พริบตาเดียว ก็มาถึงวันเปิดกล้องของ “นักพรตไร้ใจ”

กองถ่ายทั้งกองมารวมตัวกันที่เหิงเตี่ยน จัดพิธีเปิดกล้องอย่างยิ่งใหญ่ หรือที่เรียกกันติดปากว่า “พิธีไหว้เทพ”

ขั้นตอนก็ง่ายๆ เอาผ้าสีแดงคลุมกล้อง วางของไหว้กับกระถางธูปเพื่อทำพิธีบวงสรวงท่านกวนอู

วงการบันเทิงจีนพัฒนามาหลายปี ธรรมเนียมนี้ยังใช้สืบต่อกันมาถึงปัจจุบัน

แรกเริ่มรับมาจากฝั่งฮ่องกงและไต้หวัน ส่วนเรื่องเคล็ดลับเล่าขานกันหลากหลาย บ้างว่าตอนลุงอิงถ่ายหนังซอมบี้เกิดเหตุลี้ลับหลายครั้งเลยจำต้องไหว้ แต่เหตุผลที่คนส่วนใหญ่ยอมรับกันได้มากที่สุด คือในยุคถ่ายทำด้วยฟิล์ม เครื่องถ่ายอาจทำให้ฟิล์มเป็นรอย เสียหายได้ง่าย งานทั้งกองที่อุตส่าห์ทุ่มลงไปครึ่งเดือนอาจพังทลายในพริบตา

เพื่อความสบายใจ จึงค่อยๆ แพร่เป็นพิธีนิยม นี่แหละสาเหตุว่าทำไมต้องใช้ผ้าแดงคลุมกล้อง แล้วให้ทีมผู้สร้างเป็นคนเปิดผ้าแดงหลังเสร็จพิธี

แต่ตามที่ลวี่หมิงรู้มา ถ้าย้อนไปจริงๆ รากเหง้าควรมาจากธรรมเนียมของพวกคณะงิ้วหรือคณะกายกรรมยุคโบราณ เพราะพวกคนเดินสายทำมาหากินเหล่านี้ พอไปถึงถิ่นไหนก็มีประเพณีขึ้นฝั่งไหว้เทพ เคาะประตูขออนุญาตและเอ่ยปากก่อนเข้าบ้าน โดยให้หัวหน้าคณะพาสมาชิกทำพิธีไหว้สี่ทิศ ขอให้เหล่าเจ้าที่เจ้าทางทั้งหลายอำนวยความสะดวก อย่ารบกวนทั้งหน้าฉากหลังฉาก

นานวันเข้าธรรมเนียมนี้ก็สืบทอดต่อมา

สรุปคือ พิธีเปิดกล้องแบบนี้ฮิตมาหลายปี ทุกวันนี้ก็ทำกันเป็นพิธีการ สร้างความรู้สึกและเอาฤกษ์เอาชัยเท่านั้น

ในฐานะผู้ลงทุน เรื่องนี้ย่อมต้องมีค่าใช้จ่าย

ก่อนมา ลวี่หมิงให้เสี่ยวหย่ากดเงินสดไว้สองแสน หย่อนใส่ซองแดงไว้เรียบร้อย เขาไม่ทำตัวกระเหม็ดกระแหม่เกินไป ซองหนึ่งอย่างน้อยต้องมี 200 หยวน เช็กจำนวนคนล่วงหน้าแล้ว รวมถึงทีมงานภาคสนามด้วย ดังนั้นเงินสองแสนนี้จึงต้องแจกเกลี้ยง

ลวี่หมิงเพิ่งมาถึงสถานที่จัดพิธีเปิดกล้อง ก็เห็นลู่ฮ่าวยิ้มแฉ่ง กำลังสั่งการเหล่าลูกสมุนจัดฉากอย่างขะมักเขม้น

“นายไม่ไปเตรียมรอบชิงชนะเลิศวาไรตี้เพลง มาทำอะไรที่เหิงเตี่ยน?” ลู่ฮ่าวเห็นหน้าคุ้นๆ เข้า ก็อึ้งไปทันที

“ก็แน่นอนว่ามาถ่ายละครสิ!” ลวี่หมิงยิ้มให้ฮ่าวจื่อที่ยังไม่รู้อิโหน่อิเหน่

ลู่ฮ่าว: “???”

