไปถามคุณปู่

"ยังไงก็ไม่ได้ไปดูพิพิธภัณฑ์อยู่แล้ว งั้นเราจะอยู่ที่นี่ต่อไปทำไมกันล่ะครับ?"

"ก็จริง"

"งั้นกลับไปวาดรูปดีกว่า"

ถึงแม้จะเหลือเวลาอีกประมาณสองเดือนก่อนถึงวันกำหนดส่งงาน แต่เสียเวลาที่นี่ไปก็เปล่าประโยชน์

"อืม ก็จริงนะ"

ท่านกอดอกครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะแลบลิ้นอย่างหงุดหงิด

"เพราะหมอนั่นคนเดียวเลยทำให้ทุกอย่างพังหมด มาทั้งทีก็เที่ยวให้เต็มที่หน่อยก็ดี"

นั่นสินะ

"ติดต่อพิพิธภัณฑ์ไว้แล้ว เดี๋ยวคงมีวิธีแหละ รอคำตอบอีกหน่อย อึดอัดแต่อดทนไว้ก่อน"

บางทีถ้าไปตอนเช้าตรู่หรือเย็นจัด ๆ เหมือนตอนที่ได้ไปชมพิพิธภัณฑ์แวนโก๊ะ ก็คงเลี่ยงสายตาผู้คนได้บ้าง

ถึงจะอยากรู้ว่าคนอื่น ๆ แสดงออกยังไง แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้

ผมพยักหน้าแล้วรออยู่ตรงนั้น ไม่นานคนก็มากันแน่น

บางคนใส่หน้ากากปิดหน้าไว้ด้วย ไม่เข้าใจเลยว่าคนมีเงินนี่คิดยังไง

อ็องรี มาร์โซก็ไม่เห็นจะอยู่ตรงไหน

น้ำแอปเปิ้ลที่พนักงานนำมาให้ อร่อยเหลือเชื่อ

'คิดได้ยังไงนะว่าจะใส่โซดาเข้าไป'

มันซ่ากระจายในปากเหมือนโคล่า แต่มีกลิ่นแอปเปิ้ลหอมสดชื่น

คนที่คิดสูตรน้ำแอปเปิ้ลนี่ก็เป็นศิลปินเหมือนกัน

พิธีกรก้าวออกมาพูด

"ยินดีต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทุกท่านค่ะ ดิฉันยูจิน รับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินการในวันนี้"

เสียงปรบมือดังเบา ๆ จากผู้ชม

พอคิดว่าในหมู่คนเหล่านี้มีคนที่จะซื้อภาพของผม ก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มสังเกตพวกเขา

ผมเห็นริชาร์ด ฟิลลิปส์ เพื่อนของคุณปู่ด้วย

"วันนี้เราจะประมูลผลงานทั้งหมดสามชิ้นค่ะ มาเริ่มกันที่ชิ้นแรกเลยนะคะ"

ตามคำพูดของยูจิน พนักงานนำภาพที่คลุมด้วยผ้าออกมาตั้งตรงกลางเวที

เมื่อเปิดผ้า ภาพนั้นคือภาพเหมือนตนเองของอ็องรี มาร์โซ

ถ้าจำไม่ผิด นั่นคือผลงานลำดับที่ 760

"โอ้โห"

"อืมม"

เสียงผู้ชมในงานประมูลแสดงความประทับใจ

"นี่คือภาพเหมือนตัวเองลำดับที่ 760 ของอ็องรี มาร์โซค่ะ บนผ้าใบขนาด 30F ด้วยเทคนิคสีน้ำมัน พู่กันเฉียบคมดุดัน โดยเฉพาะหมวกในภาพนี้ ใช้เม็ดสีลาพิสลาซูลีจากอัฟกานิสถานที่บดและผสมสีด้วยตัวศิลปินเองค่ะ"

ช่างเป็นผู้ดำเนินการประมูลที่ใจดีจริง ๆ

ดูเหมือนเธอจะรู้ดีว่าสิ่งใดบ้างที่ส่งผลต่อราคาของผลงานศิลปะ

"เขาบอกด้วยว่าใช้วัสดุอะไรบ้างนะครับ"

"เพราะวัสดุก็ส่งผลต่อราคาผลงานไงล่ะ ถ้าใช้ของแพงอย่างลาพิสลาซูลี ก็ต้องนำมาคิดด้วยแน่นอน"

