เพลงนี้เล่าเรื่องราวของเด็กชายคนหนึ่งที่ตกหลุมรักเด็กหญิงคนหนึ่ง เขาอยากสารภาพรักแต่กลับไม่กล้า ได้แค่แอบชอบเธอเงียบๆ และแกะสลักความรู้สึกของเขาไว้ที่หน้าต่างที่เธอชอบไปนั่ง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเธอเคยเห็นมันหรือไม่ จนกระทั่งคืนหนึ่ง เขาทนไม่ไหวและตัดสินใจจะบอกความในใจแก่เธอ จึงใช้เรื่องราวของพวกเขาทั้งสองเป็นตัวแทนความรู้สึก เล่าให้เธอฟังเป็นนัยๆ หวังว่าเธอจะเข้าใจ

และในตอนนี้

การร้องเพลงของหลินจือไป๋จบลงไปพร้อมกับท่วงทำนองที่อ้อยอิ่ง ธีมของเพลงที่เกี่ยวกับความรักแบบแอบชอบนั้น มีความรู้สึกของการสารภาพรักแฝงอยู่เล็กน้อย ให้ความรู้สึกเหมือนเรื่องราวที่ยังไม่จบสมบูรณ์ และเข้ากับชื่อเพลง "เรื่องราวแห่งความรัก ภาคแรก" ได้อย่างลงตัว

เย่เจิ้นถึงกับพูดอะไรไม่ออก

เพลงนี้ เขาหาข้อตำหนิไม่ได้เลยสักข้อ

ส่วนฉีเจียนเจียหายใจแรงขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงและปั่นป่วน เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองได้ตกอยู่ใน หนึ่งในสามภาพลวงตาแห่งชีวิตที่ผู้คนมักเข้าใจผิด

"เขาชอบฉัน!"

โดยเฉพาะช่วงท่อนสุดท้ายของเพลง ทำให้ฉีเจียนเจียรู้สึกว่าหลินจือไป๋กำลังส่งสัญญาณบอกอย่างชัดเจน

"รู้หรือไม่ว่าทุกคืนคิดถึงเธอเป็นสิบเป็นร้อยครั้ง ทุกคืนก็รอคอยเพราะฉันมั่นคงในใจสุดๆ ได้หรือไม่ที่จะร่วมกันสานต่อเรื่องราวนี้ สานต่อความรักนี้ไปตลอดชีวิตเคียงคู่กัน"

คิดถึงฉันสิบครั้งร้อยครั้งทุกคืน?

ร่วมกันสานต่อเรื่องราว?

นี่คือหวังให้ฉันตอบสนองความรู้สึกมากกว่านี้ใช่ไหม?

ฉีเจียนเจียมองไปที่หน้าจอที่ฉายภาพหลินจือไป๋ มือทั้งสองข้างของเธอเผลอกำกันแน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะนั้นเอง เสียงของผู้จัดการส่วนตัวก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"เจียนเจีย ทำไมหน้าของเธอแดงจัง?"

พูดจบ

ผู้จัดการสาวที่มีน้ำหนักราว 150 กว่าจิน ก็ยื่นมือมาสัมผัสหน้าผากและใบหน้าของฉีเจียนเจีย ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"ว้าย! ทำไมร้อนจัง เธอไม่สบายหรือเปล่า?"

"ไม่...ไม่ค่ะ"

ฉีเจียนเจียเองก็รู้สึกว่าร่างกายของเธอร้อนขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล แต่เธอแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ป่วย

"แค่รู้สึกว่ามันร้อนนิดหน่อย"

"งั้นปรับแอร์ให้เย็นลงอีกหน่อย"

ผู้จัดการจึงให้คนขับรถปรับอุณหภูมิแอร์ลง

แต่ทางด้านผู้ชม พวกเขาไม่ได้คิดมากถึงขนาดนั้น หรืออาจจะเป็นเพราะพวกเขายังไม่สามารถดึงตัวเองออกจากอารมณ์ของเพลงที่เพิ่งจบลงได้ ข้อความในช่องแชทไหลมาไม่หยุด

【สุดยอดมาก!】

【เพราะสุดๆ!】

【เมโลดี้มันจะดูเรียบไปหน่อยไหม?】

【เฮ้! อย่าตั้งมาตรฐานสูงเกินไปสิ!】

【คุณภาพระดับนี้ เกินกว่าที่ทุกคนคาดคิดแล้ว!】

【ฉันไม่รู้เลยว่านอกจากมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแล้ว ยังมีใครที่ทำแบบนี้ได้อีก!】

【ยอดฝีมือแต่งเพลงขั้นเทพ!】

【มหาเศรษฐี คุณช่วยอัดเพลงพวกนี้แล้วปล่อยออกมาที! ฉันจะโหลดแน่นอน!】

【+1!】

หลินจือไป๋เห็นข้อความจากผู้ชม จึงพูดกับฉีเจียนเจียและเย่เจิ้นว่า

"ขอบคุณทั้งสองท่านที่ให้ความร่วมมือ เอาไว้เจอกันใหม่ ผมมีธุระต้องไปจัดการก่อน ขอตัวนะครับ"

