ในชั่วพริบตา หลินจือไป๋ก็ปรากฏตัวขึ้นบนเวที

ภาพโคลสอัปเผยให้เห็นรูปร่างสูงสง่าของเขา ดวงหน้าเปี่ยมเสน่ห์ราวกับตัวละครที่หลุดออกมาจากหนังสือการ์ตูน

โซนผู้มั่งคั่ง

กลุ่มนักธุรกิจผู้ร่ำรวยที่รู้จักกับหลินเจามู่เริ่มพูดคุยกัน:

“นี่มันไป๋ตี้ใช่ไหม?”

“เขาคือหลานชายของประธานหลินนี่เอง?”

“หรือว่าเขาจะเพิ่มผลงานเข้าประมูลแบบกะทันหัน?”

“แถมยังจะสร้างผลงานเขียนสดๆ บนเวทีอีกด้วย?”

“ประธานหลินมีหลานชายดีจริงๆ นะ นี่คงอยากช่วยปู่สร้างชื่อเสียงกลับคืนมา”

“ฉันเคยได้ยินมาว่าหลานชายของประธานหลินมีฝีมือด้านพู่กันอยู่เหมือนกัน”

“เคยได้ยินอยู่เหมือนกัน”

“เด็กคนนี้มีความตั้งใจดี เพียงแต่สถานการณ์แบบนี้มันจัดการยากหน่อย”

“แต่ฝีมือของจูเก๋อชิวเหลียงนั้น…”

นักธุรกิจที่เคยรับประทานอาหารกับหลินจือไป๋เมื่อวาน มองหน้ากันอย่างครุ่นคิด

“เมื่อวานเด็กคนนี้ดูนิ่งมาก”

“ไม่นึกเลยว่าวันนี้พอเห็นปู่โดนเอาเปรียบจะอดทนไม่ได้”

แต่สุดท้ายพวกเขาก็เห็นใจในความกตัญญู จึงคิดว่าควรช่วยกันส่งเสริม

แม้ว่าหลินจือไป๋อาจสู้ฝีมือของจูเก๋อชิวเหลียงไม่ได้ แต่เพื่อรักษาหน้าให้หลินเจามู่ ทุกคนก็ตั้งใจจะช่วยประมูลราคาให้สูงขึ้น

ผู้มั่งคั่งจากทวีปอื่นๆ

นักธุรกิจและผู้แทนจากทวีปอื่นที่ไม่รู้จักหลินจือไป๋ เริ่มซุบซิบกัน:

“เด็กหนุ่มคนนี้เป็นใครกัน?”

“ไม่รู้จัก”

“เป็นนักเขียนพู่กันจากฉินโจวเหรอ?”

“พอได้ยินมาว่าเขาเป็นนักปราชญ์หนุ่มมากพรสวรรค์ของฉินโจว เก่งทั้งกลอนและพู่กัน และยังเป็นหลานชายของเจ้าพ่อวงการบันเทิง หลินเจามู่ด้วย”

“หึหึ นี่เขาจะออกโรงเพื่อแก้หน้าให้ปู่เหรอ?”

“แต่ถึงฝีมือเขาจะเก่งแค่ไหน ก็ไม่คู่ควรกับการท้าชน จูเก๋อชิวเหลียง หรอกนะ?”

“หลิ่วอั้น ยังห่างชั้นจากจูเก๋อชิวเหลียง ไปหลายขุมเลย!”

“เด็กหนุ่มใจร้อนก็เป็นแบบนี้”

“เด็กสมัยนี้ไม่รู้จักคำว่า ‘ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ’ แล้ว”

“อยากอวดฝีมือให้ปู่เห็นมากกว่า”

“แต่เสียดายนะ นี่อาจทำให้ปู่เขาต้องอับอายมากขึ้น”

...

ห้องถ่ายทอดสด

ผู้ชมจากฉินโจวตกตะลึง ไม่คิดว่าไป๋ตี้จะขึ้นเวทีโดยไม่บอกล่วงหน้า แถมยังจะสร้างสรรค์ผลงานสดๆ บนเวทีอีกด้วย!

“นี่เขากำลังทำอะไร?”

