ฉู่โจวลนลานแล้ว!

“หลินจือไป๋เป็นเซียนหมากล้อมเหรอ?”

“นี่มันชนะเร็วเกินไปหรือเปล่า?”

“ชนะแบบสองต่อศูนย์ คนอื่นกระดานแรกยังไม่จบเลยนะ”

“ไม่เห็นจะต้องบอกว่าหลินจือไป๋เก่งขนาดไหนเลย ซูซูกิ โคจิโร่ ก็แค่ม้าระดับล่างอยู่แล้ว”

“ใช่ ต่อให้หลินจือไป๋เป็นแค่ม้าระดับกลาง การรังแกม้าระดับล่างก็ไม่ได้พิสูจน์อะไรหรอก!”

……

ฝั่งฉีโจวหัวเราะแล้ว!

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ท่านประธานเจ๋งชะมัด!”

“เปิดเกมมาก็โชคดีเลย!”

“ตำแหน่งตัวแทนพิเศษของประธานเรานี่ไว้ใจได้สุด ๆ เลย!”

“เขาทำให้ฉันน้ำตาไหลเลยจริง ๆ!”

“บางทีระดับฝีมือหมากล้อมของประธานเรา อาจจะเป็นระดับท็อปก็ได้นะ?”

……

ฝั่งจ้าวโจวถึงกับพูดไม่ออก!

“นี่มันเปิดโหมดโกงหรือเปล่าเนี่ย?”

“ซูซูกิ โคจิโร่ นั่นแกล้งแพ้หรือไง?”

“หลินจือไป๋นี่มันแปลก ๆ แล้วนะ!”

“รอดูตอนเขาเจอพวกเก่ง ๆ ดีกว่า ตอนนี้ยังตัดสินอะไรไม่ได้!”

“ขอให้เขาเจอกับหลิวจี๋เร็ว ๆ นี้จะดีที่สุด!”

……

ฝั่งจงโจวตื่นเต้น!

“ทำไมเรายิ่งดูยิ่งชอบหลินจือไป๋มากขึ้นเรื่อย ๆ นะ?”

“โคตรเจ๋งเลย!”

“เราดูการดวลของเขาแล้ว ระดับฝีมือยังตัดสินไม่ได้ เพราะซูซูกิ โคจิโร่ วันนี้โดนเล่นจนเสียศูนย์ไปแล้ว”

“แต่ที่แน่ ๆ คือ หลินจือไป๋อย่างน้อยก็ต้องเป็นม้าระดับกลางแน่นอน!”

“จากสองกระดานนั้น ความรู้สึกที่ได้คือ หลินจือไป๋อาจจะเป็นม้าระดับสูงด้วยซ้ำ!”

……

ฝั่งฉินโจวสนุกใหญ่!

“ไป๋ตี้ นายมาผิดเวทีหรือเปล่าเนี่ย?”

“แค่โชว์กู่ฉินก็ว่าเจ๋งแล้ว ทำไมหมากล้อมก็ยังเทพอีกอะ!”

“อย่าบอกนะว่าหมากล้อมก็จะไล่ถล่มเหมือนกัน?”

“นั่นเกินไปหน่อยมั้ง”

“อย่างน้อยก็ยังมีหลิวจี๋อยู่”

……

แม้หลินจือไป๋จะชนะอย่างง่ายดาย แต่สำหรับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นแล้วก็เป็นเพียงแค่เหตุการณ์เล็ก ๆ ที่ทำให้แปลกใจอยู่บ้างเท่านั้น

การดวลของคนอื่นยังคงดำเนินต่อไป

หลินจือไป๋เข้าไปยังห้องพักนักแข่ง

รอผู้เล่นคู่ต่อสู้ในรอบที่สองของตน

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ข่าวร้ายก็ทยอยเข้ามา

ยกเว้นหลินจือไป๋ที่ชนะได้อย่างง่ายดาย ผู้เล่นฝั่งฉีโจวคนอื่น ๆ พ่ายแพ้ไปแล้วถึงสามคน!