"เจอกันค่ะ"

ฉีเจียนเจียโบกมือเล็กๆ ให้

เย่เจิ้น เพียงแค่พยักหน้าด้วยท่าทางแข็งทื่อ

จากนั้นหลินจือไป๋ก็ปิดการเชื่อมต่อไลฟ์สดของเขากับพวกเขา

แต่ไลฟ์สตรีมในห้องของตัวเองยังคงดำเนินต่อไป

หลินจือไป๋พูดกับผู้ชมว่า

"ถ้าอย่างนั้น ต่อไปเราจะมาเรียบเรียงดนตรีของ ‘ข้อกล่าวหาแห่งความไม่โรแมนติก’ ‘ดาวรุ่งยุคโกลาหล’ และ ‘เรื่องราวแห่งความรัก ภาคแรก’ ให้สมบูรณ์ มีดนตรีประกอบแล้วถึงจะเข้าห้องอัดได้"

ที่จริงแล้ว เพลงพวกนี้ หลินจือไป๋เคยทำดนตรีคร่าวๆ ไว้แล้ว

ถ้าท่วงทำนองเป็นเหมือนหญิงสาวแสนสวย การเรียบเรียงดนตรีก็เปรียบเสมือนเสื้อผ้าที่งดงาม

และเสื้อผ้าของแต่ละคนก็ต้องเข้ากับสไตล์ของตัวเอง

ก่อนหน้านี้ หลินจือไป๋เพียงแค่หยิบเสื้อคลุมง่ายๆ มาใส่ให้กับเพลงเหล่านี้ ซึ่งแน่นอนว่ามันก็สามารถออกไปพบปะผู้คนได้ แต่ถ้าต้องการให้สมบูรณ์แบบที่สุด ก็ต้องออกแบบชุดที่เข้ากับตัวเพลงให้ดีที่สุด

【แล้วเพลง 《รักเธอจริงๆ》 ล่ะ?】

【ชอบเพลงนั้นมาก!】

【ฉันมีไฟล์เพลงแล้ว แต่คุณภาพเสียงยังไม่ค่อยดี】

【เพลงนี้จะปล่อยออกมาได้ไหม?】

หลินจือไป๋เหลือบมองข้อความในไลฟ์ เห็นว่ามีหลายคนยังไม่เข้าใจสถานการณ์ดี เขาจึงอธิบายว่า

"เพลงที่ยังไม่เคยเผยแพร่ในฉินโจว ผมสามารถปล่อยที่ฉีโจวได้โดยตรง แต่ 《รักเธอจริงๆ》 เคยปล่อยที่ฉินโจวไปแล้ว จึงไม่สามารถเผยแพร่ที่นี่ซ้ำได้ นี่เป็นกฎระเบียบชัดเจนระหว่างแต่ละทวีป อย่างไรก็ตาม บริษัทของผมกำลังดำเนินการเจรจากับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในฉีโจวอยู่ ถ้าทุกอย่างราบรื่น ในอนาคต เพลงที่เคยปล่อยที่ฉินโจวก็จะสามารถนำเข้ามาที่ฉีโจวได้"

หากนำเข้ามาได้สำเร็จ...

แฟนคลับของหลินจือไป๋ในฉีโจวก็ไม่ต้องลำบากไปหาทรัพยากรจากตลาดเถื่อนเพื่อฟังผลงานเก่าๆ ของเขาอีกต่อไป

【จะนำเข้าสำเร็จเมื่อไหร่?】

หลินจือไป๋ตอบว่า

"เรื่องนี้บอกไม่ได้แน่ชัด ผมให้เวลาที่แน่นอนไม่ได้ ถ้าโชคดี พอผมขึ้นเป็นศิลปินระดับหนึ่งของฉีโจว ก็น่าจะทำได้ แต่ถ้าโชคไม่ดี ก็อาจต้องรอจนกว่าผมจะทะลุไปถึงระดับสุดยอดของฉีโจวก่อน ถึงตอนนั้นก็คงไม่ใช่ปัญหาแล้ว เอาเป็นว่าตอนนี้ เรามาทำดนตรีประกอบของเพลงที่สามารถปล่อยในฉีโจวก่อนไปละกัน"

หลังพูดจบ หลินจือไป๋ก็เริ่มลงมือทำงานในห้องทำดนตรี ที่นี่มีเครื่องดนตรีครบครัน และคอมพิวเตอร์ก็มีซอฟต์แวร์เรียบเรียงเพลงพร้อม

แม้ว่าผู้ชมจะไม่เข้าใจรายละเอียดของกระบวนการทำงาน แต่พวกเขาก็ไม่รู้สึกเบื่อ

เพราะเป็นโอกาสที่ได้เห็นศิลปินคนหนึ่งตั้งใจทำงานอย่างจริงจัง

ไม่รู้ตัวเลยว่า...