“ไป๋ตี้ใจร้อนไปหน่อยนะ ถึงจะรู้ว่าเขามีน้ำใจดี ฝีมือพู่กันเขาก็เยี่ยม แต่มันเทียบกับ จูเก๋อชิวเหลียง ได้ยังไง?”

“คงอยากช่วยหลินเจามู่กู้สถานการณ์?”

“เข้าใจเหตุผลนะ แต่ก็ควรจะประเมินตัวเองด้วยสิ!”

“หลิ่วอั้นยังพ่ายแพ้เลย ไป๋ตี้จะทำอะไรได้?”

“นี่มันเสี่ยงเกินไป!”

“คงยังไม่รู้ว่าฝีมือของจูเก๋อชิวเหลียงอยู่ระดับไหน!”

“หวังว่าผลลัพธ์จะไม่ห่างกันจนเกินไปนะ”

“แต่คงยากที่จะไม่เสียหน้า”

...

ผู้ชมจากจงโจว

“ดูสิ! ผู้ชายหล่อ!”

“เขาเป็นไอดอลจากฉินโจวเหรอ?”

“เมื่อกี้พิธีกรบอกว่าเขาจะสร้างสรรค์งานสด?”

“ฮ่าๆ!”

“หน้าตาดีแต่ช่างโอหัง แบบนี้ก็กล้าท้าชน จูเก๋อชิวเหลียง?”

...

ฉีโจว

“เขาบ้าไปแล้วเหรอ?”

“จะท้าทาย จูเก๋อชิวเหลียง?”

“คิดว่าเขาจะพลิกสถานการณ์ได้จริงๆ เหรอ?”

“ฮ่าๆ ขำตาย!”

“สวรรค์ยุติธรรมดีนะ หน้าตาดีแต่สมองคงไม่ค่อยมี”

...

ฉู่โจว

“หล่อมาก!”

“นี่เขาคิดจะเป็นวีรบุรุษของฉินโจวเหรอ?”

“ฮ่าๆ!”

“ขึ้นไปแบบนี้มีแต่จะขายหน้าตัวเอง!”

ถ้าหลินจือไป๋ไม่ดูเด็กขนาดนี้ ผู้คนอาจคิดว่าเขามีฝีมือจริง แต่พอเห็นอายุ ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงกล้าท้าทายจูเก๋อชิวเหลียง!

...

ครอบครัวของหลินจือไป๋ที่กำลังดูการถ่ายทอดสด

หลินเซิ่งเทียน: “เจ้าเสี่ยวเฮยนี่ทำอะไร?”

หลินซี: “เขาน่าจะขึ้นเวทีเพื่อช่วยปู่แก้หน้า?”

แม่: “แต่พู่กันของเขา คงเทียบกับจูเก๋อชิวเหลียงไม่ได้หรอก ใช่ไหม?”

พ่อหัวเราะ: “เสี่ยวเฮยเป็นคนในครอบครัวเรารู้จักดี เขาไม่ใช่คนบุ่มบ่าม ถ้าไม่มีความมั่นใจ เขาคงไม่กล้าออกหน้าแบบนี้ รอดูเถอะว่าเจ้าลูกคนนี้คิดจะทำอะไร”

บรรยากาศในงาน

จูเก๋อชิวเหลียง หรี่ตาเล็กน้อย ขณะมองชายหนุ่มที่ไม่คุ้นหน้าคนนี้ ความคิดแล่นผ่านในหัว

"ไป๋ตี้แห่งฉินโจวงั้นหรือ?"

เขาเคยได้ยินชื่อคนผู้นี้มาก่อน เพราะไม่นานมานี้มีเพื่อนส่งภาพผลงานพู่กันของคนจากฉินโจวมาให้ดู

เป็นอักษรสิงซูที่งดงามมาก!

งดงามจนจูเก๋อชิวเหลียงเองยังต้องเอ่ยปากชม!

เป็นสไตล์พู่กันที่แปลกใหม่และไม่เคยเห็นมาก่อน

และเจ้าของผลงานนั้น เพื่อนก็เอ่ยชื่อว่า "ไป๋ตี้"

ไม่นึกเลยว่าวันนี้ ในวันที่เขากดดันคนทั้งวงการพู่กันของฉินโจวจนเงยหน้าไม่ขึ้น จะได้พบกับไป๋ตี้ด้วยตัวเอง

"เจ้าหนุ่มคนนี้จะออกโรงช่วยวงการพู่กันฉินโจวจริงๆ หรือ?"

