หน้าประตูสวนอี้เหมยในตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านแทบไม่มีที่ให้เดิน ทั้งเหล่าบุคคลในวงการวรรณกรรมจากทั่วฉินโจว และนักท่องเที่ยวหรือแฟนคลับต่างๆ ที่มารวมตัวกัน ทุกคนล้วนได้ยินคำตอบของหลินจือไป๋ที่ว่า "ดูจากบนฟ้า" จนบรรยากาศรอบข้างฮือฮาขึ้นมาทันที นักท่องเที่ยวต่างตื่นเต้นกันสุดขีด!

"สุดยอด!"

"คำว่าดูจากบนฟ้านี่มันเจ๋งจริง!"

"พูดแบบนี้มีชั้นเชิงมาก!"

"คำพูดนี้ถึงจะสื่อว่าเขาไม่สนพวกที่วิพากษ์วิจารณ์ แต่ก็ไม่ได้ผิดไปจากความจริงเลย เป็นคำพูดที่ไร้ช่องโหว่!"

"ดูเขาเล่นกับภาษาเก่งเสียจริง!"

"คนที่เล่นคำได้เก่งขนาดนี้ ฝีมือแต่งบทกวีจะเก่งสักแค่ไหนกัน?"

"ไป๋ตี้ตัวจริงดูหล่อกว่าในทีวีอีกนะ!"

"อยากขอลายเซ็นจัง ฮ่าๆๆ ไป๋ตี้วันนี้คือการแสดงตัวตนแบบซุปตาร์และคุณชายผู้สูงศักดิ์อย่างแท้จริง! เดินทางมาโดยเฮลิคอปเตอร์ ใส่แว่นดำ โดดเด่นผิดแผกจากนักเขียนคนอื่นโดยสิ้นเชิง!"

"เฮอะ! ขี้อวดจริงๆ!"

การปรากฏตัวของหลินจือไป๋และการแต่งตัวของเขานั้นโดดเด่นจนใครๆ ก็ต้องเหลียวมอง

ทว่าบรรดานักเขียนที่ได้ยินคำตอบของเขากลับแสดงสีหน้าฉุนเฉียวออกมา ส่วนหนึ่งเลือกที่จะเงียบ และมองหลินจือไป๋ด้วยสายตาประเมิน

ในตอนนี้พิธีกรชายและหญิงสองคนก็ปรากฏตัวขึ้น

พิธีกรชายถือไมโครโฟนกล่าวว่า:

"ขอความกรุณานักท่องเที่ยวช่วยถอยออกไปหน่อยนะครับ ท่านนักเขียนทุกท่านโปรดเตรียมตัว ภายในห้านาทีเราจะเริ่มเดินเข้าสวนอี้เหมยเพื่อเปิดงานประชันบทกวีของเรา ด้านในมีเครื่องดื่มเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว..."

"มีเครื่องดื่มอะไรบ้าง?"

มีนักเขียนคนหนึ่งตะโกนถามขึ้นมา

พิธีกรหญิงยิ้มตอบ:

"ส่วนใหญ่เป็นเหล้าขาว เช่น เหล้าลวี่อี้ที่มีประวัติยาวนานกว่าพันปี หรือเหล้าฉงอวีที่กวีในสมัยโบราณชื่นชอบ รวมถึงเหล้าถูซูที่เก่าแก่ยิ่งกว่า ท่านสามารถดื่มและถกบทกวีจนกว่าจะพอใจ แต่สำหรับท่านที่ไม่ถนัดดื่มเหล้า เรายังมีเครื่องดื่มที่มีกลิ่นเหล้าเบาๆ รวมถึงชาเขียวและชาแดงไว้บริการเช่นกัน นอกจากนี้งานประชันบทกวีของเราในปีนี้จะมีการถ่ายทอดสดผ่านหลายแพลตฟอร์มออนไลน์ เช่น เฉินฮวาวิดีโอ เทียนกวงวิดีโอ น่าเซินวิดีโอ และคุนเผิงวิดีโอ"

จากนั้น

พิธีกรชายพูดต่อ:

"งานของเรากำลังเชื่อมต่อสัญญาณถ่ายทอดสดกับเว็บไซต์ต่างๆ..."

ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที

สัญญาณถ่ายทอดสดก็เชื่อมต่อสำเร็จ

พิธีกรชายหันไปพูดกับกล้องว่า:

"ขอต้อนรับทุกท่านสู่การรับชมงานประชันบทกวีแห่งฉินโจวครั้งที่ 23 ซึ่งปีนี้ได้รับการสนับสนุนจากสวนอี้เหมย และข้างหลังผมนี่ก็คือสวนอี้เหมยที่มีประวัติยาวนานถึงสองพันปี!"

พิธีกรหญิงกล่าวต่อ:

"ท่านนักเขียนที่มาร่วมงานในปีนี้ก็เตรียมพร้อมที่จะเข้าไปยังสวนหย่อมเพื่อดื่มเหล้าชมดอกเหมยกันแล้ว..."

ในขณะที่พิธีกรกำลังพูดคุยเรียกบรรยากาศ เจ้าหน้าที่ก็เริ่มจัดการควบคุมฝูงชน โดยเว้นระยะห่างจากนักท่องเที่ยวประมาณหนึ่งเมตร แม้ว่าทางสวนหย่อมจะไม่สามารถไล่นักท่องเที่ยวออกได้โดยตรง แต่ก็พยายามจัดการให้พวกเขายืนดูอยู่ห่างๆ

ในขณะเดียวกัน

หิมะโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าอย่างบางเบา นักท่องเที่ยวหลายคนเริ่มกางร่มกันหิมะ ขณะที่ทางเข้าสวนอี้เหมยก็เปิดอย่างเป็นทางการ

หลินจือไป๋ที่พึ่งหลุดพ้นจากการรุมล้อมของนักข่าว เดินเข้าไปหลบหิมะในทางเดินยาวของสวน พร้อมเตรียมตัวเข้าไปในสวนหย่อม แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศการโดนกีดกันอย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่านักเขียนคนอื่นๆ เดินจับกลุ่มพูดคุยกัน แต่ไม่มีใครเข้ามาเริ่มบทสนทนากับเขาเลย

จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างตัวเขา:

"น้องหลิน!"

หลินจือไป๋หันไปมอง เห็นชายวัยกลางคนไว้หนวดคนหนึ่ง เขาดูคุ้นหน้าคล้ายเคยเห็นที่ไหนมาก่อน เมื่อลองนึกดูดีๆ จึงจำได้ว่านี่คือโจวไท่ ปรมาจารย์กลอนคู่ คนที่เคยได้อันดับสองในการแข่งขันครั้งที่หลินจือไป๋คว้าอันดับหนึ่ง

หลินจือไป๋ยิ้มพลางพยักหน้า:

"อาจารย์โจว"

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

โจวไท่พูดพลางหัวเราะ:

"เมื่อครู่เห็นน้องหลินปรากฏตัวอย่างยิ่งใหญ่จนข้าไม่กล้าเข้าไปทักเลย"

หลินจือไป๋มองรอบๆ พลางพูดแหย่:

"ท่านไม่กลัวหรือ?"

โจวไท่หัวเราะ:

"จะกลัวอะไร? หรือข้าควรทำตัวประนีประนอมจนต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเจ้าด้วย? การคบหาสมาคมเป็นเรื่องของข้า ข้าไม่สนว่าใครจะคิดยังไง"

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ผมขอถือว่าท่านเป็นมิตรคนหนึ่งของข้า"

หลินจือไป๋ยิ้มกว้างและถอดแว่นดำออก แม้เขาจะรู้ว่าตัวเองกลายเป็นศัตรูของบรรดานักเขียนชื่อดังไปแล้วไม่มากก็น้อย แต่เขาก็ชื่นชมในความตรงไปตรงมาของโจวไท่ และรู้สึกยินดีที่ได้คุยกับคนเช่นนี้

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างไม่สนใจใคร ก็มาถึงทางเข้าสวนหย่อม ทันใดนั้นมีเสียงคนพูดขึ้นมา:

"เดี๋ยวก่อน!"

หลินจือไป๋หันไปมอง เห็นชายร่างเล็กคนหนึ่ง ผมบางแลดูหย่อมแหย่ม ยืนยิ้มพลางพูดว่า:

"ฉันชื่ออาเล่ย"

หลินจือไป๋หัวเราะออกมาโดยไม่ทันคิด พลางพูดว่า:

"อ้อ คุณคือปากสุนัขที่ไม่เคย..."

คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของอาเล่ยเปลี่ยนไปในทันที หลินจือไป๋รีบหยุดคำพูดตัวเองทันเวลา แต่คนรอบข้างกลับกลั้นหัวเราะไม่อยู่และหลุดขำออกมา

ทุกคนต่างรู้ดีว่าหลินจือไป๋กำลังพูดถึงอะไร

ถ้าไม่มีอาเล่ย สงครามกลอนคู่ออนไลน์ครั้งนั้นอาจจะไม่เกิดขึ้นเลยก็ได้

แม้ภายนอกทุกคนจะดูเหมือนปรองดองกัน แต่ในใจลึกๆ นักเขียนบางคนก็อดยินดีไม่ได้ที่หลินจือไป๋กระทบกระแทกอาเล่ยเข้าอย่างจัง!

...

ในห้องถ่ายทอดสด

การถ่ายทอดสดของงานกวีนิพนธ์ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

ทันทีที่กล้องจับภาพไปยังไป๋ตี้ ขณะเดินเข้ามาที่ประตูทางเข้าและเผชิญหน้ากับอาเล่ย ชาวเน็ตก็พากันตื่นเต้นจนกระหน่ำส่งข้อความและความคิดเห็นในช่องแชทอย่างดุเดือด!

ข้อความในแชท:

"ฮ่าๆๆ นี่มัน “ปากสุนัขไหนเลยจะงอกจากงาช้าง” อาเล่ยใช่มั้ย!"

"ยังกล้าหยุดไป๋ตี้อีกเหรอ?"

"นี่คิดจะทำอะไรเนี่ย?"

"เข้าไปเถอะ ไป๋ตี้ อย่าไปสนใจเขา!"

"เห้ย แฟนคลับไป๋ตี้กลัวแล้วเหรอ?"

"ในงานนี้มีรอบแข่งแต่งกลอนด้วยนะ จะมาถอยตอนนี้ไม่ได้แล้วสิ"

"ถ้าเดินกลับตอนนี้ก็ยังทันนะ เห็นเฮลิคอปเตอร์อยู่ข้างนอกเมื่อกี้เอง (หัวเราะ)"

"ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นไป๋ตี้หน้าแตกแล้ว!"

ในสถานที่จริง

อาเล่ยเผชิญหน้ากับหลินจือไป๋พร้อมน้ำเสียงแฝงความดูถูก เขาพูดขึ้นว่า:

“ทุกคนที่เข้าร่วมงานกวีนิพนธ์นี้ ล้วนแต่มีผลงานกวีนิพนธ์ที่ได้รับการยอมรับกันทั้งนั้น แต่คุณไป๋ตี้ดูเหมือนจะไม่เคยเขียนบทกวีอะไรจริงจังเลยใช่มั้ย?”

หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาจากฟ้า ตกลงบนบ่าของทุกคน

หลินจือไป๋มองเขาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “แล้วไง?”

อาเล่ยยิ้มเหยียดๆ แล้วพูดเสียงดัง “ในเมื่อคุณผ่านกฎมาเข้าร่วมงานได้ ผมก็คงไม่ห้าม แต่ในฐานะคนดังที่เป็นทายาทเศรษฐี จะเข้ามาง่ายๆ แบบนี้ ผมว่าคนอื่นๆ อาจไม่พอใจนะครับ จริงไหม? เอาอย่างนี้สิ คุณไม่มีผลงานกวีนิพนธ์ งั้นก็แต่งกลอนสดๆ ตรงนี้เลย! ไม่ต้องยากหรอก แค่แต่งให้เข้ากับบรรยากาศตอนนี้ก็พอไหวใช่ไหม?”

หลินจือไป๋หรี่ตามองเขา “นี่คุณสอนฉันทำงาน?”

สายตาของหลินจือไป๋เต็มไปด้วยพลังบางอย่างที่ทำให้อาเล่ยเผลอรู้สึกประหม่า แต่เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังจ้องมอง เขาก็สูดหายใจลึก แล้วพยายามยิ้มแบบยั่วโมโห “ทุกคนว่าไงครับ?”

“แต่งเลย!”

“แต่งเลย!”

“แต่งเลย!”