ตามที่คุณปู่บอก ลาพิสลาซูลีเป็นวัสดุราคาแพงที่มีผลต่อราคาผลงานอย่างมาก

สีอัลตรามารีนมาที่ทำจากลาพิสลาซูลีเคยมีราคาสูงเท่าทองคำในศตวรรษที่ 19 และในมุมมองของผม มันแพงเกินกว่าจะนึกฝันถึง

ดูเหมือนคุณค่าของมันในตอนนี้ก็ยังไม่ต่างจากเดิม

"สำหรับประวัติของศิลปิน อ็องรี มาร์โซ ก็คงไม่จำเป็นต้องอธิบายมากนะคะ"

เมื่อยูจินกล่าวจบ ประวัติของอ็องรี มาร์โซก็ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่

จบการศึกษาจากโรดไอแลนด์สคูล

ปริญญาโทและเอกจากราชวิทยาลัยศิลปะแห่งอังกฤษ

รางวัลสิงโตเงินจากเวนิสเบียนนาเล

รางวัลศิลปะฮิวโก้ บอสส์

และรางวัลเทอร์เนอร์ ปี 2025

แม้ผมจะไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด แต่ก็รู้สึกว่าเขาได้รับรางวัลมากมายจริง ๆ

"งั้นเรามาเริ่มการประมูลภาพเหมือนตัวเองชิ้นที่ 760 ของอ็องรี มาร์โซกันเลยนะคะ ราคาประมูลเริ่มต้นอยู่ที่ 100,000 ยูโรค่ะ มีใครให้หนึ่งแสนยูโรไหมคะ?"

ขณะที่ผมยังตกใจกับราคาเริ่มต้นที่สูงถึงหนึ่งแสนยูโร ก็มีชายคนหนึ่งยกป้ายขึ้นมาทันที

"ขอบคุณค่ะ มีผู้ให้หนึ่งแสนยูโรแล้วนะคะ ขอที่สองแสนยูโรค่ะ มีใครให้บ้าง?"

มีอะไรบางอย่างผิดปกติ

ราคาพุ่งขึ้นเป็นสองเท่าทันที และผู้คนก็เริ่มยกป้ายประมูลกันอย่างดุเดือด

"คุณสุภาพบุรุษด้านหลังเสนอราคา 200,000 ยูโรค่ะ ขอบคุณมากค่ะ ขอ 400,000 ยูโรค่ะ มีใครให้บ้าง?"

ภาพเหมือนตัวเองลำดับที่ 760 ของอ็องรี มาร์โซพุ่งขึ้นเป็น 800,000 ยูโรในพริบตา

แม้ราคาจะเพิ่มเป็นสองเท่าทุกครั้งที่มีผู้ประมูล แต่ไม่มีใครลังเลเลย

"มีใครให้ 1.6 ล้านยูโรไหมคะ?"

เมื่อถึง 1.6 ล้านยูโร จำนวนผู้เข้าร่วมประมูลก็ค่อย ๆ เหลือน้อยลง

"ดีค่ะ ถ้าอย่างนั้นไปต่อที่ 2 ล้านยูโรนะคะ มีใครให้ 2 ล้านยูโรบ้าง?"

หญิงสาววัยรุ่นกับชายวัยกลางคนผลัดกันยกป้าย แข่งกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

แม้งานจะยอดเยี่ยมแค่ไหน ก็อดตกใจไม่ได้ว่าพวกเขาตั้งใจจะประมูลไปถึงราคาเท่าไรกันแน่

"มีใครให้ 2.8 ล้านยูโรไหมคะ? หาอยู่ค่ะ… ขอบคุณค่ะ! ได้แล้ว 2.8 ล้านยูโรค่ะ!"

"ฮุนนี่ อย่าทำตัวชินกับสถานการณ์แบบนี้นะ"

คุณปู่พูดขึ้นมาเบา ๆ

"คนที่มาในที่แบบนี้ไม่เหมือนคนทั่วไปหรอก พวกเขาใช้เงินอย่างไม่ลังเล เงินที่คนธรรมดาไม่มีทางหาได้จากวิธีปกติ"

ในขณะที่ท่านพูด ภาพของอ็องรี มาร์โซก็ถูกประมูลไปเรียบร้อยแล้ว

"ขอปิดที่ 3.2 ล้านยูโรนะคะ 3.2 ล้านยูโรค่ะ ขอย้ำอีกครั้ง 3.2 ล้านยูโร ได้คนประมูลแล้วค่ะ!"