แม้ว่าอักษรสิงซูของเขาจะมีเอกลักษณ์ แต่สุดท้ายก็ยังห่างชั้นกันมาก การขึ้นเวทีในตอนนี้จะมีแต่ทำให้กลายเป็นตัวตลก

หลินจือไป๋ไม่ได้มองจูเก๋อชิวเหลียงเลย เขายืนรอให้ทีมงานจัดเตรียมพู่กันและกระดาษให้พร้อม

ไม่นานนัก ทุกอย่างก็จัดเตรียมเรียบร้อย กระดาษประกาศวางอยู่ตรงหน้า แต่วันนี้ไม่มีโจวไท่มาช่วยบดหมึก

อ๊ะ?

หลินจือไป๋ประหลาดใจเมื่อเห็นว่าโจวไท่ยังรีบวิ่งเข้ามา บดหมึกให้พลางพูดพึมพำเบาๆ

“ถ้าจะขายหน้ากันวันนี้ ฉันก็จะขายหน้ากับนาย”

น้ำเสียงเหมือนกับว่าข้างหน้าคือหลุมมังกรรังพยัคฆ์ และเขาก็พร้อมจะยอมสละชีวิต

“ถ้าเกิดปัญหา นายก็บอกไปเลยว่าเป็นฉันยุให้ขึ้นเวทีเอง!”

คำพูดของโจวไท่ทำเอาหลินจือไป๋หัวเราะ

"ฉันควรจะซาบซึ้งดี หรือควรโกรธที่พวกนายไม่เชื่อใจกันแน่?"

เมื่อหมึกบดเสร็จสมบูรณ์

หลินจือไป๋ไม่พูดอะไร เขารู้ดีว่าการเขียนอักษรต้องใช้สมาธิอย่างสูง

เมื่อเข้าสู่สภาวะ “ฟ้าคนรวมเป็นหนึ่งเดียว” หลินจือไป๋รู้สึกถึงพลังลึกลับที่ดูเหมือนแผ่ออกมาจากข้อมือ

ถึงจะเป็นเพียงความรู้สึก แต่การควบคุมพู่กันที่เหมือนส่วนหนึ่งของร่างกาย ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นจริง

"จะเขียนอะไรดี?"

ใช่แล้ว!

หลิ่วอั้น เคยเขียนเรื่องเล่าจากบันทึกโบราณ

และในบันทึกโบราณของโลกก่อนหน้า “หลานถิงซวี่” ของหวังซีจือนั้น ก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นสุดยอดอักษรสิงซู

เมื่อคิดได้ดังนี้

หลินจือไป๋จึงเริ่มเขียนคำแรกลงบนกระดาษ

“永” (หย่ง – ตลอดกาล)

เมื่อคำนี้ปรากฏขึ้น

ตัวแทนจากเยี่ยนโจว เริ่มหัวเราะเบาๆ

“อักษรสิงซูสินะ”

“ถ้าเขาไม่เลือกเขียนอักษรสิงซู อย่างน้อยก็ไม่ถึงกับขายหน้ามากขนาดนี้”

“จะท้าทายจูเก๋อชิวเหลียง…”

“ก็ต้องชมที่ความกล้าหาญของเด็กคนนี้”

“แล้วตัวอักษรล่ะ ดูเป็นยังไง?”

“ดีอยู่ แต่ต้องดูต่อไป”

แม้คำแรกจะดูดี แต่เพียงคำเดียวก็บอกอะไรได้ไม่มาก

แต่จูเก๋อชิวเหลียงกลับรู้สึกสะดุดใจ เมื่อเห็นคำแรกของหลินจือไป๋ ความรู้สึกประหลาดใจผุดขึ้นมา

"อักษรนี้มันแปลก!"

