คริสติน นอร์แมน กำลังเดินทางไปยังเบอร์ลินเพื่อทำงานด้านดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง <Year One> ที่มีกำหนดฉายในปีนี้

เพื่อใช้เวลาที่มีให้คุ้มค่าที่สุด เธอกำลังดูเวอร์ชันตัดต่อบนเครื่องบิน

“นอร์แมน”

เนธาน อีแวนส์ ผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์เรียกเธอ

“หืม?”

“ผมสนับสนุนคุณเสมอมา แต่คราวนี้ผมเห็นต่าง”

เมื่อได้ยินแบบนั้น นอร์แมนก็ยิ้มบาง

“เรื่องโกฮุนเหรอ?”

“ใช่ เขายังเด็กเกินไป และดูเหมือนยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าคอนเซ็ปต์อาร์ตคืออะไร”

“ฉันก็เห็นแบบนั้น”

นอร์แมนไม่ได้ปฏิเสธ

เมื่อวาน เธอสังเกตว่าโกฮุนดูตามบทสนทนาไม่ทัน เลยอธิบายเพิ่มเติมให้เขา

“เรารู้กันดีว่าไม่ใช่ภาพวาดทุกภาพจะเหมือนกัน แค่ชอบลายเส้นของเขาแล้วตัดสินใจเลือกเขามันอาจจะเร็วไป ฉันก็ยังสงสัยว่าเขาจะถ่ายทอดบรรยากาศของปราสาทปริศนาได้ดีแค่ไหน”

“ใช่”

นอร์แมนยังคงไม่ปฏิเสธ

เนธาน อีแวนส์รู้สึกไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงยื่นมือให้โกฮุน ทั้งที่ก็เห็นด้วยกับข้อกังวลของเขา

นอร์แมนพับโน้ตบุ๊ก

“ถ้าผลงานไม่ดี เราก็แค่ต้องหาอีกคน แต่ฉันแค่อยากรู้ว่าเขาจะสร้างปราสาทปริศนาแบบไหนออกมาต่างหาก”

เนธาน อีแวนส์กอดอก ฟังเธอพูดต่อ

“คุณก็เห็นแล้วว่าภาพของปราสาทต้องแรง ต้องกระแทกสายตา”

ผู้กำกับผู้สมบูรณ์แบบอย่างคริสติน นอร์แมนมีแผนจะสร้างหมู่บ้านจำลองเพื่อถ่ายทำภาพยนตร์ปราสาทปริศนาที่มีกำหนดถ่ายทำในปีหน้า

เพื่อถ่ายทอดกลิ่นอายของฝรั่งเศสในต้นศตวรรษที่ 20 ให้สมจริง จำเป็นต้องมีภาพจำที่ชัดเจน

เธอจึงค่อย ๆ เตรียมการด้านข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์อย่างละเอียด

ปัญหาคือ เธอยังไม่สามารถถ่ายทอดภาพในหัวของตัวเองให้ทีมงานเข้าใจได้ดีพอ

ทั้งจากการที่เธอต้องรับผิดชอบงานกำกับ เขียนบท และอำนวยการสร้างทั้งหมด ทำให้ไม่มีเวลามานั่งอธิบายรายละเอียดยิบย่อย

และการสื่อสารด้วยคำพูดก็มีขีดจำกัด

ทางออกของเธอจึงอยู่ที่คอนเซ็ปต์อาร์ต

คริสติน นอร์แมนต้องการใครสักคนที่สามารถวาดภาพโลกในจินตนาการของเธอให้เป็นภาพได้ และนั่นคือจุดที่เธอรู้จักกับจิตรกรชื่อโกฮุน

“สิ่งที่ฉันคาดหวังจากเขาไม่ใช่คำตอบสุดท้าย แต่เป็นป้ายบอกทาง ถ้ามีทิศชัดเจนแล้ว รายละเอียดเราจัดการทีหลังได้”

สิ่งสำคัญที่สุดในคอนเซ็ปต์อาร์ตของปราสาทปริศนาคือ “บรรยากาศ”