พิธีกรประทับตราปิดการประมูล

แม้ผมจะรู้สึกประทับใจในภาพนั้น แต่ก็ไม่ได้รู้สึกถึงความซาบซึ้งถึงขั้นแลกกับพิซซ่าหน้ามันฝรั่ง 160,000 ถาดได้

คุณปู่พูดต่อ

"ที่นี่คือสถานที่สำหรับความบันเทิงของคนรวย ที่ที่ความโลภถูกปลุกเร้าให้ซื้อภาพในราคาที่เหลือเชื่อ และบางครั้ง เป้าหมายก็ไม่ใช่แค่ซื้อภาพวาดเท่านั้น"

ผมไม่เข้าใจนัก ว่าในการประมูลภาพ พวกเขาจะมีจุดประสงค์อย่างอื่นได้นอกจากการซื้อขาย

"เพราะฉะนั้นอย่าทำตัวชินกับสถานที่แบบนี้ แค่เพราะภาพนี้ถูกขายไปในราคา 3.2 ล้านยูโร ไม่ได้หมายความว่าทุกคนต้องเห็นว่ามันมีค่าเท่านั้น"

"ครับ"

"ถ้าจะวาดภาพให้เพียงคนเดียวดู เราจะไม่มีวันใส่ตัวเองลงไปในนั้นได้เลย"

แล้วราคาของภาพวาดนั้นเกิดขึ้นจากอะไร?

ตอนที่ผมใช้ชีวิตอยู่กับพ่อค้าภาพวาด ก็เคยรู้สึกเหมือนกันว่าผลงานชิ้นเอกของศิลปินชื่อดังนั้น บางครั้งราคาแพงเกินกว่าที่คนคนหนึ่งหรือครอบครัวหนึ่งจะหาได้ตลอดชีวิต

หรือบางทีก็แพงจนทั้งหมู่บ้านเก็บเงินกันทั้งชีวิตก็ยังซื้อไม่ได้

แม้ว่าผมเป็นคนวาดภาพเอง แต่ก็ยังไม่แน่ใจนักว่าสิ่งนั้นมันถูกต้องหรือเปล่า

พูดกันตรง ๆ

ถ้าให้เลือกระหว่างความสุขจากการเป็นเจ้าของงานศิลป์แต่เพียงผู้เดียว กับการได้กินพิซซ่าหน้ามันฝรั่ง 160,000 ถาด ผมคงเลือกอย่างหลังมากกว่า

แต่คนที่นั่งอยู่ในห้องประมูลนี้ ต่อให้ซื้อภาพไปในราคา 3.2 ล้านยูโร ก็ยังมีเงินเหลือพอจะซื้อพิซซ่าได้อีก 160,000 ถาด

เพราะแบบนั้น พวกเขาจึงกล้าจ่ายเงินจำนวนนี้เพียงเพราะต้องการครอบครองภาพหนึ่งภาพ หรือพูดให้ตรงกว่านั้นคือ เพื่อสนองความอยากได้ของที่คนอื่นไม่มี

ช่องว่างระหว่างความมั่งคั่งยังคงมีอยู่เหมือนเดิม

‘แต่ว่า…’

สิ่งที่คุณปู่ต้องการจะพูดจริง ๆ คือสิ่งนี้

การที่บอกว่าภาพนี้มีค่า 3.2 ล้านยูโรสำหรับทุกคน มันคือความคิดที่ผิด และนั่นก็สะท้อนทัศนคติของท่านที่มีต่อผลงานศิลปะ

คุณปู่ไม่ต้องการวาดภาพที่มีค่าสูงลิ่วสำหรับคนเพียงไม่กี่คน

แต่ต้องการวาดภาพที่สามารถมอบความประทับใจให้ทุกคน เหมือนกับความสุขจากพิซซ่าหนึ่งถาด

และผมก็คิดว่าความคิดเช่นนี้แหละ คือท่าทีที่แท้จริงที่ศิลปินพึงมี

เหมือนที่คุณปู่พูดจริง ๆ

ถ้าวาดภาพเพื่อใครคนหนึ่งที่ร่ำรวย ก็จะลงเอยด้วยการวาดแค่ภาพเพื่อเขาเท่านั้น

เราจะสามารถใส่ตัวตนของเราไว้ในภาพนั้นได้หรือ?

