ไม่เพียงแต่ครอบครัวของหลินจือไป๋เท่านั้นที่กำลังอ่าน 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 แต่ผู้อ่านมากมายในฉินโจวที่ซื้อหนังสือเล่มนี้ก็พากันอ่านไปพร้อม ๆ กัน แถมยังมีการพูดคุยออนไลน์อย่างสนุกสนานอีกด้วย โดยช่วงเริ่มต้นของเรื่องนั้นบรรยากาศดูร่าเริงมาก

“ตัวเอกเป็นลูกชายของเอี้ยคังเหรอ?”

“เอี้ยก้วย ชื่อนี้ฟังดูเท่ดีนะ”

“ไม่น่าเชื่อว่าเอี้ยก้วยจะถูกอาวเอี้ยงฮงเข้าใจผิดว่าเป็นลูกตัวเอง”

“โอ้โห! ก๊วยเจ๋งกับอึ้งย้งแต่งงานกันแล้วเหรอ!”

“เส้นเวลาของเรื่องนี้ต่อจากเล่มที่แล้วเลยนี่นา”

“ก๊วยเจ๋งกับอึ้งย้งมีลูกแล้ว!”

“ตอนแรกฉันนึกว่าตัวเอกจะเป็นเตียบ่อกี้หรือไม่ก็บ่อซวงซะอีก”

“แล้วเอี้ยก้วยนี่จะไปแก้แค้นก๊วยเจ๋งไหมนะ?”

จาก มังกรหยกภาคหนึ่ง มาถึง 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 ไม่ว่าจะเป็นเนื้อเรื่องหรือเส้นเวลา ต่างก็เชื่อมโยงกันอย่างแนบเนียน การได้เห็นตัวละครจากเล่มก่อนปรากฏตัวหรือถูกกล่าวถึง ทำให้ผู้อ่านรู้สึกคุ้นเคยและคาดหวังอย่างมาก จนกระทั่งทุกคนได้อ่านมาถึงบทที่ 3...

ปฏิกิริยาของครอบครัวหลินจือไป๋ก็ไม่ต่างกัน

ความระแวงและไม่ชอบเอี้ยก้วยของอึ้งย้งทำให้เส้นประสาทของผู้อ่านสะดุด มีเสียงวิจารณ์เริ่มดังขึ้น

“ทำไมอึ้งย้งเทพธิดาของฉันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?”

“บุคลิกตัวละครมันพังหรือเปล่าเนี่ย?”

“เอี้ยก้วยถูกก๊วยพู่รังแก แล้วอึ้งย้งกลับช่วยลูกตัวเองแทนที่จะช่วยคนที่ถูกทำร้าย!”

“ฉันว่าอึ้งย้งเปลี่ยนไปแบบนี้ก็ดูสมเหตุสมผลนะ...ในฐานะคนเป็นแม่”

“ถึงจะไปกระทบบางคนที่ชอบอึ้งย้งก็เถอะ”

“แต่อึ้งย้งเองก็มีนิสัยเข้าข้างครอบครัวอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? แค่เรื่องนี้มันเล่าในมุมมองของเอี้ยก้วย ถ้าเปลี่ยนเป็นมุมมองก๊วยเจ๋งคงไม่มีปัญหาอะไร”

แม้ว่าความเปลี่ยนแปลงของอึ้งย้งจะมีเสียงวิจารณ์อยู่บ้าง แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่หลายคนยอมรับได้ ผู้อ่านบางส่วนมองว่าการเปลี่ยนแปลงนี้มีเหตุผล และด้วยความที่ทุกคนเคยชินกับแนวทางที่ไม่ธรรมดาของปู๋เย่โหว จึงยังคาดหวังกับเนื้อเรื่องต่อไป

โดยเฉพาะเอี้ยก้วยที่เปิดตัวมาก็มีอาวเอี้ยงฮงคอยหนุนหลัง

แม้ว่าเอี้ยก้วยจะไม่รู้ว่า “พ่อปลอม” คนนี้คือใคร แต่ผู้อ่านที่เคยอ่าน มังกรหยก มาก่อน ต่างรู้ว่าอาวเอี้ยงฮงเก่งกาจขนาดไหน เนื้อเรื่องแบบนี้ทำให้ผู้อ่านรู้สึก “ฟิน” ไปตาม ๆ กัน

อย่างไรก็ตาม...