“ยังมีใครกล้าชวนนายไปเล่นละครอีกเหรอ? กองนั้นคิดสั้นกันหมดแล้วไง?” ลู่ฮ่าวไม่อยากจะเชื่อ

“มารยาทมีไหม?” ลวี่หมิงฮึดฮัดใส่ “พูดกับนักแสดงในกองถ่ายของนายแบบนี้ได้ยังไง? ฉันเล่นเป็นจางเสี่ยนจง ฉันไม่มาจะเปิดกล้องได้ไง?”

สีหน้าลู่ฮ่าวเปลี่ยนทันที “นาย? เล่นเป็นจางเสี่ยนจง?!”

“ทำไมล่ะ ไม่เหมือนตรงไหน?” ลวี่หมิงยิ้มอ่อนโยน

ลู่ฮ่าวเผลอมองลวี่หมิงตั้งแต่หัวจรดเท้า จางเสี่ยนจงเป็นบทสำคัญมากในเรื่อง และยังเป็น CP ของเยว่ฉีหลัวด้วย แน่นอนว่าต้องหานักแสดงหน้าตาหล่อเหลา เขาเคยคิดว่าฝ่ายบนคงส่งดารากระแสมาลง แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นดาราตกกระแส!

แม้เรื่องหน้าตา ดาราตกกระแสคนนี้มองทั้งวงการบันเทิงจีนแทบหาคู่แข่งยาก แถมพอเข้าคู่กับเร่อปา เวลาเข้าฉากด้วยกันเรียกได้ว่าเป็นคู่หนุ่มหล่อสาวสวย ถ้าทั้งคู่ไม่พูดอะไร มองตากันหวานๆ สำหรับผู้ชมก็ถือเป็นความเพลิดเพลินทางสายตาอย่างยิ่ง แต่ปัญหาคือ ไอ้หนูนี่ถ้าไม่พูดก็ยังดี พออ้าปากปุ๊บ ไม่โป๊ะหมดเหรอ?

“ฉันรู้ว่านายสนิทกับเจ้านาย แต่ฉันก็ไม่คิดจริงๆ ว่าเขาจะกล้ามอบบทสำคัญขนาดนี้ให้นายนะ…” ลู่ฮ่าวงง “หรือนายเคยช่วยชีวิตเจ้านายไว้?”

“กล้าดียังไง พูดกับป๊ะป๋าสปอนเซอร์แบบไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอย่างนี้?” ลวี่หมิงฮึเบาๆ

ลู่ฮ่าว: “???”

อะไรยังไงกันเนี่ย?

“นาย? สปอนเซอร์ใหญ่?” ทำไมรู้สึกไม่ค่อยน่าเชื่อเลยนะ

พอดีกับตอนนั้น นักแสดงในกองถ่ายเห็นความเคลื่อนไหวฝั่งนี้ หานตงจวินรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามา “เจ้านาย มาถึงแล้วหรือครับ!”

“???” ลู่ฮ่าวมองหานตงจวินที่ยืนทำท่าทางเคารพอย่างไม่อยากจะเชื่อ พลันรู้สึกเหมือนสมองช้าไปก้าวหนึ่ง เขามองหนุ่มคนนั้นด้วยแววตาตกใจ: “ซีรีส์นี้ไม่ใช่กีวีลงทุนเหรอ?”

“เป็นดาวรุ่งต่างหาก ดูก็รู้ว่านายไม่ได้อ่านสัญญาดีๆ!”

ลู่ฮ่าวไม่กล้าเชื่อ แต่พอเห็นลวี่หมิงพูดอย่างหนักแน่น บวกกับพระเอกหมายเลขหนึ่งยืนยืนยันอยู่ข้างๆ ทุกอย่างชี้ชัดว่าที่ดาราตกกระแสคนนี้พูดเป็นเรื่องจริง

“สี่สิบล้าน…นายลงทุนคนเดียว?!” ลู่ฮ่าวจ้องลวี่หมิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เอาเงินมาจากไหนกัน!”