แล้วผมก็นึกถึงแร็มบรันต์ ผู้จากไปอย่างอนาถขึ้นมาในหัว

“ต่อไปจะเป็นผลงานภาพเหมือนตัวเองลำดับที่ 766 ของอ็องรี มาร์โซค่ะ เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่ภาพเหมือนของเขาถูกนำมาประมูล และครั้งนี้มาให้ชมถึงสองชิ้นเลยทีเดียว”

ชิ้นถัดไปคือ ภาพเหมือนตัวเองที่แสนเศร้า

เป็นภาพที่แสดงเพียงดวงตาและหว่างคิ้ว ส่วนด้านบนและล่างของผืนผ้าใบถูกทาด้วยอัลตรามารีนมาทั้งหมด

‘ฉันคือใคร’

คำถามที่ใคร ๆ ก็เคยถามตัวเองอย่างน้อยหนึ่งครั้งในชีวิต

เมื่อจ้องมองขนตาอันละเอียดอ่อนและดวงตาสีมรกตโปร่งแสง ก็รู้สึกราวกับได้มองเข้าไปในตัวตนของเขา

มุมมองของอ็องรี มาร์โซที่ต้องการรู้จักตนเองนั้น กลายเป็นสายตาเดียวกันกับผู้ชมที่มองดูภาพ

เขาเป็นอัจฉริยะจริง ๆ

ทั้งเทคนิคที่ล้ำหน้าและความประณีตซับซ้อนนั้นเทียบไม่ได้เลยกับตัวผมในตอนนี้

รวมถึงความสามารถในการถ่ายทอดความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาที่ชวนให้เกิดการเอาใจใส่และเห็นใจ

“ได้ 4 ล้านยูโรแล้วค่ะ ขอ 5 ล้านยูโรนะคะ มีใครให้บ้าง?”

ดูเหมือนผู้คนในงานก็สัมผัสบางอย่างจากภาพนี้ได้เช่นกัน เหมือนกับผม

“ขายที่ 4 ล้านยูโร ขอบคุณมากค่ะ!”

ว่าแต่ เมื่อภาพเหมือนตัวเองที่แสนเศร้าได้ถูกนำออกประมูลไปแล้ว แบบนี้ก็เหลือแค่ภาพของผมเท่านั้น ตามที่บอกไว้ว่าวันนี้มีเพียง 3 ชิ้น แสดงว่าภาพของเขาคงไม่ได้ขาย

‘สุดท้ายก็ไม่แก้สินะ’

ภาพดวงตาที่ผมวาดไว้คงถูกเขาเลิกแตะไปแล้ว

หรือไม่ก็เก็บไว้อย่างเงียบ ๆ เพราะเขาคิดว่าไม่ควรขายภาพที่ตัวเองยังวาดไม่เสร็จ

“ต่อไปคือผลงานที่ทุกคนต้องจับตามองที่สุดในวันนี้ค่ะ เป็นภาพสีไม้ชื่อแขกผู้มาเยือนขนาด A3 ค่ะ”

เมื่อพนักงานเปิดผ้าคลุมออก เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทั่วห้อง

“ศิลปินคือ ‘โกฮุน’ หรือที่รู้จักกันในนาม ‘เด็กชายดอกทานตะวัน’ ตามที่ทราบกัน เขาเป็นหลานชายของโกซูยอลและกำลังเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงในวงการศิลปะ ขณะนี้กำลังเตรียมจัดแสดงผลงานเดี่ยวครั้งแรกในวัยเพียง 10 ปีในต้นปีหน้า ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าเขาเป็นอัจฉริยะผู้มีอนาคตไกล”

แม้แต่คุณปู่ก็ถูกพูดถึงไปพร้อมกับการแนะนำตัวผม

“ราคาเริ่มต้น 10,000 ยูโรค่ะ มีใครให้บ้าง?”

เริ่มต้นก็ประมาณ 14 ล้านวอน

สำหรับผม มันเป็นเงินจำนวนมาก แต่สำหรับเศรษฐีที่มาประมูลวันนี้ คงยังไม่เท่าไร

ริชาร์ด ฟิลลิปส์เปิดประมูลที่ 1 ล้านยูโร

“ได้ 1 ล้านยูโรแล้วค่ะ ขอบคุณมากค่ะ ขอ 1.1 ล้านยูโรนะคะ มีใครให้ไหมคะ?”