เมื่อผู้อ่านได้อ่านมาถึงบทที่ 7 ซึ่งเป็นฉากที่เซียวเหล่งนึ่งถูกอี่จี้เพ้งล่วงละเมิด แม้แต่คนที่อดทนที่สุดก็ถึงกับทนไม่ไหว!

ในฟอรั่มหนังสือออนไลน์ มีโพสต์เริ่มโผล่ขึ้นมา:

“เซียวเหล่งนึ่งถูกอี่จี้เพ้งขืนใจ!!!!!!!!!!!!”

จากจำนวนเครื่องหมายอัศเจรีย์ที่มากมาย แสดงถึงความช็อกของผู้อ่านคนนี้ และสิ่งที่ต้องมาถึงก็มาในที่สุด

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น มีโพสต์ในลักษณะเดียวกันปรากฏขึ้นไม่หยุด!

“ฉันซื้อหนังสือเถื่อนมาหรือเปล่า? เซียวเหล่งนึ่งน่าจะเป็นนางเอกไม่ใช่เหรอ? แล้วแบบนี้เอี้ยก้วยไม่ถูกอี่จี้เพ้งแย่งแฟนไปเหรอ!?”

“ฉันอึ้งไปเลย!”

“แน่ใจนะว่าไม่มีอะไรผิดพลาด?”

“นี่มันเนื้อเรื่องบ้าอะไรกัน ปู๋เย่โหวเอาจริงเหรอ!”

“นี่มันให้อ่านหรือให้กินขี้!”

“หนีไป!”

“นี่มันหนังสือของเฮยเย่โหว!”

“พวกคุณโพสต์จนทำให้ฉันกลัวเลย ฉันยังไม่ได้อ่านเลยนะ เฮยเย่โหวเล่มใหม่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่นางเอกโดนตัวร้ายข่มขืน แถมยังเข้าใจผิดว่าตัวร้ายคือพระเอก ฉันไม่อ่านต่อแล้ว!”

“เหมือนกินแมลงวันไปเลย!”

“ไอ้เรื่องแบบนี้พวกคุณล้อเล่นใช่ไหม?”

“ถ้าไม่เชื่อก็ลองซื้อมาอ่านเอง แต่ฉันแนะนำว่าอย่าซื้อเลย!”

“โว้ย! ขอเงินคืน!”

“ฉากนี้มันมีประโยชน์อะไร?”

ในฟอรั่มออนไลน์ ทุกกระดานเต็มไปด้วยโพสต์วิจารณ์ฉากนี้ ทั้งฟอรั่มกลายเป็นทะเลแห่งความโกรธ!

...

ไฟสงครามในฟอรั่มลุกลามอย่างรวดเร็วไปถึงแพลตฟอร์มจี๋กวง กระทู้ยอดนิยมอันดับหนึ่งก็ปรากฏหัวข้อที่สะดุดตาเพียง 5 คำ:

#เซียวเหล่งนึ่งถูกล่วงละเมิด

ผู้ใช้งานจำนวนมากคลิกเข้าไปในหัวข้อดังกล่าว พอได้อ่านเรื่องราวคร่าว ๆ ต่างก็ตกตะลึงอย่างไม่อยากเชื่อ และยิ่งอ่านคอมเมนต์ต่อ ๆ ไปก็ยิ่งช็อกหนักขึ้นเรื่อย ๆ

“ปู๋เย่โหวบ้าไปแล้วเหรอ?”