เสียงสนับสนุนดังสนั่นไปทั่ว หลินจือไป๋มองดูรอบตัว และในที่สุดก็ยิ้มอย่างเย็นชา ก่อนจะพูดขึ้นว่า:

“ถ้างั้น เรามาเดิมพันกันหน่อยดีไหม ถ้าฉันแต่งออกมาได้ คุณต้องยืนอยู่ที่นี่อีกห้านาที แล้วพูดกับทุกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาว่า ‘เชิญครับ’ แต่ถ้าฉันแต่งไม่ได้ ฉันยอมรับบทลงโทษเอง”

อาเล่ยหน้าซีดขึ้นเล็กน้อย แต่เมื่อเสียงคนรอบข้างเชียร์ให้เขารับคำท้า เขาก็จำต้องยอมตกลง

หลินจือไป๋ยิ้มบางๆ หันไปมองหิมะที่ตกลงมาช้าๆ แล้วเริ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบ:

“หนึ่งเกล็ด...สองเกล็ด...สามสี่เกล็ด...”

ทุกคนอึ้งกันไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้น

“นี่แต่งกลอนหรือกำลังนับหิมะกันแน่!”

หลินจือไป๋ไม่สนใจเสียงหัวเราะ เขายังคงพูดต่อ:

“ห้า...หก...เจ็ดแปดเกล็ด...เก้า...สิบเกล็ด...”

ตอนนี้แม้แต่กรรมการอย่างคุณยายจ้าวและคณะ ก็อดงงไม่ได้ว่าเขากำลังทำอะไรกันแน่

หลินจือไป๋ลดมือลงจากการรับหิมะ เงยหน้ามองหิมะที่เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ แล้วกล่าวต่อ:

“พันเกล็ด หมื่นเกล็ด เกล็ดที่นับไม่ถ้วน...”

เสียงหัวเราะจากคนรอบข้างดังลั่นเข้าไปอีก

“ให้แต่งกลอนนะ ไม่ใช่ให้นับหิมะ!”

ทันทีที่หลินจือไป๋เริ่มต้นบทกลอนด้วยการนับเกล็ดหิมะ เสียงหัวเราะจากผู้ชมทั้งในงานและในห้องแชทก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะแฟนๆ ของอาเล่ยที่หัวเราะจนแทบขาดใจ

ข้อความในแชท:

“ฮ่าๆๆ เจ้าไป๋ตี้นี่มัน!”

“นี่เรียกว่าแต่งกลอนเหรอ?”

“นายไปเข้ารายการวาไรตี้มาเยอะเกินไปแล้วมั้ง!”

“งานกวีนิพนธ์แท้ๆ แต่นายกลับมาสร้างเอฟเฟกต์ตลกเนี่ยนะ?”

“นายทำให้ฉันขำได้จริงๆ!”

“ถ้าแบบนี้เรียกว่ากลอน ฉันก็แต่งได้เหมือนกัน!”

“แฟนๆ ไป๋ตี้ช่วยอธิบายพฤติกรรมไอดอลของคุณหน่อยเถอะ!”

แฟนคลับของไป๋ตี้:

พวกเขาไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร ได้แต่กลั้นใจนั่งดูถ่ายทอดสดต่อไป

ในสถานที่จริง

อาเล่ยหัวเราะจนตัวงอ พลางพูดเหน็บแนม “อย่าคิดว่าแค่มุกขำๆ จะช่วยให้คุณรอดพ้นไปได้สิ ไป๋ตี้! อย่าลืมว่ามันมีเดิมพันอยู่นะ!”

หลินจือไป๋ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญ:

“นายช่างเสียงดังจริงๆ...”

เขาปล่อยให้ตัวเองสงบลงอีกครั้งก่อนจะกล่าวกลอนใหม่ตั้งแต่ต้น:

“หนึ่งเกล็ด สองเกล็ด สามสี่เกล็ด ห้า หก เจ็ดแปดเกล็ด เก้า สิบเกล็ด พันเกล็ด หมื่นเกล็ด เกล็ดที่นับไม่ถ้วน...”

เสียงหัวเราะในงานยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่กรรมการทั้งสี่คนก็แสดงสีหน้าหมดคำพูด

แต่แล้ว เมื่อหลินจือไป๋ก้าวเดินไปยืนใกล้ต้นเหมยที่กำลังผลิบาน มองดูหิมะที่โปรยปรายเบาๆ เขาเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายว่า:

“บินเข้าสู่ดอกเหมยจนมองไม่เห็น”

เงียบงัน

อาเล่ยที่กำลังหัวเราะหยุดชะงักทันที ใบหน้าแข็งค้าง เสียงหัวเราะรอบข้างค่อยๆ หายไปจนทั้งงานเงียบสงัดเหมือนน้ำตกที่หยุดไหล

ผ่านไปไม่กี่วินาที เสียงตะโกนจากใครสักคนดังขึ้น:

“ยอดเยี่ยมมาก!”

อาเล่ย:

เขายังงุนงงกับความหมายของวรรคสุดท้าย จึงถามขึ้นอย่างเลื่อนลอย “มันยอดตรงไหน?”

คุณยายจ้าว:

เธอยิ้มพลางกล่าว “ยอดตรงที่กลอนบทนี้เริ่มจากการเขียนในเชิงนามธรรม ก่อนจะจบลงด้วยภาพที่จับต้องได้ ความสอดคล้องระหว่างภาพฝันและความจริง ทำให้เกิดบรรยากาศที่งดงามมาก”

อวิ๋นหลาน:

ประธานสมาคมกวีนิพนธ์พูดต่อ “สามวรรคแรกเหมือนการเล่นคำที่ดูธรรมดา แต่วรรคสุดท้ายเปรียบเหมือนการดึงทุกอย่างให้พลิกขึ้นสู่จุดสูงสุดในพริบตา เป็นการผสานความเคลื่อนไหวและความสงบนิ่งได้อย่างสมบูรณ์แบบ”

โจวไท่:

เขาพูดด้วยความตื่นเต้น “บทนี้ใช้ตัวเลขเป็นองค์ประกอบหลัก ตั้งแต่หนึ่ง สิบ พัน หมื่น ไปจนถึงความไร้ขอบเขต แม้จะดูเหมือนง่าย แต่กลับสร้างภาพในหัวได้อย่างชัดเจน นี่แหละถึงเรียกว่ากลอนที่แยบยล!”

เสียงสนับสนุนดังขึ้นรอบงาน แม้แต่คนที่เคยไม่ชอบหลินจือไป๋ก็ยังยอมรับในความงดงามของบทกลอน

หลินจือไป๋:

เขายังคงสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในใจเขาคิดว่า:

“บทนี้ของเจิ้งป่านเฉียว แม้ไม่ใช่ผลงานระดับตำนาน แต่สำหรับสถานการณ์แบบนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนตะลึง”

...

ถ่ายทอดสด

ข้อความในแชทระเบิดอีกครั้ง!

คราวนี้ถึงตาแฟนคลับของไป๋ตี้ที่ตื่นเต้นจนแทบคลั่ง!

“อ๊าาาาา!”

“ฉันเกือบหัวใจวายแน่ะ!”

“ตอนแรกฉันนึกว่าไป๋ตี้เล่นตลกซะอีก!”

“โคตรเทพเลย!”

“ประโยคสุดท้ายพลิกเกมจากย่ำแย่กลายเป็นตำนาน!”

“ที่สำคัญคือเข้ากับบรรยากาศเป๊ะ! หิมะตกพอดี แล้วจบด้วยดอกเหมยอีก!”

“ลองคิดดูสิ! ในสวนอี้เหมยที่ดอกเหมยบานสะพรั่ง หิมะที่โปรยปรายหล่นลงบนดอกเหมยก็ย่อมมองไม่เห็น!”

“ไม่ต้องดูภาพจริงๆ ก็ยังเห็นภาพในหัวได้ชัด!”

“พอได้ยินบทกลอนนี้ ฉันเหมือนเข้าไปอยู่กลางดงหิมะเลย!”

บทกลอนนี้พาผู้ฟังเข้าสู่โลกที่เต็มไปด้วยหิมะขาวโพลนกว้างใหญ่ ตัดกับภาพดอกเหมยที่แข็งแกร่งท้าความหนาว หิมะที่ละลายหายไปบนดอกเหมยเหมือนเชิญชวนให้ทุกคนละลายเข้าไปในภาพนั้น

ฝ่ายสนับสนุนอาเล่ยถึงกับอึ้ง!

ในใจพวกเขาคิดว่า:

“บ้าจริง! แค่เริ่มจากการนับหิมะ นายยังทำให้มันกลับมาดูดีได้ขนาดนี้เหรอ!?”