น้ำเสียงของผู้ดำเนินการที่เคยสุขุม ก็ดูเหมือนจะตื่นเต้นขึ้นนิด ๆ

หญิงสูงวัยคนหนึ่งยกป้ายขึ้น

“ได้รับ 1.1 ล้านยูโร ขอบคุณค่ะ ขอ 1.2 ล้านยูโรนะคะ 1.2 ล้านยูโรค่ะ”

ริชาร์ด ฟิลลิปส์ยกป้ายอีกครั้ง

จากเริ่มที่ 10,000 ยูโร ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที ก็พุ่งไปถึง 1.2 ล้านยูโร

ผมทั้งรู้สึกดีใจที่มีคนอยากได้ภาพของผมขนาดนั้น และรู้สึกแปลก ๆ ไปพร้อมกัน

แม้ความรู้สึกของผมจะขุ่นมัวเล็กน้อย แต่การประมูลยังดำเนินต่อไป ริชาร์ด ฟิลลิปส์กับหญิงชราคนนั้นแข่งกันยกป้ายจนราคาขึ้นไปถึง 2 ล้านยูโร เท่ากับภาพเหมือนตัวเองที่แสนเศร้า

“ได้ 2 ล้านยูโรแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะ จากนี้จะเพิ่มครั้งละ 200,000 ยูโรนะคะ ขอ 2.2 ล้านยูโรค่ะ”

พิธีกรปรายตามองหญิงชราผู้ถือป้ายหมายเลข 58

เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยกป้ายขึ้นอีกครั้ง

“ทำไมถึงอยากได้ขนาดนั้นนะ…”

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งผมจะรู้สึกกังวลเพราะภาพของตัวเองถูกขายในราคาสูงเกินไป ทั้งที่เมื่อก่อนยังอยากขายให้ได้สักใบอยู่เลย

“พวกเขากำลังมองดูอนาคตของเธอยังไงล่ะ”

“อนาคตเหรอครับ?”

“ถ้าในอนาคตเธอกลายเป็นคนสำคัญในวงการศิลปะ ภาพที่ซื้อวันนี้ก็จะมีราคาสูงขึ้นอีกหลายเท่า สำหรับพวกเขา ภาพของเธอเป็นการลงทุน”

ผมเพิ่งเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงรู้สึกไม่สบายใจ

ก็จริง

พวกเขาจ่ายเงินก้อนโตเพราะหวังว่าจะได้กำไรในอนาคต ถึงจะเข้าใจก็เถอะ… แต่ผมไม่ชอบใจเท่าไหร่

การประมูลยิ่งทวีความร้อนแรงขึ้นจนราคาสูงถึง 2.6 ล้านยูโร

ตอนนี้ทั้งริชาร์ด ฟิลลิปส์ และหญิงชราผู้ถือป้ายหมายเลข 58 ต่างก็เริ่มลังเล

ดูเหมือนพิธีกรจะจับสังเกตได้ จึงไม่เพิ่มช่วงราคาอีก

ริชาร์ด ฟิลลิปส์ตัดสินใจแล้วจึงกล่าวขึ้น

“3 ล้านยูโร”

เสียงฮือฮาดังกระหึ่มไปทั่วห้องประมูล

ภาพเหมือนตัวเองลำดับที่ 760 ของอ็องรี มาร์โซถูกขายที่ 3.2 ล้านยูโร แต่ภาพของเด็กชายวัยสิบขวบก็เข้าใกล้ราคานั้นเข้าไปเรื่อย ๆ

แม้แต่ตัวผมเองก็ยังรู้สึกตกใจ

“ได้รับ 3 ล้านยูโรแล้วค่ะ มีใครให้มากกว่านี้ไหมคะ?”

หญิงชราถอนหายใจแรง ๆ แล้วก้มศีรษะลง

ดูเหมือนภาพของผมจะตกเป็นของริชาร์ด ฟิลลิปส์ ผู้ที่ก่อนหน้านี้ก็ประกาศว่าจะซื้อให้ได้ไม่ว่าเท่าไรก็ตาม

พนักงานเคาะประตูเข้ามา

“ขอให้เตรียมตัวขึ้นเวทีค่ะ”

“ครับ คุณปู่ ผมไปก่อนนะครับ”

คุณปู่พยักหน้าอย่างหนักแน่น

ผมก้าวลงจากระเบียงชั้น 2 มายังชั้น 1 ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

เมื่อพนักงานเปิดประตูบานหนักออก ก็มีชายคนหนึ่งสวมหน้ากากยกป้ายขึ้น

“4 ล้านยูโร”

ผมด้วย…

และทุกคนในห้องประมูลต่างตกตะลึง