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง

บริษัทเงียบสนิท

พนักงานทุกคนกลับบ้านกันหมดแล้ว

เหลือเพียงเลขาอู๋เสวียนที่ยังอยู่ข้างนอก รอหลินจือไป๋ทำงานจนเสร็จ

หลินจือไป๋ยังไม่กลับ อู๋เสวียนก็กลับไม่ได้เช่นกัน เธอต้องคอยดูแลว่าหากมีอะไรเกิดขึ้น เธอจะได้รีบจัดการให้ทันที

หลินจือไป๋ทำงานต่อเนื่องจนกระทั่งเกือบห้าทุ่ม จึงเสร็จสิ้นงานเรียบเรียงเพลงทั้งหมด

"เฮ้อ!"

เขายืดตัวบิดขี้เกียจ ทักทายทีมงานถ่ายทำของรายการ จากนั้นหันไปพูดกับผู้ชมว่า

"ดึกมากแล้ว วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้เจอกันนะ บายๆ"

ตอนนี้แขกรับเชิญคนอื่นๆ เลิกไลฟ์กันไปหมดแล้ว เหลือแค่เขาที่ง่วนอยู่กับการทำดนตรีจนลืมเวลา

...

หลังจากปิดไลฟ์ หลินจือไป๋ก็นั่งรถของอู๋เสวียนกลับที่พัก

เมื่อเข้ามาในคฤหาสน์ที่อาศัยอยู่คนเดียว เขาอาบน้ำอุ่น แล้วก็ได้รับโทรศัพท์จาก เจียงเฉิง

"เจ้านาย สวัสดีตอนเย็นครับ"

"สวัสดีตอนเย็น ทางฉินโจวเป็นยังไงบ้าง?"

"ไม่มีอะไรใหญ่โตครับ แค่ 《มุมที่ซ่อนอยู่》 เพิ่งออกอากาศไป และก็ติดเทรนด์ค้นหาทุกวันเลย..."

"อืม"

เรื่องนี้ เจียงเฉิงเคยส่งรายงานให้เขาก่อนหน้านี้แล้ว

แม้หลินจือไป๋จะไม่ได้อยู่ที่ฉินโจว แต่เขาก็ยังติดตามสถานการณ์ของคุนเผิงอย่างใกล้ชิด

แต่ก็มีรายละเอียดเล็กน้อยที่เขายังไม่ทราบ

เจียงเฉิงหัวเราะเล็กน้อยก่อนพูดขึ้นว่า "เจ้านายอาจจะยังไม่รู้ว่า 《มุมที่ซ่อนอยู่》 สามารถตีโต้ละครเรื่องใหม่ของสถานีโทรทัศน์เฉินฮวาได้อีกแล้ว"

"โอ้? ทำได้ดีมาก"

นี่เป็นสิ่งที่หลินจือไป๋ทำมาโดยตลอดก่อนจะย้ายมาฉีโจว

ตอนนี้แม้ว่าเขาจะมาอยู่ที่นี่ แต่เจียงเฉิงก็ยังคงช่วยดำเนินการแทนเขาที่ฉินโจว

เขาเองก็สงสัยว่า หลังจากที่สถานีโทรทัศน์ของลุงสามถูกโจมตีซ้ำๆ พวกเขาอาจจะไปฟ้องท่านปู่หรือเปล่า

เพราะตอนนี้หลายคนรู้กันดีว่าหลินจือไป๋เป็นทายาทสายตรงของเฉินฮวา และมีหุ้นอยู่ในคุนเผิง เพียงแต่ไม่มีใครรู้ว่าเขามีหุ้นอยู่มากแค่ไหน แม้แต่ท่านปู่เองก็ยังไม่ทราบ

แต่ตอนนี้คุนเผิงกลับเล่นงานเฉินฮวาอย่างชัดเจน

มันจึงยากที่จะไม่ทำให้คนนอกสงสัยว่าหลินจือไป๋อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้

"ถึงแม้ว่าสถานีโทรทัศน์เฉินฮวาจะยังแข็งแกร่งพอสมควร ไม่ได้ล้มลงเพียงเพราะเราคอยขัดขวางเป็นระยะๆ แต่การถูกบั่นทอนกำลังแบบนี้ ก็ทำให้พวกเขาเจ็บไม่น้อย ดังนั้นลุงสามของเจ้านายจึงอยากนัดพบผมกับซูฉานในสัปดาห์หน้า เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการหยุดสงครามนี้"

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เจียงเฉิงจึงถามขึ้นว่า "เจ้านายคิดว่ายังไง?"