รายละเอียดและความถูกต้องทางประวัติศาสตร์สามารถปรึกษาผู้เชี่ยวชาญได้ แต่สิ่งสำคัญคือต้องถ่ายทอด ความหม่นของยุคอุตสาหกรรมในฝรั่งเศส ความฟุ้งเฟ้อ ความคลุมเครือ และความบิดเบี้ยวที่เป็นเอกลักษณ์ของเรื่องนี้

“แม้แต่ฉากเดียวก็ต้องโน้มน้าวคนดูให้ได้ และนั่นต้องอาศัยภาพจำที่ชัดเจนแบบ ทุ่งข้าวสาลีในน้ำค้างแข็ง”

<ทุ่งข้่าวสาลีเยือกแข็ง> ของโกฮุน มีความพิเศษ

แม้จะเป็นเพียงภาพเดียวที่ไม่มีรายละเอียดสมจริง แต่ภายใต้บรรยากาศอันสิ้นหวังของทุ่งข้าวแข็งเย็นยามค่ำคืนฤดูหนาวกลับแฝงไว้ด้วยความหวังและความกล้า

มันเป็นภาพที่ให้ความรู้สึกเหมือนมีเรื่องราวอยู่ในนั้นโดยไม่ต้องอธิบายใด ๆ

หากต้องการให้ทุกฉากในภาพยนตร์มีพลังเช่นนั้น ก็ควรเป็นภาพที่ ชัดเจนแต่มีความหมายซ่อนอยู่ เช่นเดียวกับภาพนั้น

โดยเฉพาะในเวอร์ชันภาพยนตร์ที่เน้นการสืบสวนมากกว่าในฉบับนิยายดั้งเดิม ยิ่งมีคำใบ้มากมายซ่อนอยู่

ไม่ใช่แค่ผ่านบทสนทนา ท่าทาง หรืออุปกรณ์ประกอบฉากเท่านั้น แต่ยังต้องสื่อออกมาผ่าน "ภาพของฉาก" เอง

“ฮืม…”

เนธาน อีแวนส์พยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเริ่มเห็นภาพชัดเจนขึ้นว่าผู้กำกับคาดหวังอะไร

“งั้นเราก็ได้แต่หวังว่าโกฮุนจะเข้าใจบทภาพยนตร์อย่างถ่องแท้ล่ะนะ”

“ถ้าเขาสนใจจริงจัง ก็ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้หรอก”

นอร์แมนยิ้มอย่างมั่นใจ

“แล้วบทของฉัน จะไปน่าเบื่อได้ยังไงกันล่ะ”

...

เปลือกตาหนักอึ้งเพราะไม่ได้หลับเลยแม้แต่นาทีเดียว

ผมทนฝืนมาจนถึงคาบที่สี่ แต่ตอนนี้มันถึงขีดจำกัดแล้ว

“วันนี้เราจะมาดูกันว่า เวลาเลือกพื้นที่พัฒนาเมือง ควรคำนึงถึงอะไรบ้างนะคะ”

“ครับ/ค่ะ!”

ที่นี่ นอกจากวิชาทั่วไปอย่างภาษาเกาหลี อังกฤษ คณิตศาสตร์แล้ว ยังมีคลาสสนทนาพิเศษสัปดาห์ละห้าครั้ง

เป็นเนื้อหาที่ทำให้สงสัยว่า เด็กอายุแค่ 10–11 ขวบควรจะเรียนอะไรแบบนี้จริงหรือ?

ไม่รู้ว่าทำไมเด็กประถมถึงต้องเรียนเรื่องการพัฒนาเมืองกันด้วย

แค่ฝืนไม่ให้หลับท่ามกลางเพื่อนที่กระตือรือร้นกับบทเรียนก็เหนื่อยมากแล้ว

‘หมอนั่นเอาแต่ทำอะไรอยู่นะ’

ผมเรียนที่นี่มาพักใหญ่แล้ว แต่ยังไม่เคยเห็นหน้าคู่ข้างโต๊ะชัด ๆ เลย

ชื่อว่าชาชีฮยอน...มั้ง?

