“ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ตาม ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้!”

“ถ้าในสองวันยังไม่มีข่าว คำสั่งเดียว—พวกแกทุกคนไสหัวไปให้หมด!”

เหวินซิงฮุย โกรธจนหัวแทบระเบิด

แม้จะรู้ว่าศพพ่อถูกฝังไว้อย่างลับๆ และลึกมาก จนไม่น่ามีใครขุดเจอได้ง่ายๆ แต่สุดท้ายมันก็เกิดขึ้นอยู่ดี

นอกจากตัวเขาเองและ หลิวต้าซือ แล้ว มีเพียงผู้ช่วยสามคนที่รู้เรื่องนี้

ทั้งสามคนเป็นคนที่เขาไว้วางใจมาตลอด และเขามั่นใจว่าไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะหักหลังเขา

ถ้าไม่ใช่ฝีมือคนใน นั่นก็หมายความว่าต้องมีอะไรบางอย่างผิดปกติ

“เจอแล้วครับเจ้านาย!”

กลางวันของวันถัดมา เหวินซิงฮุยได้รับคำตอบ

ลูกน้องที่เขาส่งไปสืบจ่ายเงินซื้อข้อมูลจากชาวบ้านในหมู่บ้านหลี่

และก็ได้รู้ว่าเป็น เฉินหยู ที่รักษาลูกสาวของหลี่ซิ่วฮวา พร้อมทั้งชี้แนะชาวบ้านให้ขุดเจอศพพ่อของเขา

“ไอ้เฉินหยู! แกนี่มันเลวจริงๆ!”

“ฉันไม่ได้ไปหาเรื่องแกเลยแท้ๆ แต่แกกลับทำให้พ่อฉันต้องตายตาหลับไม่ได้ แล้วยังเผากระดูกเขาจนเหลือแต่เถ้า! ได้! แกเตรียมตัวไว้เลย ฉันจะเอาคืน!”

เหวินซิงฮุยโกรธจนแทบคลั่ง

เขารู้จักชื่อ เฉินหยู เป็นอย่างดี เพราะในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ชื่อของอีกฝ่ายโด่งดังในฐานะ สตรีมเมอร์จิตแพทย์

แต่สำหรับเหวินซิงฮุย เขาเชื่อว่าเฉินหยูไม่ได้เป็นแค่จิตแพทย์ธรรมดา แต่ต้องเป็นหมอผีหรือผู้มีวิชาอาคมบางอย่าง

“ฉันแค่ทำธุรกิจของฉัน แกจะมายุ่งทำไม?”

“พวกบ้านนอกพวกนั้นมันโดนหลอกแล้วไง? ถ้าไม่มีคนอย่างฉัน ‘คนพิเศษ’ พวกนี้จะเอาอะไรทำมาหากิน?”

ความแค้นที่ค้างอยู่ทำให้เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาเฉินหยู

“ฮัลโหล คุณเฉินใช่ไหม? ฉัน…”

“เจ้าของบริษัทซิงฮุย คุณเหวินซิงฮุยใช่ไหม?”

เหวินซิงฮุย ชะงักเล็กน้อยที่อีกฝ่ายรู้ชื่อเขาได้ทันที

“หึ! สมแล้วที่เป็นหมอผีเก่งกาจ” เขาพูดอย่างดุดัน “คุณเฉิน! เราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน ทำไมคุณถึงเล่นงานผมแบบนี้!”

“คุณรู้ไหมว่าทำร้ายคนอื่นแบบนี้ คุณเองก็จะได้รับกรรมคืนเหมือนกัน!”

เฉินหยู ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ

“รู้สิ และนี่ไง คุณก็กำลังรับกรรมอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

“จนพ่อคุณตายไปแล้วยังต้องนอนนิ่งไม่ได้ ศพยังถูกเผาเป็นเถ้าอีก”

“ว่าแต่…รสชาติกระดูกพ่อคุณในกาแฟเป็นยังไงบ้าง? อร่อยไหม?”

คำพูดของเฉินหยูเหมือนการจุดไฟเผาในใจของเหวินซิงฮุย

“คุณเฉิน! ผมไม่ได้โทรมาทะเลาะกับคุณ!” เหวินซิงฮุยพยายามกดอารมณ์ “เรื่องนี้คุณต้องชดใช้! ไม่งั้นคุณจะไม่มีวันได้อยู่เป็นสุข!”