หลินจือไป๋ตอบทันที "ทำตามแผนที่ฉันสั่งไว้ต่อไป"

"ใช้ความตรงไปตรงมาเพื่อตอบแทนความไม่จริงใจ ใช้ความดีเพื่อตอบแทนความดี"

เขาไม่มีทางใจอ่อน

"เข้าใจแล้วครับ"

เจียงเฉิงรู้ทันทีว่าเจ้านายของเขาไม่มีแผนจะให้อภัยครอบครัวลุงสาม ดังนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องลังเลอะไรอีก ส่วนซูฉาน แน่นอนว่าจะต้องเดินตามนโยบายของคุนเผิงอยู่แล้ว

"จริงสิ"

ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะทำให้บรรยากาศเคร่งเครียด เจียงเฉิงจึงเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่นแทน "รายการ 《พี่น้องผู้กล้า》 ก็เพิ่งออกอากาศ และได้รับคำชมอย่างล้นหลาม ตอนนี้รายการวาไรตี้ของคุนเผิงกลายเป็นที่รู้จักอย่างมากแล้ว น่าเสียดายที่รายการนี้ออกมาในช่วงเวลาที่ไม่เหมาะสมเท่าไหร่..."

"หมายความว่าไง?"

หลินจือไป๋ขมวดคิ้ว "ในฉินโจวมีรายการวาไรตี้ที่แข็งแกร่งกว่านี้เหรอ?"

"แน่นอน"

เจียงเฉิงหัวเราะ "เจ้านายลืมไปแล้วเหรอว่า 《เดินทางสู่ลี่ซาน》 ก็กำลังออกอากาศในฉินโจว? คุนเผิงวิดีโอมีการเชื่อมต่อสัญญาณถ่ายทอดสดจากรายการนั้นด้วย ดังนั้นสิ่งที่เจ้านายทำอยู่ที่นั่น ผู้ชมฝั่งนี้ก็มองเห็นหมดเลย อย่างวันนี้ที่เจ้านายแต่งเพลงสดๆ ในไลฟ์ แฟนเพลงของ ฉู่ฉือ ในฉินโจวถึงกับตื่นเต้นกันใหญ่ เพราะสิ่งที่แฟนๆ ใหม่ของเจ้านายในฉีโจวกำลังได้สัมผัสตอนนี้ แฟนเก่าในฉินโจวต่างก็เคยสัมผัสมาแล้วทั้งนั้น"

หลินจือไป๋ : "……"

นี่มัน…ศึกสายเลือดชัดๆ

สรุปคือรายการวาไรตี้ 《เดินทางสู่ลี่ซาน》 ที่เขาเข้าร่วมในฉีโจว กลับไปแข่งกับรายการของคุนเผิงที่ฉินโจวเสียเอง?

"โชคดีที่สไตล์ของสองรายการแตกต่างกันมาก การแข่งขันจึงไม่รุนแรงเท่าไหร่"

เจียงเฉิงหัวเราะ "และนี่ก็ไม่ใช่เรื่องแย่สำหรับเจ้านายเลย ตรงกันข้ามมันเป็นเรื่องดีด้วยซ้ำ เพราะความนิยมของเจ้านายไม่ได้ลดลงเลยแม้จะไปอยู่ที่ฉีโจวแล้ว กลับกัน ยิ่งเจ้านายโด่งดังขึ้นในฉีโจว คนในฉินโจวก็ยิ่งให้ความสนใจมากขึ้น ผู้ติดตามของเจ้านายเพิ่มขึ้นจากเดิมอีกเยอะเลยนะครับ"

แบบนี้เองสินะ

หลินจือไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหน้านี้เขาก็เคยกังวลว่าหากมาอยู่ที่ฉีโจวแล้ว ความนิยมในฉินโจวอาจลดลง

แต่โชคดีที่ 《เดินทางสู่ลี่ซาน》 สามารถถ่ายทอดสดเชื่อมต่อระหว่างสองทวีปได้ ทำให้เขายังมีการเผยตัวตนในฉินโจวอย่างต่อเนื่อง

ส่วนเรื่องที่ความนิยมของเขาในฉินโจวกลับเพิ่มขึ้นแทน เมื่อคิดดูดีๆ แล้วเขาก็เข้าใจเหตุผลได้ไม่ยาก น่าจะเป็นเพราะจิตสำนึกแห่งความภาคภูมิใจของชาวฉินโจว

เหมือนกับโลกก่อนหน้านี้ของเขา

หากมีบุคคลที่มีชื่อเสียงของประเทศไปสร้างชื่อเสียงในต่างประเทศ ประชาชนในบ้านเกิดก็มักจะรู้สึกภาคภูมิใจไปด้วย

เช่นกัน

ตอนนี้ชาวฉินโจวเห็นว่าหลินจือไป๋ไปตั้งหลักที่ฉีโจวและดูเหมือนจะไปได้ดี แถมยังโด่งดังขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาก็คงรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเขาเช่นกัน

"ผมคำนวณไว้แล้ว"

เจียงเฉิงวิเคราะห์ผ่านโทรศัพท์ "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ปีหน้าในฉินโจว เจ้านายน่าจะสามารถก้าวขึ้นสู่ระดับซูเปอร์สตาร์ได้อย่างเป็นทางการ นอกจากนี้ ผมกำลังคิดว่าคุนเผิงควรจะสร้างรายการที่คล้ายกับ 《เดินทางสู่ลี่ซาน》 หรือเปล่า?"