“เขากล้าเขียนเนื้อเรื่อง NTR ได้ยังไง นี่มันจงใจแกล้งทำให้ผู้อ่านรู้สึกแย่ชัด ๆ!”

“ต่อให้เป็นนักเขียนมือสมัครเล่นทั่วไปก็ยังไม่กล้าเขียนแบบนี้ ปู๋เย่โหวที่เข้าใจผู้อ่านดีขนาดนี้ ทำไมถึงยังทำแบบนี้กับผู้อ่านล่ะ?”

“เขาเป็นบ้าหรือไง?”

“ขนาดเซียวเหล่งนึ่งถูกฆ่าฉันยังยอมรับได้ง่ายกว่าแบบนี้!”

“ไอ้บ้านี่มันต้องโดนด่า!”

“อ๊ากกกกก เฮยเย่โหว ฉันจะฆ่านาย!”

“ผ่านเนื้อเรื่อง ‘การตายของปี้เหยา’ มาได้ ฉันคิดว่าฉันจะไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีไม้ตายที่โหดกว่านี้!”

“ฉันไว้ใจเขาทั้งที แต่เขากลับทำให้ฉันแพ้อย่างหมดรูป!”

...

ในที่สุด ส่วนคอมเมนต์ของปู๋เย่โหวบนแพลตฟอร์มจี๋กวง ก็กลายเป็นสนามรบด้วยเช่นกัน ที่นี่เต็มไปด้วยแฟนพันธุ์แท้ แต่ถึงกระนั้นแม้แต่แฟนตัวยงก็ยังรับมือกับเนื้อเรื่องนี้ไม่ไหว

“เฮยเย่โหว!”

“ออกมาซะ ฉันรับประกันว่าจะไม่ฆ่านาย!”

“ฉันจะไม่อ่านหนังสือของนายอีกแล้ว!”

“จากแฟนกลายเป็นแอนตี้!”

“นายเขียนเนื้อเรื่องนี้มาได้ยังไง สมองนายโดนลาตัวไหนเตะมาเหรอ?”

“ทั้งที่ฉันชอบนายมาก และคอยแนะนำหนังสือของนายให้เพื่อน ๆ อ่าน!”

“จากนี้ไปไม่ว่าจะเป็นนิยายหรือซีรีส์ของนาย ฉันจะไม่ตามอีกต่อไป!”

“นายมันไม่สมควรมีชีวิตอยู่!”

“คืนเซียวเหล่งนึ่งที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาของฉันมา!”

ทำไมนักเขียนคนนี้ถึงหลอกลวงคนอ่านได้โหดร้ายขนาดนี้นะ!

...

คนในวงการจำนวนไม่น้อยก็สะดุ้งตกใจเช่นกัน เพื่อนร่วมงานต่างมองหน้ากันด้วยความอึ้งและเต็มไปด้วยคำอุทานในใจ

“เจ้าปู๋เย่โหวนี่...”

“รอบนี้มันบ้าจริง ๆ!”

“งั้นแปลว่ามังกรหยกเล่มแรกคือไป๋เย่โหว ส่วนเล่มนี้เป็นเฮยเย่โหวเขียนสินะ?”

“ก่อนหน้านี้ฉันยังรู้สึกว่าคำว่า ‘เฮยเย่โหว’ ฟังดูเกินจริง แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่ามันดำมืดขนาดไหน!”

“ฉันเริ่มชื่นชมเขาแล้วนะ!”

“นายไม่ปกติใช่ไหม?”

“ไม่สิ นายไม่คิดเหรอว่านักเขียนที่กล้าเขียนเนื้อเรื่องที่รู้อยู่แก่ใจว่าผู้อ่านจะเดือด แต่เขาก็ยังเขียนออกมาได้เนี่ย มันเท่มากเลยนะ?”