แม้คนอื่นอาจไม่เห็นความพิเศษ แต่จูเก๋อชิวเหลียงกลับมองเห็นเส้นพู่กันที่ลึกซึ้งและไม่ธรรมดา

ขณะเฝ้ามอง หลินจือไป๋เริ่มเขียนคำที่สอง คำที่สาม และต่อไปเรื่อยๆ

“永和九年，岁在癸丑，暮春之初，会于会稽山阴之兰亭，修禊事也。”

"ในปีที่เก้าแห่งรัชศกหย่งเหอ ตรงกับปีกุ่ยโฉ่ว ณ ช่วงต้นของปลายฤดูใบไม้ผลิ เราได้รวมตัวกันที่ศาลาหลานถิง ณ เชิงเขาฮุ่ยจี เพื่อทำพิธีชำระล้างสิ่งอัปมงคลตามประเพณี"

ใช่แล้ว!

นี่คือ “หลานถิงซวี่”!

อักษรแต่ละตัวมีความประณีต สะกดทุกสายตาในงาน

และไม่ใช่แค่รูปลักษณ์เท่านั้น ความหมายแฝงยังเต็มไปด้วยพลังลึกลับ จนแม้แต่มือพู่กันระดับอาจารย์ยังไม่อาจละสายตาได้...

...

ตัวแทนจากจ้าวโจว

จู่ๆ ปรมาจารย์นักเขียนพู่กันคนหนึ่งในกลุ่มลุกขึ้นยืนอย่างตะลึง!

และไม่นานนัก ปรมาจารย์นักเขียนพู่กันหลายคนก็ลุกขึ้นตามกัน!

สายตาของเหล่านักเขียนพู่กันจ้องมองไปยังจอภาพที่ถ่ายทอดสดอย่างไม่วางตา

หลินจือไป๋ ยังคงวาดอักษรต่อไปด้วยความมั่นใจ:

"วันนี้ท้องฟ้าสดใส ลมอ่อนพัดผ่านอบอุ่นเงียบสงบ เงยหน้าชมท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ก้มมองสรรพชีวิตในโลกที่อุดมสมบูรณ์ จึงเปิดใจปล่อยความคิดโลดแล่น เพลิดเพลินกับสิ่งที่เห็นและได้ยิน ช่างเป็นความสุขที่แท้จริง..."

ขณะที่เขียนต่อไป สายตาของเหล่านักเขียนพู่กันเริ่มเปลี่ยนไป!

มือที่ถือพู่กันของพวกเขาเริ่มสั่นสะท้าน!

เหล่าผู้ที่เดินทางมาด้วยกัน สังเกตเห็นอาการผิดปกติของปรมาจารย์นักเขียนพู่กันเหล่านี้ ต่างพากันมองหน้ากันด้วยความงุนงง

"เกิดอะไรขึ้น?"

เหตุการณ์เช่นเดียวกันนี้เกิดขึ้นในกลุ่มตัวแทนจากเว่ยโจว

ที่จริงแล้ว ในเวลานี้ ตัวแทนนักเขียนพู่กันจากทุกทวีปต่างนั่งไม่ติดที่!

หลินจือไป๋ที่อยู่บนเวทีไม่สนใจสิ่งใดรอบตัว เขาทุ่มเทอย่างเต็มที่ ราวกับสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณของ "เทพแห่งอักษรสิงซู" ที่เคยรังสรรค์ผลงานชิ้นเอกนี้

ความรู้สึกหลากหลายเข้าครอบงำเขา:

ความตื่นตาตื่นใจ

ความเศร้าหมอง

ความสงบเยือกเย็น

และความปล่อยวาง

ตามตำนานกล่าวว่า หวังซีจือดื่มสุราจนเมามายเล็กน้อยก่อนจะเขียน "หลานถิงซวี่" อันเลื่องชื่อนี้

แต่สำหรับหลินจือไป๋ แม้ไม่ได้แตะต้องสุราแม้แต่น้อย เขากลับรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในภวังค์แห่งความสุขล้ำลึก

"นี่คือสภาวะฟ้าคนรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างนั้นหรือ?"

"นี่คือขอบเขตแห่งพู่กันสมบูรณ์แบบใช่ไหม?"