"ก็ดีนะ"

หลินจือไป๋พูด "เดี๋ยวฉันจะส่งแนวคิดรายการวาไรตี้ไปให้ นายช่วยดูแลต่อด้วย รายการนี้ชื่อ 《ชีวิตที่ใฝ่ฝัน》"

ในเมื่อรายการเรียลลิตี้ของเหล่าดารากำลังได้รับความนิยมมาก หลินจือไป๋ก็ต้องให้คุนเผิงตามกระแสไปด้วย

แม้ตัวเขาจะไม่ได้อยู่ที่ฉินโจว แต่เขาก็ต้องมั่นใจว่าคุนเผิงจะเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

มันเป็นความรู้สึกที่แปลกดีเหมือนกัน

เขาไม่คิดเลยว่า 《มุมที่ซ่อนอยู่》 จะออกอากาศโดยที่เขาไม่สามารถดูรอบพรีเมียร์ได้

รวมถึง 《พี่น้องผู้กล้า》 ที่ออกอากาศไปแล้ว แต่เขาก็ไม่มีเวลาติดตาม

หลังจากมาที่ฉีโจว เขารู้สึกเหมือนกำลังมองคุนเผิงจากมุมมองที่แตกต่างไปจากเดิม

เพราะก่อนหน้านี้ ตอนเขาอยู่ที่ฉินโจว ไม่ว่าจะเป็นวาไรตี้หรือซีรีส์ที่เขาเป็นคนสร้างขึ้น เขาจะต้องดูมันด้วยตัวเองก่อนเสมอ

...

หลังจากวางสายเจียงเฉิงแล้ว หลินจือไป๋ก็กำลังจะเตรียมตัวเข้านอน แต่จู่ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา

ปรากฏว่าเป็นข้อความจากฉีเจียนเจีย

"นอนหรือยัง?"

"กำลังจะนอนแล้ว"

หลินจือไป๋ตอบตามจริงทุกอย่าง

ภายในห้องสวีทของโรงแรมหรู ฉีเจียนเจียรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อเห็นข้อความตอบกลับของหลินจือไป๋ สีหน้าของเธอมีแววขุ่นเคืองเล็กน้อย

หมอนี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่?

วันนี้เขาเพิ่งจะใช้เพลงบอกเป็นนัยกับฉันอยู่แท้ๆ ว่า "อยากจะร่วมสานต่อเรื่องราวนี้ สานต่อความรักนี้ไปตลอดชีวิต"

แต่ถ้านายไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน แล้วเราจะสานต่อเรื่องราวนี้ได้ยังไง?

เอาแต่ส่งสัญญาณเป็นนัยๆ อยู่แบบนี้ใช่ไหม?

ได้!

ถ้านายมันขี้อาย ไม่กล้าก้าวเข้ามาก่อน งั้นฉันเป็นฝ่ายเข้าหาเองก็ได้

แต่ประเด็นก็คือ

ฉันเป็นฝ่ายทักมาก่อนแล้วนะ!

ถึงข้อความที่ฉันส่งไปจะเป็นแค่ "นอนหรือยัง?" แต่ว่าถ้าเป็นผู้ชายทั่วไป แล้วได้รับข้อความจากผู้หญิงที่เขาแอบชอบ ต่อให้จะง่วงแค่ไหน เขาก็ต้องตอบกลับว่า "ยังไม่นอน" ใช่ไหม?

แต่หมอนี่กลับตอบว่า "กำลังจะนอนแล้ว"

หมายความว่าไง?

ถ้าฉันคุยต่อ มันจะกลายเป็นว่าฉันไปรบกวนเวลาพักผ่อนของนายเหรอ?

คราวที่แล้วก็เป็นแบบนี้!

ฉันเป็นฝ่ายทักไปก่อน แล้วหมอนี่ก็บอกว่า "กำลังจะนอนแล้ว"

แต่สุดท้ายกลับไปโผล่คุยอยู่ในแชทกลุ่มเฉยเลย…

ฉันไม่เข้าใจเลย!

ผู้ชายเขาต้องซับซ้อนกันขนาดนี้เลยเหรอ?

ก็ในเมื่อเขาเอาแต่ส่งสัญญาณว่าเขาชอบฉัน แต่พอฉันเป็นฝ่ายเริ่มเข้าหา เขากลับถอยหนี…

หรือว่าเขาไม่กล้าคุยกับฉัน?

ฉีเจียนเจียคิดในใจ

หรือบางที…เหมือนกับพวกดาราชายชื่อดังที่เวลาได้คุยกับฉันแล้วจะรู้สึกเกร็ง กดดัน แถมบางคนถึงกับหน้าแดง หัวใจเต้นแรงกันเลยทีเดียว

หลินจือไป๋เองก็เป็นแบบนั้นหรือเปล่านะ?

แต่ก็ไม่ใช่สิ…

เวลาเขาคุยกับฉันก็ดูปกติออกจะตาย แถมตอนเล่นเกมที่ต้องจับชีพจร ยังกล้าจับคางฉันเลย ไม่เห็นมีท่าทีกดดันอะไรสักนิด

เดี๋ยวนะ!

หรือว่าเขาแค่ทำเป็นใจเย็น?