ลวี่หมิง: “ขายบ้านขายรถ ทุ่มสุดตัว!”

“ฉันทุ่มทุกอย่างไม่ใช่เพื่ออวดว่าตัวเองเก่งแค่ไหน แต่เพื่อบอกคนข้างนอกทุกคนที่สงสัยฉัน ยิ่งพวกเขาไม่เชื่อฉันเท่าไหร่ ฉันยิ่งต้องฮึดสู้ให้เห็น!”

ลู่ฮ่าวรู้สึกในหัวดังหึ่ง งงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

“เดี๋ยวสิ ดาราตกกระแส นายไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง!” ลู่ฮ่าวหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “ตอนนี้นายกำลังไปได้ดีในสายดนตรีไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่มุ่งไปทางนั้นล่ะ? แล้วถ้าจะเอาชีวิตไปเสี่ยงก็อย่าลากฉันไปด้วยสิ ถ้ารู้ก่อนว่าซีรีส์นี้นายเป็นคนลงทุน ต่อให้นายจะฆ่าฉัน ฉันก็ไม่ทำ!”

ล้อเล่นน่า

เมื่อตอนนั้น วิศวกรมิกซ์ระดับล้าน แค่เพราะปล่อยซิงเกิลให้ดาราตกกระแส ก็โดนไล่ออก จากนั้นกลายเป็นสตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ บนโหม่วอิน

คู่อิ๋งเมื่อก่อน แค่เพราะเอาซีรีส์ออนไลน์ที่หัวเยว่ทุ่มทำเพื่อดาราตกกระแสมาลงแพลตฟอร์ม ก็ทำให้ผู้ใช้จำนวนมหาศาลที่ตาแทบพังหนีหาย สภาพการณ์ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น แม้เขาไม่ได้เห็นกับตา แต่ซีรีส์ที่จบปุ๊บก็โดนถอดออกปั๊บ กระทั่งผ่านไปปีหนึ่งแล้ว ทุกวันนี้ยังเห็นคลิปตัดต่อบาดตาของลวี่หมิงโผล่ในแพลตฟอร์มวิดีโอสั้นอยู่เป็นระยะๆ ก็พอจะบอกอะไรได้แล้ว

ที่สำคัญที่สุด ผู้กำกับที่เคยคุมหนังของดาราตกกระแสเมื่อปีก่อน ตอนนี้หาไม่เจอแล้วในวงการบันเทิงจีน

ผลงานน่าขนลุกขนาดนี้ ใครเห็นจะไม่ผวาบ้างล่ะ?

ตอนนี้เขาจะต้องเป็นผู้กำกับให้ดาราตกกระแส ถ่ายโปรเจ็กต์ใหญ่ลงทุนสี่สิบล้านเนี่ยนะ?

นั่นมันไม่ใช่เอาชีวิตตัวเองไปทิ้งเหรอ?!

“ดาราตกกระแส เอาเถอะ ลุงอย่างน้อยก็รู้จักกันมา จะให้ดูนายทำลายตัวเองต่อหน้าต่อตา ฉันทนไม่ไหว…”

“ลุงพูดตรงๆ จากใจเลยนะ บท ‘นักพรตไร้ใจ’ นี่ ฉันอ่านมาไม่ต่ำกว่ายี่สิบรอบ เนื้อหาดีมากจริง แต่วงการภาพยนตร์และโทรทัศน์มันลึกซึ้งซับซ้อนเกิน นายยังอายุน้อย คิดเรื่องต่างๆ ง่ายไปหน่อย เอางี้ เราไปหาเจ้านายด้วยกัน นายถอนเงินออก ให้กีวีลงทุนแทน หน้าตาเราสองคน ท่านกังน่าจะยอม”

“ไปตายซะสิ ตอนนายอยู่รันนิ่งแมนเรียกฉันว่าดาราตกกระแส ฉันยังไม่ถือ แต่ตอนนี้ นายควรเรียกฉันว่าอะไร?”

