"ผมหาต้นตอเจอแล้วเหรอ?"

"ข้าคือราชา ใครจะทำไม" ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนโพล่งออกมา "งั้นแปลว่าดวงผมมันแย่จริงๆ ใช่ไหม?"

เฉินหยูส่ายหัว พร้อมตอบสั้นๆ "ไม่ใช่ดวง แต่เป็นข้อแรกที่คุณพูดถึง"

"ข้าคือราชา ใครจะทำไม" ถึงกับอ้าปากค้าง

"หมอเฉิน ผมพูดไปแล้วไงว่าบ้านผมไม่มีเส้นสายอะไร ตัวผมเองก็ซื่อสุดๆ"

"ตั้งแต่เกิดเรื่องตอนเด็ก ผมก็ไม่กล้าทำให้ใครเดือดร้อนอีกเลย"

"ต่อให้โดนรังแก ผมยังยอมเจ็บตัว ไม่สู้กลับเลยด้วยซ้ำ"

"ยอมโดนตบซ้ายก็ยื่นแก้มขวาให้ เพราะไม่อยากสร้างปัญหาให้ครอบครัวอีก"

เขามั่นใจในความสามารถของเฉินหยู แต่คำพูดของเฉินหยูครั้งนี้กลับดูไม่สมเหตุสมผลเลย

"ถ้ามีใครจงใจแกล้งผม มันต้องเพราะผมไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจสิ"

ตั้งแต่เกิดเรื่องในอดีต เขาเปลี่ยนจากเด็กหัวแข็งบ้าระห่ำ กลายเป็น "ลูกหมาน้อย" ที่เชื่อฟังพ่อแม่ทุกอย่าง

ผ่านมา 10 ปีแล้ว เขายังไม่เคยมีเรื่องทะเลาะกับใครอีกเลย

เฉินหยูยิ้มบางๆ ก่อนพูดต่อ

"การที่คุณโดนจงใจแกล้ง ไม่ได้แปลว่าคุณไปทำให้ใครโกรธเสมอไป บางทีคุณอาจไปขัดผลประโยชน์ของใครบางคนเข้าโดยไม่รู้ตัว"

คำพูดนี้ทำให้เขายิ่งสับสนกว่าเดิม

"หมอเฉิน นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลย"

"ผมเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดา ทำงานในฝ่ายประชาสัมพันธ์ของบริษัท"

"งานผมไม่มีทางไปขวางทางรายได้ใครแน่ๆ"

เฉินหยูไม่ได้รีบร้อนจะอธิบาย แค่ยิ้มบางๆ ก่อนพูดว่า

"พ่อแม่ของคุณลงแรงมากทีเดียว เพื่อดึงคุณกลับมาเป็นคนดี"

"พวกเขาพาคุณจากเด็กเกเรหัวแข็ง ให้กลายเป็นคนที่เรียนดี วินัยดี"

"แต่สิ่งที่พวกเขาทำไป ก็กลายเป็นอุปสรรคใหญ่สำหรับใครบางคน"

"โดยเฉพาะ...ลูกพี่ลูกน้องของคุณ"

"เดี๋ยวครับ หมอเฉิน!" "ข้าคือราชา ใครจะทำไม" รีบขัดขึ้นด้วยความงุนงง

"ลูกพี่ลูกน้อง? ผมไม่มีลูกพี่ลูกน้องนะครับ!"

"แม่ผมเป็นลูกคนเดียว ไม่มีพี่น้อง จะไปมีลูกพี่ลูกน้องได้ยังไง?"

เฉินหยูตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

"ลูกพี่ลูกน้องที่ผมพูดถึง เป็นญาติห่างๆ ทางแม่ของคุณ"

"และเหตุผลที่คุณกลายเป็นอุปสรรคสำหรับเขา คืออีกสองปีข้างหน้า เขาจะเสียทุกอย่างที่เขามีอยู่ตอนนี้"

เฉินหยูลดเสียงลงเล็กน้อย ก่อนอธิบายอย่างละเอียด

"เขาเป็น CEO ของบริษัทที่คุณทำงานอยู่ แต่สถานะของเขาเหมือน 'บ่าวถือกุญแจบ้าน' เท่านั้น"

"คนที่ถือหุ้นและมีอำนาจควบคุมบริษัทจริงๆ คือตัวพ่อแม่ของคุณ"

"พ่อแม่ของคุณเพียงแค่ตั้งเขาเป็นตัวแทนเท่านั้น"

คำพูดนี้ทำเอา "ข้าคือราชา ใครจะทำไม" ถึงกับอึ้ง

ญาติห่างๆ ที่ไม่เคยรู้จัก กลายเป็น CEO ของบริษัทที่เขาทำงานอยู่

แต่ CEO คนนั้นกลับเป็นแค่หุ่นเชิด ส่วนผู้ที่ถืออำนาจจริงๆ คือตัวพ่อแม่ของเขา

นี่มันอะไรกัน? ชีวิตจริงหรือบทนิยายมหาเศรษฐี?!

"แต่พ่อแม่ผมขายบ้าน ขายรถ ตั้งแต่ตอนชดใช้ค่าเสียหาย แล้วจะไปมีบริษัทใหญ่โตได้ยังไง?"

แฟนๆ ในไลฟ์ต่างพากันส่งข้อความถามด้วยความงง

เฉินหยูพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

"พ่อแม่คุณไม่ได้ล้มละลาย และคุณก็ไม่ได้เคยฆ่าใครจริงๆ"

"ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนนั้น เป็นสถานการณ์ที่พ่อแม่ของคุณจัดฉากขึ้นมา เพื่อดึงคุณกลับสู่เส้นทางที่ถูกต้อง"

"ด้วยนิสัยของคุณในตอนนั้น การที่จะเดินเข้าคุก มันเป็นเรื่องที่ใกล้มากๆ"

"พ่อแม่คุณที่เป็นนักธุรกิจเข้าใจดีว่า วิธีการธรรมดาอาจไม่เพียงพอสำหรับคุณ"

"พวกเขาจึงตัดสินใจใช้ 'ยาขนานแรง' เพื่อหยุดคุณ"

เฉินหยูเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ

"พวกเขาดัดแปลงไอเดียจากหนังฝรั่งเรื่องหนึ่ง และจ้างทีมงานในบริษัทมาร่วมแสดง ให้คุณเชื่อว่าคุณเผลอฆ่าคนตาย"

"สถานการณ์นั้นทำให้คุณเรียนรู้ว่า การใช้ชีวิตแบบไม่ระวังจะนำไปสู่จุดจบแบบไหน"

"การสร้างภาพลวงว่าครอบครัวล้มละลาย ก็เพื่อจะตัดนิสัยเหลวไหลของคุณทิ้งให้หมดสิ้น"

คำพูดของเฉินหยูทำให้ภาพความทรงจำเก่าๆ ของ "ข้าคือราชา ใครจะทำไม" ผุดขึ้นมา

"ลูกเอ๊ย พ่อแม่หางานทำได้แล้วนะ แม่ไปเป็นแม่บ้าน ส่วนพ่อไปเฝ้ายามตอนกลางคืน"

"ไอ้แก่ อย่ากินนะ ลูกกำลังโต เอาเนื้อนี่ให้ลูกกินเถอะ"

"วันนี้พ่อแม่ได้เงินเดือนแล้ว เลยซื้อลูกแตงโมลูกโตมาให้"

น้ำตาเอ่อในดวงตาของเขา

"ผมเคยทุ่มเทเรียนอย่างหนัก เพื่อให้พ่อแม่ภูมิใจ ทุกวันนี้ก็ยังไม่กล้าหาแฟน เพราะกลัวพวกท่านจะผิดหวัง"

เฉินหยูกล่าวทิ้งท้าย

"แต่ถ้าคุณยังปล่อยให้สถานการณ์นี้ดำเนินต่อไป ท้ายที่สุด คุณจะไม่ได้อะไรเลย ทั้งทรัพย์สินและอนาคต"