เขาก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างบนแท็บเล็ตทั้งวัน

“งั้นชีฮยอน ลองพูดดูหน่อยสิ”

ทั้งที่ผมตั้งใจฟังอยู่แท้ ๆ ยังไม่รู้เลยว่าครูพูดถึงเรื่องอะไร แล้วเด็กที่ดูไม่ตั้งใจเรียนแบบเขาจะตอบได้ยังไงกัน

“ต้องพิจารณาองค์ประกอบของที่ดิน สิ่งปลูกสร้างโดยรอบ สภาพการอยู่อาศัย ความต้องการ และเสียงจากชาวบ้าน เพื่อประเมินมูลค่าทางเศรษฐกิจและลดความขัดแย้งทางผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุดครับ”

...ไม่ใช่แบบที่คิดเลย

ชาชีฮยอนยืนขึ้นตอบอย่างมั่นใจ สีหน้าจริงจัง

เด็กที่เรียนอยู่โรงเรียนนี้มาก่อนใช้ชีวิตมายังไงกันนะ ถึงกลายเป็นแบบนั้นได้?

น่าจะได้รับการศึกษาแบบเข้มงวดเกินไป จนเกือบจะเรียกว่าถูกกดดัน

“ถูกต้องค่ะ เวลาจะพัฒนาเมือง ต้องคิดเรื่องต่าง ๆ ให้รอบด้าน โดยเฉพาะการรับฟังเสียงของชาวบ้านเป็นสิ่งสำคัญมาก”

ครูเสริมคำอธิบาย แล้วสายตาผมก็ไปสะดุดกับภาพในแท็บเล็ตของชาชีฮยอน

มันคือต้นไม้สีน้ำเงินที่เติบโตริมทะเลสาบน้ำแข็ง

เป็นสีน้ำเงินที่ใกล้เคียงกับอุลตร้ามารีน

ฉากหลังดูหนาวเหน็บ แต่กลับสร้างบรรยากาศชวนให้รู้สึกประหลาดเพราะสีต้นไม้ที่ไม่มีในโลกจริง

ที่แท้...เขาใช้เวลาในคาบเรียนไปกับการวาดภาพ

‘วาดเก่งนี่นา’

แม้องค์ประกอบและรูปร่างจะเรียบง่าย แต่ความรู้สึกที่ได้จากต้นไม้สีน้ำเงินนั้นสดใหม่มาก

เหมือนใช้แปรงแตะ ๆ เบา ๆ ไปเรื่อย ๆ อยากรู้จังว่าเขาใช้แอปอะไรวาด

ผมยังไม่ชินกับการวาดภาพบนแท็บเล็ต เลยมีคำถามในหัวเยอะไปหมด

ตั้งใจจะเข้าไปคุยหลังเลิกคาบเรียน แต่พอเขานั่งลง เขาก็ก้มหน้าวาดต่อทันที

“ถ้างั้น...ให้ฮุนลองพูดบ้างสิ”

เสียงคุณครูเรียกดึงสติผมกลับมา เหล่าเพื่อน ๆ และครูกำลังจ้องมาด้วยสายตาคาดหวัง

เหมือนรอคำตอบระดับเทพ…รู้สึกหนักใจแฮะ

ผมรักธรรมชาติ ไม่เคยคิดอยากพัฒนาเมืองเลย ด้วยซ้ำออกจะคัดค้านด้วยซ้ำ

“ก็คงจะดี ถ้าพัฒนาโดยไม่ทำลายธรรมชาติครับ…”

ผมตอบไปตามตรง เพราะไม่ได้มีความรู้แบบชาชีฮยอนหรือเพื่อนคนอื่น ๆ

พอพูดจบ เด็ก ๆ ก็ตีหน้างง ๆ

“ฮุนพูดได้ดีมากค่ะ การพัฒนาก็สำคัญ แต่การรักษาธรรมชาติก็สำคัญไม่แพ้กัน”

“ทำไมล่ะครับ? สร้างอพาร์ตเมนต์น่าจะได้กำไรมากกว่านะครับ?”