“นายจะเอาเงินไปลอยน้ำจริงๆ เหรอ?!” ฮ่าวจื่อขึ้นเสียง

ลวี่หมิงหัวเราะหยัน: “เรียกเจ้านาย!”

“เจ้านาย การได้ร่วมงานกับคุณนี่ ชวนให้ใจสั่นมือสั่นจริงๆ กลัวมาก…” ฮ่าวจื่อรีบใช้คำยกย่อง แล้วชี้ไปที่เข่าตัวเองที่สั่นไม่หยุด: “ดูสิ ขาผมสั่นไปหมดแล้ว!”

“ฉันยอมหมดตัวฉันยังไม่กลัว นายคิดว่าถ้าไม่มีฝีมือ ฉันจะกล้าเล่นแบบนี้เหรอ?” ลวี่หมิงเหล่ตามองช่วงล่างที่ยืนไม่มั่นคงของฮ่าวจื่อ “แล้วก็ อย่าบังคับให้ฉันต้องใช้ท่าพลั่วกับนายตอนที่ฉันกำลังอารมณ์ดี เข้าใจไหม?”

คำพูดมั่นใจของลวี่หมิงทำให้ลู่ฮ่าวครุ่นคิด แต่พอได้ยินประโยคหลัง เขาก็นึกถึงความหวาดผวาที่เคยถูกดาราตกกระแสกดอยู่ในปลักโคลน รีบหุบปากโดยไว เดินตามหลังลวี่หมิงไป

ไม่นานนัก

เมื่อสมาชิกทีมหลักมาพร้อมกัน ทุกคนก็ร่วมกันจัดพิธีเปิดกล้องอย่างยิ่งใหญ่ ที่น่าพูดถึงคือ นอกจากเร่อปาแล้ว เจ้านายของเธออย่างพี่มี่ก็ยังมาด้วย

พี่มี่สวมเดรสเปิดไหล่ ผิวขาวผ่องโผล่พ้นออกมาเป็นผืนกว้าง เรือนร่างอวบอิ่มเรียกได้ว่าเห็นชัดทุกส่วน ทั้งตัวอบอวลไปด้วยออร่าความเซ็กซี่ โดยเฉพาะคู่อกอิ่มที่ดึงดูดสายตา พอเดินออกมาพร้อมเร่อปา ก็เรียกความสนใจจากผู้คนเป็นวงกว้าง แม้แต่ลวี่หมิงยังเผลอมองสองครั้ง ใจพลางบ่นว่า “โดนหนีบคืออันตราย”

ลวี่หมิงยิ้มแล้วเดินเข้าไปยื่นซองแดงให้เธอหนึ่งซอง: “พี่มี่ เอาซองแดงไปหน่อย ให้ได้ชื่นใจ!”

“ของฉันล่ะๆ ของฉันอยู่ไหน?” เร่อปาทำท่าตื่นเต้นเข้ามาใกล้ ผมยาวสีดำสลวย แต่งหน้าประณีต หน้าเล็กๆ ช่างน่ารัก โดยเฉพาะพอใส่เดรสสีครีมอ่อน ก็ดูมีโทนหวานขึ้นมาอีกหลายส่วน

ลวี่หมิงหยิบซองแดงใบที่ใหญ่กว่าหน่อยจากกระเป๋าซับในของเสื้อ ด้านบนมีลวดลายมังกรฟีนิกซ์แกะสลัก ละเอียดงามมาก

ดูจากหน้าตาซอง แบบนี้ถ้าไม่ยัดเงินสักหลายพันก็พูดไม่ออกแล้ว

“เตรียมไว้ให้เธอนานแล้ว”

เดิมทีพี่มี่รับซองแล้วอารมณ์ดีอยู่หรอก แต่พอเห็นว่าซองของเร่อปาใหญ่กว่าของตัวเองตั้งเยอะ ก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมาทันที: “ทำไมของเธอถึงใหญ่กว่าของฉันตั้งเยอะล่ะ?”

“เธอเป็น CP ของฉันในเรื่อง แล้วคุณเป็นอะไรล่ะ?”

“ฉันเป็นเจ้านายของเธอ!” พี่มี่สะบัดเสียงเบาๆ เสียงเธอออกแนวแบ๊วๆ ที่หวานละมุนชนิดทำคนตายได้โดยไม่ต้องชดใช้ ฟังดูเหมือนงอนนิดๆ แบบเชิดๆ แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอ้อน

ลวี่หมิงคิดแป๊บหนึ่ง แล้วก็เอาซองใหญ่ที่ยื่นถึงมือเร่อปากลับคืนมา จากนั้นท่ามกลางสายตางงงวยของอีกฝ่าย ก็ยื่นไปให้พี่มี่ สลับกันเสียเลย

เร่อปาหน้าหม่นลงทันที ส่วนพี่มี่ยิ้มกว้างดีใจสุดๆ ทว่าเมื่อเธอแกะซองออก กลับพบว่าข้างในมีธนบัตรมูลค่า 5 เหมาอยู่เพียงใบเดียว ถึงกับชะงัก: “ล้อฉันเล่นเหรอ? ยัดเงินก้อนยักษ์ขนาดนี้ลงในซองใหญ่เบ้อเร่อแบบนี้เนี่ยนะ?!”

“รู้อะไรไหม ซองแดงมันเอาเคล็ดเอาศิริมงคล กระดาษใบนี้มีรูปเด็กผู้หญิงคู่น่ารักจะตาย เดิมทีฉันเตรียมความหมายดีๆ แบบนี้ไว้ให้เร่อปา แต่เธอดันได้ไปฟรีๆ แล้ว!” ลวี่หมิงส่ายหัว

พี่มี่: “???”

เร่อปามองธนบัตรห้าเหมาที่ราคายังไม่แพงเท่าซองแดงเองด้วยซ้ำ ก็ถึงกับเหงื่อตก แต่พอนึกว่านี่เป็นฝีมือลวี่หมิง ก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลทันที แล้วเธอก็เผลอแกะซองที่ตัวเองสลับมาจากพี่มี่ออกดู ปรากฏว่าหยิบธนบัตรสีแดงออกมาได้ทันที พลางร้องด้วยความดีใจ: “นี่มีห้าร้อยแน่ะ!”

พี่มี่อึ้งอีกรอบ

ไอ้ดาราตกกระแส จะเล่นกันแบบนี้ใช่ไหม?!

เห็นเร่อปาดีใจขนาดนั้น เธอถึงกับไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกตัวเองยังไงดี

ที่จริงที่พี่มี่ตามมาคุมถึงกองถ่าย ก็เพราะยังไม่วางใจ กลัวว่าเร่อปาจะตามลวี่หมิงไปทำเรื่องเพี้ยนๆ เธออยากเห็นฝีมือละครของลวี่หมิงกับตาตัวเอง ถ้ายังเหมือนเดิม หรือพัฒนาแบบน้อยนิด ยังไงเธอก็จะพาเร่อปากลับ

ดังนั้น หลังพิธีบวงสรวงเปิดกล้องจบ ทุกคนก็พากันมาที่โลเคชันที่กองถ่ายเช่าไว้ เป็นเสี่ยวเจิ้นที่อบอวลด้วยกลิ่นอายสาธารณรัฐจีน

ในฐานะสปอนเซอร์ใหญ่ ทั้งกองถ่ายจึงต้องจัดคิวตามตารางของเขา ดังนั้นสิ่งที่จะถ่ายเป็นหลักวันนี้คือซีนของจางเสี่ยนจงกับเยว่ฉีหลัว เพราะตอนนี้เขาเซ็นวาไรตี้โชว์ไว้สองรายการ อีกไม่กี่วันต้องไปออกรอบชิงชนะเลิศของ “ใครคือราชานักร้อง” ตารางงานแน่นเอี๊ยดจริงๆ

ฮ่าวจื่อจัดให้อาจารย์แต่งหน้าแต่งตัวมาดูแลลวี่หมิงกับเร่อปาอย่างละเอียดถี่ถ้วน ส่วนทีมงานฝ่ายอื่นๆ ก็เตรียมการกันตามหน้าที่