หลินจือไป๋ลืมไปแล้วว่าเขากำลังเขียนอะไร

ทุกการสะบัดพู่กันเป็นไปอย่างธรรมชาติ หมึกสีดำที่หล่นลงบนกระดาษในสายตาของเขา กลับเผยให้เห็นสีสันนับพันที่แสนมหัศจรรย์

"แม้การดำเนินชีวิตจะต่างกันในหลายแง่มุม ไม่ว่าจะสุขุมเยือกเย็นหรือวู่วาม เมื่อยินดีกับสิ่งที่พบเจอ ก็จะรู้สึกพึงพอใจในตนเอง ความสุขที่ได้จากช่วงเวลานี้ ทำให้ลืมเลือนไปว่าแก่เฒ่ากำลังคืบคลานเข้ามา..."

ขณะที่หลินจือไป๋วาดลวดลายพู่กันไปเรื่อยๆ

ผู้ที่ไม่เชี่ยวชาญด้านพู่กันก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความแตกต่าง

มันเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้ง:

ประหลาดใจ

เคลิบเคลิ้ม

ราวกับมีแสงส่องประกายออกมาจากตัวอักษร

ตัวแทนจากทวีปต่างๆ เปลี่ยนสีหน้าทันที โดยเฉพาะตัวแทนจากจงโจว!

ผู้เข้าชมนั้นมีทั้งนักธุรกิจที่มองผ่านจอถ่ายทอดสด ต่างหันไปมองผลงานบนจออย่างตั้งใจ ทุกคนดูเหมือนลืมหายใจ

“โอ้ สวรรค์!”

“นี่มันเป็นไปได้ยังไง!”

“ตัวอักษรพวกนี้มันอะไรกัน ทำไมถึงทำให้ขนลุกแบบนี้!”

ความรู้สึกเดียวกันนี้เกิดขึ้นกับผู้ชมทางบ้าน โดยเฉพาะผู้ชมจากฉินโจว

“โอ้โห!”

“นี่มันพู่กันอะไร!”

“อยากกราบลงกับพื้นเลย!”

“ถึงฉันจะเคยเห็นงานเขียนพู่กันของไป๋ตี้ในงานอื่น แต่นี่มันคนละระดับกันเลย!”

“ช่างน่าตกตะลึงจริงๆ!”

ผู้คนเริ่มเชื่อมั่นว่า ไป๋ตี้เคยแสดงฝีมือเพียงบางส่วนในอดีต แต่ในวันนี้เขาเผยฝีมือที่แท้จริงออกมา

หลินจือไป๋ยังคงเขียนต่อด้วยลายพู่กันที่สง่างาม ก่อนจะเขียนบทสรุป:

"ทุกครั้งที่ได้อ่านถึงอารมณ์ความรู้สึกของผู้คนในอดีต ราวกับจิตวิญญาณเชื่อมโยงกัน ไม่อาจไม่หลั่งน้ำตาหรือครุ่นคิด ผู้คนในอนาคตเมื่อมองย้อนกลับมาที่พวกเราในวันนี้ ก็คงมีความรู้สึกไม่ต่างกัน... ช่างน่าเศร้านัก!"

ท้ายที่สุด เขาก็วางพู่กันลง

หลินจือไป๋เพิ่งรู้ตัวว่าหลังของเขาเปียกโชกด้วยเหงื่อ แม้บทนี้จะมีเพียง 324 ตัวอักษร แต่กลับดึงพลังงานจากเขาไปมากมาย

เพราะนี่คือ "หลานถิงซวี่"

เพราะนี่คือ สุดยอดแห่งอักษรสิงซูในตำนาน

ทันใดนั้น เขาพบว่าทั้งสถานที่เงียบสงัดจนผิดปกติ

ทุกคนในงานหันมามองเขาเป็นตาเดียว รวมถึงจูเก๋อชิวเหลียง ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นปรมาจารย์พู่กันอันดับหนึ่งของโลก

จูเก๋อชิวเหลียงยืนนิ่งเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง สายตาจ้องมองผลงาน "หลานถิงซวี่" ตรงหน้าราวกับหลุดเข้าไปในอีกมิติ

“เฮ้อ~”

หลินจือไป๋รู้สึกประหม่าเป็นครั้งแรก...