คนที่เหลืออยู่คือหลี่ป๋อ ซึ่งยังอยู่ในวงวนการต่อสู้ กับเสี่ยวหลินต้าจู๋ ซึ่งขณะนี้เข้าสู่กระดานที่สามแล้ว

สองกระดานแรก เสี่ยวหลินต้าจู๋ชนะในกระดานแรก กระดานที่สองเป็นหลี่ป๋อที่ชนะ ส่วนกระดานที่สามคือการตัดสินแพ้ชนะของทั้งสองคน

หลินจือไป๋ช่วยอะไรไม่ได้ นอกจากดูสถานการณ์

“การแข่งขันกระดานที่สามของหลี่ป๋อกับเสี่ยวหลินต้าจู๋ เข้าสู่ช่วงเก็บแต้มแล้ว แต่ใครแพ้ใครชนะก็ยังพูดได้ไม่เต็มปาก ตอนนี้รับรู้ได้ถึงความตึงเครียดของนักหมากล้อมทั้งสองคน…”

ผู้บรรยายอธิบาย

หลินจือไป๋กลับหรี่ตาลงเล็กน้อย

สถานการณ์ดูเหมือนสูสี แต่จริง ๆ แล้วหลี่ป๋อมีโอกาสชนะมากกว่า เพียงแต่ไม่แน่ใจว่าฝ่ายตรงข้ามจะมองเห็นช่องโหว่อันซ่อนเร้นของเสี่ยวหลินต้าจู๋หรือเปล่า

จู่ ๆ!

หลี่ป๋อลงหมาก!

ตำแหน่งการวางหมากนั้น ทำให้หลินจือไป๋ถึงกับยิ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฝีมือของหลี่ป๋อไม่เลวเลย เสี่ยวหลินต้าจู๋แพ้แล้ว!

เสี่ยวหลินต้าจู๋ก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดพลาด

แต่ตอนนี้จะพยายามกู้สถานการณ์ก็สายเกินไปแล้ว

ท้ายที่สุด เสี่ยวหลินต้าจู๋ถอนหายใจ แล้วเลือกที่จะยอมแพ้ เพราะแข่งต่อก็แค่เสียเวลาเท่านั้น

“เสี่ยวหลินต้าจู๋ยอมแพ้!”

ผู้บรรยายกล่าวเสียงดังว่า: “หลี่ป๋อชนะในแมตช์นี้ด้วยคะแนน 2 ต่อ 1 ถือเป็นชัยชนะที่ล้ำค่าจริง ๆ!”

หลี่ป๋อโบกมือด้วยความตื่นเต้น!

ทางฝั่งเสี่ยวหลินต้าจู๋กลับมองอีกฝ่ายเหมือนเพิ่งรู้จักใหม่ แล้วเอ่ยถามอย่างช่วยไม่ได้ว่า:

“วันนี้นายจิตใจสงบดีนะ?”

ความจริงระดับฝีมือของเสี่ยวหลินต้าจู๋กับหลี่ป๋อถือว่าใกล้เคียงกัน

แต่เสี่ยวหลินต้าจู๋นิ่งกว่า ไม่เหมือนหลี่ป๋อที่แม้จะฝีมือดี แต่ถ้าถูกกดดันแรง ๆ ก็จะเสียสมาธิได้ง่าย

ที่ผ่านมา ทั้งสองคนแข่งกันประมาณยี่สิบครั้ง ส่วนใหญ่เสี่ยวหลินต้าจู๋เป็นฝ่ายชนะ หลี่ป๋อชนะไปแค่สามถึงห้าครั้งเท่านั้น

แต่วันนี้

หลี่ป๋อแพ้กระดานแรกตามคาด ควรจะกดดันจนเสียสมาธิแล้วแท้ ๆ สภาพจิตใจต้องแย่มากแน่นอน!

แต่กลับกัน

ในกระดานที่สอง หลี่ป๋อกลับนิ่งมาก ไม่ได้รับผลกระทบจากการแพ้ในกระดานแรกเลย ค่อย ๆ เล่นอย่างมั่นคง จนลากอีกฝ่ายเข้าสู่กระดานที่สามได้!

กลับกลายเป็นตัวเขาเอง ที่เผชิญหน้ากับหลี่ป๋อที่แตกต่างจากอดีตอย่างสิ้นเชิง ทำให้เสียสมาธิในช่วงเก็บแต้มของกระดานที่สาม เปิดช่องโหว่ให้เห็น!