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เร่อปากลายเป็นขอทานน้อยน่าสงสาร ส่วนลวี่หมิงสวมเสื้อคลุมทหารสีน้ำเงินเข้ม ออร่าน่าเกรงขาม

ทันทีที่เขาออกมา แม้แต่พี่มี่ที่ตอนแรกทำท่าทางไม่ค่อยสนใจก็ยังเผลอทำหน้าแปลกใจ อดไม่ได้ที่จะมองหนุ่มคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาหงส์อ่อนหวานเต็มไปด้วยประกายบางอย่าง

เธออดชื่นชมในใจไม่ได้: “สัดส่วนรูปร่างเขาแบบนี้ เกิดมาเพื่อเล่นซีรีส์ไอดอลชัดๆ! แน่นอน เงื่อนไขคือฝีมือต้องไปด้วย…”

ต้องยอมรับว่าใบหน้าระดับเทพของลวี่หมิงในวงการบันเทิงจีนนี่ ไม่ว่าจะมองยังไงก็สะดุดตา ยิ่งประกอบกับชุดนี้ ทำเอาคนทั้งกองถ่ายแทบละสายตาไม่ได้ บรรดาพี่สาวบางคนหน้าเริ่มขึ้นสี แอบซุบซิบกันคิกคัก

“แหม ลุคนี้หล่อจริงนะ!” จังหวะนั้นเอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินมาจากไกลๆ ไม่ใช่ใครอื่น ประธานกีวี หวังกัง

พอคนอื่นเห็นว่าบิ๊กเนมมาแล้ว ต่างก็พากันเกร็ง แม้แต่พี่มี่ก็รีบเดินเข้าไปทักทายอย่างกระตือรือร้น บริษัทของเธอเองก็มีความร่วมมือใกล้ชิดกับกีวีอยู่แล้ว

พี่มี่ค่อนข้างงงกับจุดประสงค์ที่หวังกังมาเยือน เธอรู้อยู่แล้วว่าซีรีส์เรื่องนี้ลวี่หมิงลงทุนเองกับมือ ประธานกีวีอุตส่าห์ดั้นด้นมาช่วยสร้างสีสันถึงที่ ทำเอาเธอประหลาดใจจริงๆ

ว่ากันตามจริง หวังกังก็สงสัยมากเหมือนกันว่าลวี่หมิงเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้าทุ่มหมดหน้าตักลงทุนทำซีรีส์ออนไลน์ ไหนจะก่อนหน้านั้นที่ลวี่หมิงคุยเรื่องระดมทุนด้วยท่าทีแบบชัวร์ชนิดไม่ขาดทุนอีก ด้วยเหตุนี้ บิ๊กบอสแพลตฟอร์มจึงแบ่งเวลาอันแน่นเอี๊ยดมาสักหน่อย อ้างเหตุมาเยี่ยมกองเพื่อจะได้ตรวจสอบกับตาให้ชัด

คุยสั้นๆ กันสองสามประโยคแล้ว ลวี่หมิง เร่อปา รวมถึงนักแสดงคนอื่นที่เข้าฉากนี้กับทีมงานก็เริ่มเตรียมตัว

ฉากแรกของวันนี้เป็นฉากที่จางเสี่ยนจงกับเยว่ฉีหลัวพบกันครั้งแรก จางเสี่ยนจงไปฆ่าปิดปากคนในตรอก แล้วทำทีว่าโดนบาดแขน เตรียมกลับไปรายงาน แต่บังเอิญโดนเยว่ฉีหลัวที่ปลอมตัวเป็นขอทานตัวน้อยเห็นเข้า เขาจึงไล่ตามไปเห็นว่าขอทานน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มอ่อนหวาน ก็เกิดความสงสาร แกล้งชวนไปกินข้าวเพื่อวัดใจว่าฝ่ายนั้นเห็นตอนตนก่อเหตุหรือไม่

พอแน่ใจว่าเรื่องยังไม่โป๊ะแตก เขาก็ยื่นเงินให้ขอทานน้อยไว้ก้อนหนึ่ง จากนั้นก็หันหลังจะจากไป