ครูยกตัวอย่างเซ็นทรัลพาร์กในนิวยอร์กขึ้นมา

สถานที่เดียวกับที่จัดงานวิตนีย์เบียนนาเล่

“สร้างอพาร์ตเมนต์มากขึ้นก็จริงที่เศรษฐกิจจะดีขึ้น แต่การมีสวนสาธารณะก็ทำให้คุณภาพชีวิตดีขึ้นเหมือนกัน ช่วงนี้ก็มีงานวิจัยเกี่ยวกับผลกระทบของสิ่งเหล่านี้ต่อเศรษฐกิจออกมาเยอะนะ”

ครูอธิบายเพิ่มเติมว่า ธรรมชาติมีผลมากแค่ไหนต่อการฟื้นฟูใจคนเรา

วิชาทั่วไปยังพอเรียนตามทัน แต่คลาสพิเศษนี่เหนื่อยจริง ๆ

เมื่อเช้ายังเรียนหารเลขอยู่เลย มาคุยเรื่องเศรษฐกิจกับการพัฒนาเมืองช่วงบ่าย แบบนี้มันช่องว่างความรู้ชัด ๆ

“จบคาบแล้วค่ะ!”

“ขอบคุณครับ/ค่ะ!”

ถึงจะเป็นคลาสที่ให้ความรู้ แต่ก็น่าเบื่อและเข้าใจยากอยู่ดี

พอเลิกเรียน ชาชีฮยอนก็ยังคงวาดภาพต่อ ไม่แม้แต่จะสนใจว่าเพื่อนคนอื่น ๆ เดินไปโรงอาหารกันแล้ว

เป็นสมาธิที่น่าประทับใจ

อยากถามอะไรหลายอย่าง แต่ไม่อยากรบกวน เลยเฝ้ามองเงียบ ๆ

สักพักหนึ่ง…

ดูเหมือนจะเสร็จแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมามองภาพที่ตัวเองวาด

รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปาก

ดูเหมือนจะพอใจมาก

ผมก็คิดว่าเขาวาดได้ดีจริง ๆ

แม้จะไม่มีเทคนิคแสงเงาหรือการใช้พื้นผิว แต่ภาพแบบนั้นก็ไม่จำเป็นต้องมี

สิ่งที่โดดเด่นกว่าคือการใช้สีที่ดึงความรู้สึกของหัวเรื่องออกมาได้ดี

บางจุดเห็นได้ชัดเลยว่าเขาใส่ใจอย่างมาก

แม้จะมีเด็กเก่งเยอะในโรงเรียนนี้ แต่โดยทั่วไป เด็กวัยนั้นมักจะไม่สามารถสร้างผลงานเสร็จด้วยตัวคนเดียวได้ง่าย ๆ

ถ้าไม่ชอบจริง คงไม่สามารถวาดออกมาได้แบบนั้น

รอยยิ้มที่มีความสุขของเขานั้น...น่ามองจริง ๆ

“……?”

สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที

เขาขมุบขมิบริมฝีปาก แล้วก็ลบภาพที่เพิ่งวาดเสร็จไป

‘ไม่พอใจภาพเหรอ?’

คงไม่ใช่

ก็เห็นยิ้มมีความสุขขนาดนั้น ไม่น่าจะใช่เหตุผลนั้น

“ทำไมลบล่ะ?”

ผมลองถามเบา ๆ แล้วชาชีฮยอนก็สะดุ้ง ก่อนจะค่อย ๆ หันหน้ามามองผมเขม็ง

สีหน้าแบบนั้นไม่เหมือนเด็กเลย น่ากลัวนิด ๆ ด้วยซ้ำ

“แอบดูทำไม”

เขาทำหน้าบูดบึ้ง แล้วเก็บแท็บเล็ตใส่ลิ้นชัก ลุกขึ้นยืน

ดูเหมือนเขาไม่อยากให้ใครเห็นจริง ๆ

ถึงผมจะอยากให้คนอื่นเห็นภาพของตัวเองแค่ไหน ก็เข้าใจความรู้สึกที่ไม่อยากให้ใครดูเหมือนกัน

ผมลุกตามเขาไป

“ขอโทษนะ”

“อย่าตามมา”

“ก็แค่อยากดู เพราะภาพมันสวย ไม่ได้ตั้งใจจะดูจริง ๆ”

ชาชีฮยอนหยุดก้าว

“……ก็ได้”

ดูเหมือนอารมณ์จะดีขึ้นนิดหน่อย

เราสองคนเดินออกจากห้องเรียนไปด้วยกัน และมุ่งหน้าไปที่โรงอาหาร แต่แล้วเขาก็หันกลับมาเผชิญหน้าอีกครั้ง

“ทำไมถึงตามมานัก”

“ก็จะไปกินข้าวไงล่ะ?”