แม้แต่กรรมการทั้งสี่คนก็ยอมรับ และนักกวีที่อยู่ในงาน แม้จะไม่พอใจในตัวไป๋ตี้ แต่ก็ไม่มีทางปฏิเสธความงดงามของบทกลอนนี้ได้

ในสถานที่จริง

หลังจากจบบทกลอน หลินจือไป๋มองไปที่อาเล่ยแล้วถามเสียงเรียบ:

“นี่พอจะเรียกว่าดีได้หรือยัง?”

อาเล่ยพูดด้วยเสียงฝืดเคือง:

“...ดี...”

เขาเป็นนักกวี ย่อมไม่สามารถโกหกหรือปฏิเสธความจริงได้

หลินจือไป๋พูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา:

“คุณตั้งคำถามถึงฉันในอินเทอร์เน็ต แล้ววันนี้มายืนขวางฉันที่ประตู คุณว่าแบบนี้สุภาพไหม?”

อาเล่ยเงียบ ไม่กล้าตอบ

หลินจือไป๋มองหน้าเขาแล้วกล่าว:

“ในเมื่อไม่มีมารยาท ฉันจะสอนให้เอง นายยังจำการเดิมพันของเราได้ใช่ไหม?”

อาเล่ยกัดฟันแน่น หน้าแดงจนแทบระเบิด แต่ด้วยสายตาจากคนทั้งงานที่จับจ้อง เขาทำได้เพียงยอมกลืนความอับอายลงท้องก่อนพูดเสียงแผ่วเบา:

“เชิญครับ...”

หลินจือไป๋ยิ้มบางๆ ตอบ:

“ขอบคุณ” แล้วเดินเข้าสวนอี้เหมยอย่างสง่างาม

ผู้คนที่เหลือ

นักกวีที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ต่างมองหน้ากัน พวกเขาอดรู้สึกสงสารอาเล่ยไม่ได้ เพราะวันนี้เขาถูกทำให้เสียหน้าจนหมดสภาพ

แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องยอมรับว่า หลินจือไป๋เล่นเกมนี้ได้อย่างเหนือชั้น ทั้งคำพูดสุดท้าย "นายไม่มีมารยาท ฉันจะสอนให้" ที่เปรียบเสมือนการฟาดหน้าอย่างแรง และการเดิมพันที่ดูเหมือนตั้งใจเตรียมไว้ตั้งแต่ต้น

อาเล่ยกลายเป็นพนักงานต้อนรับจำเป็น

เขายืนอยู่หน้าประตูสวนอี้เหมยเป็นเวลาห้านาทีเต็ม ต้องกล่าวคำว่า "เชิญครับ" กับทุกคนที่เดินผ่าน ซึ่งเป็นการลงโทษที่เขาปฏิเสธไม่ได้

...

ในสวนอี้เหมย

กลุ่มนักกวีที่เข้าไปก่อนหน้า รวมถึงจี้เฉวียนไท่ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งมีคนกระซิบบอกว่าไป๋ตี้แต่งกลอนที่หน้าประตู

เมื่อฟังบทกลอนเสร็จ สีหน้าของจี้เฉวียนไท่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

หนึ่งในกลุ่มพูดเบาๆ:

“ไป๋ตี้นี่เชี่ยวชาญเรื่องการเล่นคำจริงๆ แต่แนวทางเขาดูไม่ใช่แนวคลาสสิกเหมือนพวกเรา มันออกจะเหมือนกลอนกลลวงมากกว่า”

จี้เฉวียนไท่หัวเราะแล้วกล่าว:

“ก็ดี ถ้าเขาไร้ความสามารถจริง วันนี้คงไม่มีอะไรสนุก”

ในใจของจี้เฉวียนไท่

เขายังจำได้ดีถึงตอนที่หลินจือไป๋ลงจากเฮลิคอปเตอร์อย่างโดดเด่น ขโมยความสนใจของทุกคนจนทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวตลกในสายตาคนอื่น

ความอับอายในตอนนั้นยังคงเหมือนก้างที่ติดคอ เขาตั้งใจแน่วแน่ว่า วันนี้เขาจะต้องทำให้ไป๋ตี้เสียหน้าให้ได้

การประชันบทกวีในสวนอี้เหมย จึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ...