บทที่ 620 [สุนัขรับใช้ตัวใหม่ใต้สังกัดคุณตู้]
"ตู้หย่งเซี่ยว นายหมายความว่ายังไง"
ฝรั่งชาร์ลีเพิ่งจะรู้ตัวว่า ตู้หย่งเซี่ยววางแผนเล่นงานตัวเองมาตั้งแต่ต้น
"หมายความว่ายังไง นายรู้ดีที่สุด! นี่ นายเป็นตำรวจ น่าจะรู้ดีนะ เป็นหนี้ก็ต้องใช้หนี้ มันเป็นเรื่องธรรมดาของโลก!" ตู้หย่งเซี่ยวพูดพลางหยิบสัญญาเงินกู้ที่ฝรั่งชาร์ลีเซ็นไว้ก่อนหน้านี้ออกมา "บนนี้มีตัวหนังสือสีดำบนกระดาษสีขาวเขียนไว้ชัดเจน ไม่ต้องให้ฉันอ่านให้นายฟังหรอกมั้ง"
"ตู้หย่งเซี่ยว นาย "
"ฉันอะไรของฉัน ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่านายจะโง่ขนาดนี้! นี่ นายไม่ต้องมาพูดเรื่องเงินกู้นอกระบบ ไม่ต้องมาพูดเรื่องกฎหมายกับฉัน ที่นี่คือมาเก๊า รับเก้าคืนสิบสามเป็นเรื่องถูกกฎหมาย เหมือนกับที่นายหน้าบ่อนถูกกฎหมายนั่นแหละ!" ตู้หย่งเซี่ยวปาสัญญาเงินกู้ใส่หัวฝรั่งชาร์ลี "ดังนั้นตอนนี้นายต้องคิดว่าจะหาเงินมาใช้หนี้ยังไง ไม่ใช่มามัวโวยวายอยู่ตรงนี้!"
สีหน้าของฝรั่งชาร์ลีเปลี่ยนไปมา ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะด้วยความโกรธ "ไอ้แซ่ตู้ นายคำนวณมาเป็นพันเป็นหมื่นอย่าง น่าเสียดายที่นายคำนวณพลาดไปเรื่องหนึ่ง"
"เรื่องอะไร"
"ไม่ต้องพูดถึงฮ่องกง เอาแค่ที่มาเก๊า ตามกฎหมายของมาเก๊า การกู้เงินอย่างน้อยที่สุดต้องมีพยานรู้เห็น มีพยานบุคคลและพยานวัตถุ ถึงจะพิสูจน์ได้ว่าฉันกู้เงินจริง ๆ แต่ตอนนี้ "
ฝรั่งชาร์ลียักไหล่ ชี้ไปรอบ ๆ "คนหนีไปกันหมดแล้ว ที่นี่จะมีผีที่ไหนอยู่อีก"
ยังไม่ทันที่ชาร์ลีจะได้ใจจนจบ
"ฉันเป็นพยานได้!"
"ฉันก็เป็นพยานได้เหมือนกัน!"
กลับเห็นเฉียงตาเขและจวีฟันเหยินพากันก้าวออกมาด้วยท่าทางเปี่ยมไปด้วยความยุติธรรม
"พวกนาย "
ชาร์ลีแทบจะหน้าเหวอ เขาคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าไอ้คนทรยศสองคนนี้จะมาพลิกลิ้นเอาตอนนี้!
เฉียงตาเขมองชาร์ลีที่มีใบหน้าตกตะลึง "ขอโทษทีครับ ผู้กำกับชาร์ลี ผมเป็นสายลับ!"
"ขอโทษทีครับ ผู้กำกับชาร์ลี ผมเป็นสายลับคนที่สอง!"
"โอ้ ชิท!" ฝรั่งชาร์ลีขยี้ผม สบถคำหยาบออกมาอย่างแรง
วินาทีนี้เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปฆ่าไอ้สารเลวสองคนนี้ เฉียงตาเขและจวีฟันเหยินให้ตาย
"พวกเราสามารถเป็นพยานได้ว่าเมื่อกี้นี้คุณขอกู้เงินสามล้านจากคุณหนูโบตั๋นขาวคนนี้!"
"ถูกต้อง สองตาของผมเห็นอย่างชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้น " จวีฟันเหยินล้วงเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กออกมาจากเอว "ผมยังบันทึกเสียงไว้ด้วย!"
เครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กแบบนี้เป็นสินค้าพิเศษของตงอิ๋งโซนี่ รุ่น 'โซนี่ไมโคร 2187' ขนาดและรูปร่างพอ ๆ กับซาวนด์อะเบาต์ในชาติก่อน เป็นของโปรดปรานของหนุ่มสาวที่ทันสมัยที่สุด
เครื่องบันทึกเสียงแบบนี้เพิ่งจะวางจำหน่ายในฮ่องกงได้ไม่นาน ถือว่าราคาแพงลิ่ว เพื่อให้ได้มาซึ่งหลักฐาน จวีฟันเหยินถึงกับยอมควักกระเป๋าจ่ายแพงขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าหลุมพรางนี้ถูกวางแผนมาอย่างล้ำลึกแค่ไหน
"ไอ้สารเลวสองคนนี้ ไอ้สัตว์เดรัจฉานสองตัวนี้ พวกแกหลอกฉัน! ฉันจะฆ่าพวกแก!"
ฝรั่งชาร์ลีทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาชักปืนออกมาโดยตรงหมายจะยิงเฉียงตาเขและจวีฟันเหยินให้ตาย
เพียะ!
ยังไม่ทันที่เขาจะจับปืนให้มั่น
ตู้หย่งเซี่ยวก็ตบเข้าที่ใบหน้าของเขาหนึ่งฉาด
เรี่ยวแรงดุดัน
ฝรั่งชาร์ลีถูกตบจนเซถลาไปชั่วขณะ ยังไม่ทันที่ส้นเท้าจะยืนได้มั่นคง
เพียะ!
ตู้หย่งเซี่ยวก็ตบซ้ำไปอีกหนึ่งฉาด
สองฉาดที่ซ้ายขวาสลับกันนี้ ตบจนฝรั่งชาร์ลีถึงกับหน้าเหวอ ในมือแม้แต่ปืนก็ยังถือไว้ไม่อยู่ แกร๊ก ร่วงหล่นลงพื้น
"ดูสภาพนายตอนนี้สิ แม้แต่ปืนยังถือไม่อยู่ แล้วนายจะยิงปืนได้ยังไง" ตู้หย่งเซี่ยวตวาดชาร์ลี "จะบอกนายให้รู้ไว้นะ อย่าคิดว่านายเป็นผู้กำกับการใหญ่ มีปืนแล้วจะเก่งกาจ! ที่นี่คือมาเก๊า เป็นถิ่นของคนจีน! พูดอีกอย่างก็คือ ถ้านายฆ่าคน นายก็ต้องติดคุก! เพราะที่นี่คือมาเก๊า ก็ไม่มีใครกล้าพูดมากหรอก!"
ตึกตัก!
คำพูดเหล่านี้ของตู้หย่งเซี่ยว ทำให้ใจของฝรั่งชาร์ลีกระตุกวาบ
ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
แม้มาเก๊าจะอยู่ใกล้ฮ่องกงมาก แต่ระบบกฎหมายของทั้งสองแห่ง และยังมีอีกหลายด้านที่แตกต่างกัน
ที่สำคัญที่สุดคือ ผู้กำกับการใหญ่ฮ่องกงไม่ได้มีอภิสิทธิ์ในมาเก๊า ถ้าเขาฆ่าคน เขาก็ต้องติดคุก!
"ตู้หย่งเซี่ยว นายลอบกัดฉัน นายวางแผนเล่นงานฉัน แล้วยังกล้าพูดกับฉันแบบนี้อีกเหรอ"
“ไอ้คนหัวทึบ!”
ตู้หย่งเซี่ยวเงื้อมือขึ้นตบ เพียะ เพียะ เพียะ ฟาดเข้าที่หน้าชาร์ลีอีกสามฉาด
ใบหน้าของชาร์ลีบอบช้ำ เจ็บจนเขาหน้ามืดตาลาย
ชาร์ลียังคิดจะดิ้นรน ยังคิดจะตอบโต้
เฉียงตาเขและจวีฟันเหยินคว้าไหล่ซ้ายขวาของเขาไว้ ทำให้เขาขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย
หันกลับมามองตู้หย่งเซี่ยว เขาก้มลงเก็บปืนพกประจำตำแหน่งผู้กำกับการของชาร์ลีขึ้นมาจากพื้น เดาะลิ้นพูดว่า “ไม่เลวนี่ ยังคงเป็นซีรีส์กล็อกของออสเตรีย คนอังกฤษไม่ใช้ของอังกฤษ แกนี่มันสมควรตายจริงๆ!”
ตู้หย่งเซี่ยวพูดพลางจ่อปืนไปที่หน้าผากของไอ้ฝรั่งชาร์ลีโดยตรง
ไอ้ฝรั่งชาร์ลีเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อว่าตู้หย่งเซี่ยวจะกล้าทำแบบนี้
“ผมเป็นผู้กำกับการใหญ่แห่งจักรวรรดิอังกฤษ ผมเป็นคนอังกฤษ! หรือว่าคุณกล้าฆ่าผมจริงๆ?”
“ฆ่าแกก็เหมือนฆ่าหมา ทำไมฉันจะไม่กล้า?”
แกรก ตู้หย่งเซี่ยวขึ้นลำกล้องปืน พูดด้วยรอยยิ้มว่า “อย่าลืมสิว่าฉายาของฉันคืออะไร แค่ฆ่าคนน่ะ ฉันเชี่ยวชาญมาก!”
ไอ้ฝรั่งชาร์ลีตกใจสุดขีด เพิ่งนึกขึ้นได้เดี๋ยวนั้นว่าฉายาของตู้หย่งเซี่ยวคือ “จอมเชือดมือโลหิต”!
นี่มันคนขายเนื้อชัดๆ!
ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน!
ได้ยินมาว่าตอนที่อยู่ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เขาก็กล้าฆ่าคนเป็นผักปลา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่นี่
ไอ้ฝรั่งชาร์ลีเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาทันที
“ฆ่าแกเสร็จ จับยัดใส่ถังน้ำมัน เทปูนทับ ปิดฝาให้สนิทแล้วถ่วงลงทะเล ไม่มีใครรู้ใครเห็น แกคิดว่าเจ๋งไหมล่ะ?” ตู้หย่งเซี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ชาติก่อนตู้หย่งเซี่ยวเคยดูภาพยนตร์เกาหลีเรื่อง "ซินซื่อเจี้ย" เขาสนใจวิธีการยัดศพใส่ถังน้ำมันเทปูนในเรื่องนั้นมาก ตอนนี้จึงถือโอกาสพูดออกมา
และก็เป็นไปตามคาด
ไอ้ฝรั่งชาร์ลีสั่นสะท้าน เริ่มจินตนาการอย่างบ้าคลั่งทันที
ตัวเองถูกตู้หย่งเซี่ยวยัดใส่ถังน้ำมัน เทปูนลงบนหัว รอจนตัวเองกับปูนผสมปนเปเป็นเนื้อเดียวกัน ปิดฝาด้านบน แล้วถ่วงลงทะเลโดยตรง คาดว่าอีกร้อยปีก็คงไม่มีใครพบ
”อย่านะ!” ในที่สุดไอ้ฝรั่งชาร์ลีก็กลัวแล้ว ส่งเสียงร้องขอความเมตตา
ตู้หย่งเซี่ยวเอาปากกระบอกปืนกระทุ้งหน้าผากเขา “ฉันก็อยากจะไว้ชีวิตแกนะ แต่ตอนนี้ฉันโมโหมาก ผลที่ตามมามันร้ายแรง”
ตุบ!
ชาร์ลีคุกเข่าลงทันที!
คุกเข่าลงตรงหน้าตู้หย่งเซี่ยว
พนมมือทั้งสองข้าง “ได้โปรดเถอะ ไว้ชีวิตผมด้วย ผมทำผิดเอง! ผมผิดไปแล้ว ผมสมควรตาย!”
เพียะ เพียะ เพียะ!
ชาร์ลีตบหน้าตัวเอง
“ผมมันก็แค่หมาตัวหนึ่ง ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ! คุณไม่มีเหตุผลที่จะต้องเอาเรื่องหมาตัวหนึ่ง โฮ โฮ โฮ!”
พูดไปชาร์ลีก็ร้องไห้ออกมา ร้องไห้ฟูมฟาย น้ำตาและน้ำมูกไหลพราก
ตู้หย่งเซี่ยวมองเขาอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกบนใบหน้า
เฉียงตาเขและจวีฟันเหยินมีสีหน้าดูแคลน ใครจะไปคิดว่าผู้กำกับการใหญ่ที่เคยอยู่สูงส่งเหนือใครและวางก้ามโอ้อวดก่อนหน้านี้ ตอนนี้จะกลายสภาพเป็นแบบนี้
โบตั๋นขาวและคนอื่นๆ ก็มีสีหน้ารังเกียจ รู้สึกว่าไอ้ฝรั่งคนนี้น่าขายหน้ามาก
ชั่วครู่ต่อมา
เมื่อเห็นว่าไอ้ฝรั่งชาร์ลียังคงตบหน้าตัวเองอย่างแรง ตู้หย่งเซี่ยวจึงค่อยๆ พ่นลมหายใจออกช้าๆ เก็บปืนแล้วพูดว่า “แกพูดว่าอะไรนะ แกเป็นหมาตัวหนึ่งงั้นเหรอ?”
เมื่อเห็นตู้หย่งเซี่ยวเก็บปืน ชาร์ลีก็รีบเข้าไปกอดต้นขาของตู้หย่งเซี่ยว เงยหน้าขึ้นพูดว่า “ใช่ครับ ผมก็คือหมาตัวหนึ่งข้างกายคุณ คุณปล่อยผมไปได้ไหม?”
ตู้หย่งเซี่ยวหัวเราะ เอื้อมมือไปลูบผมสีทองที่บางหร็อมแหร็มของชาร์ลี “ดีมาก! ฉันกำลังอยากเลี้ยงหมาที่เชื่อฟังอยู่พอดี!”
ชาร์ลีรีบพูด “ผมเชื่อฟังมาก เอาแบบนี้ดีไหม ผมลาออก ผมจะคืนตำแหน่งผู้กำกับการใหญ่ให้คุณ ผมจะกลับอังกฤษ จะไม่กลับมาอีกเลย!”
“ไม่ต้อง!” ตู้หย่งเซี่ยวเชยคางชาร์ลีขึ้น ราวกับกำลังมองดูคนงาม “แกก็เป็นผู้กำกับการใหญ่ของแกต่อไป เฉียงตาเขและจวีฟันเหยินก็จะตามแกต่อไป ส่วนเรื่องในอนาคตน่ะ ”
เพียะ เพียะ เพียะ!
ตู้หย่งเซี่ยวใช้ฝ่ามือตบแก้มชาร์ลีเบาๆ “แกแค่ต้องเชื่อฟังก็พอ!”