“แบบนี้เขาเรียก ‘โคตรเท่’”

“เอาจริง ๆ พวกเราไม่มีทางเขียนนิยายแบบนี้ออกมาได้ทั้งชีวิต แล้วก็ไม่มีวันได้ยินคนอ่านด่ากันสนุกขนาดนี้ด้วย”

นี่มันเหมือนจุดตะเกียงในห้องน้ำเพื่อตามหาขี้!

นี่คือความเห็นเดียวกันของคนในวงการทั้งหมด!

...

บ้านของหลินเซี่ย

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้ปู๋เย่โหวนี่มันกล้าหาญจริง ๆ กล้าเขียนให้ตัวเอกหญิงถูกข่มขืน หมอนี่กลัวนิยายของตัวเองขายดีเกินไปหรือไง?”

หลินหู่หัวเราะเสียงดังด้วยความสะใจ

ยิ่งปู๋เย่โหวถูกด่าเยอะเท่าไร เขายิ่งรู้สึกดีใจ เพราะละครโทรทัศน์เรื่อง “มังกรหยก” ของปู๋เย่โหวเคยสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงให้กับครอบครัวของเขา แม้ว่าเรื่องนี้จะเกิดจากความผิดพลาดของตัวเอง แต่ตระกูลหลินไม่เคยยอมรับความผิดของตัวเอง

“ทำตัวเองแท้ ๆ ก็ต้องรับกรรมเองสิ”

หลินเฟิ่งยิ้มอย่างมีความสุข เพราะนิยายเรื่องนี้ถูกซื้อลิขสิทธิ์ไปดัดแปลงเป็นละครโดยบริษัทเทียนกวง ดังนั้นยิ่งมีคนวิจารณ์แง่ลบมากเท่าไร เธอก็ยิ่งสบายใจ

“ในเมื่อ 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 ถูกด่าแบบนี้แล้ว ยอดขายหลังจากนี้คงจะเละเทะแน่ ต่อให้เอาไปทำเป็นละครโทรทัศน์ ก็อย่าหวังว่าจะสร้างปรากฏการณ์เหมือนภาคแรกได้ แถมยังอาจกระทบถึงภาคสามด้วย!”

หลินเซี่ยพูดด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ

หากไม่มีสถานีโทรทัศน์ถอนตัวจากการฉาย 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 อาจถูกส่งให้บริษัทเฉินฮวาเป็นผู้ถ่ายทำ และหากเป็นเช่นนั้น ละครก็จะต้องออกอากาศทางสถานีของเฉินฮวา

การพลาดโอกาสเช่นนี้ทำให้หลินเซี่ยเจ็บปวดใจมาโดยตลอด แต่เมื่อ 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 เกิดปัญหาใหญ่ขึ้น ความสำคัญของ ‘ไตรภาคมังกรหยก’ ก็ลดลงไป หากพลาดโอกาสครั้งนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้ว

แต่ในบ้านนี้เอง...

หลินเป่าที่เป็นแฟนคลับขอปู๋เย่โหวถึงกับตาแดงก่ำ กินข้าวไม่ลง และเอาแต่สบถด่าด้วยความหัวเสีย

เพราะหลินเป่าคือแฟนพันธุ์แท้ที่ติดตามทุกผลงานของปู๋เย่โหว ไม่ว่าจะเป็นนิยายหรือละครโทรทัศน์ และแน่นอนว่าเขาไม่ได้พลาด 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 แถมยังต้องเจอกับตอนที่เซียวเหล่งนึ่งถูกล่วงละเมิดอีกด้วย จึงไม่แปลกที่สภาพจิตใจของเขาจะพังทลาย

มองดูสมาชิกครอบครัวที่กำลังตื่นเต้นดีใจกัน หลินเป่ารู้สึกเป็นครั้งแรกว่า:

“ความสุขและความทุกข์ของมนุษย์นั้นแตกต่างกันจริง ๆ แม้แต่คนในครอบครัวก็ไม่อาจเข้าใจกันได้”

...

ความจริงแล้ว ฉากที่เซียวเหล่งนึ่งถูกล่วงละเมิดนั้น หลินจือไป๋ได้ปรับแก้และพยายามเล่าให้กระชับที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพียงเพื่อให้ผู้อ่านทราบว่าเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้น และลดแรงกระแทกทางอารมณ์ของผู้อ่านให้น้อยที่สุด แต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่ว่าผู้อ่านหลายคนพังทลายเมื่ออ่านถึงตอนนี้

หลินจือไป๋ลองเข้าไปดูในอินเทอร์เน็ต เมื่อเห็นว่าทั้งแพลตฟอร์มจี๋กวงและฟอรั่มหนังสือเต็มไปด้วยเสียงวิจารณ์แง่ลบ เขาก็ตัดสินใจเลือก “นิ่งเงียบ”

ครั้งหนึ่งตอนที่เขาเขียนฉาก “การตายของปี้เหยา” เขาก็ใช้วิธีนี้เช่นกัน เพราะเวลาจะช่วยให้ทุกอย่างเบาบางลง โดยเฉพาะเมื่อเขาเลือกตัดขาดตัวเองจากโลกออนไลน์ชั่วคราว

แต่ถึงหลินจือไป๋จะหนีเสียงด่าจากชาวเน็ตได้ ก็หนีเสียงบ่นของครอบครัวไม่พ้น

ในมื้อค่ำ

หลินเซิ่งเทียนกินไปได้ไม่กี่คำก็วางตะเกียบลงด้วยความขุ่นเคือง “ไอ้ปู๋เย่โหวนี่มันคิดอะไรอยู่ เขียนให้เซียวเหล่งนึ่งถูกล่วงละเมิดทำไม ด้วยฝีมือของเขาไม่จำเป็นต้องใช้วิธีนี้ในการสร้างความขัดแย้งในเรื่องเลย”

“อาจจะเป็นเพราะอาการติสท์กำเริบ”

หลินซีซึ่งเป็นนักอ่านหญิงตอบด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก “นิยายเรื่องนี้ยอดขายอาจพังได้จริง ๆ”

“สมควร!”

พ่อของหลินจือไป๋พูดเสริมอย่างไม่ลังเล “นี่แหละคือผลจากการทำให้ผู้อ่านรู้สึกแย่!”

“ไอ้ปู๋เย่โหวคนบ้า!”

แม่ของหลินจือไป๋ก็ด่าตามไปอีกคน เพราะเธอเองก็อ่านนิยายเหมือนกัน

หลินจือไป๋นั่งกินข้าวเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร แต่ในใจเขาคิดว่า

“ในอดีตตอนที่กิมย้งเขียนฉากนี้ใน 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 ก็โดนผู้อ่านถล่มเหมือนกัน แต่เขาก็ยืนหยัดได้ และสุดท้ายนิยายเรื่องนี้ก็กลายเป็นหนึ่งในผลงานคลาสสิกของวงการวรรณกรรมกำลังภายใน…”

ตอนนั้นกิมย้งเขียนแบบลงเป็นตอน ๆ แต่หลินจือไป๋เลือกที่จะปล่อยแบบทั้งเล่มในทีเดียว ดังนั้นความกดดันที่เขาเจอจึงน้อยกว่ากิมย้งมาก

ส่วนผลกระทบต่อยอดขาย...

เรื่องนี้คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ ระยะสั้นยอดขายอาจลดลงแน่นอน แต่ในระยะยาว หลินจือไป๋เชื่อว่ามันจะไม่มีปัญหา

ตามที่กิมย้งเคยกล่าวไว้:

“เมื่อกาลเวลาผ่านไป อาจไม่มีพรมแดนระหว่างประเทศเหลืออยู่แล้ว แต่ความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนจะคงอยู่ตลอดไป มันคือต้นน้ำแห่งแรงบันดาลใจที่ไม่มีวันหมดสำหรับผู้สร้างงานศิลปะ และเป็นหัวข้ออมตะสำหรับงานวรรณกรรม”