หน้าเขาเริ่มแดงขึ้นมา

ผมเริ่มเดินอีกครั้ง แล้วเขาก็จ้ำอ้าวหนีไปก่อนอย่างรวดเร็ว

เราไปถึงโรงอาหาร

ดูจากเมนูแล้ว วันนี้เลือกได้ระหว่างอาหารเกาหลี อาหารจีน หรือเมนูพิเศษ

ผมเคยลองอาหารจีนแล้วครั้งหนึ่ง

ในเมื่อความสนุกใหม่ ๆ เกิดจากการลองสิ่งที่ไม่คุ้นเคย

งั้นวันนี้ก็ควรลองระหว่างอาหารเกาหลีกับเมนูพิเศษดู

อาหารเกาหลีมีเนื้อวัวผัดหวานจับเช รากบวบทอด เห็ดผัดน้ำมันงา กิมจิ และซุปเต้าเจี้ยวใส่พริก

เมนูพิเศษคืออุด้งแกงกะหรี่ ฟังดูน่าสนใจ แต่ผมอยากกินหลาย ๆ อย่างมากกว่า

เลยเลือกอาหารเกาหลี

“เพราะนี่แหละ ถึงได้อยากมาเรียนที่นี่”

ตอนแรกก็มาเพราะอยากหาความรู้ แต่ตอนนี้ความสุขในการเรียนคืออาหารกลางวัน

อาหารที่คุณปู่ทำให้ที่บ้านออกจะเค็มไปหน่อย แต่นี่ถูกปากกำลังดี

“อ้า—”

ตอนนี้ผมเริ่มคุ้นมือกับตะเกียบแล้ว

ตักเส้นผสมผักและเนื้อสัตว์คำใหญ่เข้าปาก

เนื้อเหนียวนุ่มกับผักกรุบ ๆ ผสมเข้ากับเส้นแปลก ๆ ได้อย่างลงตัว

‘ไม่ใช่เส้นแป้งสาลีแหะ’

สงสัยว่าเส้นทำจากอะไร

“อ้า—”

ขณะกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย ผมก็นึกขึ้นได้ว่าตั้งใจจะถามชาชีฮยอนว่าเขาใช้แอปอะไรวาดภาพ

แอปที่ผมใช้ตอนนี้ยังไม่ถูกใจตรงแปรงเท่าไร แต่ที่เขาใช้ดูเหมือนจะมีแปรงที่ให้สัมผัสพิเศษมาก

ไม่ใช่แค่ขนาดที่หลากหลาย แต่ยังมีรูปร่างแปลกตาด้วย อยากรู้จริง ๆ

‘หรือว่าเขากลับไปแล้ว?’

มองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นเขาเลย

หลังจากมื้อเที่ยงมีคลาสเดี่ยวอีกแค่คาบเดียว จากนั้นก็กลับบ้าน

คงต้องถามพรุ่งนี้แล้วล่ะ

ขณะที่กำลังตักซุปเต้าเจี้ยวใส่พริกพอดี

ชาชีฮยอนก็โผล่มาเข้ามาในสายตา

เราสบตากันแวบหนึ่ง แต่เขาหันหน้าหนี

ดูเหมือนจะยังไม่หายโกรธ

“กินอะไรไปเหรอ?”

ผมทัก เขาชะงักแล้วก้มหน้านิด ๆ ดูเหมือนจะเขินมากกว่าโกรธ

“……อุด้งแกงกะหรี่”

พอดีเลย ผมกำลังสงสัยอยู่ว่ารสชาติเป็นยังไง

“อร่อยไหม?”

“ก็ธรรมดา”

“ธรรมดา?”

“ก็รสอุด้งแกงกะหรี่แหละ”

ผมไม่เคยกินอุด้งแกงกะหรี่มาก่อน

อยากให้บอกละเอียดกว่านี้ แต่เขาดูไม่อยากคุยด้วยเท่าไร

เขากำลังจะเดินผ่านผมไป ผมรีบเรียกไว้

“แอปที่ใช้นั่นชื่ออะไรเหรอ?”

“……อะไรนะ”

“แอปที่ใช้วาดรูปน่ะ”

เขาวางถาดอาหารลง แล้วเอามือปิดปากผม