“วันนี้ฉันจิตใจสงบเหรอ?”

หลี่ป๋อย้อนคิดถึงเมื่อคืนที่เล่นกับหลินจือไป๋สี่กระดาน และโดนถล่มจนหมดอาลัยตายอยาก แล้วหัวเราะพร้อมพูดว่า:

“ก็เพราะเมื่อก่อนเวลาเล่นกับนาย ฉันรู้สึกกดดันมากเลยนะ”

“แล้วตอนนี้ล่ะ?”

เสี่ยวหลินต้าจู๋ไม่เข้าใจ แกกลัวฉันมาก่อน แล้วตอนนี้ไม่กลัวแล้วเหรอ?

หลี่ป๋อพูดเรียบ ๆ ว่า: “ตอนนี้ก็รู้สึกว่าไม่เท่าไหร่แล้วล่ะ เพราะฉันได้เห็นความน่าสะพรึงกลัวที่แท้จริงมาแล้ว”

เสี่ยวหลินต้าจู๋: ???

หลี่ป๋อไม่ได้อธิบายว่า “ความน่าสะพรึงกลัวที่แท้จริง” คืออะไร

ถ้าจะพูด ความกดดันที่รู้สึกตอนแข่งกับหลินจือไป๋คือระดับ 100!

แต่แข่งกับเสี่ยวหลินต้าจู๋ ความกดดันแค่ระดับ 20 เท่านั้น!

พูดอีกแบบคือ

เมื่อคืนหลี่ป๋อโดนหลินจือไป๋เล่นจนแทบร้องไห้ พอวันนี้มาแข่งกับเสี่ยวหลินต้าจู๋ก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า:

เสี่ยวหลินต้าจู๋ก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นนี่นา

เสี่ยวหลินต้าจู๋เริ่มไม่พอใจแล้ว เขารู้สึกว่าเหมือนโดนหลี่ป๋อดูถูก จึงพูดเสียงต่ำว่า:

“ที่ชนะฉันได้ก็แค่โชคดี แต่ฉันก็เป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้นแหละ คนต่อไปอย่างหลิวจี๋ ไม่ใช่คนที่เอาโชคไปชนะได้ง่าย ๆ หรอกนะ”

“หลิวจี๋เหรอ?”

หลี่ป๋อหัวเราะเยาะ: “วันนี้หลิวจี๋ต้องแพ้แน่นอน!”

เสี่ยวหลินต้าจู๋ชะงัก: “นายรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรอยู่?”

ก็แค่ชนะฉันครั้งหนึ่ง ไม่น่าจะหลงตัวเองถึงขั้นดูถูกหลิวจี๋ไปด้วยนะ?

“หลิวจี๋ต้องแพ้แน่นอน! ฉันพูดเอง!”

หลี่ป๋อย้ำอีกครั้ง แล้วลุกขึ้นเดินจากไป รู้สึกสดชื่นเป็นบ้า!

วันนี้เป็นวันที่เขากล้าเผชิญหน้ากับเสี่ยวหลินต้าจู๋ได้ดีที่สุดเลย! ทั้งในทุกความหมาย!

ส่วนผลคะแนนรวมของฉีโจวกับฉู่โจวตอนนี้คือ 2 ต่อ 3 หลี่ป๋อกลับไม่ใส่ใจ นี่มันก็แค่ชั่วคราว

ต่อให้เป็น 1 ต่อ 4 แล้วไงล่ะ?

ฝั่งพวกเรามี “ผู้เล่นขั้นเทพ”!

...

หลินจือไป๋เองก็ไม่คาดคิด ว่าเขาเองจะเป็นคนที่มอบความกล้าและความมั่นใจให้หลี่ป๋อ ทำให้เขาสามารถมีจิตใจที่มั่นคงต่อสู้กับเสี่ยวหลินต้าจู๋และคว้าชัยชนะได้

สำหรับผลลัพธ์นี้ ผู้ชมฝั่งฉีโจวยอมรับได้

เพราะทุกคนต่างก็รู้กันดีว่า การที่หลี่ป๋อสามารถชนะเสี่ยวหลินต้าจู๋ได้นั้น มีความหมายและคุณค่าอย่างมาก!

ขณะที่หลินจือไป๋แม้จะไล่ถล่มคู่ต่อสู้แบบราบคาบ แต่ซูซูกิ โคจิโร่ก็เป็นเพียงม้าระดับล่างของฝั่งฉู่โจว ดังนั้นชัยชนะของเขากลับมีค่าน้อยกว่าของหลี่ป๋อเสียอีก

ต่อไปคือการเตรียมตัวสำหรับรอบที่สอง

เนื่องจากฝั่งฉีโจวมีผู้ผ่านเข้ารอบสองเพียง 2 คน ขณะที่ฝั่งฉู่โจวมีถึง 3 คน ดังนั้นฝั่งฉู่โจวจึงสามารถมี 1 คนที่ไม่ต้องแข่งและเข้าสู่รอบสามโดยอัตโนมัติ ซึ่งจะขึ้นอยู่กับกลยุทธ์ของฝั่งนั้น สุดท้ายฝั่งฉู่โจวก็ตัดสินใจให้คนที่ชื่อ ฮิคาวะ โกบัง ได้สิทธิ์ผ่านเข้ารอบโดยไม่ต้องแข่ง

“แย่จริง”

หลี่ป๋อสบถ: “โหดจริง ๆ ดันไม่ให้คนที่น่ากลัวที่สุดอย่างหลิวจี๋ได้ชนะบาย แต่กลับเก็บคนที่อ่อนที่สุดอย่างฮิคาวะ โกบังเข้ารอบสาม ฉู่โจวมีความทะเยอทะยานสูงมากเลยนะ!”

“ไม่เป็นไร”

หลินจือไป๋พูดว่า: “ฉันจะลงมือเอง”

หลี่ป๋อหัวเราะขื่น: “ท่านประธานไม่กังวลอยู่แล้ว ผมนี่สิ ถ้าเจอกับหลิวจี๋ ผมคงไม่ชนะสักกระดานเดียว”

หลินจือไป๋ยักไหล่

เหมือนกับว่า กลัวอะไรก็มักจะเจอสิ่งนั้นเข้าให้

ผลจับฉลากรอบที่สอง หลี่ป๋อได้เจอกับหลิวจี๋จริง ๆ!

ส่วนหลินจือไป๋นั้น ได้เจอกับผู้เล่นที่ชื่อ มัตสึโมโตะ จุน ว่ากันว่าเป็นนักหมากล้อมอันดับสองของฉู่โจว ฝีมือเป็นรองเพียงเสี่ยวหลินต้าจู๋เท่านั้น

“น่าเสียดายจริง ๆ”

หลี่ป๋อถอนหายใจ: “รอบที่สาม ท่านประธานคงต้องลุยเดี่ยวแล้ว”

หลินจือไป๋ยังคงมีท่าทีไม่สนใจเหมือนเดิม เขาเองก็คิดไว้แล้วว่า รอบที่สองเขาอาจจะต้องรับมือถึงสี่คนพร้อมกันเสียอีก

……

ฝั่งฉีโจวเมื่อเห็นผลการจับฉลาก ก็ถอนหายใจ

“จบแล้ว”

“หมดหวังแล้ว หลี่ป๋อดันมาเจอหลิวจี๋ก่อนเวลาอันควร!”

“ทำได้แค่หวังว่าฝั่งท่านประธานจะเข้ารอบสามได้ อย่างน้อยก็ลุ้นเงินหรือทองแดงหน่อย”

“แต่ปัญหาคือ คู่แข่งของท่านประธานคนนั้นคือมัตสึโมโตะ จุน นักหมากล้อมอันดับสองของฉู่โจว ฝีมือเป็นรองเสี่ยวหลินต้าจู๋นิดเดียวเท่านั้น!”

“ถ้าเป็นหลี่ป๋อเจอกับมัตสึโมโตะ จุน โอกาสเข้ารอบสามมีเยอะ อย่างน้อยเราก็มีสิทธิ์ได้เหรียญเงิน แต่ท่านประธานเนี่ย คงผ่านมัตสึโมโตะ จุน ไปได้ยากมาก…”

……

ฝั่งฉู่โจว

“เสี่ยวหลินต้าจู๋ดันแพ้ แย่ชะมัด ยังดีที่เรายังมีหลิวจี๋ตัวแทนพิเศษที่น่ากลัว!”

“ถึงดาเทะแพ้ แต่ฉู่โจวเราต้องชนะแน่! ผลน่าจะเป็นหลิวจี๋ได้ทอง มัตสึโมโตะ จุนได้เงิน ฮิคาวะ โกบังได้ทองแดง!”

“แต่มัตสึโมโตะ จุนต้องเจอกับหลินจือไป๋นะ!”

“หลินจือไป๋ดูแปลก ๆ ก่อนหน้านั้นเขาเล่นงานซูซูกิ โคจิโร่จนราบคาบเลย!”

“ไม่ต้องห่วง มัตสึโมโตะ จุนไม่ใช่คนที่ซูซูกิ โคจิโร่จะเอาไปเทียบได้ ฝีมือของเขาแทบจะไม่ต่างจากดาเทะเลย!”

……

ฝั่งฉินโจว

“หลี่ป๋อโชคร้ายเกินไปแล้ว!”

“ช่วยไม่ได้ ยังไงซะ เขากับไป๋ตี้ก็ต้องมีคนหนึ่งที่เจอหลิวจี๋แน่ ๆ!”

“มัตสึโมโตะ จุนฝีมือแบบนี้ หลี่ป๋อยังพอรับมือได้ แต่ไม่รู้ว่าฉู่ฉือจะรับมือไหวมั้ย”

“ถ้าหลินจือไป๋ชนะได้ อย่างน้อยฉีโจวก็ยังได้เหรียญเงินอยู่ เพราะฮิคาวะคนนั้นฝีมืองั้น ๆ มาก”

“คราวนี้จะได้รู้แล้วล่ะว่าระดับฝีมือที่แท้จริงของไป๋ตี้อยู่ตรงไหน”

……

ฝั่งจ้าวโจว

“น่าเสียดาย!”

“หลิวจี๋ไม่ได้เจอกับหลินจือไป๋!”

“อยากดูหลิวจี๋กับหลินจือไป๋ดวลกันจริง ๆ!”

“ฮ่า ๆ ฉันว่าแกอยากดูหลิวจี๋ถล่มหลินจือไป๋มากกว่านะ?”

“คงหมดหวังแล้วล่ะ ยกเว้นว่าหลินจือไป๋จะชนะมัตสึโมโตะ จุนเข้าสู่รอบสามให้ได้”

……

ฝั่งจงโจว

“ถ้าหลินจือไป๋ชนะมัตสึโมโตะ จุนได้ ก็แปลว่าฝีมือหมากล้อมของเขา ไม่ได้ด้อยกว่าหลี่ป๋อเลย!”

“ยากนะ!”

“อันดับโลกของมัตสึโมโตะ จุนไม่ใช่เล่น ๆ นะ!”

“ไม่ต้องพูดแล้ว!”

“การแข่งขันเริ่มแล้ว!”

……

การแข่งขันเริ่มขึ้นจริง ๆ แล้ว

หลินจือไป๋นั่งลงประจำที่

มัตสึโมโตะ จุนเงยหน้าขึ้นมองหลินจือไป๋หนึ่งครั้ง ก่อนจะเริ่มจับฉลากลงมือก่อนหลัง

หลินจือไป๋ได้เล่นก่อน

ถือหมากดำลงก่อน

มัตสึโมโตะ จุนก็วางหมากตามมา

การวางหมากช่วงต้นของทั้งสองฝ่าย เป็นแนวทางที่มั่นคง ไม่มีการเคลื่อนไหวรุนแรง และแทบไม่แสดงเจตนาโจมตีรุนแรงแต่อย่างใด

ต้องการจะสู้ช่วงกลางกระดาน?

หรือเล่นเกมจิตวิทยา?

ขณะที่จำนวนหมากบนกระดานเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ มัตสึโมโตะ จุนก็พยายามคาดเดาความคิดของหลินจือไป๋

ผู้ชมก็รู้สึกว่าทั้งสองฝ่ายระวังตัวกันเกินไป

เหมือนกับการแข่งขัน LOL ที่เล่นกันตั้งนานแต่ยังไม่มีใครตายคนแรก บรรยากาศอึมครึม

แต่ว่า…

ขณะที่ทุกคนคิดว่าทั้งสองฝ่ายเล่นแบบปลอดภัยอยู่นั้น หลินจือไป๋กลับวางหมากดำลงกระทันหัน!