แต่เยว่ฉีหลัวกลับวิ่งตามมาอ้อนขอไปอยู่ด้วย จางเสี่ยนจงเห็นว่าเธอดูไร้ที่พึ่ง ชั่วขณะหนึ่งก็ใจอ่อนยอมตกลง

ถ้ารวมเวลาบทสนทนาแล้ว ฉากนี้ในเวอร์ชันตัดต่อจะยาวราวห้านาที ส่วนตอนถ่ายจริงต้องแยกซอยทีละส่วนค่อยๆ เกลาให้สมบูรณ์ ลู่ฮ่าวเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถ่ายตั้งแต่ตอนนี้ยาวไปถึงค่ำ จะให้เอ็นจีสักหลายสิบถึงเป็นร้อยรอบก็ไม่หวั่น ค่อยๆ ขัดเกลาแต่ละช็อตด้วยเวลา

เพราะองค์ประกอบที่ต้องเน้นในฉากนี้มีเยอะมากจริงๆ อย่าว่าแต่ดาราตกกระแสเลย แม้แต่เร่อปาที่เล่นซีรีส์ไอดอลมาหลายเรื่องแล้ว ในสายตาเขาก็ยังต้องเก็บรายละเอียดทีละเฟรม

เมื่อแผนกต่างๆ ของกองถ่ายเข้าที่ ฮ่าวจื่อก็เข้าสู่โหมดทำงานอย่างรวดเร็ว หลังสั่งการตั้งกล้องและระบบเสียงให้พร้อมทั้งหมด เขาก็ตะโกนขึ้นว่า: “Action!”

ทันทีที่ได้ยินเสียง ลวี่หมิงอินคาแรกเตอร์ในพริบตา ออร่าทั้งตัวเปลี่ยนฉับพลัน แววตากลายเป็นกร้าวกระด้างอย่างดุดัน เขาคว้าปืนพกจากเอวขึ้นลำในวินาทีเดียว จากนั้นเล็งไปยังตำแหน่งหัวใจของชายวัยกลางคนตรงหน้า

นักแสดงที่เข้าคู่กับเขาเป็นตัวประกอบรับเชิญ เดิมทีชายวัยกลางคนยังหาจังหวะของตัวเองไม่เจอ ยังไม่อินกับบท แต่พอปะทะเข้ากับสายตาไร้เยื่อใยสิ้นเชิงของลวี่หมิง เขาก็เผลอตกใจอย่างควบคุมไม่อยู่

ไม่ใช่เพราะปืนที่จ่อใส่ทำให้เขากลัว หากแต่เป็นเพราะไอเย็นยะเยือกแห่งความอำมหิตของผู้มีอำนาจที่แผ่ออกมาทั้งตัวจากชายหนุ่มต่างหาก แรงกดดันมหาศาลนั้นทำให้สมองเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ งงงันไปหมด…

เร่อปาที่ยืนอยู่ข้างตรอกด้านบนเห็นท่าทีนี้ยังเผลอทำหน้าตกใจ เธอไม่เคยเห็นลวี่หมิงในสภาพจิตใจแบบนี้มาก่อน ส่วนพี่มี่ที่เฝ้าดูลวี่หมิงด้วยสายตาประเมินอยู่ตลอดก็ถึงกับสีหน้าผันแปร

คนนอกดูที่ความบันเทิง คนในดูที่ฝีมือ

หลายครั้งแค่เพียงแววตาที่อาบไปด้วยความอาฆาต ความรู้สึกที่ได้จากไอดอลไร้ฝีมือกับนักแสดงสายฝีมือก็คนละเรื่อง เธอฝ่าฟันในวงการบันเทิงจีนมาหลายปี ถ้ายังดูไม่ออกว่าลวี่หมิงมีของ ก็เรียกว่าที่ผ่านมาเสียเวลาเปล่า