แต่จริงๆ แล้ว ตอนอยู่ต่อหน้าฉัน เขาอาจจะกำลังตื่นเต้นจนแทบคลั่งอยู่ข้างใน?

ถ้าไม่ใช่แบบนั้น มันจะอธิบายพฤติกรรมขัดแย้งแบบนี้ได้ยังไง?

พอคิดดูดีๆ ก็มีคนที่สามารถเก็บอารมณ์ได้เก่งจริงๆ อยู่เหมือนกัน

แม้ว่าจะตื่นเต้นจนใจจะหลุดออกจากอก แต่ภายนอกกลับดูสงบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลินจือไป๋จะเป็นแบบนั้นหรือเปล่า?

ที่บอกว่า “กำลังจะนอนแล้ว” อาจจะเป็นแค่คำพูดที่พูดออกมาโดยไม่ทันคิดเพราะกำลังเขินอยู่ก็ได้

เฮ้อ…

เอาเถอะ

ฉันจะให้โอกาสนายอีกสักครั้งก็แล้วกัน!

ฉีเจียนเจียพิมพ์ข้อความต่อไป "นายจะมาหลอกฉันอีกแล้วใช่ไหม? คราวที่แล้วก็บอกว่าจะนอนแล้ว สุดท้ายก็ไปโผล่ในแชทกลุ่ม…"

คิดไปคิดมา

ฉีเจียนเจียลบจุดไข่ปลาทิ้ง แล้วเปลี่ยนเป็นสติกเกอร์ "ทำหน้ามุ่ย" ที่ดูน่ารักมากแทน

สติกเกอร์นี้มาจากนักแสดงชายคนหนึ่งที่พยายามคุยกับเธอก่อนหน้านี้

ตามปกติ ฉีเจียนเจียจะทำเป็นมองไม่เห็น เพราะเธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพวกผู้ชายถึงชอบส่งสติกเกอร์ต่อท้ายทุกประโยคตอนคุยกัน?

แต่วันนี้

เป็นครั้งแรกที่ฉีเจียนเจียลองใช้สติกเกอร์ตอบกลับไป

เธอเองก็ไม่มีทางเลือกนี่นา ก็ต้องช่วยลดความกดดันให้หลินจือไป๋ก่อน ไม่อย่างนั้นดูเหมือนว่าเขาจะไม่กล้าคุยกับเธอแบบเปิดใจเลย

ฉีเจียนเจียคิดแบบนั้น

หลินจือไป๋เห็นข้อความตอบกลับแล้วชะงักไปเล็กน้อย

เขาจำไม่ได้เลยว่าครั้งที่แล้วที่เธอพูดถึงคือเมื่อไหร่ แต่ในเมื่อเธอบอกแบบนั้น ก็คงจะมีจริงๆ ล่ะมั้ง

ดังนั้นเขาจึงตอบกลับไปด้วยจุดไข่ปลา "……"

นี่นายเป็นเทพแห่งการทำให้บทสนทนาสะดุดหรือไง!?

จุดไข่ปลานี่ฉันควรจะตอบกลับยังไงล่ะ!?

ฉีเจียนเจีย เพิ่งตระหนักว่าการคุยแชทออนไลน์มันยากขนาดนี้เลยเหรอ?

สุดท้ายเธอก็ต้องเป็นฝ่ายหาหัวข้อคุยต่ออีกอยู่ดี

"เพลงที่นายร้องวันนี้เพราะมากเลย!"

"ขอบคุณนะ"

ขอบคุณ?

อะไรของนาย!?

ฉันพูดถึงเพลงขนาดนี้แล้ว นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ!?

ฉีเจียนเจียรัวนิ้วพิมพ์ทันที "ฉันเข้าใจความหมายของเพลงนี้นะ ที่จริงเด็กผู้ชายคนนั้นสามารถลองสารภาพรักออกไปได้ บางทีอีกฝ่ายอาจจะยอมรับความรู้สึกก็ได้?"

ทางฝั่งของหลินจือไป๋

เขาไม่คิดเลยว่าฉีเจียนเจีย ซึ่งภายนอกดูเย็นชา จะมีอารมณ์ความคิดมากมายขนาดนี้

เขาคิดว่าเธอกำลังพูดถึงการวิเคราะห์ดนตรีอย่างจริงจังเลยตอบกลับไปว่า

"สำหรับเด็กผู้ชายคนนั้น ถ้าเขาไม่สารภาพรัก อย่างน้อยเขาก็ยังมีความหวังอยู่ แต่ถ้าเขาสารภาพแล้วโดนปฏิเสธ ความหวังที่เหลืออยู่ก็จะหมดลงไปเลย"

ฉีเจียนเจียเริ่มร้อนรน

"แต่มันก็มีความเป็นไปได้ไม่ใช่เหรอ ว่าที่จริงแล้ว เด็กผู้หญิงคนนั้นก็รู้ว่าเด็กผู้ชายชอบเธออยู่ และกำลังรอให้เขาเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน?"

"อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้"

หลินจือไป๋ตอบกลับอย่างใจเย็น เพราะเพลงนี้ตั้งใจให้เป็นเรื่องราวที่เปิดกว้างสำหรับการตีความอยู่แล้ว นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมชื่อเพลงถึงมีคำว่า "ภาคแรก"

อาจจะ?

แล้วทำไมนายยังไม่สารภาพล่ะ!?

ฉีเจียนเจียยิ่งรู้สึกอัดอั้นเข้าไปใหญ่

ตลอดชีวิตของเธอ มีคนมาสารภาพรักเธอมากมาย ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือแม้แต่ผู้หญิงก็มี

แต่ก่อนเธอไม่เคยรู้สึกดีใจอะไรเลย กลับรู้สึกวุ่นวายใจมากกว่า

แต่ในตอนนี้ เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าทำไมถึงอยากได้ยินคำสารภาพรักจากหลินจือไป๋ขนาดนี้

บางทีอาจเป็นเพราะ...

เย่อิง ดูเหมือนจะมีความรู้สึกบางอย่างกับหลินจือไป๋อยู่?

และตัวเธอที่ต่อสู้กับเย่อิงมาหลายปี หากสามารถคว้าหัวใจของผู้ชายที่เธอชอบได้ มันก็น่าจะถือเป็นชัยชนะอย่างหนึ่งใช่ไหม?

ในขณะที่ความคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย

ฉีเจียนเจียก็อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอพิมพ์ข้อความราวกับเป็นการรุกหนัก

"ฉันคิดว่าเด็กผู้หญิงในเพลงจะต้องตอบรับแน่ๆ นะ หลายๆ เรื่องถ้าไม่ลองก็ไม่มีทางรู้ผลหรอก เหมือนกับตอนนี้ ถ้านายลองสารภาพรักกับฉัน บางทีฉันอาจจะพิจารณาดูก็ได้..."

เธอพิมพ์ข้อความนี้เสร็จเรียบร้อย กำลังจะกดส่ง

แต่ทันใดนั้นเอง ข้อความจากหลินจือไป๋ก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

"เย่อิงทักมา ไว้คุยกันทีหลัง"

นิ้วมือเรียวยาวของเธอหยุดชะงักทันที

จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างที่ล้ำค่าถูกเย่อิงชิงไปจากเธอ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอกับเย่อิงต่อสู้กันมาตลอด และโดยตลอดเธอก็เป็นฝ่ายได้เปรียบเพียงเล็กน้อยเสมอ

แต่ในตอนนี้

เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกถึงรสชาติของความพ่ายแพ้

นี่มันความรู้สึกอะไรกัน?

ฉีเจียนเจียไม่เข้าใจเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกว่างเปล่าเช่นนี้ เธอจ้องมองข้อความที่เธอเพิ่งพิมพ์เสร็จแต่ยังไม่ได้กดส่ง และคำพูดของหลินจือไป๋ที่ว่า “เย่อิงทักมา”

ทันใดนั้นเอง

ร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อย

หรือว่า…ฉัน… เป็นไปไม่ได้!

แต่แล้ว...

ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร?

หรือจริงๆ แล้ว หลินจือไป๋ไม่ใช่คนที่แอบชอบเธอ

แต่เป็นเธอเอง...

เป็นเธอเองที่ตกหลุมรักเขา?

แท้จริงแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบ...เธอต่างหากที่เป็นฝ่ายแอบรัก

...

ครั้งนี้หลินจือไป๋ไม่ได้โกหกจริงๆ เพราะเย่อิงเป็นคนทักเขามาก่อน โดยเธอสอบถามเกี่ยวกับเรื่องการบันทึกเสียงและร้องเพลง 《วันฝนตก》

แม้ว่าหลินจือไป๋จะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

เพราะเย่อิงถือเป็นนักร้องระดับท็อปของฉีโจว ความสามารถด้านการร้องเพลงของเธอไม่น่าจะถึงขั้นต้องให้เขาช่วยแนะนำเกี่ยวกับการอัดเพลงขนาดนี้

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงตอบคำถามเธออย่างอดทน

ในเมื่อเป็นคนขายเพลงให้ ก็ต้องบริการหลังการขายให้ดี

แม้ว่าคำถามของเย่อิงจะเยอะมาก แถมบางคำถามก็พื้นฐานมากจนทำให้หลินจือไป๋อดสงสัยไม่ได้ว่า เธอเป็นนักร้องระดับดีวาได้ยังไงกัน?

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นแค่นี้นะ"

"รีบวางจังเลยนะ หรือว่านายต้องไปอยู่กับแฟนสาว?"

"ไม่มีแฟน"

"โสดเหมือนกันเลย"

"ฉันแค่ไม่มีแฟน แต่เธอน่ะคือหมา"

"นายต่างหากที่เป็นหมา...! อ้อ จริงสิ หลินจือไป๋ ฉันเห็นว่านายกับเย่เจิ้นไม่ค่อยลงรอยกัน ถ้าเขากล้าทำอะไรนาย บอกฉันได้เลยนะ! ในฉีโจว ฉันดูแลนายเอง!"

"เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว"

พอหาทางตัดบทจากเย่อิงได้แล้ว หลินจือไป๋ก็กำลังจะเข้านอน แต่พอเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา ก็เห็นว่าฉีเจียนเจียได้ส่งข้อความมายาวเป็นหางว่าว—

"วันนี้ฉันดูไลฟ์ของนาย ได้ยินนายพูดเรื่องนำเพลงที่ปล่อยในฉินโจวเข้าสู่ตลาดฉีโจว"

"จริงๆ แล้ว ทางการมีโควตาพิเศษสำหรับสนับสนุนผลงานศิลปะจากต่างทวีปอยู่พอสมควร พอดีเพื่อนสนิทของฉันเป็นรองหัวหน้าฝ่ายนำเข้าผลงานศิลปะพวกนี้ พรุ่งนี้ฉันจะไปเจอเธอ น่าจะช่วยนายจัดการเรื่องนี้ได้ ไม่ต้องรอให้นายขึ้นเป็นศิลปินระดับหนึ่งหรือระดับซูเปอร์สตาร์ของฉีโจวเลย"

หืม?

หลินจือไป๋ถึงกับเบิกตากว้างทันที!

ฉีเจียนเจียสามารถช่วยเรื่องนี้ได้จริงเหรอ?

ต้องรู้ไว้ว่าหนึ่งในอุปสรรคใหญ่ที่ขัดขวางการเติบโตของเขาในฉีโจวตอนนี้ ก็คือผลงานที่เขาเคยสร้างในฉินโจว ไม่สามารถนำเข้ามาปล่อยในฉีโจวได้อย่างเป็นทางการ

ถ้าฝั่งฉีโจวไม่อนุมัติ แฟนๆ ของเขาที่นี่ก็จะไม่มีทางฟังเพลงเก่าของเขาได้นอกจากต้องไปหาโหลดจากช่องทางลับๆ

สิ่งนี้จึงจำกัดอิทธิพลของเขาอย่างมาก

เพราะตอนนี้หลินจือไป๋มีแค่ความโด่งดังจากวาไรตี้ในฉีโจว แต่ยังไม่มีผลงานเพลงที่แท้จริงสำหรับตลาดที่นี่

แต่ถ้าผลงานที่เคยปล่อยในฉินโจวได้รับอนุญาตให้เข้าสู่ตลาดฉีโจวเมื่อไหร่

มันจะเป็นตัวช่วยกระตุ้นความนิยมของเขาอย่างมหาศาล!

ดังนั้นเขาจึงคอยเร่งให้เจียงเฉิงทำเรื่องนี้กับหน่วยงานของฉีโจวมาตลอด เพราะถ้าต้องรอจนกว่าเขาจะขึ้นเป็นศิลปินระดับหนึ่งแล้วค่อยได้รับอนุญาต ก็คงใช้เวลานานเกินไป

แต่ไม่น่าเชื่อ—

ปัญหาที่ยุ่งยากที่สุดของเขาในฉีโจว ดันมีทางออกง่ายๆ ผ่านทางของฉีเจียนเจีย!

คิดดูแล้วก็ไม่น่าแปลกใจ

ฉีเจียนเจียเป็นหนึ่งในศิลปินระดับแนวหน้าของฉีโจว และครอบครัวของเธอก็เป็นเจ้าของบริษัทที่มีอิทธิพลสูงติดอันดับต้นๆ ของประเทศ

เธอมีเส้นสายขนาดนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย

แต่...

การจะใช้เส้นสายระดับนี้ ต้องมีค่าใช้จ่ายไม่น้อย

เขากับฉีเจียนเจียก็ยังไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น

เธอถึงกับยอมช่วยเรื่องนี้ให้เขาแบบไม่มีเงื่อนไขงั้นเหรอ?

หรือเธอต้องการแลกเปลี่ยนอะไรบางอย่าง?

เช่น… เธออยากให้เขาช่วยแต่งเพลงให้?

หรือเธอต้องการให้เขาช่วยให้เธอบุกตลาดฉินโจวและก้าวขึ้นเป็นศิลปินระดับซูเปอร์สตาร์ของที่นั่น?

ถ้าเป็นข้อแลกเปลี่ยนแบบนี้ หลินจือไป๋ก็ไม่มีปัญหา เพราะเขาเองก็มีความสามารถพอที่จะช่วยเธอได้

พอคิดได้แบบนี้ เขาก็ตอบกลับไปทันที

"งั้นเรื่องนี้ฝากเธอช่วยจัดการให้ทีนะ ถ้าเธอมีอะไรที่ต้องการให้ฉันช่วย ก็บอกมาได้เลย"

ถ้าหากเรื่องนี้สำเร็จ...

ด้วยคุณภาพของผลงานเก่าของเขา บวกกับกระแสความนิยมที่เขามีอยู่ในฉีโจวตอนนี้

เขาอาจจะสามารถทะลุเข้าสู่ระดับหนึ่งของฉีโจวได้ในทันทีเลยก็เป็นได้!