ฟึ่บ!

กลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันกระจายไปทั่ว!

สถานการณ์เปลี่ยนแปลงทันที!

มัตสึโมโตะ จุนถึงกับตะลึง การวางหมากของหลินจือไป๋นั้น แทบจะไม่ใช่แนวทางมั่นคงเลย เจตนาโจมตีนั้นเกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงต้นเกมแล้ว เพียงแต่หมากไม่กี่ตัวนั้นซ่อนตัวได้แนบเนียนมาก จนเขาเองยังเผลอประมาทไป จนกระทั่งอีกฝ่ายวางหมากดำตัวที่ 38!

ตำแหน่งนั้น!

มัตสึโมโตะ จุนจึงเพิ่งตระหนักว่า ดาบของฝ่ายตรงข้าม ได้จ่ออยู่ที่ลำคอของเขาแล้ว!

“อัจฉริยะ!”

“โว้ยยย!”

“หมากนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ!”

“นี่คือระดับฝีมือหมากล้อมของหลินจือไป๋เหรอ!?”

“ไม่แปลกใจเลยที่ซูซูกิ โคจิโร่โดนถล่ม!”

“การซ่อนเจตนาฆ่านี้ถึงขั้นทำให้มัตสึโมโตะ จุนตกหลุมพรางเลย!”

“ท่านประธานนนนนนน!”

“พวกเราฉีโจวมีหวังได้เหรียญเงินแล้ว!”

“เมื่อกี้ฉันเพิ่งคิดว่าหมากตรงมุมขวาล่างของท่านประธานกำลังจะถูกล้อมตายแล้วเชียว แต่ผลคือตานี้เป็นดั่งเทพประทาน ทำให้สถานการณ์พลิกกลับ และกลายเป็นกับดักสังหารทันที!”

ก็แค่หมากตานั้น!

ก็ทำให้ผู้ชมพากันร้องอุทาน!

แน่นอนว่าคนที่ไม่เข้าใจหมากล้อม ก็ได้แต่รับรู้สถานการณ์ตรงหน้าผ่านพวกคอมเมนต์สดอะไรทำนองนั้น

หรือไม่ก็สังเกตจากสภาพของผู้เล่น

หลินจือไป๋ยังคงนิ่งสงบ จิบชาบ้างเป็นบางครั้ง

มัตสึโมโตะ จุนกลับคลายเนกไทออก ปลายนิ้ววางอยู่ที่ปาก กัดไม่หยุด

คนที่ดูออกก็เห็นชัดว่า มัตสึโมโตะ จุนตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก เขาเริ่มหาทางรับมือกับการโจมตีของหลินจือไป๋

แต่พอลงหมากไปอีกสองตา สถานการณ์กลับยิ่งแย่ลงกว่าเดิม!

มัตสึโมโตะ จุนรู้สึกราวกับว่าตนเองติดหล่ม เลยต้องตัดใจสละหมากบางส่วน แล้วหันไปทำเกมที่มุมบนซ้าย

แต่หลินจือไป๋กลับไม่สนใจมัตสึโมโตะ จุน ยังเล่นในจังหวะของตัวเอง เดินหน้าลุยต่อไป!

คนที่เข้าใจหมากล้อมถึงกับเหงื่อไหลเต็มตัว!

ตอนเปิดกระดาน หลินจือไป๋ดูเหมือนพระศรีอริยเมตไตร เต็มไปด้วยเมตตา

แต่ตอนนี้ หลินจือไป๋กลับเหมือน “นะโมถือแก็ตลิง” บู๊เต็มสูบ!

การเดินหมากดุดันถึงขีดสุด!

กระหายเลือดอย่างยิ่ง!

มัตสึโมโตะ จุนติดอยู่ในจังหวะของหลินจือไป๋อย่างสมบูรณ์ พยายามแก้เกม แก้เกม แก้เกม แต่สุดท้ายกลับต้องรับมือกับไฟที่ลุกโชนจากทุกทิศทาง!

……

เสี่ยวหลินต้าจู๋ที่พ่ายแพ้และตกรอบไปแล้ว กำลังดูการแข่งระหว่างมัตสึโมโตะ จุนกับหลินจือไป๋ผ่านทางโทรทัศน์

ส่วนฝั่งของหลิวจี๋นั้นไม่ต้องดูเลย

เพราะหลี่ป๋อไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลิวจี๋เลยสักนิด

กลับกัน ผู้เล่นที่ชื่อหลินจือไป๋นี้ ฝีมือหมากล้อมเป็นอย่างไร ทุกคนยังไม่รู้แน่ชัด

นึกย้อนไปถึงรอบแรกที่หลินจือไป๋ถล่มซูซูกิ โคจิโร่แบบยับเยิน เสี่ยวหลินต้าจู๋ก็เลยเกิดความสงสัยจึงลองดูเสียหน่อย

แล้วพอได้ดูจริง ๆ

สีหน้าของเสี่ยวหลินต้าจู๋ก็ซีดลงเรื่อย ๆ!

“แย่แล้ว!”

เมื่อหลินจือไป๋ลงหมากตรงกลางกระดาน พายุการโต้กลับที่มัตสึโมโตะ จุนค่อย ๆ บ่มเพาะมานาน ถูกหลินจือไป๋สลายหายวับไปในพริบตา!

วินาทีนั้น เสี่ยวหลินต้าจู๋รู้ทันทีว่า มัตสึโมโตะ จุนต้องแพ้ในกระดานแรกแน่!

แล้วก็จริง

หลังจากใช้เวลาคิดอีกประมาณสิบกว่านาที มัตสึโมโตะ จุนยอมทิ้งหมากและยอมแพ้ เขาหมดหนทางจริง ๆ ได้แต่หวังจะเอาคืนให้ได้ในกระดานที่สอง!

แต่เสี่ยวหลินต้าจู๋กลับลุกขึ้นยืนอย่างร้อนรน…

“แปลกเกินไปแล้ว แปลกเกินไปมาก ฝีมือหมากล้อมของหลินจือไป๋ อยู่เหนือกว่ามัตสึโมโตะ จุนอย่างชัดเจน!”

มัตสึโมโตะ จุนอาจจะยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ!

ว่ากระทั่งกางเกงในตัวสุดท้ายของเขา ก็ถูกหลินจือไป๋มองทะลุแล้ว!

หมากทุกตา แท้จริงแล้วคือหมากที่หลินจือไป๋ “อยากให้เขาเดิน” ไม่ใช่หมากที่เขา “อยากเดินเอง”!

เดี๋ยวก่อน…

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหลี่ป๋อถึงแปลก ๆ วันนี้!

ที่แท้ก็เพราะเขารู้ว่าฝั่งตัวเองมี “ตัวช่วยสุดเทพ” นั่นเอง!

แม้ไม่อาจรู้ได้ว่าระดับของหลินจือไป๋เทียบกับหลิวจี๋จะเป็นอย่างไร แต่แค่ดูเกมนี้ เสี่ยวหลินต้าจู๋ก็เริ่มรู้สึกได้อย่างเลือนรางว่า:

ตัวเขานั้นด้อยกว่าหลินจือไป๋!

ยังดีที่ฝั่งหลิวจี๋ก็ไปได้สวยเช่นกัน ชนะหลี่ป๋อในกระดานแรกเหมือนกัน

ทั้งสองฝั่งแทบจะพร้อมกันเริ่มการประลองกระดานที่สอง

คราวนี้หลินจือไป๋ได้เล่นทีหลัง

มัตสึโมโตะ จุนปรับสภาพจิตใจของตนเอง เขาถนัดการเล่นก่อนมากกว่า ทำให้การวางหมากทำได้ง่ายขึ้น คราวนี้เขาจึงต้องระมัดระวังให้ถึงที่สุด!

และทั้งมัตสึโมโตะ จุนกับหลินจือไป๋ก็ไม่รู้เลยว่า

เกมของพวกเขาในกระดานที่สอง ขณะนี้มีผู้ชมติดตามมากกว่าการแข่งขันของหลิวจี๋กับหลี่ป๋อเสียอีก…