เฉินหยูหัวเราะลั่น

“ชดใช้? คุณอยากให้ผมชดใช้อะไรล่ะ?”

“ชดใช้ค่าเสียหาย! คุณรู้ไหมว่าผมต้องเสียหายแค่ไหน?”

เฉินหยูหัวเราะจนเกือบสำลัก

“ตกลงคุณยังจะคิดถึงเรื่องเงินอยู่อีกเหรอ?”

“งั้นเอางี้ ผมเชิญคุณมาที่คลินิกของผม แล้วผมจะรักษาโรคจิตให้คุณฟรีๆ เลย”

“จากสิ่งที่คุณทำและคำพูดของคุณ ผมกล้าพูดได้เลยว่าคุณมีปัญหาทางจิตหลายอย่าง ถ้าไม่รีบรักษา คุณอาจจะไม่รอดในอีกไม่นาน”

“แก!!!”

เหวินซิงฮุยตะโกนด้วยความโกรธ เขากำโทรศัพท์จนแทบแตก

“ผมจะเตือนคุณแค่นี้” เฉินหยูพูดเสียงเย็น “รีบกลับตัวซะ ยังไม่สายเกินไป เอาเงินสกปรกของคุณไปช่วยเหลือหมู่บ้านที่คุณทำลาย”

“ถ้ายังดื้อดึงต่อไป หายนะจะมาเยือนคุณแน่ๆ”

เฉินหยูพูดจบก็วางสายทันที

กลางดึกในคืนนั้น

ถนนหางฟางเงียบสงัด ทันใดนั้นมีรถตู้สีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามา

ชายสวมหมวกคลุมหัวหลายคนลงจากรถ พร้อมถือถังน้ำมันคนละใบ

“ระวังตัวกันด้วย! อย่าถอดหมวก เดี๋ยวกล้องวงจรปิดจะจับหน้าเราได้”

หัวหน้ากลุ่มพูดเสียงเบา ก่อนจะหยิบถังน้ำมันขึ้นมา

“ทุกคนรีบลงมือ พอเทน้ำมันเสร็จจุดไฟแล้วหนีทันที!”

แต่ก่อนที่จะเริ่มลงมือ บนถนนก็สว่างวาบด้วยไฟหน้ารถหลายคัน

รถตำรวจหลายคันพุ่งเข้ามาล้อมกลุ่มชายลึกลับเอาไว้

"พวกคุณทำอะไรกัน?"

“เรา…เราแค่มาเดินเล่นครับ!” หัวหน้ากลุ่มพยายามแก้ตัว เสียงสั่น

“กลางดึก แถมถือถังน้ำมันเดินเล่น? พวกคุณมันไม่ธรรมดาจริงๆ”

หลี่ชางจวิน หัวหน้าตำรวจ กล่าวพร้อมรอยยิ้มเย็นชา

“จับพวกเขาให้หมด! พาไปสอบสวนที่สถานี”

ด้านในคลินิก เฉินหยูนั่งบิดขี้เกียจพลางหาว

“จับได้แล้วใช่ไหม?”

หลี่ชางจวินพยักหน้า “ครับ พวกเขาทั้งหมดกำลังโดนสอบสวน”

“เกี่ยวกับเหวินซิงฮุย คุณไม่ต้องยุ่งแล้ว ผมมีวิธีจัดการเอง” เฉินหยูพูดพร้อมรอยยิ้ม

“หมอเฉิน…คุณจะไม่ใช้วิธีผิดกฎหมายใช่ไหม?” หลี่ชางจวินถามด้วยความกังวล

เฉินหยูหัวเราะเบาๆ

“คุณวางใจได้ ผมไม่ทำผิดกฎหมายแน่นอน”

หลี่ชางจวินถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินกลับไป

เฉินหยูมองตามรถของตำรวจที่เคลื่อนตัวออกไป ก่อนจะพึมพำเบาๆ

“เหวินซิงฮุย ฉันให้โอกาสแล้ว แต่แกไม่เอาเอง”

“งั้นก็อย่ามาว่าฉันละกัน…”

“เตรียมเจอของใหม่ ที่แกไม่เคยเห็นมาก่อนเถอะ!”