พี่มี่แทบไม่เชื่อ คิดว่าตัวเองตาฝาด

ลู่ฮ่าวก็รู้สึกแปลกเช่นกัน แต่เพราะตัวประกอบรับเชิญเงียบไปตั้งหลายวินาทียังไม่เข้าไดอะล็อก เขากำลังจะสั่ง Cut ก็เห็นว่าชายวัยกลางคนรีบเอ่ยปากขึ้นมาเสียก่อน เลยต้องกลืนคำที่ถึงปากกลับลงท้องไป

ไม่รู้ว่าเพราะรู้ตัวว่าพลาดเลยลน หรือว่าเพราะโดนลวี่หมิงข่มจนกลัว เสียงชายวัยกลางคนสั่นเครือ: “คะ…คุณจะทำอะไรผมกันแน่?”

“ไม่ใช่ว่ามีคนจะมารับผมออก…ออกจากอำเภอเหวินเหรอ?”

ดวงตาลวี่หมิงหรี่ลง ฉับพลันเหนี่ยวไก!

ปัง!!

ชายวัยกลางคนล้มผึ่งลงบนกองฟางด้านหลัง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะเย็นของลวี่หมิง: “เฮยไป๋อู๋ฉางกำลังรอแกอยู่!”

กล้องระยะใกล้จับไปที่ใบหน้าลวี่หมิง ดวงตาเขาเย็นเฉียบ วินาทีถัดมาก็คว้ามีดสั้นกรีดบริเวณแขนเสื้อของตัวเอง ถุงเลือดที่ซ่อนไว้ด้านใต้แตกดังเปรี๊ยะ ลวี่หมิงสูดหายใจเฮือกหนึ่งอย่างเจ็บจิ๊ด แล้วก็กลับมาตั้งสติอย่างรวดเร็ว ทว่าพอหางตาเหลือบไปเห็นเด็กสาวข้างตรอกที่ตอนนี้ถึงกับตะลึงงัน เขาก็เปลี่ยนสีหน้าในทันที แววสังหารผุดขึ้นระหว่างคิ้วอย่างรวดเร็ว

เผชิญหน้ากับสายตาน่าขนลุกนั้น เร่อปารีบหันหน้าหนีแล้วผละไปทันที

ลวี่หมิงไล่ตามออกไปจากอีกด้าน พอมาถึงตรงหัวมุม เขาก็บังเอิญเห็นเด็กสาวนั่งยองๆ ชิดมุมกำแพง ดวงตากลมใสคู่หนึ่งเงยขึ้นมองเขา ทันทีที่ทั้งสองสบตากัน ความอำมหิตตึงเครียดระหว่างคิ้วของลวี่หมิงก็สลายหายไปอย่างฉับพลัน เขาแปลกใจขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ แล้วพลิกเปลี่ยนจากออร่าอึดอัดกดดันเมื่อครู่ กลายเป็นน้ำเสียงที่นุ่มลงอยู่หลายส่วน: “หนูน้อย หิวหรือเปล่า? พี่เลี้ยงข้าวให้นะ ดีไหม?”

เร่อปาพยักหน้าเบาๆ โดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว ความอ่อนหวานบนใบหน้าที่งดงามทำให้ดูบอบบางน่าสงสาร

ถึงตรงนี้ ฉากนี้ก็ควรปิดฉาก แล้วเปลี่ยนโลเคชันไปเชื่อมเข้าฉากถัดไป

เดิมทีลวี่หมิงก็เตรียมจะพักแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม บรรยากาศรอบตัวกลับเงียบกริบ

พอเขาเหลือบมองไป ก็เห็นทั้งพี่มี่ กังจื่อ รวมทั้งผู้กำกับลู่ฮ่าว ไปจนถึงเหล่าสตาฟในกองถ่ายที่ยืนล้อมดูอยู่รอบๆ ต่างมองเขาด้วยสีหน้าเหมือนตกตะลึงกลัวสุดขีด แต่ละคนทำหน้าไม่อยากเชื่อราวกับเพิ่งเห็นเรื่องน่าสะพรึงกลัวมากๆ ส่วนจินเฉิงนางเอกของเรื่อง ตอนนี้อ้าปากค้างกว้างเสียจนดูเหมือนจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง